JW Broadcasting—Μάρτιος 2025
Καλώς ήρθατε στο JW Broadcasting®! Χαιρόμαστε πολύ που είστε μαζί μας! Σήμερα θα μάθουμε γιατί το να βάζουμε το θέλημα του Ιεχωβά πάνω από τα δικά μας συμφέροντα βελτιώνει τη ζωή μας και αποτελεί προστασία για εμάς. Σε όλους μας αρέσει να λαβαίνουμε αναγνώριση από τους άλλους. Μια συνέντευξη θα μας δείξει γιατί αυτό που φέρνει τη μεγαλύτερη χαρά είναι η αναγνώριση από τον Ιεχωβά. Είστε νεαρός και σκέφτεστε τι επάγγελμα να ακολουθήσετε; Τότε θα σας φανεί χρήσιμο να δείτε πώς δύο νεαροί Μάρτυρες βρήκαν δουλειά για να συντηρούνται ενώ εστιάζουν στη διακονία. Επίσης θα δούμε πώς μπορούν οι σύζυγοι να εργάζονται ως ομάδα ώστε να αυξάνεται η αγάπη και η ειρήνη στον γάμο τους. Παρακολουθείτε το JW Broadcasting για τον Μάρτιο του 2025. Το θέμα μας για αυτόν τον μήνα είναι: «Συνεχίστε να Ζητάτε Μεγάλα Πράγματα για τον Ιεχωβά». Βασίζεται σε μια ισχυρή συμβουλή που έδωσε ο Ιεχωβά σε έναν άντρα που ονομαζόταν Βαρούχ. Ποιος ήταν ο Βαρούχ; Τι μπορούμε να μάθουμε από το παράδειγμά του; Και πώς μπορεί η θεϊκή συμβουλή που έλαβε να μας βοηθήσει σήμερα; Ελάτε να δούμε. Ο Βαρούχ ήταν ένας πιστός υπηρέτης του Ιεχωβά. Τον συναντάμε στο βιβλίο του Ιερεμία γύρω στο 625 Π.Κ.Χ. Ας αρχίσουμε το ταξίδι μας διαβάζοντας το Ιερεμίας 45:1: «Αυτός είναι ο λόγος που είπε ο Ιερεμίας ο προφήτης στον Βαρούχ, τον γιο του Νηρία, όταν εκείνος έγραψε σε βιβλίο τα λόγια που του υπαγόρευσε ο Ιερεμίας, το τέταρτο έτος του Ιωακείμ, γιου του Ιωσία, βασιλιά του Ιούδα». Ο Βαρούχ υπηρετούσε ως ο προσωπικός γραμματέας του Ιερεμία. Οι δύο τους συνεργάστηκαν στενά περίπου 18 χρόνια, τόσο πριν όσο και μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 607 Π.Κ.Χ. Σίγουρα, αυτό ήταν ένα ειδικό προνόμιο υπηρεσίας σε μια ταραχώδη περίοδο. Αλλά γιατί χρειαζόταν βοηθό ο Ιερεμίας; Επί περίπου 23 χρόνια, ο Ιερεμίας μετέδιδε ένα άγγελμα κρίσης και ελπίδας στον λαό του Θεού στον Ιούδα. Το 625 Π.Κ.Χ., φαίνεται ότι απαγορεύτηκε στον Ιερεμία η είσοδος στην περιοχή του ναού όπου επρόκειτο να διαβαστεί το άγγελμα του Ιεχωβά. Τότε ο Ιεχωβά ζήτησε από τον Ιερεμία να γράψει τις προειδοποιήσεις Του σε έναν ρόλο. Και έτσι μπαίνει στην ιστορία ο Βαρούχ, ένας γραφέας (ή γραμματέας). Ο Βαρούχ έγραψε σε έναν ρόλο όλα τα λόγια του Ιεχωβά που μετέδιδε ο Ιερεμίας τόσα χρόνια —23 ολόκληρα χρόνια! Τον επόμενο χρόνο, όταν ήρθε ο καιρός να διαβαστούν τα περιεχόμενα εκείνου του ρόλου στην αυλή του ναού, ο Ιερεμίας ζήτησε από τον Βαρούχ να μεταδώσει το άγγελμα. Και για άλλη μια φορά, ο Βαρούχ υπάκουσε. Τι συνέβη μετά; Όταν οι άρχοντες του Ιούδα άκουσαν τι είχε κάνει ο Βαρούχ, ζήτησαν να ακούσουν το άγγελμα και οι ίδιοι προσωπικά. Έτσι ο Βαρούχ το διάβασε και δεύτερη φορά. «Μόλις [το] άκουσαν», οι άρχοντες του Ιούδα «κοιτάχτηκαν έντρομοι», λέει η αφήγηση. Είπαν στον Βαρούχ: «Πρέπει να πούμε οπωσδήποτε στον βασιλιά όλα αυτά τα λόγια». Πρώτα όμως, προειδοποίησαν τον Βαρούχ: «Πηγαίνετε να κρυφτείτε, εσύ και ο Ιερεμίας, και φροντίστε να μη μάθει κανείς πού είστε». Πράγματι, ο μοχθηρός βασιλιάς Ιωακείμ έγινε πυρ και μανία! Έκαψε τον ρόλο και διέταξε τους άντρες του να συλλάβουν τον Ιερεμία και τον Βαρούχ. Ας σταθούμε για λίγο και ας σκεφτούμε. Από όσα έχουμε δει έως τώρα, τι μπορούμε να μάθουμε από τον Βαρούχ; Πρώτον, ήταν ταπεινός. Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι ανήκε σε μια επιφανή οικογένεια γραφέων. Αλλά όταν του ζητήθηκε να βοηθήσει τον Ιερεμία, ο Βαρούχ «έκανε όλα όσα τον είχε διατάξει ο Ιερεμίας ο προφήτης». Όπως και εσείς, αδελφοί και αδελφές, ο Βαρούχ χαιρόταν να υποστηρίζει το έργο του Ιεχωβά και να κάνει οτιδήποτε του ζητούνταν. Δεν άφησε το κύρος της οικογένειάς του ή προσωπικούς στόχους να τον αποπροσανατολίσουν. Επειδή ήταν ταπεινός, έβαζε πρώτο στη ζωή του το θέλημα του Ιεχωβά. Ο Βαρούχ εκδήλωνε επίσης υπομονή. Τι λέτε; Δεν του πήρε πολύ χρόνο το να καταγράψει 23 ολόκληρα χρόνια θεϊκών αγγελμάτων; Και βέβαια! Ο Βαρούχ δεν είχε σύγχρονες συσκευές όπως smartphone, tablet ή computer. Χρειάστηκε να τα γράψει όλα με το χέρι. Και φανταστείτε το σοκ του Βαρούχ όταν ο βασιλιάς πέταξε τον πρώτο ρόλο στη φωτιά. Ήταν το άγγελμα του Ιεχωβά. Ήταν ο ρόλος που είχε γράψει ο Βαρούχ με το ίδιο του το χέρι —ώρες δουλειάς έγιναν στάχτη! Στον Ιερεμία 36:32 διαβάζουμε: «Τότε ο Ιερεμίας πήρε έναν άλλον ρόλο και τον έδωσε στον Βαρούχ ... , και του υπαγόρευσε όλα τα λόγια του ρόλου που είχε ρίξει στη φωτιά ο βασιλιάς Ιωακείμ του Ιούδα. Και σε αυτά προστέθηκαν πολλά άλλα παρόμοια λόγια». Σαν τον Βαρούχ, χρειαζόμαστε κι εμείς υπομονή για να εμμένουμε στην υπηρεσία μας όταν υπάρχουν δυσκολίες. Αλλά ο Βαρούχ έδειξε και θάρρος. Πρέπει να ήξερε πόσο επικίνδυνο θα ήταν να συνεργαστεί με τον Ιερεμία. Λίγο καιρό πριν, ο ίδιος βασιλιάς που έκαψε τον ρόλο είχε σκοτώσει με σπαθί έναν άλλον προφήτη του Ιεχωβά, τον Ουριγία. Ο Βαρούχ όμως χρησιμοποίησε άφοβα τις ικανότητες και τις διασυνδέσεις του για να βοηθήσει τον προφήτη του Ιεχωβά. Υπάρχουν τόσο πολλά που μπορούμε να μάθουμε από αυτόν τον θεοφοβούμενο άντρα που εκδήλωσε ταπεινοφροσύνη, υπομονή και θάρρος. Ο Ιεχωβά αγαπούσε τον Βαρούχ, το ίδιο και εμείς. Βέβαια, ο Βαρούχ, όπως και εμείς, χρειάστηκε να παλέψει με αρνητικές σκέψεις και αισθήματα. Κάποια στιγμή μάλιστα, παραλίγο να του κοστίσουν ακριβά. Τι συνέβη; Ας ανοίξουμε τη Γραφή μας στον Ιερεμία 45:2, 3. Και ας προσέξουμε εκεί το προσωπικό ενδιαφέρον που έδειξε ο Ιεχωβά στον Βαρούχ. Ιερεμίας 45:2, 3: «Αυτό λέει ο Ιεχωβά, ο Θεός του Ισραήλ, σχετικά με εσένα, Βαρούχ: “Εσύ είπες: «Αλίμονο σε εμένα, γιατί ο Ιεχωβά πρόσθεσε λύπη στον πόνο μου! Απέκαμα από τον στεναγμό μου και δεν βρήκα τόπο ανάπαυσης»”». Γιατί ένιωθε έτσι ο Βαρούχ; Άραγε τον είχε κουράσει ο διορισμός του; Ή μήπως η κατάσταση που επικρατούσε γύρω του; Ας διαβάσουμε τα επόμενα εδάφια, τα εδάφια 4 και 5: «Αυτό πρέπει να του πεις: “Να τι λέει ο Ιεχωβά: «Δες! Εκείνο που οικοδόμησα το κατεδαφίζω και εκείνο που φύτεψα το ξεριζώνω —όλο αυτόν τον τόπο. Εσύ όμως ζητάς μεγάλα πράγματα για τον εαυτό σου. Πάψε να τα ζητάς»”. “Διότι θα φέρω συμφορά σε κάθε σάρκα”, δηλώνει ο Ιεχωβά, “και οπουδήποτε πας θα σου χαρίσω τη ζωή σου ως λάφυρο”». Πού απέδωσε ο Ιεχωβά τα αισθήματα του Βαρούχ; Δεν έφταιγε ούτε ο διορισμός του ούτε και η κατάσταση γύρω του. Στο εδάφιο 5, ο Ιεχωβά είπε: «Ζητάς μεγάλα πράγματα για τον εαυτό σου». Βλέπετε λοιπόν; Έφταιγε η άποψη του ίδιου του Βαρούχ για το ποια πράγματα ήταν μεγάλα, δηλαδή πολύ σημαντικά. Για ένα διάστημα, τον απορρόφησε η αναζήτηση μεγάλων πραγμάτων για τον εαυτό του. Τι να ήταν άραγε αυτά τα «μεγάλα πράγματα»; Μήπως η επιθυμία για φήμη ή γόητρο; Μήπως ένιωθε ότι υποστηρίζοντας τον προφήτη του Θεού έθετε σε κίνδυνο τη θέση και τη σταδιοδρομία του; Ή μήπως επιθυμούσε περισσότερα χρήματα, υλικά αγαθά, μεγαλύτερη περιουσία; Εμείς δεν ξέρουμε, αλλά ο Βαρούχ ήξερε ποια ήταν. Και η συμβουλή του Ιεχωβά ήταν σαφής: «Πάψε να τα ζητάς». Από ό,τι φαίνεται, ο Βαρούχ πήρε τη συμβουλή του Ιεχωβά στα σοβαρά. Μπορώ να τον φανταστώ να συλλογίζεται κάτι σαν και αυτό: “Ο Ιεχωβά γνωρίζει ποιες είναι οι σκέψεις και τα αισθήματά μου. Μήπως όντως ζητάω μεγάλα πράγματα για τον εαυτό μου; Ναι, έτσι είναι. Ο Ιεχωβά έχει πάντα δίκιο. Με κυρίευσαν οι επιθυμίες μου, και αυτό μου προκάλεσε μεγάλη ανησυχία! Αλλά ο Ιεχωβά μού λέει με καλοσύνη: «Βαρούχ, να είσαι ρεαλιστής. Πλησιάζει θεϊκή κρίση. Όλα όσα φαίνονται σταθερά θα ξεριζωθούν». Υλικά αγαθά, περιουσίες, χρήματα, σταδιοδρομίες —είναι όλα προσωρινά. Το να ζητάω τέτοια πράγματα είναι επικίνδυνο. Ο Ιεχωβά θέλει και εγώ και άλλοι να επιζήσουμε από τη συμφορά που θα έρθει. Το ίδιο θέλω και εγώ. Πρέπει να αρχίσω πάλι να ζητάω μεγάλα πράγματα για τον Ιεχωβά!” Είναι πιθανό τέτοιες σκέψεις να πέρασαν από το μυαλό του Βαρούχ. Αλλά ό,τι και αν σκέφτηκε, δέχτηκε και εφάρμοσε τη συμβουλή; Ναι! Κατά την πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τους Βαβυλωνίους 17 χρόνια αργότερα, ο Βαρούχ εμφανίζεται και πάλι στο θεόπνευστο υπόμνημα στο πλευρό του Ιερεμία. Και παρότι πολλοί άλλοι πέθαναν στην ολοκληρωτική καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ο Βαρούχ και ο Ιερεμίας επέζησαν. Ο Βαρούχ ανταποκρίθηκε ταπεινά στη συμβουλή του Ιεχωβά, και αυτό έσωσε τη ζωή του. Το ίδιο θα συμβεί και σε εμάς αν ανταποκρινόμαστε έτσι στις θεϊκές συμβουλές. Σίγουρα, καθώς σκεφτόμαστε τον Βαρούχ, θα ανακαλύπτουμε και άλλους τρόπους με τους οποίους μας ωφελεί το παράδειγμά του. Αλλά ας δούμε για λίγο μια πρόκληση που αντιμετωπίζουν τώρα αρκετοί από μας και ας σκεφτούμε πώς μας βοηθάει η περίπτωση του Βαρούχ. Ποια είναι η πρόκληση; Το να είμαστε ισορροπημένοι καθώς καλύπτουμε τις υλικές ανάγκες τις δικές μας και της οικογένειάς μας. Στον κόσμο σήμερα, πολλοί άνθρωποι “ζητούν μεγάλα πράγματα για τον εαυτό τους”, δίνοντας βαρύτητα στην κοσμική εκπαίδευση και στην εργασία. Πολλοί πιστεύουν ότι το μυστικό της επιτυχίας, καθώς και της προσωπικής και οικογενειακής ευτυχίας είναι να έχει κανείς χρήματα και περισσότερα υλικά αποκτήματα, ή αλλιώς έναν «τόπο ανάπαυσης» σε αυτό το σύστημα πραγμάτων. Αυτός ο τρόπος σκέψης μπορεί να επηρεάσει και μας. Αν είστε οικογενειάρχης, σκεφτείτε την περίπτωση του Τσιμπίζα, ενός αδελφού στο Μαλάουι, που μαζί με τη γυναίκα και τα εφτά παιδιά τους τα πήγαιναν καλά πνευματικά. Όμως κάποια στιγμή αντιμετώπισαν οικονομικά προβλήματα. Κάποιες μέρες τα χρήματα δεν έφταναν για να αγοράσουν τρόφιμα. Πόσο άγχος θα είχαν! Όπως πολλοί άλλοι, έτσι και ο Τσιμπίζα αποφάσισε να πάει στη Νότια Αφρική για να βρει δουλειά. Αυτή ήταν μια προσωπική απόφαση. Ήταν όμως σοφή; Εκ των υστέρων ο Τσιμπίζα είπε τα εξής: «Αυτό με επηρέασε πνευματικά επειδή δεν ήξερα τη γλώσσα, και έτσι δεν μπορούσα να κηρύξω και δεν ωφελούμουν από τις συναθροίσεις. Όντας τόσο μακριά από την οικογένειά μου, παραμέλησα την ευθύνη μου ως οικογενειάρχης. Ως αποτέλεσμα, η οικογένειά μου εξασθένησε πνευματικά και λείπαμε ο ένας στον άλλον πάρα πολύ. Κατάλαβα ότι η απόφασή μου να φύγω στο εξωτερικό ήταν λάθος. Η συνείδησή μου άρχισε να με ενοχλεί πολύ». Εσείς οι γονείς πρέπει να παίρνετε προσωπικές αποφάσεις και για την κοσμική εκπαίδευση των παιδιών σας. Φυσικά, θέλετε να λάβουν καλή εκπαίδευση. Αλλά πρέπει να σκεφτείτε προσεκτικά τους πιθανούς κινδύνους. Σε κάποιες χώρες, για παράδειγμα, οι γονείς στέλνουν τα παιδιά τους σε οικοτροφεία, μακριά από το σπίτι. Το τεύχος της Σκοπιάς 15 Μαρτίου 1997 ανέλυε τις Βιβλικές αρχές που περιλαμβάνονται και περιείχε εμπειρίες που δείχνουν παραστατικά τους κινδύνους που υπάρχουν. Ο Κλίμεντ, ένας αδελφός, είπε ότι πριν πάει στο οικοτροφείο, αγαπούσε την αλήθεια και απολάμβανε τη συμμετοχή στη διακονία, στην οικογενειακή λατρεία και στις συναθροίσεις. Αλλά ο ίδιος λέει: «Όταν πήγα στο οικοτροφείο σε ηλικία 14 χρονών, άφησα εντελώς την αλήθεια. Στα πέντε χρόνια που έμεινα στο οικοτροφείο, δεν παρακολούθησα ποτέ συναθροίσεις. Εξαιτίας των κακών συναναστροφών, μπλέχτηκα με τα ναρκωτικά, το κάπνισμα και το υπερβολικό ποτό». Ας εξετάσουμε άλλη μια κατάσταση. Εσείς νεαροί Χριστιανοί που πλησιάζετε την ενηλικίωση πρέπει να πάρετε αποφάσεις σχετικά με την εκπαίδευση και την εργασία. Οι επιλογές μπορεί να είναι πολλές. Αλλά ποιες θα σας βοηθήσουν να ζείτε σύμφωνα με την αφιέρωσή σας στον Ιεχωβά; Μια αδελφή είπε τα εξής: «Ως βαφτισμένη Μάρτυρας του Ιεχωβά, διάβαζα και άκουγα για τους κινδύνους της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης αλλά δεν έδινα σημασία ... Νόμιζα ότι οι συγκεκριμένες συμβουλές δεν εφαρμόζονταν στην περίπτωσή μου». Η αδελφή μας πήρε την προσωπική της απόφαση. Ήταν όμως σοφή απόφαση; Η ίδια λέει: «Το διάβασμα για τις σπουδές μου απαιτούσε πολύ χρόνο και κόπο. ... Ήμουν τόσο απασχολημένη ώστε δεν προσευχόμουν στον Ιεχωβά για πολλή ώρα όπως παλιά, τόσο εξαντλημένη ώστε δεν απολάμβανα τις Γραφικές συζητήσεις ... και δεν προετοιμαζόμουν καλά για τις συναθροίσεις. Ευτυχώς, μόλις συνειδητοποίησα ότι η απορρόφησή μου στην ανώτερη εκπαίδευση έβλαπτε τη σχέση μου με τον Ιεχωβά, κατάλαβα ότι έπρεπε να σταματήσω. Αυτό και έκανα». Τι μας υπενθυμίζουν αυτές οι πραγματικές εμπειρίες; Στο σατανικό σύστημα πραγμάτων, θα αντιμετωπίσουμε προκλήσεις που θα δοκιμάσουν την αποφασιστικότητά μας να βάζουμε το θέλημα του Ιεχωβά πρώτο στη ζωή μας. Σαν τον Βαρούχ, οι επιθυμίες μας μπορεί να μας αποπροσανατολίσουν. Αν συμβεί αυτό, πρέπει να δράσουμε άμεσα για να διορθώσουμε την άποψη μας, όπως έκανε ο Βαρούχ. Ευτυχώς, μέσω της Γραφής και της πνευματικής καθοδηγίας από τον πιστό δούλο, ο Ιεχωβά μάς βοηθάει να κάνουμε καλύτερες επιλογές σε τομείς της ζωής μας όπως είναι η κοσμική εκπαίδευση και η εργασία. Στον Ψαλμό 32:8 υπόσχεται: «Θα σου δώσω ενόραση και θα σε διδάξω την οδό στην οποία πρέπει να πηγαίνεις. Θα σου δώσω συμβουλή έχοντας το μάτι μου στραμμένο πάνω σου». Είναι σοφό από μέρους μας να αναζητούμε τέτοιες συμβουλές κάνοντας έρευνα, μιλώντας με ώριμους Χριστιανούς και εφαρμόζοντας κατόπιν τις συμβουλές. Αυτό έκανε ο Τσιμπίζα. Αφού μετακόμισε στη Νότια Αφρική, η συνείδησή του άρχισε να τον ενοχλεί και τότε του ήρθε στο μυαλό το παράδειγμα του Βαρούχ. Ο Τσιμπίζα είπε τα εξής: «Ο Βαρούχ ίσως ήθελε να επιδιώξει υλικά πλούτη όπως εγώ. Όταν του δόθηκε βοήθεια, επέστρεψε. Τότε αποφάσισα να βάλω τον Ιεχωβά στην πρώτη θέση. Αντί να επιδιώκω υλικά πλούτη, άρχισα να κάνω αλλαγές για να γυρίσω πίσω και να βοηθήσω την οικογένειά μου πνευματικά. Όταν έφυγα από τη Νότια Αφρική και έφτασα στα σύνορα του Μαλάουι ..., ένιωσα μεγάλη ευτυχία στην καρδιά μου και εξακολουθώ να είμαι ευτυχισμένος ... Η μελέτη της Γραφής με έχει βοηθήσει. Και πάλι έχουμε οικονομικά προβλήματα, αλλά θυμάμαι ότι στον κόσμο του Σατανά δεν υπάρχει μέρος όπου μπορούμε να πάμε και να μην έχουμε προβλήματα. ... Η οικογένειά μου προοδεύει πνευματικά. Αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά, επειδή η σχέση μου με τον Ιεχωβά είναι ισχυρή». Όπως ο Βαρούχ, ο Τσιμπίζα ήταν ταπεινός και θαρραλέος. Και ξέρουμε ότι οι ίδιες ιδιότητες χαρακτηρίζουν και εσάς, αδελφοί και αδελφές! Όταν λοιπόν ο στοργικός μας Πατέρας, ο Ιεχωβά, μας δίνει επίκαιρη συμβουλή όπως έκανε με τον στενό του φίλο τον Βαρούχ, ας την παίρνουμε στα σοβαρά. Ας κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να βεβαιωνόμαστε ότι εμείς και η οικογένειά μας συνεχίζουμε “να ζητούμε πρώτα τη Βασιλεία και τη δικαιοσύνη του [Θεού]”. Και ας μην ξεχνάμε ότι, όσο εμείς συνεχίζουμε να ζητάμε μεγάλα πράγματα για τον Ιεχωβά, εκείνος θα συνεχίσει να κάνει μεγάλα πράγματα για εμάς και την οικογένειά μας! Ναι, είναι η ευλογία του που μας κάνει πλούσιους «και Εκείνος δεν προσθέτει πόνο σε αυτήν». Έχετε νιώσει ποτέ σας αόρατοι σε έναν θεοκρατικό διορισμό ή ότι σας ξέχασαν μόλις ο διορισμός σταμάτησε; Αν ναι, θα ωφεληθείτε βλέποντας πώς ο αδελφός Άβινας και η οικογένεια Κότερελ προσάρμοσαν τον τρόπο σκέψης τους. Προσέξτε πώς βρήκαν χαρά επιζητώντας την αναγνώριση του Ιεχωβά και όχι των ανθρώπων. Δούλευα σε ένα γραφείο στο οικονομικό κέντρο της πόλης. Μου άρεσαν τα πάντα εκεί —οι ψηλοί ουρανοξύστες, οι εταιρίες με τα μεγάλα ονόματα. Για αυτά που ζητούσα από τη ζωή μου, εκείνη την εποχή, ήταν το ιδανικό. Πνευματικά, δεν θα το έλεγα και ό,τι καλύτερο. Σε αυτόν τον χώρο, πρέπει να ξεχωρίσεις. Αυτό επηρέαζε την προσωπικότητά μου. Τότε ούτε που το συνειδητοποιούσα. Ήμουν σκαπανέας, αποφάσισα να κάνω αίτηση για το Μπέθελ και με κάλεσαν. Διορίστηκα στην καθαριότητα. Στο περιβάλλον όπου μεγάλωσα, τέτοιου είδους εργασία την έβλεπαν απαξιωτικά. Δεν ήταν κάτι που θα διάλεγες να κάνεις. Στη δουλειά μου, είχα μάθει ότι, αν τα πήγαινες καλά, ανέβαινες στο επόμενο σκαλοπάτι και λάβαινες αναγνώριση. Αυτό συνέβαινε με εμένα. Μετρούσα την αξία μου με βάση αυτά τα επιφανειακά πράγματα, τα προνόμια, το πόσο ξεχώριζα από τους άλλους. Τρεφόμουν από αυτόν τον έπαινο, και στη δουλειά και στην εκκλησία. Όταν λοιπόν δεν τον λαβαίνεις, νιώθεις κάπως χαμένος. Άλλοι αδελφοί λάβαιναν περισσότερη αναγνώριση και αυτό με ενοχλούσε λίγο. Το πνευματικό περιβάλλον στο Μπέθελ μού έχει μάθει και ακόμη μου μαθαίνει ότι η αξία μας δεν έχει καμιά σχέση με τα προνόμιά μας. Όταν μας τρέφει η αναγνώριση από ανθρώπους είναι σαν να κυνηγάμε την επόμενη φιλοφρόνηση, τον επόμενο έπαινο. Πάντα νιώθεις σαν να κυνηγάς την ευτυχία. Αλλά όταν άλλαξα τον τρόπο σκέψης μου και με ενδιέφερε η αναγνώριση από τον Ιεχωβά, βρήκα περισσότερη ειρήνη —ειρήνη που έχει διάρκεια. Αυτό με βοήθησε να δω ότι, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις μου, μπορώ να είμαι χαρούμενος, ευτυχισμένος. Καλά που ο Ιεχωβά με διαπλάθει. Με τη Σάντι παντρευτήκαμε το 2003. Εκείνον τον καιρό, η Σάντι έκανε σκαπανικό και εγώ την υποστήριζα με χαρά. Τότε μάθαμε ότι περιμέναμε μωρό. Ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι. Έλπιζα ότι, μετά τη γέννηση του μωρού, θα μπορούσα να συνεχίσω το σκαπανικό. Τουλάχιστον αυτό σχεδιάζαμε. Σκεφτόμασταν: “Θα το μεγαλώσουμε, θα υπηρετεί τον Ιεχωβά, θα πάει στο Μπέθελ”. Όλα όσα θα ήθελες να κάνει το παιδί σου. Μια μέρα προς το τέλος της εγκυμοσύνης της, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τη Σάντι. Την πήγαν εσπευσμένα στο νοσοκομείο για επείγουσα καισαρική τομή και όλα άλλαξαν. Χαιρόμαστε πολύ που τα κατάφερε και ευτυχώς έζησε. Αργότερα μάθαμε ότι είχε σοβαρή εγκεφαλική βλάβη. Έπρεπε να μάθουμε πώς να χειριζόμαστε ιατρικά μηχανήματα, τι είναι η σύριγγα. Έπρεπε να μάθουμε ένα σωρό πράγματα που ούτε καν είχαν περάσει από το μυαλό μας στο παρελθόν. Άρχισα λοιπόν να αναρωτιέμαι: “Γιατί ο δικός μας δρόμος προς τον νέο κόσμο να είναι δυσκολότερος από ό,τι των άλλων αδελφών;” Ένιωθα απομονωμένη, μόνη, επειδή θεωρούσα ότι κανείς δεν καταλάβαινε τι περνούσα και πώς ήταν η κατάσταση. Κανείς γύρω μου δεν περνούσε κάτι παρόμοιο. Πάντοτε μας άρεσαν οι συνελεύσεις. Καθόμασταν σχετικά μπροστά, θυμάσαι; —Για να συγκεντρωνόμαστε. Να μπορούμε να μένουμε συγκεντρωμένοι στο πρόγραμμα. Και ξαφνικά γεννιέται ο Ίντεν και βρισκόμαστε πίσω. —Τελευταία καθίσματα! —Ναι. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να δεχτώ ότι, παρ’ όλο που ήθελα να κάνω κάποια πράγματα από πνευματική άποψη, δεν επρόκειτο να γίνουν επειδή οι περιστάσεις μου είχαν αλλάξει εντελώς. Ο Ίντεν έχει τώρα μια μικρότερη αδελφή, την Έιντζελ, και αυτή είναι ευλογία από τον Ιεχωβά. Παρ’ όλο που οι στόχοι μας στη ζωή έχουν αλλάξει και δεν μπορούμε να κάνουμε όσα κάναμε παλιότερα, ξέρουμε ότι ο Ιεχωβά εκτιμάει ό,τι και αν κάνουμε. Και ως οικογένεια, έχουμε βάλει στόχο να βγαίνουμε στη διακονία μαζί τουλάχιστον μια φορά τον μήνα. Χρειάζεται πολύς χρόνος για να ετοιμαστεί ο Ίντεν —πολλή προετοιμασία και πολλά φάρμακα. Υπάρχουν δυσκολίες που η εκκλησία δεν μπορεί να δει. Ξέρουμε ότι ο Ιεχωβά βλέπει τον αγώνα που κάνουμε τα βράδια. Βλέπει τις ξάγρυπνες νύχτες μας. Εκείνος μπορεί να σε βοηθήσει να τα βγάλεις πέρα, να είσαι χαρούμενος με μικρές ευλογίες. Δεν το κάνω κάθε μέρα, αλλά προσπαθώ να καταγράφω πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων και μου έχει δώσει ο Ιεχωβά. Αυτό με βοηθάει, όχι μόνο να μένω επικεντρωμένη σε αυτά, αλλά και να κάνω περισσότερες προσευχές ευχαριστίας στον Ιεχωβά για όσα κάνει για εμένα τώρα. Ξέρουμε ότι ο Ιεχωβά θεωρεί πολύτιμη την οικογένειά μας. Δεν είναι παρηγορητικό να ξέρουμε ότι ο Ιεχωβά αναγνωρίζει την ολόψυχη υπηρεσία μας, ακόμα και αν φαίνεται ότι οι άλλοι δεν το κάνουν αυτό; Πολλοί από εμάς πρέπει να δουλεύουμε για να συντηρούμαστε, αλλά ίσως είναι δύσκολο να βρούμε εργασία που θα μας επιτρέψει να υπηρετούμε τον Ιεχωβά ολόψυχα. Ας δούμε πώς επέλεξαν δύο νεαροί ευαγγελιζόμενοι εργασία με βάση τις Βιβλικές αρχές. Γιατί ήταν δύσκολο να επιλέξεις σταδιοδρομία; Οι περισσότεροι στην οικογένειά μου έχουν τελειώσει πανεπιστήμιο. Μερικοί είναι δικηγόροι, μηχανικοί, λογιστές και πάει λέγοντας. Περίμεναν λοιπόν να πάω και εγώ στο πανεπιστήμιο. Μου είπαν: «Δεν έχουμε γιατρό στην οικογένεια. Πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να σπουδάσεις ιατρική». Όταν ήμουν 16, κόντευα να τελειώσω το λύκειο. Πολλοί συμμαθητές μου σκόπευαν να πάνε στο πανεπιστήμιο κι έλεγαν πράγματα του στυλ: «Εγώ θέλω να πάω σε αυτή τη σχολή. Εσύ σε ποια θα πας;» Ένιωθα έντονη πίεση για να πάω στο πανεπιστήμιο. Οι καθηγητές μου μού έλεγαν ότι αν ήθελα να βγάλω πολλά λεφτά έπρεπε να συνεχίσω τις σπουδές μου. Ήθελα να γίνω δασκάλα, αλλά η οικογένειά μου με πίεζε να σπουδάσω κάτι που θα μου διασφάλιζε καλύτερο μισθό. Κάποιες φορές ένιωθα υπερβολικά αγχωμένος εξαιτίας της πίεσης. Ακόμα και όταν τελείωσα το λύκειο, ένας καθηγητής επικοινώνησε μαζί μου για να σιγουρευτεί ότι σκόπευα να πάω στο πανεπιστήμιο. Χαρακτηριστικά μου είπε: «Κοίτα να γίνεις κάποιος σε αυτόν τον κόσμο». Άρχισα να σπουδάζω ψυχολογία στο πανεπιστήμιο. Θα διαρκούσε έξι χρόνια. Ταυτόχρονα, τα Σαββατοκύριακα σπούδαζα για να πάρω πτυχίο δασκάλας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είχα και δουλειά μερικής απασχόλησης. Προσπαθούσα να τα κάνω όλα. Τι σε βοήθησε να πάρεις μια καλή απόφαση; Μίλησα με τη μητέρα μου για το τι έπρεπε να κάνω. Με βοήθησε να σκεφτώ κάποιους κινδύνους που θα υπήρχαν στο πανεπιστήμιο, πράγματα που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την πνευματικότητά μου. Μετά από δύο χρόνια ήταν εμφανές ότι δεν γινόταν να συνεχίσω με τόσο βαρύ πρόγραμμα. Έπρεπε κάτι να αλλάξω. Θυμήθηκα μια συμβουλή που μου είχε δώσει ένας φίλος μου. Όταν ήταν νέος είχε σπουδάσει λογιστική, αλλά τώρα πουλάει πιπεριές. Αστειευόμενος είπε: «Τώρα μετράω πιπεριές, οπότε κατά μία έννοια κάνω αυτό που σπούδασα». Μου είπε ότι πολλοί άνθρωποι καταλήγουν να κάνουν δουλειές που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που σπούδασαν. Με βοήθησε πολύ το εδάφιο Φιλιππησίους 1:10. Εκεί λέει ότι πρέπει “να βεβαιωνόμαστε για τα πιο σπουδαία πράγματα”. Ήξερα ότι ήταν σημαντικό να βρω μια δουλειά, αλλά ακόμη πιο σημαντικό ήταν να έχω χρόνο για τον Ιεχωβά. Μου άρεσε πάντα η υπόσχεση που δίνει ο Ιεχωβά στο Ματθαίος 6:33, όπου λέει ότι θα διασφαλίσει να έχουμε αυτά που χρειαζόμαστε αν “εξακολουθούμε να επιζητούμε πρώτα τη Βασιλεία και τη δικαιοσύνη του”. Είχα ήδη δει να εκπληρώνεται αυτή η υπόσχεση στη ζωή μου, οπότε ήμουν σίγουρη ότι ο Ιεχωβά θα συνέχιζε να μου παρέχει αυτά που χρειάζομαι. Ήξερα ότι αν πήγαινα στο πανεπιστήμιο, θα έχανα πολύτιμο χρόνο όσο ήμουν νέος —χρόνο που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για τον Ιεχωβά. Κάποιες φορές ανοίγονται διάφορες επιλογές μπροστά μας ή διαπιστώνουμε ότι πρέπει να κάνουμε προσαρμογές. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι Βιβλικές αρχές μπορούν να μας βοηθήσουν να πάρουμε τη σωστή απόφαση. Ο πατέρας μου έχει κουρείο και προσφέρθηκε να μου μάθει τη δουλειά. Οι γονείς μου μού είπαν: «Οι άνθρωποι πάντα θα χρειάζονται κούρεμα». Ήξερα λοιπόν ότι δεν θα έβγαζα τα εκατομμύρια ως κουρέας, ωστόσο είναι μια δουλειά που πάντα θα έχει ζήτηση. Αποφάσισα να αφήσω το πανεπιστήμιο στα τρία χρόνια και να βρω μια δουλειά μερικής απασχόλησης ως δασκάλα. Εκείνη την περίοδο, προσευχόμουν πάρα πολύ και ζητούσα από τον Ιεχωβά να ευλογήσει την απόφασή μου. Πώς ωφελήθηκες από τις αποφάσεις σου; Είμαι αφεντικό του εαυτού μου. Δουλεύω σε ένα κουρείο και επίσης πηγαίνω στα σπίτια των ανθρώπων και τους κουρεύω. Έχω την ελευθερία να αποφασίζω ποιες μέρες και ποιες ώρες θα δουλεύω. Ο Ιεχωβά απάντησε στις προσευχές μου. Μπόρεσα να βρω μια δουλειά μερικής απασχόλησης ως δασκάλα σε ένα σχολείο, και έτσι μπορώ να είμαι στην ολοχρόνια υπηρεσία μαζί με τον σύζυγό μου. Λόγω της ευελιξίας που μου δίνει η εργασία μου, έχω την ευκαιρία να συμμετέχω σε οικοδομικά προγράμματα της οργάνωσης. Έχω διαπιστώσει ότι όταν εστιάζω στα πιο σημαντικά πράγματα, ο Ιεχωβά με ευλογεί. Συνεχίζω να βλέπω να εκπληρώνεται το Ματθαίος 6:33 στη ζωή μου. Ο Ιεχωβά πάντα μου παρέχει όσα χρειάζομαι. Αν δυσκολεύεστε να επιλέξετε το κατάλληλο είδος εργασίας, ρωτήστε άλλους πώς επέλεξαν δουλειά που τους επιτρέπει να υπηρετούν τον Ιεχωβά δραστήρια. Κυρίως όμως, προσευχηθείτε. Πείτε στον Ιεχωβά πώς νιώθετε. Μιλήστε του για τις ανάγκες, τους στόχους και τις προτιμήσεις σας. Να θυμάστε, κανείς δεν ενδιαφέρεται για την υλική και πνευματική σας ευημερία περισσότερο από τον Ιεχωβά. Ανάμεσα σε όσους ωφελούνται όταν στρέφονται στον Ιεχωβά για κατεύθυνση είναι οι ιεραπόστολοι. Σήμερα στη σειρά Η Ιστορία μας εν Κινήσει θα δούμε πώς ο Ιεχωβά έχει χρησιμοποιήσει αυτοθυσιαστικούς ιεραποστόλους που πρωτοστατούν στο παγκόσμιο έργο κηρύγματος «ως το πιο απομακρυσμένο μέρος της γης». «Θα είστε μάρτυρές μου ... ως το πιο απομακρυσμένο μέρος της γης». Πριν από περίπου 2.000 χρόνια, ο Ιησούς έθεσε το θεμέλιο για την αληθινή ιεραποστολική υπηρεσία. Από τότε, πώς έχουν ανταποκριθεί άλλοι στο κάλεσμα να υπηρετήσουν ως ιεραπόστολοι; Θα το μάθουμε σε αυτό το επεισόδιο της σειράς Η Ιστορία μας Εν Κινήσει. Τον πρώτο αιώνα, ο Παύλος, ο Βαρνάβας, ο Μάρκος και άλλοι έκαναν πολλά ταξίδια για να μεταφέρουν τα καλά νέα στους ανθρώπους και χαίρονταν με την ανταπόκρισή τους. Ο λαός του Ιεχωβά συνεχίζει αυτή την αποστολή σήμερα με τον ίδιο ζήλο, ακούραστη αφοσίωση και χαρά. Ο Κάρολος Τέηζ Ρώσσελ και ο Ιωσήφ Ρόδερφορντ ήταν και οι ίδιοι ιεραπόστολοι. Και οι δύο ταξίδεψαν σε χώρες όπως οι Φιλιππίνες, η Γαλλία, η Ελλάδα, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και η Ινδία. Στόχος τους ήταν να μεταδώσουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους το θαυμάσιο άγγελμα της Βασιλείας. Το καλό τους παράδειγμα παρακίνησε και άλλους να κάνουν το ίδιο. Το 1922, ο Γουίλιαμ Μπράουν, που κήρυττε σε ολόκληρη την Καραϊβική, έγραψε στον αδελφό Ρόδερφορντ τα εξής: «Έδωσα μαρτυρία στα περισσότερα νησιά της Καραϊβικής ... Μήπως πρέπει να ξαναπάω εκεί;» Και η απάντηση του αδελφού Ρόδερφορντ: «Πήγαινε στη Σιέρα Λεόνε, στη Δυτική Αφρική». Και αυτό ακριβώς έκανε. Ο αδελφός Μπράουν και η οικογένειά του υπηρέτησαν 27 χρόνια στη Δυτική Αφρική, τονίζοντας πάντοτε τη σπουδαιότητα της Βίβλου, γι’ αυτό και οι άνθρωποι τον αποκαλούσαν «Βιβλικό» Μπράουν. Αναπολώντας τις πολλές δεκαετίες πιστής υπηρεσίας, πώς ένιωθε ο αδελφός Μπράουν; Ο ίδιος είπε: «Τι χαρά είναι να βλέπεις άντρες και γυναίκες να υπακούν στα καλά νέα της Βασιλείας του Θεού! ... Είναι ένα από τα μεγαλύτερα προνόμια που μπορεί να προσφερθεί σε ανθρώπινο πλάσμα, το να είναι πρεσβευτής του Ιεχωβά!» Τον Ιούλιο του 1926, ο Τζορτζ Ράιτ και ο Έντουιν Σκίνερ άφησαν το Λονδίνο και επιβιβάστηκαν σε ένα πλοίο με προορισμό τη Βομβάη της Ινδίας, τώρα γνωστή ως Μουμπάι. Εκεί αυτοί οι αδελφοί ίδρυσαν ένα μικρό γραφείο τμήματος για την επίβλεψη του έργου κηρύγματος. Για να διαδώσουν το άγγελμα της Βασιλείας, οι δύο αδελφοί χωρίστηκαν. Ο ένας ταξίδεψε μέχρι τα βάθη της χώρας ενώ ο άλλος έμεινε πίσω για να φροντίζει τις υποθέσεις του γραφείου τμήματος. Ως το 1938, είχε δοθεί μεγάλη μαρτυρία σε ολόκληρη την Ινδία. Ιδρύθηκαν 24 εκκλησίες, μεταφράστηκαν και διανεμήθηκαν έντυπα, οργανώθηκαν συναθροίσεις, και τα καλά νέα εκπέμπονταν ακόμα και μέσω ραδιοφώνου. Αλλά τότε ήρθε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Σε 50 και πλέον έθνη, το έργο των Μαρτύρων του Ιεχωβά τέθηκε υπό περιορισμό. Φαινόταν πως η πόρτα έκλεινε για τους ιεραποστόλους σε πολλά μέρη της γης. Από ανθρώπινη άποψη, ίσως φαινόταν σοφό να γίνει μία παύση στο ιεραποστολικό έργο. Αλλά ο Ιεχωβά ήξερε καλύτερα! Τον Σεπτέμβριο του 1942, ο Νάθαν Νορ, γεμάτος πίστη, πρότεινε την ίδρυση μιας σχολής που θα εκπαίδευε ιεραποστόλους. Η πρώτη τάξη του Βιβλικού Κολεγίου Γαλαάδ της Σκοπιάς άρχισε μια χειμωνιάτικη μέρα στα βόρεια της πολιτείας της Νέας Υόρκης το 1943. Και όπως αποδείχτηκε, ήταν η κατάλληλη στιγμή. Στο τέλος του πολέμου, η πόρτα άρχισε να ανοίγει και πάλι, και μια παγκόσμια ευκαιρία περίμενε τους μελλοντικούς ιεραποστόλους. Κοιτάζοντας στο παρελθόν, η Γαλαάδ είχε τεράστια επίδραση στην παγκόσμια αύξησή μας. Για παράδειγμα, το 1949, η Ιαπωνία ανέφερε λιγότερους από δέκα ντόπιους ευαγγελιζομένους. Λίγο αργότερα, το 1950, πέντε αδελφές που αποφοίτησαν από την 11η τάξη της Γαλαάδ έφτασαν στην Ιαπωνία. Ανάμεσά τους ήταν και η ιεραπόστολος Λόις Ντάιερ. Τα επόμενα 30 χρόνια, η Λόις ταξίδεψε σε όλη την Ιαπωνία, μεταδίδοντας τα καλά νέα σε ανθρώπους που πεινούσαν για αυτά. Ως το 1980, η Λόις είδε τους ευαγγελιζομένους στη χώρα να αυξάνονται από 12 σε πάνω από 52.000. Πόσο ανταμειφτικό! Φτάνοντας στο 2024, περίπου 214.000 ευαγγελιζόμενοι κηρύττουν τα καλά νέα εκεί. Η Γαλαάδ έχει εκπαιδεύσει πάνω από 9.500 ζηλωτές διαγγελείς της Βασιλείας με διορισμούς σε πάνω από 200 χώρες και νησιωτικά συμπλέγματα. Συχνά σκέφτομαι την επίδραση που έχει η Γαλαάδ, όχι μόνο στον αγρό και σε όσους πηγαίνουν στο ιεραποστολικό έργο, αλλά και στην αδελφότητά μας ως σύνολο. Οι ιεραπόστολοι πηγαίνουν σε αυτές τις χώρες, εγκλιματίζονται εκεί, γίνονται μέρος της χώρας. Έπειτα από λίγο καιρό, νιώθουν τόσο άνετα εκεί όσο οι ντόπιοι. Και όποιος έχει κάποια συμμετοχή σε αυτό, είτε ο ίδιος ο ιεραπόστολος είτε οι γονείς του, δεν πρόκειται να το ξεχάσει ποτέ. Πιστεύω ότι είναι μια κληρονομιά που θα μείνει για πάντα. Οι ευκαιρίες για ιεραποστολικό έργο τώρα είναι περισσότερες από ποτέ. Για παράδειγμα, πολλοί απόφοιτοι της Σχολής για Ευαγγελιστές της Βασιλείας διορίζονται ως ιεραπόστολοι στον αγρό. Ο Ιεχωβά ακόμα κρατάει την πόρτα ορθάνοιχτη. Εκατοντάδες τάξεις διεξάγονται κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο. Εσείς έχετε σκεφτεί να κάνετε αίτηση; Η συναρπαστική περιπέτεια της ιεραποστολικής υπηρεσίας συνεχίζεται σήμερα καθώς χιλιάδες διαθέτουν τον εαυτό τους μιμούμενοι τον μεγαλύτερο Ιεραπόστολο, τον Ιησού Χριστό. Θα τα ξαναπούμε στο επόμενο επεισόδιο της σειράς Η Ιστορία μας Εν Κινήσει. Θα θέλατε να μιμηθείτε και εσείς το παράδειγμα των ιεραποστόλων; Αν ναι, πείτε την επιθυμία σας σε έναν πρεσβύτερο της εκκλησίας σας. Αρχίστε σκαπανικό και μετά, αν έχετε τα προσόντα, κάντε αίτηση για τη Σχολή για Ευαγγελιστές της Βασιλείας. Η λατρεία μας δεν περιλαμβάνει μόνο τη διακονία αλλά και τον τρόπο ζωής μας, ιδίως τη συμπεριφορά μας στο σπίτι. Αν είστε παντρεμένοι, προσέξτε πώς εσείς και ο σύντροφός σας μπορείτε να εργάζεστε ως ομάδα, ώστε να συνεχίζετε να έχετε ευτυχισμένο γάμο. Με όλα αυτά που πρέπει να γίνουν μέσα στη μέρα, κάθε μέρα, τα αντρόγυνα ίσως δυσκολεύονται να συνεννοηθούν. Συχνά, ο καθένας έχει διαφορετική εντύπωση για το τι θα κάνουν. Για να είναι πραγματικά «μία σάρκα», ένα ζευγάρι πρέπει να λειτουργεί ως ομάδα. Και κάθε ομάδα χρειάζεται έναν στόχο. Πρέπει να έχετε στόχο να είστε αγαπημένοι, όχι απλώς μαζί. Όταν οι σύζυγοι δεν είναι και συμπαίκτες, οι διαφωνίες μπορεί να εξελιχθούν σε σκληρό ανταγωνισμό. Για να το δείξουμε με παράδειγμα, φανταστείτε τις διαφωνίες σαν αγώνα τένις όπου οι σύζυγοι παίζουν ως αντίπαλοι. Μόνο ένας μπορεί να νικήσει. Αν όμως περάσετε από το “Τι θέλω εγώ;” στο “Τι θέλουμε εμείς;” θα σκέφτεστε ως ομάδα, θα ξεπεράσετε το πρόβλημα και θα νικήσετε και οι δύο. Από τη στιγμή που θα σκέφτεστε έτσι, πώς θα λειτουργείτε ως ομάδα στην πράξη; Ζητήστε από τον Ιεχωβά Θεό να σας καθοδηγήσει και να ευλογήσει την κοινή σας προσπάθεια για κάποιο ζήτημα. Στην προσευχή σας, πείτε στον Ιεχωβά ότι θέλετε και οι δύο να είναι ο γάμος σας πιο ευτυχισμένος. Να μιλάτε μεταξύ σας. Να συζητάτε πού τα καταφέρνετε καλά και πού υστερείτε κάπως, και πώς να υποστηρίζετε καλύτερα τον σύντροφό σας. Κάντε μαζί ένα σχέδιο που μπορείτε να εφαρμόσετε και οι δύο. Όταν σκέφτεστε “Τι θέλουμε εμείς;” και όχι “Τι θέλω εγώ;” και προσεύχεστε, συζητάτε τους ρόλους σας και κάνετε ένα σχέδιο, μπορείτε να έχετε έναν ευτυχισμένο γάμο ως ομάδα. Τώρα, πατήστε παύση και αφιερώστε λίγο χρόνο για να κάνετε ο ένας στον άλλον αυτά τα τρία ερωτήματα. Να θυμάστε: Μιλήστε ειλικρινά και εκφράστε ανοιχτά και οι δύο πώς νιώθετε. Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι αν κάνουμε τα πράγματα με τον τρόπο του Ιεχωβά, θα έχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Αν και στόχος μας είναι να υποστηρίζουμε το θέλημα του Ιεχωβά, θα μπορούσαμε να το παρεμποδίζουμε; Στην ακόλουθη πρωινή λατρεία, ο αδελφός Σπλέιν εξηγεί πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Σήμερα, θα εστιάσουμε στα πρώτα λόγια του εδαφίου μας, που είναι: «Ο λόγος του Θεού είναι ζωντανός και ασκεί δύναμη». «Ο λόγος του Θεού είναι ζωντανός». Χωρίς αμφιβολία, αυτό το εδάφιο εφαρμόζεται στον γραπτό Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή. Αλλά ο Ιεχωβά είχε έναν Λόγο. Ο Λόγος του Θεού υπήρχε πριν καν οι άνθρωποι μάθουν να γράφουν. Πόσον καιρό πριν; Δεν ξέρουμε. Τουλάχιστον όσον καιρό υπάρχει ο Ιησούς. Προτού υπάρξει ο Ιησούς, δεν υπήρχε κανείς στον οποίο να μιλάει ο Ιεχωβά. Όταν όμως δημιουργήθηκε ο Ιησούς, εκείνος και ο Γιος του μπορούσαν να επικοινωνούν. Αλλά τι είναι ο λόγος του Θεού; Έχουμε πει ότι είναι η «έκφραση του σκοπού του». Άρα, όταν ο Ιεχωβά λέει ότι θα κάνει κάτι, είναι σαν να το έχει κάνει. Τίποτα και κανένας δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο. Αλλά παρά τις καλές μας προθέσεις, θα μπορούσαμε να σταθούμε εμπόδιο σε μια απόφαση ή ένα έργο που έχει την επιδοκιμασία του Ιεχωβά. Ένα τέτοιο παράδειγμα βρίσκουμε σε ένα περιστατικό της ζωής του Ησαύ και του Ιακώβ. Ποιος στεκόταν εμπόδιο σε αυτή την περίπτωση; Ένας πιστός άνθρωπος, ο Ισαάκ. Έπειτα από 20 χρόνια γάμου, ο Ισαάκ και η Ρεβέκκα απέκτησαν τελικά τον Ησαύ και τον Ιακώβ. Πρωτότοκος ήταν ο Ησαύ. Και όπως τόνισε Η Σκοπιά αυτή την εβδομάδα, στην πατριαρχική εποχή, όταν πέθαινε ο πατέρας, ο πρωτότοκος γινόταν αρχηγός της οικογένειας. Αυτός ηγούνταν στην οικογενειακή λατρεία. Ήταν ιερέας κατά κάποιον τρόπο. Γι’ αυτό η Αγία Γραφή αναφέρει ότι ήταν παρόντες ιερείς στο όρος Σινά προτού έρθει σε ύπαρξη το Λευιτικό ιερατείο. Ο Ιεχωβά, όμως, είχε πει στη Ρεβέκκα ότι ο Ιακώβ θα είχε τη θέση του πρωτότοκου. Δεν ξέρουμε για τον Ισαάκ, αλλά σίγουρα το είπε στη Ρεβέκκα. Ο Ιακώβ ήταν εκείνος που θα είχε τη θέση του πρωτότοκου. Άρα, «ο λόγος» είχε εξαγγελθεί, δηλαδή ο Ιεχωβά είχε “εκφράσει τον σκοπό του”. Ο Ιακώβ θα υπερτερούσε ως προς τον Ησαύ. Ποιος θα το αμφισβητούσε αυτό; Έχοντας υπόψη τον σκοπό του Θεού, δεν ήταν ο Ιακώβ η σωστή επιλογή; Γιατί ποιος ήταν ο σκοπός του Θεού; Να συγκροτήσει ένα έθνος λάτρεων, ατόμων που θα λάτρευαν τον Ιεχωβά. Μεταξύ του Ησαύ και του Ιακώβ, ποιος ήταν πιο πιθανόν να κάνει οικογενειακή λατρεία με τα παιδιά του, τους απογόνους του; Ασφαλώς ο Ιακώβ. Τα πρώτα 15 χρόνια της ζωής τους, ο Ησαύ και ο Ιακώβ προφανώς είχαν ακούσει τον Αβραάμ να μιλάει για την υπόσχεση που του είχε δώσει ο Θεός —ότι όλες οι οικογένειες της γης θα ευλογούνταν μέσω του απογόνου του. Αναμφίβολα, ο Ιακώβ αντιλήφθηκε τι θαυμάσιο προνόμιο θα ήταν να συμμετάσχει στην εκπλήρωση αυτού του σκοπού. Η Ρεβέκκα αγαπούσε εκείνον που αγαπούσε περισσότερο ο Ιεχωβά, τον Ιακώβ. Ο Ισαάκ αγαπούσε τον Ησαύ, παρότι αυτός είχε παντρευτεί εκτός αλήθειας δύο φορές. Μερικοί στην ολοχρόνια υπηρεσία έχουν έναν αδελφό ή μια αδελφή που δεν τα πάει καλά στην αλήθεια και όμως αυτό είναι το αγαπημένο παιδί. Τι να πεις; Ακόμη και γονείς που είναι στην αλήθεια δεν αγαπούν πάντα αυτόν που αγαπάει περισσότερο ο Ιεχωβά. Κάποια ημέρα, ο Ισαάκ μίλησε με τον Ησαύ, και η συζήτησή τους έχει ενδιαφέρον. Ανοίξτε στη Γένεση, κεφάλαιο 27. Θα δούμε τα εδάφια 1-4 και θα εξετάσουμε δύο διδάγματα που υπάρχουν εκεί. Γένεση κεφάλαιο 27 —θα δούμε τα εδάφια 1-4. «Όταν γέρασε ο Ισαάκ και τα μάτια του εξασθένησαν τόσο πολύ ώστε δεν έβλεπε, φώναξε κοντά του τον Ησαύ, τον μεγαλύτερο γιο του, και του είπε: “Γιε μου!” Εκείνος αποκρίθηκε: “Ορίστε!” Και αυτός συνέχισε: “Εγώ πια γέρασα. Δεν ξέρω την ημέρα του θανάτου μου. Τώρα λοιπόν, πάρε, σε παρακαλώ, τα όπλα σου, τη φαρέτρα σου και το τόξο σου, και βγες στους αγρούς και κυνήγησε κάποιο ζώο για εμένα. Κατόπιν φτιάξε μου ένα νόστιμο γεύμα όπως μου αρέσει και φέρε το σε εμένα, για να το φάω και να σε ευλογήσω προτού πεθάνω”». «Προτού πεθάνω». Άρα, ο Ισαάκ ήταν ετοιμοθάνατος, σωστά; Λάθος. Με κάποιους υπολογισμούς, θα δείτε ότι ο Ισαάκ έζησε άλλα 43 χρόνια μετά από αυτό το τελευταίο γεύμα. Αλλά καταλαβαίνουμε γιατί νόμιζε ότι ήταν στα τελευταία του —επειδή ήταν πια τυφλός. Δεν μπορούσε να κάνει ό,τι έκανε παλιά, και μάλλον νόμιζε ότι δεν του απέμενε και πολλή ζωή. Και αυτό μπορεί να συμβεί στον καθέναν μας. Αν πονάμε συνέχεια ή έχουμε μείνει καθηλωμένοι, ίσως νομίζουμε ότι έχουμε ξοφλήσει. Να λοιπόν το δίδαγμα: Όποιοι και αν είναι οι περιορισμοί σας, μην παραιτείστε από τη ζωή. Δείτε τι μπορείτε να κάνετε και κάντε ό,τι μπορείτε. Οι νεκροί δεν μπορούν να αινέσουν τον Γιαχ, αλλά εσείς είστε ακόμη ζωντανοί. Και αν πλέον το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να κρατάτε ακεραιότητά και να αινείτε τον Ιεχωβά, κάντε το. Μην τα παρατάτε! Αλλά τώρα ας επιστρέψουμε στο αρχικό σημείο, δηλαδή ότι, παρά τις καλές μας προθέσεις, μπορεί να σταθούμε εμπόδιο στον σκοπό του Ιεχωβά. Ο Ισαάκ ήθελε να ευλογήσει τον Ησαύ και να κάνει τον Ιακώβ υπηρέτη του. Ο Ισαάκ στεκόταν εμπόδιο. Εμπόδιο στον σκοπό του Ιεχωβά. Φαίνεται ότι αργότερα ο Ισαάκ κατάλαβε το λάθος του επειδή, όταν ο Ιακώβ έφευγε για να βρει σύζυγο, είπε στον Ιακώβ: «Ο Θεός ο Παντοδύναμος ... θα δώσει σε εσένα την ευλογία του Αβραάμ». Τι ωραία! «Ο Θεός ο Παντοδύναμος ... θα δώσει σε εσένα την ευλογία του Αβραάμ». Αυτό λέει πολλά για τον Ισαάκ. Ήταν πνευματικός άνθρωπος. Ναι, αγαπούσε τον Ησαύ πιο πολύ από τον Ιακώβ. Και ναι, ήθελε να έχει την ευλογία ο Ησαύ. Αλλά όταν το θέλημα του Ιεχωβά έγινε σαφές, ο Ισαάκ υποτάχθηκε. Ο Παύλος έγραψε: “Mέσω πίστης ο Ισαάκ ευλόγησε τον Ησαύ και τον Ιακώβ”. Και τώρα η εφαρμογή: Θα ήταν δυνατόν να σταθούμε εμπόδιο όταν ο Ιεχωβά αποφασίζει να κάνει κάτι ή όταν επιδοκιμάζει ένα έργο με το οποίο ίσως δεν συμφωνούμε; Ναι, θα ήταν. Η οργάνωση υποδεικνύει μια νέα μέθοδο για το έργο κηρύγματος. Εμείς λέμε στον όμιλο: «Αυτά δεν γίνονται εδώ. Ίσως κάπου αλλού, αλλά όχι εδώ. Εδώ είναι αλλιώς τα πράγματα». Τι θα πούμε για τα οικοδομικά έργα; «Το Ράμαπο; Τι το θέλουμε το Ράμαπο; Εδώ έρχεται ο Αρμαγεδδώνας». Τη δεκαετία του 1940, όταν αποφασίστηκε να επεκτείνουμε τα γραφεία στην οδό Κολούμπια Χάιτς 124, κάποιοι αδελφοί ήταν αρνητικοί. Γιατί να σπαταλήσουμε χρόνο και χρήμα αφού το τέλος ήταν τόσο κοντά; Το1953, στη συνέλευση εργασιών της Εταιρίας Σκοπιά, ο αδελφός Νορ διάβασε την επιστολή μιας αδελφής. Μην ξεχνάτε, μιλάμε για το 1953. Εκείνη την εποχή, όπως θυμάμαι καλά, μερικοί πίστευαν ότι ο Αρμαγεδδών θα ερχόταν 40 χρόνια μετά το 1914. Κάναμε πολλούς υπολογισμούς τότε. Η αδελφή, λοιπόν, γράφει στον αδελφό Νορ: «Γιατί κάνετε τόσα έξοδα για οικοδομικά έργα, ενώ ο Αρμαγεδδών θα μπορούσε να έρθει το 1954;» Αν είχαμε ακούσει εκείνη, και άλλους σαν εκείνη, πού θα ήμασταν σήμερα; Ακόμη στην οδό Κολούμπια Χάιτς 124. Μιλώντας για οικοδομικά προγράμματα, ο αδελφός Νορ είχε πει κάτι πολύ βαθυστόχαστο. Απλό αλλά βαθυστόχαστο. Είπε: «Εμείς θα χτίζουμε. Αν διαφωνεί ο Ιεχωβά, θα μας σταματήσει εκείνος». Ε, δεν νομίζω να του ήταν δύσκολο. Μερικές φορές, κάποιο πρεσβυτέριο ίσως έχει μια ζωηρή συζήτηση για ένα έργο ή ένα θέμα. Ίσως υπάρχει ανάγκη για καινούρια Αίθουσα. Και ίσως έχουμε κάποιες ανησυχίες ή επιφυλάξεις. Μπορούμε να τις εκφράσουμε. Αλλά, αν αρκετοί άντρες που καθοδηγούνται από το πνεύμα υποστηρίζουν με ενθουσιασμό ένα έργο, είναι πολύ πιθανόν ότι και ο Ιεχωβά συμφωνεί με αυτό. Δεν πρέπει να στεκόμαστε εμπόδιο ούτε πρέπει να είμαστε πνεύμα αντιλογίας. Ξέρετε, μερικές φορές, σε ένα οικοδομικό έργο τυχαίνει να έχουμε πρόβλημα με τις άδειες. Δεν μπορούμε να τις πάρουμε αμέσως. Ή κάποιος ελεγκτής της πολεοδομίας δημιουργεί πολλά προβλήματα. Δεν πρέπει να είμαστε από αυτούς που λένε: «Αυτό το έργο δεν έχει την ευλογία του Ιεχωβά. Αν είχε την ευλογία του Ιεχωβά όλα θα πήγαιναν ρολόι». Πού να το άκουγαν ο Νεεμίας και οι Ιουδαίοι της εποχής του! Αυτοί και αν είχαν προβλήματα! Και όμως ο Ιεχωβά επιδοκίμαζε αυτό που έκαναν. «Ο λόγος του Θεού είναι ζωντανός και ασκεί δύναμη». Όταν ο Ιεχωβά έχει έναν σκοπό, εμείς προσπαθούμε να προωθήσουμε αυτόν τον σκοπό. Και αν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, προσευχόμαστε και δεν στεκόμαστε εμπόδιο. Ενισχύει την πίστη μας το να ξέρουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την επιτέλεση του σκοπού του Ιεχωβά, καθώς και τα πολλά δώρα που μας επιφυλάσσει εκείνος. Το μουσικό μας βίντεο αυτόν τον μήνα μάς δείχνει κάτι που ανυπομονούμε να έρθει: η ζωή σε μια παραδεισιακή γη. Έχει τίτλο Κοντεύει Πια, Δεν Αργεί. Τα χρόνια περνάνε, πετούν μακριά. Ο πόνος κι η θλίψη στενή συντροφιά. Μα ο καιρός κοντεύει πια, δεν αργεί. Φίλοι που αγάπησα φεύγουν μακριά. Δεν είναι ίδια η ζωή τώρα πια. Μα ο καιρός κοντεύει πια, δεν αργεί. Κι ένα πρωί θα ’ναι νέα για πάντα η ζωή. Ειρήνη έχουν φέρει οι νέοι ουρανοί. Ο καιρός κοντεύει πια, δεν αργεί. Φίλοι γυρίζουν και βρίσκουν γιορτή που επέστρεψαν κι έχουν ο πόνος κι η θλίψη χαθεί. Το θέλει ο Γιαχ, και θα ’ρθεί. Κοντεύει πια, ναι, δεν αργεί. Ο κόσμος αυτός έχει τόσο φθαρεί. Ο χρόνος που μένει έχει ελαττωθεί. Ναι, ο καιρός κοντεύει πια, δεν αργεί. Γι’ αυτό δίνω ό,τι έχω και κάνω ό,τι μπορώ. Τον Ιεχωβά πάντα θα υπηρετώ. Ναι, ο καιρός κοντεύει πια, δεν αργεί. Κι ένα πρωί θα ’ναι νέα για πάντα η ζωή. Ειρήνη έχουν φέρει οι νέοι ουρανοί. Ο καιρός κοντεύει πια, δεν αργεί. Φίλοι γυρίζουν και βρίσκουν γιορτή που επέστρεψαν κι έχουν ο πόνος κι η θλίψη χαθεί. Το θέλει ο Γιαχ, και θα ’ρθεί. Κοντεύει πια, ναι, δεν αργεί. Ακόμα κι αν παρέλθει η ζωή πριν τον κόσμο αυτόν τον παλιό, ξέρω θα ’μ’ ασφαλής. Με θυμάται ο Θεός. Κι ένα πρωί θα ’ναι νέα για πάντα η ζωή. Ειρήνη έχουν φέρει οι νέοι ουρανοί. Ο καιρός κοντεύει πια, δεν αργεί. Φίλοι έχουν στήσει για μένα γιορτή που επέστρεψα κι έχουν ο πόνος κι η θλίψη χαθεί. Το θέλει ο Γιαχ, και θα ’ρθεί. Παράδεισος όλ’ η γη. Κοντεύει πια, ναι, δεν αργεί. Στο πρόγραμμα αυτού του μήνα, μάθαμε από το παράδειγμα του Βαρούχ πως, όταν βάζουμε το θέλημα του Ιεχωβά πάνω από τα δικά μας συμφέροντα, η ζωή μας βελτιώνεται και είμαστε προστατευμένοι. Μάθαμε επίσης ότι η χαρά έρχεται από την αναγνώριση του Ιεχωβά. Είδαμε πώς μπορούν οι νεαροί να κάνουν καλή επιλογή εργασίας και πώς μπορούν οι παντρεμένοι να έχουν ακόμη πιο ειρηνική σχέση καθώς εργάζονται μαζί ως ομάδα. Αυτόν τον μήνα θα ταξιδέψουμε στη Λιβερία, μια χώρα που βρίσκεται στα παράλια της Δυτικής Αφρικής. Στη Λιβερία συναντάμε εκπληκτικά τοπία, αμμώδεις ακρογιαλιές, κυματιστούς λόφους και πλούσια τροπικά δάση. Επίσημη γλώσσα είναι η αγγλική, ενώ παράλληλα μιλιούνται πάνω από 20 τοπικές γλώσσες. Η Λιβερία, που σημαίνει «Γη των Ελεύθερων», ιδρύθηκε το 1821 ως καταφύγιο για τους σκλάβους που είχαν απελευθερωθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εξήντα και πλέον χρόνια αργότερα, άρχισε να εξαπλώνεται εκεί η αλήθεια, και με τη βοήθεια ιεραποστόλων σχηματίστηκε η πρώτη εκκλησία το 1948. Από το 1989 ως το 2003, στη Λιβερία μαίνονταν καταστροφικοί εμφύλιοι πόλεμοι που επηρέασαν χιλιάδες ανθρώπους, μεταξύ των οποίων αδελφούς και αδελφές μας. Παρά τις δυσκολίες όμως, εκείνοι παρέμειναν θετικοί. Ένας αδελφός που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του τρεις φορές είπε: «Για αυτές τις συνθήκες μιλάμε όταν κηρύττουμε. Ζούμε στις τελευταίες ημέρες». Σήμερα, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Λιβερία εξακολουθούν να έχουν εξαιρετικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, στην εκκλησία Γκάντα Ανατολική που έχει μόνο 103 ευαγγελιζομένους, την Ανάμνηση το 2024 την παρακολούθησαν 964 άτομα. Εντυπωσιακός αριθμός! Για να χωρέσουν όλοι, η Ανάμνηση διεξάχθηκε σε πέντε διαφορετικές τοποθεσίες. Στο Ρόμπερτσπορτ, οι οικογένειες των ντόπιων σέβονται πολύ τη Γραφή και συχνά μαζεύονται όλοι για να ακούσουν τα καλά νέα. Η εκκλησία Ρόμπερτσπορτ στέλνει την αγάπη και τους χαιρετισμούς της στην παγκόσμια αδελφότητα. Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου