“Να δίνεις συνεχώς προσοχή στη διδασκαλία σου”. Στη διακονία μας, όταν κάνουμε επανεπισκέψεις ή Γραφικές μελέτες, είναι πολύ σημαντικό να ακούμε.
Φυσικά, ακούμε τον σπουδαστή μας.
Αλλά ακούμε και τη διδασκαλία μας;
Ας πούμε ένα παράδειγμα.
Ας υποθέσουμε ότι είμαστε στην Αίθουσα Βασιλείας και δίπλα μας κάθεται ο σπουδαστής μας που έχει έρθει για πρώτη φορά στη συνάθροιση.
Καθώς ακούμε τη δημόσια ομιλία, ακούμε κάθε σημείο, κάθε πρόταση, ακόμα και κάθε λέξη, με τα αφτιά του σπουδαστή μας.
Κάποιες φορές, ίσως δαγκωνόμαστε με αυτό που ακούμε, άλλες φορές όμως λέμε: “Α, ωραίο σημείο αυτό!
Ταιριάζει γάντι στον σπουδαστή μου”. Και είμαστε σε θέση να το κάνουμε αυτόγιατί ξέρουμε τον σπουδαστή μας— τι καταλαβαίνει, τι δεν καταλαβαίνει, κάποια ευαίσθητα θέματα για αυτόν, και τα λοιπά.
Επειδή τα έχουμε όλα αυτά υπόψη, ακούμε τον ομιλητή με τα αφτιά του σπουδαστή μας.
Όταν διδάσκουμε εμείς σε μια μελέτη, σε μια επανεπίσκεψη, ακούμε τον εαυτό μας με τα αφτιά του σπουδαστή;
Καθώς διδάσκουμε, ακούμε, δίνουμε προσοχή, στο πώς ακούγονται αυτά που λέμε στον σπουδαστή μας;
Ποια πράγματα ίσως εντοπίσουμε ότι πρέπει να βελτιώσουμε;
Δύο έμπειροι επίσκοποι περιοχής, που τους αρέσει πάρα πολύ να πηγαίνουνσε Γραφικές μελέτες με αδελφούς και αδελφές, ανέφεραν κάποια πράγματα που παρατήρησαν τελευταία.
Ένας είπε: «Μια έλλειψη που βλέπω συχνά είναι ότι οι ευαγγελιζόμενοι σπανίως καλούν άλλους στη μελέτη ή λένε πάντα στο ίδιο άτομο να έρθει στη μελέτη». «Άλλοι ξεχνούν ότι ο σπουδαστήςέχει κάποια κενά στην κατανόησή του και υποθέτουν ότι ξέρει ή καταλαβαίνει όλα όσα μαθαίνει». Ένας άλλος είπε: «Χρειάζεται να ρωτάμε περισσότερα “γιατί;” τον σπουδαστή για να κάνει λογικές σκέψεις». Και κάποιος άλλος: «Πολλοί αδελφοί ακόμη μιλούν οι ίδιοι πάρα πολύ στη μελέτη ή υπεραναλύουν τις εισαγωγικές παραγράφουςστο βιβλίο <i>Ευτυχισμένη Ζωή».</i>
Ίσως έχουμε ακούσει τον εαυτό μας και έχουμε διαπιστώσει ότι κάνουμε κάποια από αυτά τα πράγματα ή κάποια άλλα.
Τι θα μας βοηθήσει;
Όταν μιλάμε για εκπαίδευση στη διακονία, πολλές φορές ανατρέχουμε στο υπέροχο παράδειγμα του Ακύλα και της Πρίσκιλλας καθώς βοηθούσαν τον Απολλώ.
Ας ανοίξουμε τη Γραφή μας για ναθυμηθούμε την περίπτωσή τους στο βιβλίο των Πράξεων 18:24—
Πράξεις 18:24.
Λέει: «Και έφτασε στην Έφεσο κάποιος Ιουδαίος που καταγόταν από την Αλεξάνδρεια και λεγόταν Απολλώς, ένας εύγλωττος άντρας, καλά καταρτισμένος στις Γραφές.
Αυτός είχε διδαχτεί την οδό του Ιεχωβά και, καθώς φλεγόταν με το πνεύμα, μιλούσε και δίδασκε επακριβώς τα σχετικά με τον Ιησού, αλλά γνώριζε μόνο το βάφτισμα του Ιωάννη.
Άρχισε λοιπόν να μιλάει με τόλμη στη συναγωγή και, όταν η Πρίσκιλλα και ο Ακύλας τον άκουσαν, τον πήραν μαζί τους και του εξήγησαν ακριβέστερα την οδό του Θεού».
Έτσι λοιπόν, από αυτό το παράδειγμα καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι να ακούσει κάποιος άλλος τη διδασκαλία μας ώστε να μας δώσει τη βοήθεια που χρειαζόμαστε και να βελτιωθούμε.
Θυμάστε τι παρατήρησε ένας επίσκοπος περιοχής; Είπε: «Μια έλλειψη που βλέπω συχνά είναι ότι οι ευαγγελιζόμενοι σπανίως καλούν άλλους στη μελέτη ή λένε πάντα στο ίδιο άτομο να έρθει στη μελέτη».
Καταλαβαίνουμε γιατί είναι πρόβλημα αυτό.
Αλλά δεν βλέπουμε το ίδιο εδώ.
Ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα ήταν στη συναγωγή, άκουσαν τον Απολλώ και με αγάπη τον πήραν μαζί τους και του έδωσαν τη βοήθεια που χρειαζόταν.
Και δεν μας εκπλήσσει που εδώ αναφέρεται και η Πρίσκιλλα γιατί συνεργάστηκε με πολύ σεβασμό με τον σύζυγό της και συνέβαλε και εκείνη στο να βοηθηθεί ο Απολλώς.
Αντιλαμβανόμαστε ότι η Πρίσκιλλαήταν πολύ πνευματική γυναίκα.
Και σήμερα ισχύει το ίδιο.
Στις εκκλησίες μας και στην οικογένεια Μπέθελ, έχουμε αδελφές με μεγάλη πνευματικότητα, με πολλές γνώσεις, βαθυστόχαστες αδελφές.
Και είναι μεγάλη ευλογία αυτό.
Και όταν διδάσκουν τη Γραφή στις επανεπισκέψεις ή στις Γραφικές μελέτες, πολλές από τις αδελφές μας προσπαθούννα γίνονται όλο και καλύτερες και τα πάνε εξαιρετικά.
Γι’ αυτό, ρώτησα κάποιες από τις αδελφές πώς εφαρμόζουν το σημερινό εδάφιο— πώς “δίνουν συνεχώς προσοχή στη διδασκαλία τους”.
Χαίρομαι που ρώτησα γιατί μου είπαν πολύ ωραία πράγματα.
Ακούστε μερικά από αυτά. Όλες ανέφεραν πόσο σημαντική είναι η προετοιμασία— η προετοιμασία με τον σπουδαστή υπόψη.
Από ό,τι φαίνεται εφαρμόζουν αυτά που μαθαίνουμε στη μεσοβδόμαδη συνάθροιση.
Πιο συγκεκριμένα, μια από τις αδελφές είπε τα εξήςσε σχέση με την αξία της προετοιμασίας. Είπε: «Το Α και το Ω είναι η καλή προετοιμασίαγια την επανεπίσκεψη ή τη μελέτη, μην πω η υπερβολική προετοιμασία.
Έτσι, όταν είμαι στην επανεπίσκεψη ή στη μελέτη δεν κοιτάζω όλη την ώρα την ύλη ούτε σκέφτομαι συνεχώς ποιο σημείο θα δούμε μετά. Έτσι μπορώ να εστιάζω στο άτομο και το παρατηρώ— το πρόσωπό του, τα μάτια του.
Μήπως έχει μπερδευτεί; Μήπως νιώθει άβολα;
Μήπως γουρλώνει τα μάτια του με αυτό που μαθαίνει; Ουάου!»
Άρα, η αδελφή μας, επειδή είναι τόσο καλά εξοικειωμένη με την ύλη, μπορεί να εστιάζει στη σπουδάστριά της και να ακούει ουσιαστικά τη δική της διδασκαλία παρατηρώντας τη σπουδάστριά της. Μια άλλη αδελφή ανέφερε κάτι παρόμοιο: «Έχω διαπιστώσει πως, όταν προετοιμάζομαι έχοντας υπόψη την οικοδέσποινα και σκέφτομαι:
“Τι θα ήθελα να ακούσω αν ήμουν στη θέση της και είχα τις δικές της περιστάσεις;”, αυτό με βοηθάει να ξέρω τι να διδάξω και πώς».
Βλέπουμε λοιπόν ότι η αδελφή, στη διάρκεια της προετοιμασίας της, αφιερώνει χρόνο για να ακούσει την ύλη μέσα από τα αφτιά της σπουδάστριάς της, θα λέγαμε.
Και μετά ξέρει πώς να διδάξει πιο αποτελεσματικά.
Και πώς μας βοηθάει το να είναικαι κάποιος άλλος μαζί μας στη μελέτη; Ακούστε τι είπε μια αδελφή μας: «Όταν έχω μαζί μου μια άλλη αδελφή και μετά τη μελέτη μού λέει τη γνώμη τηςγια το πώς πήγε η μελέτη, αυτό με βοηθάει να δω σημεία που ίσως μου ξέφυγαν.
Με βοηθάει πάρα πολύ όταν ρωτάω τη συνεργάτιδά μου τι πιστεύει ότι θα μπορούσα να πω την επόμενη φορά, πώς να το πω ή τι να αποφύγω να πω».
Παίρνουμε λοιπόν μαζί μας έναν Ακύλα, μία Πρίσκιλλα, και ίσως να έχουμε διαφορετικόΑκύλα και Πρίσκιλλα κάθε φορά μαζί μας, όπως πρότεινε ο επίσκοπος περιοχής.
Και για να τονίσουμε πάλι αυτό, δεν θέλουμε να μας λένε πώς τα πήγε ο σπουδαστής μας αλλά πώς τα πήγαμε εμείς. «Εγώ, ως δάσκαλος, πώς μπορώ να βελτιωθώ;
Γίνε τα αφτιά μου, άκουσε αντί για εμένα.
Δώσε προσοχή στη διδασκαλία μου, βοήθησέ με να βελτιωθώ».
Υπέροχο παράδειγμα.
Και τέλος, μια άλλη αδελφή μας τόνισε τι προσπαθεί να εφαρμόζει για να διδάσκει αποτελεσματικά.
Κατ’ αρχάς, όπως θα περιμέναμε,ανέφερε και εκείνη τα ίδια πράγματα σε σχέση με την αξία της προετοιμασίας, και πρόσθεσε: «Θεωρώ πολύ σημαντικό να δίνω στον σπουδαστή χρόνο για να εκφράζεται.
Έμαθα να μη με ενοχλούν οι στιγμές αμήχανης σιωπής, που επιτρέπουν στον σπουδαστή να κάνει σκέψεις.
Δεν νιώθει την πίεση ότι πρέπει να δώσει μια γρήγορη απάντηση, αλλά απαντάει από την καρδιά του». Δεν είναι υπέροχο να αναπτύξουμε αυτή την ικανότητα— να δίνουμε στον σπουδαστή χρόνο να απαντάει από την καρδιά του; Και μετά σχολίασε: «Προσπαθώ να δείχνω γνήσιο ενδιαφέρον και να μην ξεχνάω ότι αυτή η ώρα είναι δική τους, είναι η μελέτη τους.
Όταν το θυμάμαι αυτό, υποκινούμαι να κάνω το καλύτερο που μπορώ καθώς τις διδάσκω και τις βοηθάω».
Αυτή η ώρα είναι δική τους, είναι η μελέτη τους— πράγματι, πολύ υποκινητικό!
Όλα αυτά που είπαν οι αδελφές μας με βοήθησαν να καταλάβω ότι κάνουν το καλύτερο που μπορούν για να διδάσκουν τον Λόγο του Θεού.
Είμαστε περήφανοι για όλους εσάς που προσπαθείτε και κάνετε το καλύτερο για να δίνετε συνεχώς προσοχή στη διδασκαλία σας.
Όλα αυτά που σας ανέφερα τα είπαν τρεις αδελφές που τυχαίνει να γνωρίζω. Αλλά σκεφτείτε: Παγκόσμια, υπάρχουν εκατομμύρια αδελφές μας που κηρύττουν και διδάσκουν επιδέξια τα καλά νέα της Βασιλείας.
Και αυτό σίγουρα μας εμπνέει όλους μας να δίνουμε συνεχώς προσοχή στη διδασκαλία μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου