Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2025

Οικογένεια Γκαρσία: Διδάξαμε τα Παιδιά μας με το Παράδειγμά Μας

 

7. Γονείς, Αξιοποιείτε Αυτό το Πανίσχυρο Εργαλείο Διδασκαλίας;

(15 λεπτά) Συζήτηση.

Η οργάνωση του Ιεχωβά έχει δημοσιεύσει πολλή ύλη ώστε να βοηθήσει τους γονείς να διδάσκουν τα παιδιά τους για τον Ιεχωβά. Αλλά ένα από τα πιο ισχυρά εργαλεία που διαθέτουν οι γονείς είναι το καλό τους παράδειγμα.​—Δευ 6:5-9.

Ο Ιησούς αξιοποίησε αυτό το πανίσχυρο εργαλείο για να διδάξει τους μαθητές του.

Διαβάστε Ιωάννης 13:13-15. Μετά ρωτήστε:

  • Γιατί ήταν αποτελεσματικό το ότι ο Ιησούς δίδασκε με το παράδειγμά του;

Ως γονέας, οι πράξεις σας μπορούν να δώσουν βαρύτητα σε όσα λέτε στο παιδί σας. Το καλό σας παράδειγμα βοηθάει το παιδί σας να σέβεται όσα του διδάσκετε και να τα εφαρμόζει.

Κολάζ: Σκηνές από το βίντεο «Διδάξαμε τα Παιδιά μας με το Παράδειγμά Μας». 1. Η οικογένεια Γκαρσία έχει μπει στο αυτοκίνητο για να φύγει για τη συνάθροιση. 2. Η οικογένεια κάθεται γύρω από ένα τραπεζάκι λίγο αφότου έχουν γυρίσει από τη συνάθροιση. Τρώνε κάτι ελαφρύ και συζητούν χαρούμενοι. 3. Ο αδελφός Γκαρσία σταματάει για λίγο τη μελέτη του για να μιλήσει με μια από τις κόρες του. 4. Ο αδελφός και η αδελφή Γκαρσία χρησιμοποιούν τη Γραφή για να συζητήσουν λογικά με μια από τις κόρες τους.

Βάλτε να παίξει το ΒΙΝΤΕΟ Διδάξαμε τα Παιδιά μας με το Παράδειγμά Μας. Μετά ρωτήστε:

  • Ποια σημαντικά μαθήματα δίδαξαν στις κόρες τους ο αδελφός και η αδελφή Γκαρσία;

  • Πώς σας υποκινεί αυτό το βίντεο να συνεχίσετε να είστε καλό παράδειγμα για τα παιδιά σας;

 

Είχαμε ήδη ένα παιδί, τη Ρενίτα.

Και μετά μάθαμε ότι θα αποκτήσουμε δίδυμα.

Ήμασταν καινούριοι στην αλήθεια και άπειροι.

Αναρωτιόμουν λοιπόν: “Πώς θα καταφέρω να μεγαλώσω τα παιδιά μου   αλλά και να τα βοηθήσω πνευματικά;  Πώς θα τα διδάξω να αγαπούν τον Ιεχωβά, να λατρεύουν τον Ιεχωβά;”

Γιατί στην 1 Κορινθίους 3:10   δείχνει ότι είναι σημαντικό   όταν μεγαλώνεις παιδιά   να χρησιμοποιείς υλικά καλής ποιότητας.  Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό για τα παιδιά το σταθερό πνευματικό πρόγραμμα.

Έπρεπε να βάλουμε με τη γυναίκα μου καλό πνευματικό θεμέλιο.

Έπρεπε να είμαστε καλό παράδειγμα για τα παιδιά μας.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου   έβλεπα πάντα τους γονείς μου να διαβάζουν τη Γραφή, να κάνουν προσωπική μελέτη.

Θυμάμαι μια φορά που ο μπαμπάς ήρθε στο σαλόνι και μας είπε   «Λοιπόν, διάβαζα το εδάφιο Ψαλμός 1:2   όπου λέει ότι πρέπει να “βρίσκουμε ευχαρίστηση στον νόμο του Ιεχωβά   και να τον διαβάζουμε χαμηλόφωνα ημέρα και νύχτα”».

Και λέει: «Πώς σας φαίνεται να το κάνουμε αυτό σαν οικογένεια   να  διαβάζουμε τη Γραφή κάθε μέρα όλοι μαζί;»

Οι γονείς μου ήταν απλοί άνθρωποι.  Δεν τους ενδιέφεραν οι πολυτέλειες. Ήταν αυτάρκεις.

Ο μπαμπάς και η μαμά δεν δούλευαν ποτέ πλήρες ωράριο.

Ο μπαμπάς έκανε σκαπανικό και έτσι δεν είχαμε πολλά χρήματα.

Μερικές φορές, το αυτοκίνητο που είχαμε δεν ήταν ό,τι καλύτερο   και χαλούσε την ώρα που φεύγαμε για τη συνάθροιση.

Θυμάμαι μια φορά που χάλασε το αυτοκίνητο.

Και σκέφτηκα: “Ααα, δεν θα πάμε στη συνάθροιση”.  Ο μπαμπάς και η μαμά έλεγαν: «Λοιπόν, το αυτοκίνητο χάλασε.

Έχουμε συνάθροιση σήμερα οπότε θα πάμε με τα πόδια».

Και έτσι, ξεκινούσαμε και οι πέντε   ο μπαμπάς με το κοστούμι και εμείς οι τέσσερις γυναίκες με τα φορέματα και τις τσάντες.

Αυτό με δίδαξε να μην επιτρέπω στις αναποδιές   και στις στενοχώριες να με εμποδίζουν να πηγαίνω στις συναθροίσεις.

Οι γονείς μου θεωρούσαν πολύ σημαντικό να περνάμε ποιοτικό χρόνο μαζί   ειδικά μετά τις συναθροίσεις.

Βάζαμε τις πιτζάμες μας, φτιάχναμε κάτι ελαφρύ   πηγαίναμε στο σαλόνι και αρχίζαμε να μιλάμε   πώς περάσαμε τη μέρα μας, πώς ήταν η συνάθροιση.

Ήταν αξέχαστες στιγμές   που μας έδεναν περισσότερο.

Ο μπαμπάς, όσο απασχολημένος και αν ήταν   άφηνε ό,τι και αν έκανε, μου έδινε όλη του την προσοχή και μιλούσαμε.

Ήξερα ότι με θεωρούσε πιο σημαντική από αυτό που έκανε.

Θυμάμαι μια φορά που μου άρεσε πολύ ένα αγόρι   οι γονείς μου μού μίλησαν πολύ λογικά.

Μετά από αυτό, ένιωθα πολύ άνετα να τους μιλάω και για άλλα πράγματα   γιατί καταλάβαινα ότι δεν θα θυμώσουν μαζί μου.

Ήξερα ότι θα με άκουγαν με προσοχή και θα νοιάζονταν για τα συναισθήματά μου.

Για κάτι που ευγνωμονώ τη μαμά και τον μπαμπά   είναι που μου έμαθαν να σκέφτομαι   και να στοχάζομαι εδάφια.

Μας πρότρεπαν να βάλουμε στόχο μας την ολοχρόνια υπηρεσία, το σκαπανικό.

Είχαμε και οι τρεις μας δουλειά μερικής απασχόλησης.

Και θυμάμαι ότι μια καλή φίλη της οικογένειας μου είπε   «Κοίτα, οι γονείς σου μεγαλώνουν. Είσαι η κόρη τους.

Πρέπει μάλλον να δουλέψεις πλήρες ωράριο.

Να τους βοηθήσεις να έχουν πιο άνετη ζωή».  Μετά από αυτή την κουβέντα, ήμουν έτοιμη να σταματήσω το σκαπανικό   αλλά βαθιά μέσα μου ήξερα ότι οι γονείς μου δεν θα χαίρονταν με αυτό.

Εκείνοι ήθελαν να δώσουμε τα νιάτα μας στην υπηρεσία του Ιεχωβά.

Με τον άντρα μου προσκληθήκαμε στην 145η τάξη της Γαλαάδ.

Αυτό ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

Και το οφείλω στους γονείς μου γιατί πάντα με στήριζαν όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν θα μπορούσα να το κάνω χωρίς τη δική τους βοήθεια.

Θα τους είμαι αιώνια ευγνώμων.

Ευχαριστώ πολύ τους γονείς μου για τον τρόπο που με μεγάλωσαν.

Η ζωή μου είναι πολύ ευτυχισμένη.

Τους είμαι ευγνώμων γιατί απέφυγα πολύ πόνο   και αυτό επειδή   με μεγάλωσαν στην αλήθεια με τον τρόπο του Ιεχωβά.

Τα παιδιά το έχουν έμφυτο να μιμούνται   και θα μιμηθούν το παράδειγμά μας.

Ευχαριστώ τον Ιεχωβά που είναι έτσι η οικογένειά μας τώρα.

Όλοι μας είμαστε στην ολοχρόνια υπηρεσία   και οι πέντε μας.

Σε ευχαριστώ, Ιεχωβά.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου