JW Broadcasting—Οκτώβριος 2025
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb-131_1_VIDEO
Καλώς ήρθατε στο JW Broadcasting®!
Στο πρόγραμμα αυτού του μήνα, θα μάθουμε πώς, αν και ατελείς, μπορούμε να μιμούμαστε τον τρόπο σκέψης του Ιεχωβά.
Ο Τζιμ Μακέιμπ ήθελε να καταρρίψει τις διδασκαλίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά, αλλά τελικά έγινε και ο ίδιος Μάρτυρας.
Στο νέο επεισόδιο της σειράς Πού Βρίσκονται Τώρα; περιγράφει πώς υπερασπίζεται νομικά το όνομα του Ιεχωβά.
Πριν από χρόνια, εκατοντάδες νεαροί αδελφοί στη Νότια Αφρική φυλακίστηκαν λόγω της ουδετερότητάς τους.
Ποιους κινδύνους αψήφησαν για να τρέφονται πνευματικά; Και στο μουσικό μας βίντεο, φαίνεται η πιο βαθιά αγάπη που δείχνουμε μέσω της αδελφότητάς μας.
Παρακολουθείτε το JW Broadcasting.
Τι πιστεύετε; Μπορεί ένας ατελής άνθρωπος να μιμείται τον εξυψωμένο τρόπο σκέψης του Θεού; Και αν ναι, πώς θα το κάνουμε αυτό; Για τις απαντήσεις, ας εξετάσουμε αρκετά εδάφια από το βιβλίο του Ησαΐα.
Κατ’ αρχάς, ας διαβάσουμε από το κεφάλαιο 40 τα εδάφια 12-14: «Ποιος μέτρησε στη χούφτα του τα νερά και υπολόγισε με τη σπιθαμή τις διαστάσεις των ουρανών; Ποιος μάζεψε σε δοχείο μέτρησης το χώμα της γης ή ζύγισε τα βουνά στην πλάστιγγα και τους λόφους στη ζυγαριά; Ποιος υπολόγισε τις διαστάσεις του πνεύματος του Ιεχωβά, και ποιος μπορεί να τον καθοδηγήσει ως σύμβουλός του; Με ποιον έκανε σύσκεψη για να αποκτήσει κατανόηση; Ή ποιος τον διδάσκει τον δρόμο της δικαιοσύνης ή τον διδάσκει γνώση ή του δείχνει την οδό της αληθινής κατανόησης;» Τι μαθαίνουμε από αυτά τα εδάφια; Ότι ο τρόπος σκέψης του Ιεχωβά —η σοφία, η κατανόησή του για τη δομή του πλανήτη και τις διεργασίες που συντελούνται σε αυτόν και η γνώση του για τον καθέναν από εμάς τους ατελείς ανθρώπους προσωπικά —είναι εξυψωμένος, τόσο πολύ ώστε ίσως φαίνεται ότι είναι πολύ μακριά από εμάς.
Αλλά ευτυχώς ούτε ο Ιεχωβά είναι απρόσιτος ούτε ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται.
Πώς το ξέρουμε; Χάρη σε μια υπέροχη Βιβλική προφητεία που βρίσκουμε στον Ησαΐα.
Σε εκπλήρωση αυτής της προφητείας, ο Ιεχωβά ελκύει εκατομμύρια ατελείς ανθρώπους κοντά του.
Και στην πορεία, εξυψώνει και εμάς και τον τρόπο σκέψης μας.
Παρακαλώ, δείτε μαζί μου από τη Γραφή σας τα εδάφια Ησαΐας 2:2, 3.
Καθώς τα διαβάζουμε και τα αναλύουμε, θα δείτε ότι περιγράφουν μια απλή αλλά έντονη προφητική εικόνα.
«Στο τελικό διάστημα των ημερών [ή, όπως μας εξηγεί η υποσημείωση, στις τελευταίες ημέρες», δηλαδή στην περίοδο που ζούμε όλοι τώρα, στο τελικό διάστημα των ημερών], το βουνό του οίκου του Ιεχωβά θα στερεωθεί πάνω από την κορυφή των βουνών και θα υψωθεί πάνω από τους λόφους, και σε αυτό θα συρρέουν όλα τα έθνη».
Τι συμβολίζει «το βουνό του οίκου του Ιεχωβά»; Την αγνή λατρεία.
Δηλαδή «στις τελευταίες ημέρες», η αγνή λατρεία θα γινόταν ολοφάνερη και διαθέσιμη σε όποιον θα αναζητούσε την αλήθεια.
Η προφητεία δείχνει ότι ειλικρινή άτομα από όλα τα έθνη θα ανέβαιναν στο βουνό της αγνής λατρείας.
Για ποιον λόγο; Το εδάφιο 3 συνεχίζει: «Και πολλοί λαοί θα πάνε και θα πουν: “Ελάτε, ας ανεβούμε στο βουνό του Ιεχωβά, στον οίκο του Θεού του Ιακώβ. Αυτός θα μας διδάξει τις οδούς του και εμείς θα περπατήσουμε στους δρόμους του”.
Διότι νόμος [ή, όπως εξηγεί η υποσημείωση, «διδασκαλία» —διότι νόμος, ή αλλιώς «διδασκαλία»] θα βγει από τη Σιών, και ο λόγος του Ιεχωβά από την Ιερουσαλήμ».
Άρα, στις τελευταίες ημέρες, μας λέγεται ότι άνθρωποι από όλα τα έθνη θα πήγαιναν στο βουνό της αγνής λατρείας προκειμένου να διδαχτούν από τον Ιεχωβά.
Προσέξατε τι δηλώνουν αυτοί οι άνθρωποι με αποφασιστικότητα; «Εμείς θα περπατήσουμε στους δρόμους του».
Τι υπέροχη προφητεία!
Αλλά πώς συνδέεται με την ερώτησή μας, δηλαδή το πώς θα μιμούμαστε τον εξυψωμένο τρόπο σκέψης του Θεού; Σκεφτείτε: Όταν ανεβαίνετε σε ένα βουνό, κάνετε προσπάθεια, ίσως κουραστείτε, ίσως σκοντάψετε, μπορεί και να χτυπήσετε καθώς ανεβαίνετε.
Αλλά αν επιμείνετε, τι γίνεται όταν φτάσετε στην κορυφή; Είστε πολύ ψηλά!
Έχετε μια θέα που δεν θα απολαμβάνατε ποτέ αν δεν συνεχίζατε την αναρρίχηση.
Η ανταμοιβή αξίζει τον κόπο!
Το ίδιο ισχύει και για την εξυψωμένη λατρεία του Ιεχωβά.
Αν είμαστε πρόθυμοι να συνεχίσουμε την αναρρίχηση, δηλαδή να μαθαίνουμε τους κανόνες του Ιεχωβά και να τους εφαρμόζουμε στη ζωή μας, η αγνή λατρεία μάς εξυψώνει.
Γιατί; Επειδή ο Ιεχωβά έχει εξυψωμένους νόμους και αρχές.
Αν καλλιεργούμε αγάπη για τους κανόνες του, ο τρόπος σκέψης μας εξυψώνεται.
Αρχίζει να εναρμονίζεται πιο πολύ με τις σκέψεις του Ιεχωβά.
Είναι χαρακτηριστική η εμπειρία μιας νεαρής που έγραψε: «Ζούσα μέσα στην ανηθικότητα και στη μέθη. Έπασχα από αφροδίσια νοσήματα. Επίσης, πουλούσα ναρκωτικά και δεν ενδιαφερόμουν για τίποτα».
Καθώς αυτή η νεαρή μελετούσε τη Γραφή, “ανέβαινε στο βουνό”, έκανε αλλαγές για να εναρμονιστεί με τους κανόνες του Θεού.
Ως αποτέλεσμα, η αγνή λατρεία την εξύψωσε.
Τώρα λέει: «Έχω ειρήνη διάνοιας, αυτοσεβασμό, ελπίδα για το μέλλον, μια πραγματική οικογένεια και, πάνω από όλα, μια σχέση με τον Πατέρα μας, τον Ιεχωβά».
Ναι, ανεβαίνοντας στο βουνό της αγνής λατρείας, μιμήθηκε τον εξυψωμένο τρόπο σκέψης του Θεού και στην πορεία, η αγνή λατρεία την εξύψωσε.
Τι μάθαμε μέχρι τώρα; Ότι μπορούμε να μιμούμαστε τον εξυψωμένο τρόπο σκέψης του Θεού, ανεβαίνοντας στο βουνό της αγνής λατρείας.
Φυσικά, το βουνό της αγνής λατρείας μάς εξυψώνει.
Δεν εξυψωνόμαστε χάρη στη δική μας αξία.
Ο Ιεχωβά ευλογεί τις προσπάθειες που κάνουμε.
Αν το θυμόμαστε αυτό, θα είμαστε ταπεινοί καθώς βοηθάμε στοργικά άλλους, που επίσης ανεβαίνουν στο βουνό.
Άλλη μια υπενθύμιση: Αν απορρίψουμε τους κανόνες του Ιεχωβά, θα πάψουμε να έχουμε εξυψωμένη υπόσταση και θεώρηση των πραγμάτων.
Είναι, λοιπόν, σημαντικό να συνεχίσουμε να ενεργούμε με τον εξυψωμένο τρόπο του Ιεχωβά ακόμα και όταν αυτό δεν είναι εύκολο.
Αλλά τι γίνεται αν κάνουμε ένα σοβαρό λάθος ή διαπράξουμε σοβαρή αδικοπραγία; Χάνουμε ύψος.
Είμαστε σε ελεύθερη πτώση εκείνη την ώρα.
Ίσως, όταν ακούσατε το θέμα αυτής της ομιλίας, να σας ήρθε στον νου ένα άλλο εδάφιο από τον Ησαΐα.
Ας διαβάσουμε το Ησαΐας 55:9: «Όπως οι ουρανοί είναι υψηλότεροι από τη γη, έτσι και οι οδοί μου είναι υψηλότερες από τις οδούς σας και οι σκέψεις μου από τις σκέψεις σας».
Άρα, ο Ιεχωβά μάς λέει ξεκάθαρα ότι “οι σκέψεις του είναι υψηλότερες από τις δικές μας”.
Σε τι αναφερόταν ο Ιεχωβά όταν το είπε αυτό; Προσέξτε, παρακαλώ, τα εδάφια πριν από το εδάφιο 9, αρχίζοντας από το εφτά: «Ας εγκαταλείψει ο πονηρός την οδό του και ο κακός άνθρωπος τις σκέψεις του· ας επιστρέψει στον Ιεχωβά, ο οποίος θα τον ελεήσει, στον Θεό μας, γιατί αυτός θα συγχωρήσει άφθονα. “Διότι οι σκέψεις μου δεν είναι σαν τις δικές σας σκέψεις ούτε οι οδοί μου σαν τις δικές σας οδούς”, δηλώνει ο Ιεχωβά.
“Όπως οι ουρανοί είναι υψηλότεροι από τη γη, έτσι και οι οδοί μου είναι υψηλότερες από τις οδούς σας και οι σκέψεις μου από τις σκέψεις σας”».
Όταν ο Ιεχωβά λέει ότι οι σκέψεις του είναι υψηλότερες από τις δικές μας, αναφέρεται στη συγχώρηση.
Εκείνος συγχωρεί τους μετανοημένους παραβάτες «άφθονα».
Όντως, το έλεος του Ιεχωβά είναι τόσο μεγάλο που δύσκολα το κατανοούμε.
Εξάλλου, όταν εμείς συγχωρούμε κάποιον, ένας αμαρτωλός συγχωρεί έναν άλλον.
Όλοι ξέρουμε ότι, αργά ή γρήγορα, θα χρειαστούμε εμείς συγχώρηση από κάποιον άλλον.
Αλλά ο Ιεχωβά, αν και δεν χρειάζεται ποτέ να τον συγχωρήσει κάποιος, ο ίδιος συγχωρεί «άφθονα».
Και, χάρη στο έλεός του, ανοίγει «τις πύλες των υδάτων των ουρανών», κατακλύζοντας με ευλογίες όσους επιστρέφουν σε εκείνον με όλη τους την καρδιά.
Αυτή την εξυψωμένη άποψη αγωνιζόμαστε να μιμηθούμε.
Με τη Σκοπιά του Αυγούστου 2024 καταλάβαμε καλύτερα τον εξυψωμένο τρόπο σκέψης του Ιεχωβά όπως φαίνεται από το έλεός του και από την προθυμία του να συγχωρεί μετανοημένους παραβάτες —ακόμα και όσους έχουν διαπράξει σοβαρές αμαρτίες.
Για παράδειγμα, εξετάσαμε την περίπτωση του αμετανόητου παραβάτη στην εκκλησία της Κορίνθου.
Η πορεία του ήταν τόσο σκανδαλώδης ώστε ο Παύλος είπε ότι “δεν βρισκόταν ούτε ανάμεσα στα έθνη”.
Εκείνος ο Χριστιανός είχε απορρίψει τους εξυψωμένους κανόνες του Ιεχωβά.
Εφόσον ήταν αμετανόητος, ο Παύλος έγραψε στους πρεσβυτέρους να “τον απομακρύνουν από την εκκλησία”.
Και όμως, ίσως μόνο λίγους μήνες αργότερα, ο Παύλος τούς έγραψε να “τον συγχωρήσουν με καλοσύνη και να τον παρηγορήσουν”, να “τον διαβεβαιώσουν για την αγάπη τους”.
Γιατί; Η διαπαιδαγώγηση είχε αποδώσει καρπούς.
Εκείνος μετανόησε, και η εκκλησία τον καλοδέχτηκε και πάλι ως αδελφό.
Τι ωραία!
Αυτό το υπέροχο παράδειγμα του εξυψωμένου τρόπου σκέψης του Ιεχωβά διαβεβαιώνει όποιον διαπράττει σοβαρή αδικοπραγία ότι, με τη βοήθεια του Ιεχωβά, μπορεί να σηκωθεί, να τινάξει τα ρούχα του και να συνεχίσει να ανεβαίνει στο βουνό της αγνής λατρείας.
Ωστόσο, Η Σκοπιά αναγνώρισε με ειλικρίνεια ότι κάποιοι στην εκκλησία μπορεί να ήταν απρόθυμοι να δεχτούν ξανά αυτόν τον άνθρωπο.
Γιατί; Όπως ο μεγαλύτερος αδελφός στην παραβολή του Ιησού για τον άσωτο γιο —εδάφια Λουκάς 15:28-30— έτσι και κάποιοι πιστοί στην εκκλησία ίσως έτρεφαν μνησικακία για τον παραβάτη.
Αυτό ισχύει και σήμερα.
Όταν οι πρεσβύτεροι επιτρέπουν σε έναν μετανοημένο παραβάτη να παραμείνει στην εκκλησία ή όταν κάποιος επανεντάσσεται στην εκκλησία, ίσως δεν μας είναι εύκολο να τον δεχτούμε ξανά, ιδιαίτερα αν η αδικοπραγία έχει επηρεάσει εμάς προσωπικά.
Αν συμβαίνει αυτό, ίσως νιώθουμε ότι μας ξέχασαν, ότι τα δικά μας αισθήματα δεν μετράνε ή ότι ο Ιεχωβά αδιαφορεί για το κακό που μας έκανε ο μετανοημένος παραβάτης.
Μπορεί να νιώθουμε και ότι ο Ιεχωβά μάς απογοήτευσε.
Πώς θα αποκτήσουμε την εξυψωμένη άποψη του Ιεχωβά; Ας δούμε ένα Βιβλικό παράδειγμα: Ο Δαβίδ διέπραξε σοβαρή αμαρτία όταν πήρε την Βηθ-σαβεέ, τη σύζυγο του Ουρία.
Λες και δεν έφτανε που μοίχευσε, κλέβοντας τη σύζυγο ενός άλλου άντρα, έκανε χειρότερη την αμαρτία του κανονίζοντας να πεθάνει ο Ουρίας —ήταν και μοιχεία και φόνος!
Φυσικά, ο Ιεχωβά είδε όλες αυτές τις απαίσιες ενέργειες.
Τι θα έκανε με τον Δαβίδ; Έστειλε τον Νάθαν να του μιλήσει ευθέως.
Ο Νάθαν ανέφερε ένα εύστοχο παράδειγμα που άγγιξε την καρδιά του Δαβίδ.
Ως αποτέλεσμα, ο Δαβίδ μετανόησε.
Πώς ανταποκρίθηκε ο Ιεχωβά; Δεν του επέβαλε τη θανατική ποινή που όριζε ο Μωσαϊκός Νόμος.
Αντίθετα, δείτε τι λέει το 2 Σαμουήλ 12:13: «Τότε ο Δαβίδ είπε στον Νάθαν: “Αμάρτησα εναντίον του Ιεχωβά”.
Ο Νάθαν τού απάντησε: “Ο Ιεχωβά συγχωρεί την αμαρτία σου. Δεν θα πεθάνεις”».
Ο Ιεχωβά επέτρεψε με έλεος στον Δαβίδ να ζήσει, και εκείνος συνέχισε να βασιλεύει.
Αλλά το θύμα; Με τον Ουρία, τι έγινε; Μήπως τον ξέχασε ο Ιεχωβά; Παρακαλώ, δείτε μαζί μου δύο εδάφια.
Το ένα είναι το Πρώτο Βασιλέων 15:5: «Διότι ο Δαβίδ έπραξε το σωστό στα μάτια του Ιεχωβά και δεν παρέκκλινε από οτιδήποτε τον είχε διατάξει Εκείνος όλες τις ημέρες της ζωής του, εκτός από την υπόθεση του Ουρία του Χετταίου».
Το άλλο εδάφιο είναι το Ματθαίος 1:6: «Ο Ιεσσαί έγινε πατέρας του Δαβίδ του βασιλιά. Ο Δαβίδ έγινε πατέρας του Σολομώντα μέσω της συζύγου του Ουρία».
Ποιο είναι το σημείο; Συγχώρησε ο Ιεχωβά τον Δαβίδ; Ναι, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν ξέχασε τον Ουρία.
Στον νέο κόσμο, ο Ιεχωβά θα αποδώσει τέλεια δικαιοσύνη ανασταίνοντας τον Ουρία.
Και πόσο ανυπομονούμε όλοι να είμαστε εκεί να τον υποδεχτούμε!
Τι μαθαίνουμε από αυτό το παράδειγμα; Πρέπει να μιμούμαστε τον εξυψωμένο τρόπο σκέψης του Θεού.
Όπως ο Ιεχωβά, έτσι και εμείς ας βρίσκουμε χαρά στο να δίνουμε επειδή, όταν συγχωρούμε, δίνουμε κάτι πολύ ωραίο.
Είμαστε βέβαιοι ότι ο Ιεχωβά, με την άπειρη σοφία του, θα αναιρέσει κάθε βλάβη —σωματική, συναισθηματική και πνευματική.
Πιστεύουμε την υπέροχη υπόσχεση στο εδάφιο Ησαΐας 65:17: «Διότι εγώ δημιουργώ νέους ουρανούς και νέα γη· και τα παλιά δεν θα έρχονται στη μνήμη ούτε θα ανεβαίνουν στην καρδιά».
Δεν αργεί να έρθει η μέρα που κάθε πόνος, μαζί με κάθε οδυνηρή ανάμνηση που μας βασανίζει, θα εξαλειφθεί εντελώς.
Αυτά τα πράγματα ούτε καν «θα έρχονται στη μνήμη» μας.
Τι εκπληκτική μέρα θα είναι αυτή!
Τη βλέπετε; Συνεχίστε την αναρρίχηση!
Μην τα παρατάτε!
Να θυμάστε τη θέα—την αιωνιότητα.
Αυτή τη θέα δεν θα την απολαύσουμε ποτέ αν δεν ανεβούμε στο βουνό της αγνής λατρείας.
Ο Τζιμ Μακέιμπ αναζητούσε μάταια την αγνή λατρεία ώσπου δέχτηκε να κάνει Γραφική μελέτη και γνώρισε την αλήθεια.
Σήμερα, υπερασπιζόμενος το όνομα του Ιεχωβά, βλέπει ότι ο Ιεχωβά θα στηρίζει τον λαό Του πάντα.
Από την πρώτη στιγμή που αρχίσαμε να μελετάμε μαζί, δοκιμάζαμε πάντα τον Ιεχωβά, αλλά στην πραγματικότητα ο Ιεχωβά ήταν αυτός που μας δοκίμαζε: Πόσο πολύ τον αγαπούσαμε; Πόσο πολύ θέλαμε να τον υπηρετήσουμε; Αν δεν έβαζα πρώτα τα συμφέροντα της Βασιλείας και αν δεν απέβλεπα στον Ιεχωβά να μας φροντίζει, δεν θα είχα απολαύσει αυτές τις εμπειρίες.
Ο Ιεχωβά βοηθάει και στηρίζει τον λαό του.
Στις νομικές υποθέσεις, το βλέπουμε κάθε μέρα της ζωής μας.
Ανατράφηκα σε μια οικογένεια με οχτώ παιδιά.
Οι γονείς μου θεωρούσαν σημαντική την εκπαίδευση.
Έτσι λοιπόν, μετακόμισα στο Σαν Ντιέγκο για να σπουδάσω νομική.
Εκείνο το έτος γνώρισα τη Μελίντα και αρχίσαμε να βγαίνουμε ραντεβού.
Εκείνη την εποχή, δεν ήμασταν ενεργοί Καθολικοί.
Δεν είχαμε διδαχτεί κάτι που να μας βοηθήσει να έχουμε πίστη.
Κάτι που μας έλκυσε στην αλήθεια είναι ότι βλέπαμε αποδείξεις που οικοδομούσαν πίστη.
Ο Ιησούς είπε ότι, αν βάζουμε πρώτα τη Βασιλεία, όλα τα άλλα θα μας προστεθούν.
Ο Ιεχωβά θα φροντίσει για ό,τι χρειαζόμαστε.
Ήμουν λοιπόν δικηγόρος μερικής απασχόλησης και κήρυκας πλήρους απασχόλησης.
Πιστέψαμε σε αυτή την υπόσχεση και ως αποτέλεσμα η ζωή μας έγινε πολύ πιο ευτυχισμένη.
Δίναμε προτεραιότητα στη διακονία και όλα τα άλλα έμπαιναν σε δεύτερη θέση.
Και όταν κάναμε παιδιά, μεταδώσαμε και σε αυτά τις ίδιες προτεραιότητες.
Συνεργαζόμασταν με αδελφούς που ήταν ευχάριστα άτομα, που έδειχναν γνήσιο ενδιαφέρον για τα παιδιά μας.
Αρκετά ζευγάρια φίλων μας ήταν σκαπανείς και μας βοήθησαν να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας.
Οι φίλοι μας έγιναν και δικοί τους φίλοι.
Γύρω στο 1985, στάλθηκε σε όλες τις εκκλησίες των Ηνωμένων Πολιτειών μια επιστολή που ζητούσε από όσους μπορούσαν να υπηρετήσουν στο Μπέθελ.
Χαρήκαμε πολύ που δέχτηκαν τον Τζιμ να εργαστεί στην οικοδόμηση.
Τότε όμως βρήκε να χαλάσει το πλυντήριο, όλα πήγαιναν στραβά!
Εφαρμόσαμε ξανά το Ματθαίος 6:33: “Βάλτε πρώτα τη Βασιλεία”.
O Ιεχωβά μάς φρόντιζε πολύ καλά.
Αρχικά έλαβα διορισμό για δύο εβδομάδες.
Την τρίτη μέρα όμως, μου τηλεφώνησε ο αδελφός που ήταν επίσκοπος οικοδόμησης, ο Γκιλ Νάζαροφ, και μου είπε: «Από σήμερα διορίζεσαι στο νομικό τμήμα».
Αφού ο Τζιμ είχε εργαστεί προσωρινά στο Μπέθελ αρκετές φορές, μας κάλεσαν και εμάς για δύο εβδομάδες.
Πήγαμε λοιπόν με τα παιδιά και περάσαμε υπέροχα!
Έπειτα από λίγο, οι αδελφοί με ρώτησαν: «Πιστεύεις ότι θα μπορούσατε να μετακομίσετε οικογενειακώς στη Νέα Υόρκη, να ζείτε στο Μπέθελ και να εργάζεσαι για εμάς με πλήρες ωράριο;» Λίγο καιρό αφού φτάσαμε στο Μπέθελ, έλαβα διορισμό να υπηρετήσω για κάποιο διάστημα στο εξωτερικό, και η Μελίντα έμεινε πίσω με τους τρεις γιους μας.
Αυτό με είχε δυσκολέψει πάρα πολύ.
Ήταν πρόκληση επειδή εμείς οι Καλιφορνέζοι θεωρούσαμε το Μπρούκλιν τριτοκοσμικό!
Οι ευλογίες που λάβαμε όμως ξεπερνούν κατά πολύ όποιες θυσίες κάναμε.
Ο μεγάλος μας γιος διορίστηκε στο εργοστάσιο στα 16 του.
Οι άλλοι δύο γιοι μας, ο Τζέσι και ο Ράιαν, εργάζονταν μαζί μου στα πλυντήρια το πρωί και μετά πήγαιναν σχολείο.
Και πιστεύω ότι όλο αυτό επηρέασε βαθιά τους γιους μας, δηλαδή η παρέα με Μπεθελίτες 19-20 χρονών.
Είμαι σίγουρος ότι απόλαυσαν πραγματικά αυτές τις ευλογίες.
Τελικά επιστρέψαμε στην Καλιφόρνια, αλλά εξακολουθώ να συνεργάζομαι στενά με το νομικό τμήμα.
Μια χώρα στην οποία εργάστηκα ήταν η Γαλλία.
Το 1998, η κυβέρνηση εκεί αποφάσισε να επιβάλει φόρο 60 τοις εκατό σε όλες τις συνεισφορές που είχε λάβει το γραφείο τμήματος από το 1993 ως το 1996.
Και επέβαλαν και πρόστιμο ανεβάζοντας το συνολικό απαιτούμενο ποσό στο 108 τοις εκατό των συνεισφορών που είχαμε λάβει.
Ήταν εξωφρενικό!
Ξεκινήσαμε λοιπόν νομικό αγώνα.
Ο δικηγόρος που χρησιμοποιούσαμε δεν ήθελε να συμπεριλάβει εδάφια της Γραφής και να εξηγήσει ποιοι είναι πραγματικά οι Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Αλλά εμείς για αυτό κάνουμε νομικούς αγώνες.
Όχι απλώς για να κερδίζουμε υποθέσεις αλλά, όπως είπε ο Ιησούς στο Ματθαίος 10:18, για να δοθεί «μαρτυρία».
Έπρεπε να ακουστούν και αυτές οι πληροφορίες.
Και τελικά δέχτηκε να τις συμπεριλάβει.
Το 2011, κερδίσαμε την υπόθεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο αποφάνθηκε ότι επρόκειτο για παραβίαση της ελευθερίας θρησκείας των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
Η νίκη ήταν για την ελευθερία θρησκείας, όπως το ήθελε ο Ιεχωβά.
Ήταν δική του η νίκη, όχι δική μας.
Όταν αρχίσαμε να βάζουμε στην πρώτη θέση τη Βασιλεία, η ζωή μας άλλαξε εντελώς.
Αλλά για εμένα που είμαι μητέρα, το πιο σημαντικό είναι ότι οι γιοι μας, οι υπέροχες αδελφές που παντρεύτηκαν και τα παιδιά τους υπηρετούν όλοι τον Ιεχωβά.
Και αυτοί βάζουν στην πρώτη θέση τη Βασιλεία.
Εννοείται ότι δεν είμαστε μια τέλεια οικογένεια, αλλά έχουμε λάβει τόσες ευλογίες που δεν τις χωράει ο νους μας.
Ο Ιεχωβά έχει τηρήσει όλες τις υποσχέσεις του.
Αν θέλετε να κάνετε πιο πολλά για τον Ιεχωβά, αλλά δεν ξέρετε πώς, διαβάστε τη βιογραφία του Τζιμ στο Ξύπνα! 8 Φεβρουαρίου 1987.
Εκεί θα δείτε πώς, δοκιμάζοντας τον Ιεχωβά, μπορείτε να έχετε ευλογίες.
Μια ευλογία που απολαμβάνουμε όλοι μας είναι οι συναθροίσεις μας.
Είναι απαραίτητες!
Αλλά εκατοντάδες νεαροί αδελφοί στη Νότια Αφρική, στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, στερήθηκαν αυτή τη σανίδα σωτηρίας.
Ή μήπως όχι; Τι κινδύνους αψήφησαν για να καλύπτουν τις πνευματικές ανάγκες τους; Τη δεκαετία του 1960, η Νότια Αφρική άρχισε να εμπλέκεται σε στρατιωτικές συγκρούσεις με γειτονικές χώρες.
Πολλοί νεαροί αδελφοί μας κλήθηκαν για στρατιωτική υπηρεσία.
Λόγω της ουδετερότητάς τους όμως, φυλακίστηκαν.
Αρχικά, όταν οι αδελφοί στάλθηκαν σε στρατιωτική φυλακή, τους διέταξαν να φορέσουν στρατιωτική στολή, κάτι που φυσικά αρνήθηκαν να κάνουν.
Οι αδελφοί θεωρούσαν ότι, φορώντας αυτά τα ρούχα, θα έδιναν την εντύπωση ότι ήταν στρατιωτικοί κρατούμενοι, και δεν το ήθελαν αυτό.
Προτίμησαν να φορούν μπλε στολές εργασίας, και έτσι έγιναν γνωστοί ως «Τα Παιδιά με τα Μπλε».
Όλοι ήξεραν ότι «Τα Παιδιά με τα Μπλε» ήταν Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Τον πρώτο καιρό, οι αδελφοί εξέτιαν ολόκληρη την ποινή τους κλεισμένοι σε ατομικά κελιά, και έτσι ήταν πολύ δύσκολο να συγκεντρώνονται για λατρεία.
Ένας από τους αδελφούς που ήταν στη φυλακή εκείνον τον καιρό είναι ο Ντέιβιντ Κάρικας.
Πρόσφατα, τον συνάντησα και μιλήσαμε για τις εμπειρίες μας στη φυλακή.
Όταν μπήκα στη φυλακή, δεν μας επέτρεπαν να επικοινωνούμε καθόλου μεταξύ μας.
Ουσιαστικά, ήμασταν σε απομόνωση.
Στόχος τους ήταν να κάνουν τους Μάρτυρες να λυγίσουν —το είπαν ξεκάθαρα.
Υπήρχαν 64 κελιά, 32 από την κάθε πλευρά.
Δέναμε ένα σεντόνι στα κάγκελα πάνω από την πόρτα και φτιάχναμε κάτι σαν μικρή αιώρα και, όταν όλοι ήταν κλειδωμένοι στα κελιά τους και υπήρχε απόλυτη ησυχία, εμείς κάναμε τις συναθροίσεις μας.
Το πνευματικό μας πρόγραμμα ήταν πλήρες.
Είχαμε δημόσια ομιλία και κάναμε και τη Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας.
Βέβαια, έπρεπε να διεξάγουμε τις συναθροίσεις χαμηλόφωνα, ίσα ίσα να ακούμε ο ένας τον άλλον.
Οι αδελφοί που πήγαν φυλακή μια δεκαετία πριν από εμένα προλείαναν το έδαφος.
Μας βοήθησαν πάρα πολύ.
Όταν βγήκαν από τη φυλακή, η πίστη τους ήταν πολύ ισχυρή.
Είχαν διατηρήσει τη χαρά τους, και αυτό ήταν πολύ ενθαρρυντικό για τους νεότερους αδελφούς σαν και εμένα που προετοιμαζόμασταν για τη φυλακή.
Τα πράγματα είχαν αλλάξει λίγο όταν μπήκα εγώ.
Ήμασταν και εμείς στα κελιά μας.
Αλλά τα Σαββατοκύριακα δεν μας είχαν κλειδωμένους, μας άφηναν πιο ελεύθερους.
Οπότε φέρναμε καρέκλες ή κουβάδες που τους αναποδογυρίζαμε και καθόμασταν σε ομάδες, και έτσι μπορούσαμε να κάνουμε τις περισσότερες συναθροίσεις και να ψέλνουμε και τους ύμνους.
Κάποιοι αδελφοί είχαν φτιάξει μόνοι τους μουσικά όργανα, οπότε οι φρουροί είχαν συνηθίσει να μας ακούν να τραγουδάμε, και έτσι η υμνολογία μας δεν τραβούσε πολύ την προσοχή τους.
Επίσης, με πολλή προσοχή καταφέρναμε να προμηθευόμαστε την απαραίτητη ύλη για τις συνελεύσεις περιοχής και περιφερείας ...
Αα!
... και να τις διεξάγουμε.
Σε αυτήν εδώ τη φωτογραφία βλέπουμε τους αδελφούς να φορούν στολές για το δράμα.
Παίζαμε τα δράματα στις 6:00 το πρωί, ώστε να μην υπάρχουν πολλές πιθανότητες να μας ανακαλύψουν.
Στους αδελφούς άρεσε πολύ αυτό, γιατί έτσι οι αφηγήσεις των δραμάτων γίνονταν πιο ζωντανές.
Ειδικά αυτό δεν θέλαμε να το δουν οι φρουροί.
Είναι εκπληκτικό το πώς φρόντισε ο Ιεχωβά να συνεχιστεί η ροή της πνευματικής τροφής, ακόμη και μέσα στη φυλακή!
Όντως.
Οι συναθροίσεις ήταν πολύ σημαντικές για εμάς, είτε είχαμε την έγκριση των αρχών είτε όχι.
Αυτό δεν το διαπραγματευόμασταν.
Με τίποτα!
Η πηγή της δύναμης μας ήταν η πνευματική τροφή, καθώς και η αδελφική αγάπη και η ενθάρρυνση που λαβαίναμε.
Γι’ αυτό οι αδελφοί κατέβαλλαν κάθε προσπάθεια ώστε να διεξάγονται σταθερά οι συναθροίσεις.
Και μια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η Ανάμνηση.
Όταν μπήκα στη φυλακή, λέγαμε στους υπευθύνους: «Σας παρακαλούμε, αφήστε μας να κάνουμε την Ανάμνηση», αλλά η απάντηση πάντα ήταν ένα ξερό «όχι».
Προετοιμαστήκαμε να την κάνουμε στα κρυφά, αλλά συνεχίσαμε να ρωτάμε.
Και τελικά τη μέρα της Ανάμνησης, ήταν Τρίτη, ξαφνικά το απόγευμα μας είπαν να βγούμε από τα κελιά μας και να πάμε στα ντους.
Κανονικά, δεν μας άφηναν να χρησιμοποιούμε τα ντους.
Και μας είπαν: «Ετοιμαστείτε για τη λειτουργία σας απόψε».
Αλήθεια; Ναι, και στις 7:00 κάναμε την Ανάμνηση σε έναν λατρευτικό χώρο που υπήρχε εκεί.
Μάλιστα, όταν αρχίσαμε να ψέλνουμε τον ύμνο —ήμασταν 125 άτομα εκεί— οι φωνές μας αντηχούσαν παντού και τα μάτια όλων μας ήταν γεμάτα δάκρυα.
Όταν τελείωσε η Ανάμνηση, βγήκαμε έξω και θυμάμαι ακόμα την πανσέληνο ψηλά στον ουρανό, πάνω από τις στρατιωτικές φυλακές.
Ήταν μια μεγάλη νίκη.
Αν είναι θέλημα του Ιεχωβά να κάνουμε την Ανάμνηση, κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει.
Εκείνη την Ανάμνηση δεν θα την ξεχάσω ποτέ.
Ναι, είμαι σίγουρος.
Οι συναθροίσεις που κάναμε στη φυλακή με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι το προνόμιο να συναθροιζόμαστε δεν είναι τόσο το δώρο μας στον Ιεχωβά, όσο το δικό του δώρο σε εμάς.
Έτσι είναι!
Και είναι κάτι που μας δένει με πολύ ιδιαίτερο τρόπο.
Ναι.
Τις έχουμε ανάγκη τις συναθροίσεις.
Χρειαζόμαστε την πνευματική ενίσχυση.
Ιδίως έπειτα από αυτή την εμπειρία, θεωρώ τις συναθροίσεις ακόμα πιο πολύτιμες.
Δεν θέλουμε να τις χάνουμε χωρίς λόγο, και είμαστε εκεί με φυσική παρουσία αν μπορούμε.
Το να ακούς τους αδελφούς να εκφράζουν την πίστη τους και να έχεις την ευκαιρία να εκφράζεις και εσύ τη δική σου πίστη είναι μεγάλη πηγή ενθάρρυνσης, βασική πηγή.
Δεν είμαστε απλώς μια ομάδα ανθρώπων που διδάσκονται τα ίδια πράγματα.
Είμαστε μια πνευματική οικογένεια.
Και ο Ιεχωβά ξέρει ότι πρέπει να είμαστε ενωμένοι και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον, ιδιαίτερα όπως λέει ο Παύλος, “καθώς η ημέρα πλησιάζει”.
Σύμφωνα με τη συμβουλή του αδελφού Μάρτιν, ας επωφελούμαστε πλήρως από τις συναθροίσεις.
Μας ενθαρρύνουν πραγματικά καθώς “η ημέρα πλησιάζει”.
Οι συναθροίσεις μάς βοηθούν, επίσης, να είμαστε έτοιμοι για διωγμό, μιμούμενοι τον εξυψωμένο τρόπο σκέψης του Θεού.
Αν η σκέψη του διωγμού σάς αγχώνει, να είστε βέβαιοι ότι μπορείτε να μείνετε πιστοί.
Θα έχετε το άγιο πνεύμα του Ιεχωβά και τη φροντίδα του, όπως ακριβώς και ο Λίο Λιανγκ.
Μια μέρα, το 1958, άκουσα δυνατά χτυπήματα στην πόρτα.
Μόλις άνοιξα, εισέβαλαν οπλισμένοι αστυνομικοί.
Αμέσως μου πέρασαν χειροπέδες.
Λόγω της εναντίωσης από την κυβέρνηση, γινόταν όλο και πιο δύσκολο το να κηρύττουμε.
Είχαμε προετοιμάσει τη διάνοια και την καρδιά μας για την περίπτωση που θα μας συλλάμβαναν.
Πώς μπορείς να θυμάσαι απέξω εδάφια; Αν τα γράφεις ξανά και ξανά, χαράζονται περισσότερο στο μυαλό σου και το άγιο πνεύμα σε βοηθάει να θυμάσαι όσα έχεις μάθει.
Τη μέρα που με συνέλαβαν προσευχήθηκα στον Ιεχωβά Θεό: «Θα παραμείνω πιστός σε σένα μέχρι να πεθάνω».
Ήξερα ότι, αν με έβαζαν στη φυλακή λόγω της αλήθειας, ο Ιεχωβά θα με προστάτευε.
Δεν πέρασα από δίκη.
Η υπόθεσή μου δεν εκδικάστηκε ποτέ.
Το φαγητό στη φυλακή ήταν απαίσιο.
Μας έδιναν να φάμε χαλασμένο ρύζι —ήταν μισό ρύζι, μισό νερό.
Τις πρώτες μέρες στη φυλακή, δεν μπορείς να το φας.
Είναι αηδιαστικό!
Αλλά μετά από λίγο καιρό, πεινάς τόσο που καταφέρνεις να το φας.
Στο κελί, ήμασταν στριμωγμένοι σαν σαρδέλες.
Κοιμόμασταν πέντε άτομα εκεί.
Με έβαλαν να δουλεύω στο καλλιτεχνικό εργαστήρι.
Εκεί είχα περισσότερη ελευθερία από ό,τι όταν ήμουν κλειδωμένος στο κελί όλη μέρα.
Αυτό με βοήθησε να αντέξω.
Στη φυλακή είχα φτιάξει μόνος μου «εδάφιο της ημέρας».
Κάθε μέρα είχα στο μυαλό μου ένα εδάφιο για να μη χάσω την πνευματικότητά μου.
Ήξερα απέξω καμιά διακοσαριά εδάφια που τα σκεφτόμουν ξανά και ξανά.
Αλλά δεν μου έφταναν, γι’ αυτό προσευχήθηκα στον Ιεχωβά: «Σε παρακαλώ, δώσε μου και άλλα εδάφια αν γίνεται».
Στο κέντρο της φυλακής, υπήρχε ένας τεράστιος σωρός από βιβλία, περιοδικά, φωτογραφίες.
Όπως τα κοιτούσα, είδα μια Αγία Γραφή στα κινεζικά και είπα: «Αυτή είναι απάντηση στις προσευχές μου! Τη χρειάζομαι!» Αλλά υπήρχαν τέσσερις φρουροί εκεί, και προσευχήθηκα στον Ιεχωβά: «Κάνε τους να πάνε για φαγητό, να μην μείνει κανείς εδώ».
Στις 12:15 που ξαναπέρασα, δεν υπήρχαν φρουροί.
Είχαν πάει για φαγητό.
Κοίταξα τριγύρω μη με δει κανείς από τα παράθυρα και έκανα κάτι πολύ επικίνδυνο.
Άρπαξα όσο περισσότερες σελίδες μπορούσα, τις έχωσα στο πουκάμισό μου και ευχαρίστησα τον Ιεχωβά που μου έδωσε και άλλα εδάφια.
Όταν τις είδα, είπα: «Πω πω, όλες οι επιστολές του Παύλου!» Πόσο με ευλόγησε ο Ιεχωβά!
Αλλά ξαναπροσευχήθηκα στον Ιεχωβά: «Πού θα τις κρύψω τώρα;» Στη φυλακή δεν έχεις κανέναν να μιλήσεις, γι’ αυτό μιλάς συνέχεια στον Ιεχωβά και έτσι έρχεσαι όλο και πιο κοντά του.
Και στον κατάλληλο καιρό, σου δίνει απάντηση.
Και η απάντηση που μου έδωσε ήταν να τα γράψω όλα πάνω σε ύφασμα!
Έκοψα λοιπόν λευκά σεντόνια σε μέγεθος σελίδας.
Και όταν οι τέσσερις συγκρατούμενοί μου κοιμούνταν, εγώ αντέγραφα τα εδάφια.
Ο φρουρός που έκανε τη νυχτερινή περιπολία, σταμάτησε στην πόρτα του κελιού μου.
Εγώ συνέχισα να αντιγράφω μπροστά στα μάτια του.
Έξω από το κελί ήταν γραμμένα τα ονόματα και των πέντε μας.
Τα κοίταξε και είπε: «Α, ο Λίο Λιανγκ. Είναι υπεύθυνος στο καλλιτεχνικό εργαστήρι. Θα κάνει καμιά υπερωρία. Ωραία, ωραία, μπράβο».
Συνέχισα να αντιγράφω κάτω από τη μύτη του.
Ένα εδάφιο που με βοήθησε πολύ στη φυλακή ήταν το 1 Πέτρου 5:7: «Καθώς ρίχνετε κάθε ανησυχία σας πάνω του [στον Ιεχωβά], επειδή αυτός ενδιαφέρεται για εσάς».
Τον πρώτο καιρό, είχα ανησυχία.
Το 40 τοις εκατό είχε φύγει, αλλά είχα ένα 60 τοις εκατό.
Συνέχισα να προσεύχομαι λοιπόν.
Τον επόμενο μήνα ήταν 50-50.
Τον άλλο μήνα 40 τοις εκατό ανησυχία, μετά 30.
Όταν τελικά έφτασε στο 0 τοις εκατό, δεν ανησυχούσα πια για τίποτα.
Μου πήρε έναν ολόκληρο χρόνο να καταλάβω πώς γίνεται, αλλά μετά δεν είχα καθόλου ανησυχία.
Αν κάνεις συνειδητή προσπάθεια, μπορείς να τα καταφέρεις.
Έδωσα μαρτυρία σε έναν κρατούμενο με τον οποίο δουλεύαμε μαζί.
Μου είπε ότι όταν θα έβγαινε, μετά από 20 χρόνια, θα σκότωνε τον έναν, τον άλλον, τον παράλλον.
Του είπα: «Ξέρεις τι λέει η Γραφή; Ότι πρέπει “να προσευχόμαστε για εκείνους που μας διώκουν”».
Τελικά όμως, με πρόδωσε.
Ο αστυνομικός τον ρώτησε: «Εσύ δουλεύεις με τον Λίο. Τι συζητάτε;» «Μου μιλάει για τη Γραφή».
Το μετάνιωσε όμως, και ήρθε και μου ζήτησε συγνώμη γονατιστός: «Συγνώμη, Λίο! Συγχώρεσέ με!» Με κάλεσε ο διοικητής και μου είπε: «Παραβίασες τους κανονισμούς».
Του είπα: «Ναι, αλλά αν ξέρατε τι του έλεγα, θα χαιρόσασταν. Να σας πω για ποιο πράγμα του μιλούσα;» «Πες μου».
Του είπα λοιπόν.
«Τώρα κάνεις κήρυγμα και σε μένα!» «Όχι, όχι, όχι, δεν σας κάνω κήρυγμα, απλώς σας ομολογώ τι του είπα».
Αλλά αυτό έκανα!
Του έδινα μαρτυρία!
Και του εξήγησα: «Εγώ τους μιλάω για τη Χριστιανική αγάπη, τους λέω να μη σας μισούν».
Επειδή έκανα πολύ καλή δουλειά στη φυλακή, ο διοικητής μού είπε ότι θα ήταν καλύτερο για μένα να με μεταφέρουν σε στρατόπεδο εργασίας, παρά να με αφήσουν ελεύθερο.
Γιατί, αν έμενα στην πόλη, θα μπορούσαν να με σκοτώσουν ανά πάσα στιγμή, αφού με είχαν χαρακτηρίσει εχθρό του κράτους.
Πήγα λοιπόν στο στρατόπεδο.
Εκεί καλλιεργούσαμε τσάι, σιτάρι και ρύζι.
Δούλευα σκυμμένος 16 ώρες τη μέρα όταν θερίζαμε, και μετά έπρεπε να τα κάνουμε δεμάτια.
Μια μέρα, μετά τη δουλειά, τα χέρια μου ήταν καταματωμένα.
Την επόμενη μέρα, ήταν χειρότερα επειδή πονούσαν κιόλας.
Κάθε μέρα στο στρατόπεδο προσευχόμουν.
Έβλεπες εκατομμύρια αστέρια στον ουρανό, ήταν πανέμορφα.
Προσευχόμουν συνεχώς στον Ιεχωβά να μου δίνει σοφία, θάρρος και δύναμη για να αντέξω.
Μετά από έξι χρόνια εκεί, προσευχήθηκα στον Ιεχωβά και του είπα: «Δεν θα αντέξω άλλον έναν χρόνο εδώ. Θυμήσου με στο νέο σύστημα».
Με άφησαν ελεύθερο μετά από 21,5 χρόνια —πέρασα 15 χρόνια στη φυλακή και εξίμισι στο στρατόπεδο— με τη δύναμη του Ιεχωβά.
Υπηρετούμε τον Ιεχωβά σε καλούς καιρούς.
Υπηρετούμε τον Ιεχωβά σε δύσκολους καιρούς.
Και θα τον υπηρετήσουμε και σε ακόμα πιο δύσκολους καιρούς.
Ο Ιεχωβά μάς προετοιμάζει από τώρα για τη μεγάλη θλίψη.
Δεν έχω ζήσει κάτι τέτοιο, οπότε και για μένα θα είναι δύσκολο.
Αλλά με το άγιο πνεύμα του Ιεχωβά θα τα καταφέρω.
Και εσείς θα τα καταφέρετε!
Όλοι θα τα καταφέρουμε αν στηριζόμαστε στον Ιεχωβά 100 τοις εκατό.
Μήπως ξέπεσε ο αδελφός Λιανγκ; Το αντίθετο!
Τελικά, εξυψώθηκε!
Από την εμπειρία του, βλέπουμε πόσο σημαντικό είναι να βασιζόμαστε στον Ιεχωβά τώρα ώστε να τον εμπιστευόμαστε πλήρως και σε πιο δύσκολες στιγμές.
Ο προφήτης Αμώς αποτελεί θαυμάσιο παράδειγμα κάποιου που βασιζόταν πλήρως στον Ιεχωβά.
Καθώς σκάβουμε για θησαυρούς στο βιβλίο του Αμώς, δείτε πώς αυτός διακήρυξε με τόλμη το άγγελμα κρίσης του Ιεχωβά ενάντια σε εκείνους που κακομεταχειρίζονταν άλλους.
Ανακαλύπτουμε πολλά εξετάζοντας το βιβλίο του Αμώς στην οικογενειακή λατρεία.
Ναι.
Ο Ιεχωβά διακρίνει τις δυνατότητες ενός ταπεινού, εργατικού βοσκού και έπειτα τον εμπιστεύεται για να κηρύξει με τόλμη ένα σημαντικό άγγελμα.
Τι συναρπαστική αφήγηση!
Αλλά μαθαίνουμε ακόμη περισσότερα από τον Αμώς.
Το βιβλίο ξεχειλίζει από θησαυρούς για τον Ιεχωβά.
Όντως, ανυπομονώ να σκάψουμε.
Από πού να αρχίσουμε; Πέτυχα μια Σκοπιά του 2019 που περιέχει χρήσιμα βήματα για το σκάψιμο στα προφητικά βιβλία.
Τέλεια!
Έλεγε να αναπτύξουμε ενδιαφέρον για τα όσα έγραψε ο προφήτης, πρότεινε αρκετές εύστοχες ερωτήσεις για την έρευνα και ανέφερε επίσης να αναζητούμε τις απόψεις ή τις πράξεις που ήθελε να διορθώσει ο Ιεχωβά.
Πολύ σωστό.
Για να δούμε λοιπόν.
Ο Ιεχωβά στέλνει τον Αμώς στο βόρειο δεκάφυλο βασίλειο, και εκείνος αρχίζει εξαγγέλοντας κρίση ενάντια στα εχθρικά γύρω έθνη, όπως η Συρία, η Φιλιστία, ο Εδώμ και άλλα.
Κοιτάζοντας τον χάρτη, φαντάζομαι ότι στην αρχή οι Ισραηλίτες ευχαριστήθηκαν που το άγγελμα προοριζόταν για όλους αυτούς.
Αναρωτιέμαι πότε άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι ερχόταν και η σειρά τους.
Και όχι απλώς η σειρά τους, αυτοί ήταν ο κύριος στόχος!
Εξαρχής, το άγγελμα του Αμώς προοριζόταν για αυτούς.
Αλλά το εντυπωσιακό είναι το γιατί: Επειδή ασκούσαν την ψεύτικη λατρεία και επειδή κακομεταχειρίζονταν τους άλλους.
Ξέρεις, υπάρχει μια λέξη που επαναλαμβάνεται στα πρώτα δύο κεφάλαια —η λέξη «επειδή».
Για να έχω καλύτερη εικόνα, κράτησα μερικές σύντομες σημειώσεις.
Α, και εμένα μου αρέσει να κρατάω χειρόγραφες σημειώσεις.
Εγώ συνήθως προτιμώ τις ηλεκτρονικές αλλά βλέπω ότι, αν γράφω στο χαρτί, τα σημεία εντυπώνονται καλύτερα στον νου μου και μπορώ να τα θυμάμαι.
Ακριβώς.
Εδώ λοιπόν ο Ιεχωβά επρόκειτο να συντρίψει όλα αυτά τα γύρω έθνη —όπως και τον Ισραήλ— επειδή, μεταξύ άλλων, “παρέδωσαν εξορίστους”, «δεν θυμήθηκαν τη διαθήκη αδελφών», “καταδίωξαν τους αδελφούς τους με σπαθί”, “αρνήθηκαν να δείξουν έλεος”, “έσκισαν έγκυες γυναίκες”, “πουλούσαν τον δίκαιο για ασήμι και τον φτωχό για σανδάλια”.
Δηλαδή κακομεταχειρίζονταν τους άλλους.
Οπότε να μια νοοτροπία που ο Ιεχωβά ήθελε να διορθώσει: η κακομεταχείριση ανθρώπων.
Δεν μας λέει αυτό πολλά για την προσωπικότητα του Ιεχωβά; Έστειλε τον Αμώς να προφητεύσει επειδή νοιάζεται βαθιά για το πώς φερόμαστε ο ένας στον άλλον.
Υπέροχο, ε; Αλλά δεν τελειώνει εκεί.
Μαθαίνουμε κάτι και για την κυριαρχία του Ιεχωβά.
Εκείνος δεν είναι ένας απόμακρος, ψυχρός, άσπλαχνος Θεός.
Παρατηρούσε πώς αντιμετωπιζόταν ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά.
Το ίδιο σκέφτηκα και εγώ.
Καθώς διάβαζα, έψαχνα οτιδήποτε θα μπορούσε να δείχνει πώς νιώθει ο Ιεχωβά για αυτό.
Βρήκα λοιπόν τα εδάφια 21-23 στο κεφάλαιο 5.
Ο Ιεχωβά λέει: «Μισώ, απεχθάνομαι τις γιορτές σας ... Ακόμη και αν μου προσφέρετε ολοκαυτώματα και προσφορές δώρων, δεν θα τα απολαμβάνω ... Απαλλάξτε με από τη φασαρία των ύμνων σας, και ας μην ακούω τις μελωδίες των εγχόρδων σας».
Δυνατά λόγια, ε; Ήταν σαν να τους έλεγε ο Ιεχωβά: “Ακόμη και οι προσπάθειες που κάνετε για να με λατρέψετε μου προκαλούν αηδία”.
Ο Ιεχωβά δεν παρατηρούσε απλώς πώς φέρονταν στους ανθρώπους.
Επηρεαζόταν συναισθηματικά.
Μμμ.
Άρα, ο Ιεχωβά παρατηρούσε.
Ένιωσε, αλλά στη συνέχεια ενήργησε.
Έδωσε στα θύματα ελπίδα.
Το εισαγωγικό βίντεο ανέφερε την υπόσχεση του Ιεχωβά να “ξαναστήσει τη σκηνή του Δαβίδ”.
Ο Ιεχωβά διαβεβαίωνε τα άτομα ότι ο Μεσσίας ερχόταν και ότι θα έπαυε πια η κακομεταχείριση.
Τι ωραία λεπτομέρεια για την προσωπικότητα του Ιεχωβά!
Αλλά εμάς πώς μας επηρεάζει αυτό; Εφόσον ο Ιεχωβά νοιάζεται τόσο βαθιά για το πώς φερόμαστε στους άλλους, αναρωτήθηκα: “Τι βλέπει ο Ιεχωβά όταν κοιτάζει εμένα; Τι φήμη έχω ενώπιόν του; Είμαι γνωστός ως καλοσυνάτος, μακρόθυμος, ελεήμων;” Και το πώς φερόμαστε στους άλλους ξεκινάει από το πώς νιώθουμε για αυτούς.
Εκείνα τα έθνη κακομεταχειρίζονταν έντονα τους άλλους επειδή δεν αγαπούσαν τον συνάνθρωπό τους.
Άρα, το τι νιώθω έχει σημασία.
Τι γίνεται λοιπόν όταν κάποιος με προσβάλλει ή κάνει κάτι άδικο; Ακόμη και αν δεν τον βλάπτω σωματικά, πώς νιώθω μέσα μου; Μήπως τρέφω εχθρότητα, κρατάω μνησικακία ή υψώνω έναν τοίχο ανάμεσά μας; Ο Ιεχωβά βλέπει, όχι μόνο τι κάνω, αλλά και πώς νιώθω.
Εξαιρετικό σημείο.
Σκέφτομαι και κάτι άλλο: “Παρατηρώ όσους βρίσκονται σε μειονεκτική θέση ή όσους φαίνονται αποθαρρυμένοι στις συναθροίσεις; Ίσως κάθονται σε μια γωνιά μόνοι τους. Παίρνω την πρωτοβουλία να δείξω συμπόνια όπως ο Ιεχωβά;” Ωραία εφαρμογή.
Ο Ιεχωβά βλέπει επίσης την αντίδρασή μας απέναντι στα βάσανα γενικότερα.
Αναρωτήθηκα λοιπόν: “Μήπως είμαι αδιάφορος; Μήπως λέω απλώς: «Τι να κάνουμε, έτσι είναι αυτό το σύστημα»;” Ο Ιεχωβά δεν το βλέπει με αυτόν τον τρόπο.
Είναι ευαίσθητος στα βάσανα των άλλων.
Εγώ είμαι; Εκπληκτικό!
Δες πόσα μάθαμε χρησιμοποιώντας αυτή τη Σκοπιά του 2019, αναζητώντας τις απόψεις ή τις πράξεις που ήθελε να διορθώσει ο Ιεχωβά, κρατώντας σύντομες σημειώσεις και κυρίως διακρίνοντας τα συναισθήματα του Ιεχωβά.
Και υπάρχουν πολύ περισσότερα.
Μια φράση που επαναλαμβάνεται είναι: «Αλλά εσείς δεν επιστρέψατε».
Τι μας διδάσκει για τον Ιεχωβά; Τι μαθαίνουμε από τον Αμώς για την εκδήλωση θάρρους όταν μας απειλούν; Και πώς τονίζονται οι τέλειοι κανόνες του Ιεχωβά από το όραμα στο οποίο ο Αμώς είδε τον Ιεχωβά να “στέκεται πάνω σε έναν τοίχο”; Ας συνεχίσουμε το σκάψιμο στο βιβλίο του Αμώς!
Είμαστε ευγνώμονες στον Ιεχωβά που με σοφία έχει φροντίσει να τερματιστούν όλα τα παθήματα!
Πώς θα εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας για τη σοφία του; Ο αδελφός Χάρολντ Κόρκερν το εξηγεί στην ακόλουθη πρωινή λατρεία.
Πώς ορίζεται η «αληθινή σοφία»; Χαρακτηρίζεται από ορθή κρίση.
Είναι η ικανότητα να χρησιμοποιεί κάποιος τη γνώση και την κατανόηση για να παίρνει αποφάσεις, να πετυχαίνει στόχους, να δίνει συμβουλή, να αποφεύγει τον κίνδυνο.
Παρόμοιο νόημα εκφράζουν τα επίθετα «λογική», «συνετή», «πρακτική».
Και όταν σκεφτόμαστε τη θεϊκή σοφία, ο Ιεχωβά εκδηλώνει όλες αυτές τις ιδιότητες με την απόλυτη έννοια.
Ωστόσο, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε να προσκολλούμαστε στη «σοφία που κατεβαίνει από πάνω», τη σοφία του Ιεχωβά, και να μην ξεγελαστούμε από την αποκαλούμενη σοφία αυτού του κόσμου.
Μπορούμε να καταλάβουμε αν μια απόφαση είναι ανόητη ή σοφή από τα αποτελέσματά της.
Είχε επιτυχία ή όχι; Τα πράγματα βελτιώθηκαν ή χειροτέρεψαν; Ποια είναι κάποια χαρακτηριστικά της σοφίας που κατεβαίνει από πάνω; Ας ανοίξουμε τη Γραφή μας στον Ιάκωβο, κεφάλαιο 3, Ιακώβου 3, και θα δούμε τι έργα ή αποτελέσματα παράγει η αληθινή σοφία που κατεβαίνει από πάνω.
Εδάφιο 17: «Αλλά η σοφία που κατεβαίνει από πάνω είναι πρώτα από όλα αγνή, έπειτα ειρηνική, λογική, πρόθυμη να υπακούει, γεμάτη έλεος και καλούς καρπούς, αμερόληπτη, ανυπόκριτη».
Έτσι, βλέπουμε ότι προκύπτουν πολύ ωραία πράγματα όταν χρησιμοποιούμε τη σοφία που κατεβαίνει από πάνω.
Το αποτέλεσμα είναι ειρήνη και επιτυχία.
Θα θέλαμε να εξετάσουμε για λίγο την ανάγκη που υπάρχει να προσέχουμε πώς χρησιμοποιούμε το σωστό είδος σοφίας στις καθημερινές μας δραστηριότητες στους διάφορους διορισμούς μας.
Και θέλουμε να βεβαιωνόμαστε ότι δεν δίνουμε υπερβολική —υπερβολική—έμφαση και σημασία σε ανθρώπινες ικανότητες αντί να τη δίνουμε στη σοφία του Ιεχωβά που κατεβαίνει από πάνω.
Προσέξτε πώς σχολιάζει το βιβλίο Ενόραση αυτό το σημείο κάτω από το λήμμα «Σοφία»: «Συνεπώς, άσχετα με το πόση από τη σοφία του κόσμου κατείχε κάποιος διαθέτοντας επιδεξιότητα στις τέχνες, οξυδέρκεια στις επιχειρήσεις, διαχειριστική ικανότητα ή επιστημονική ή φιλοσοφική κατάρτιση, ο κανόνας ήταν ο εξής: “Αν κάποιος ανάμεσά σας νομίζει ότι είναι σοφός σε αυτό το σύστημα πραγμάτων, ας γίνει ανόητος, για να γίνει σοφός”».
Και εδώ τελειώνει η παράθεση από το βιβλίο Ενόραση, καθώς και από το εδάφιο 1 Κορινθίους 3:18.
Τι μαθαίνουμε λοιπόν; Πολλοί από τους συνεργάτες μας στην οικογένεια Μπέθελ αλλά και στον αγρό έχουν εξαιρετικές ικανότητες, εξειδικευμένα προσόντα, και αναγνωρίζουμε την αξία τους.
Ο Ιεχωβά τούς χρησιμοποιεί.
Αλλά ποτέ δεν πρέπει να εστιάζουμε σε αυτές τις ικανότητες ως το μυστικό της επιτυχίας.
Για να το δείξουμε με ένα παράδειγμα, ας δούμε μια Βιβλική αφήγηση που αποκαλύπτει ποια είναι, σύμφωνα με τη σοφία που κατεβαίνει από πάνω, τα προσόντα που χρειάζεται κάποιος ο οποίος φροντίζει για έναν διορισμό.
Ποιες είναι οι πιο σημαντικές ιδιότητες; Ας ανοίξουμε τη Γραφή μας στις Πράξεις, κεφάλαιο 6.
Εδώ βλέπουμε ότι έχει προκύψει ένα πρόβλημα.
Οι ελληνόφωνοι Ιουδαίοι, στο 6ο κεφάλαιο των Πράξεων, λένε ότι οι χήρες τους παραβλέπονται στη διανομή τροφής.
Πώς το χειρίζονται οι Δώδεκα; Ποιο είδος σοφίας χρησιμοποίησαν; Όπως βλέπουμε στα επόμενα εδάφια, δεν είπαν: «Πρέπει να βρούμε κάποιον που να έχει μεγάλη επαγγελματική πείρα στην τροφή ή στη διανομή ή στη μεταφορά προϊόντων από το ένα μέρος στο άλλο».
Όχι.
Σε τι επικεντρώθηκαν; Προσέξτε το εδάφιο 3: «Γι’ αυτό, αδελφοί, επιλέξτε εσείς από ανάμεσά σας εφτά ευυπόληπτους άντρες, γεμάτους πνεύμα [πνεύμα του Θεού] και σοφία [θεϊκή σοφία], ώστε να τους διορίσουμε υπεύθυνους για το αναγκαίο αυτό ζήτημα».
Άρα, επικεντρώθηκαν στις πνευματικές ιδιότητες.
Και αφού προσευχήθηκαν και διόρισαν αυτούς τους άντρες, το ζήτημα τακτοποιήθηκε με επιτυχία δίνοντας βάση, όχι στην επαγγελματική πείρα, αλλά στις θεϊκές ιδιότητες.
Ας εξετάσουμε την ίδια σκέψη, δηλαδή το να μη δίνουμε υπερβολική προσοχή στην ανθρώπινη σοφία όταν επιτελούμε διορισμούς, αυτή τη φορά συγκρίνοντας μεθόδους που είναι αποτελεσματικές με άλλες που δεν είναι.
Αν θέλετε, ανοίξτε τη Γραφή σας στο 2 Χρονικών, κεφάλαιο 16.
Εδώ αναφέρεται ένα περιστατικό που συνέβη όταν βασιλιάς του Ιούδα ήταν ο Ασά.
Γενικά, ο Ασά ήταν πολύ καλός βασιλιάς.
Νωρίτερα, ένα εκατομμύριο Αιθίοπες είχαν έρθει εναντίον του Ασά και του Ιούδα.
Τότε ο Ασά και ο λαός προσευχήθηκαν στον Ιεχωβά λέγοντας: “Σε εσένα στηριζόμαστε. Σε εσένα βασιζόμαστε, όχι σε ανθρώπους”.
Αργότερα, στο 2 Χρονικών, κεφάλαιο 16, ο Βαασά, ο βασιλιάς του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ, αρχίζει να χτίζει την οχυρωμένη πόλη Ραμά.
Αυτό αποτελεί απειλή για τον Ασά και τον Ιούδα.
Τι κάνει λοιπόν ο Ασά; Ενεργεί σοφά ή ανόητα; Αυτή τη φορά, σύμφωνα με τα εδάφια 2 και 3, πηγαίνει στον βασιλιά Βεν-αδάδ της Συρίας και του λέει: “Θέλω να κάνω συνθήκη μαζί σου. Θα σε πληρώσω με πολύ χρυσάφι και ασήμι. Και θέλω να επιτεθείς στον Βαασά και στο βόρειο βασίλειο του Ισραήλ και να σταματήσεις αυτή την απειλή”.
Ο Βεν-αδάδ δέχεται την προσφορά.
Και στα εδάφια 4-6, ο βασιλιάς Βαασά του Ισραήλ σταματάει να χτίζει τη Ραμά.
Μεγάλη επιτυχία! Σωστά; Όχι ακριβώς.
Στη συνέχεια, αρχίζοντας από το εδάφιο 7, ένας βλέπων ονόματι Ανανί πηγαίνει στον βασιλιά Ασά και βασικά του λέει: “Μα τι κάνεις; Όταν ήρθαν οι Αιθίοπες, στηρίχτηκες στον Ιεχωβά. Και τώρα με αυτή την απειλή από τον Βαασά, στρέφεσαι στον Βεν-αδάδ;” Και προσέξτε πώς περιγράφεται ο βασιλιάς Ασά στο δεύτερο μέρος του εδαφίου 2 Χρονικών 16:9: «Ενήργησες ανόητα σε αυτό το ζήτημα· από τώρα και στο εξής θα υπάρχουν πόλεμοι εναντίον σου».
Τι μαθαίνουμε από αυτή την αφήγηση; Αν χειριζόμαστε προβλήματα ή απειλές με τον ανθρώπινο τρόπο, ίσως να δούμε κάποιο καλό αποτέλεσμα για λίγο.
Ο Βαασά σταμάτησε να χτίζει τη Ραμά.
“Α, ωραία, έφτιαξαν τα πράγματα!” Στο τέλος όμως, τα προβλήματα του Ασά ήταν περισσότερα από πριν επειδή δεν εκδήλωσε θεϊκή σοφία και δεν εμπιστεύτηκε στον Ιεχωβά.
Ας δούμε και από μια άλλη πλευρά αυτή την αντίθεση μεταξύ της σοφίας του κόσμου και της σοφίας που κατεβαίνει από πάνω, της σοφίας του Ιεχωβά.
Η Αγία Γραφή λέει στο εδάφιο Παροιμίες 11:2 ότι «η σοφία είναι με τους μετριόφρονες» —εκείνους που αναγνωρίζουν τους περιορισμούς τους.
Δεν πιστεύουν ότι ξέρουν όλες τις απαντήσεις, είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν με άλλους και κυρίως αποβλέπουν στον Ιεχωβά.
Αλλά πώς θεωρεί ο κόσμος ένα μετριόφρον άτομο; Η άποψή του συνοψίζεται, μεταξύ άλλων, σε κάτι που ανέφερε ο κύριος Ουίλιαμ Χάζλιτ, Άγγλος συγγραφέας του 19ου αιώνα.
Προσέξτε πώς περιέγραψε τη μετριοφροσύνη: “Είναι η κατώτερη αρετή και η ομολογία της έλλειψης που υποδηλώνει. Εκείνος που υποτιμά τον εαυτό του δικαίως υποτιμάται και από τους άλλους”.
Άρα, ο κόσμος λέει: «Μην είσαι μετριόφρων. Πρέπει να είσαι δυνατός. Ξέρεις όλες τις απαντήσεις. Μην αφήνεις τους άλλους να σε κάνουν να αμφιβάλλεις για αυτό που κάνεις».
Αντίθετα, προσέξτε μια ωραία παράθεση από τη Σκοπιά 1 Δεκεμβρίου 1999.
Ανέφερε τα εξής: «Μια ικανότητα μπορεί επίσης να γίνει αδυναμία αν εξαιτίας της αποκτήσαμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, δείχνοντας έλλειψη μετριοφροσύνης. ... Το χαρισματικό άτομο —και όσοι το [κολακεύουν]—[ίσως ξεχάσει] ότι ο Ιεχωβά “δεν δίνει σημασία σε αυτούς που είναι σοφοί στη δική τους καρδιά”, όσα χαρίσματα και αν έχουν.
“Η σοφία είναι με τους μετριόφρονες”».
Δεν είναι μεγάλη αλήθεια; Επειδή ο άνθρωπος που είναι μετριόφρων θα είναι και λογικός.
Θα είναι ειρηνοποιός, πρόθυμος να υπακούει, θα επικοινωνεί με τους συνεργάτες του.
Εκείνοι θα απολαμβάνουν τη συνεργασία μαζί του οπότε θα περνάει ωραία και ο ίδιος.
Η σοφία του Ιεχωβά είναι πάντα καλύτερη.
Όταν βλέπετε τα καλά αποτελέσματα της θεϊκής σοφίας, να ευχαριστείτε τον Ιεχωβά για την καθοδηγία του.
Η ευγνωμοσύνη σας κάνει την καρδιά του να χαίρεται.
Ο Ιεχωβά χαίρεται επίσης όταν εκφράζουμε αγάπη για τους αδελφούς και τις αδελφές μας, όπως φαίνεται στο μουσικό βίντεο αυτού του μήνα Είν’ η Αγάπη η Πιο Βαθιά.
Είναι κάποιοι που αγαπούν με μια άλλη έννοια, όποια γλώσσα κι αν μιλούν, είμαστε οικογένεια.
Το σπιτικό μας είν’ όλη η γη, έχω αδελφούς παντού.
Νιώθω πάντα τρυφερή στοργή μες στα χέρια του Θεού.
Στο πιο γαλήνιο κι όμορφο μέρος είμαι, βαθιά ενωμένοι θα τραγουδάμε: «Είσαι αδελφός μου, είσαι πατέρας, είσαι αδελφή μου, είσαι μητέρα. Μας δένουν πιο πολλά, είν’ η αγάπη η πιο βαθιά.
Είσαι αδελφός μου, είσαι αδελφή μου, είσ’ οικογένεια ξεχωριστή μου.
Μας δένουν πιο πολλά, ναι, είν’ η αγάπη η πιο βαθιά, αγάπη πιο βαθιά».
Όσ’ o ήλιος βγαίνει κάθε αυγή, λέει ο ίδιος ο Ιησούς, είναι κάτι που ’χει δεσμευτεί, ναι, θα ’χεις πάντα αδελφούς.
Έχουμ’ άλλο παρελθόν, άλλη καταγωγή, μα ακούμε όλοι μόνο τον Θεό, αυτό είν’ απλώς το κλειδί.
Είμαστε πιο ενωμένοι σ’ όλες τις δυσκολίες, κι ευλογούμαστε, γι’ αυτό θα τραγουδάμε: «Είσαι αδελφός μου, είσαι πατέρας, είσαι αδελφή μου, είσαι μητέρα. Μας δένουν πιο πολλά, είν’ η αγάπη η πιο βαθιά.
Είσαι αδελφός μου, είσαι αδελφή μου, είσ’ οικογένεια ξεχωριστή μου.
Μας δένουν πιο πολλά, ναι, είν’ η αγάπη η πιο βαθιά, αγάπη πιο βαθιά, αγάπη πιο βαθιά».
Κι όταν πέσω πάλι, θα ’ρθουν οι αδελφοί μου την κατάλληλη στιγμή να με στηρίξουν.
Βρήκα κάποιους που αγαπώ με μια άλλη έννοια, όποια γλώσσα κι αν μιλώ, είμαστε οικογένεια. Ναι!
Ω!
Έχω μια, έχω μια, έχω μια οικογένεια. Ναι!
Είν’ η αγάπη η πιο βαθιά, είν’ η αγάπη η πιο βαθιά, είν’ η αγάπη η πιο βαθιά.
Είσαι αδελφός μου, είσαι πατέρας, είσαι αδελφή μου, είσαι μητέρα.
Μας δένουν πιο πολλά, είν’ η αγάπη η πιο βαθιά.
Είσαι αδελφός μου, είσαι αδελφή μου, είσ’ οικογένεια ξεχωριστή μου.
Μας δένουν πιο πολλά, ναι, είν’ η αγάπη η πιο βαθιά.
Σε αυτό το πρόγραμμα, μάθαμε ότι μπορούμε να μιμούμαστε τον εξυψωμένο τρόπο σκέψης του Ιεχωβά, αν δοκιμάζουμε τη στήριξή του, αξιοποιούμε πλήρως τις συναθροίσεις και βασιζόμαστε στον Ιεχωβά σε δύσκολους καιρούς.
Αυτόν τον μήνα, θα ταξιδέψουμε σε μια πανέμορφη χώρα που βρίσκεται ανάμεσα στον Ειρηνικό Ωκεανό και στην Καραϊβική —τη Νικαράγουα.
Στη Νικαράγουα, υπάρχουν 68 διαφορετικά οικοσυστήματα που φιλοξενούν φυτά και ζώα.
Λέγεται ότι η χώρα πήρε το όνομά της από τον Νικαράο, έναν αρχηγό που ζούσε κοντά στη σημερινή λίμνη Νικαράγουα στα τέλη του 15ου αιώνα, όταν έφτασαν εκεί οι Ισπανοί.
Η λίμνη Νικαράγουα είναι σημαντική και για άλλον λόγο: Θεωρείται ότι αρχικά ήταν κόλπος του Ειρηνικού Ωκεανού.
Αλλά ένα φράγμα που σχηματίστηκε από ηφαιστειακή έκρηξη μετέτρεψε τον κόλπο σε δύο λίμνες.
Καθώς το αλμυρό νερό γινόταν σταδιακά γλυκό, τα ψάρια που εγκλωβίστηκαν στη μεγαλύτερη λίμνη προσαρμόστηκαν.
Γι’ αυτό, η λίμνη Νικαράγουα είναι η μόνη λίμνη γλυκού νερού στον κόσμο που φιλοξενεί ψάρια του ωκεανού, όπως καρχαρίες, ξιφίες και ταρπόν.
Στην ξηρά, μια σειρά ηφαιστείων διατρέχει τη χώρα από τον βορρά ως τον νότο.
Το Σέρο Νέγκρο, με ύψος πάνω από 700 μέτρα, είναι δημοφιλής προορισμός.
Η αναρρίχηση σε αυτό διαρκεί περίπου μία ώρα.
Και η κατάβαση; Γίνεται πολύ πιο γρήγορα πάνω σε σανίδα.
Η αλήθεια έφτασε στη Νικαράγουα το 1934.
Αλλά το έργο πήρε ώθηση το 1945, όταν έφτασαν εκεί ο Φράνσις και ο Γουίλιαμ Γουόλας, που ήταν αδέλφια και απόφοιτοι της πρώτης τάξης της Γαλαάδ.
Χάρη στον φορητό φωνογράφο τους, τον πρώτο κιόλας μήνα, 700 και πλέον άτομα άκουσαν ηχογραφήσεις Βιβλικού περιεχομένου.
Τον ίδιο χρόνο, ήρθαν άλλοι τέσσερις ιεραπόστολοι για να διαφημίσουν τη Βασιλεία.
Οι άνθρωποι στη Νικαράγουα συνεχίζουν να μαθαίνουν τις αλήθειες της Γραφής.
Στις αγροτικές περιοχές, είναι συνήθως φιλόξενοι, παίρνουν Βιβλικά έντυπα και θέλουν να κάνουν περαιτέρω συζητήσεις.
Για να βρει κανείς δουλειά, απαιτείται συνήθως να ανήκει σε κάποιο κόμμα, κάτι που οι αδελφοί μας απορρίπτουν.
Προκειμένου να έχουν καθαρή συνείδηση, συχνά διαλέγουν εργασίες με χαμηλές απολαβές, που τους επιτρέπουν να παραμένουν ουδέτεροι και ενωμένοι.
Παρά τη δύσκολη αυτή κατάσταση, ο ζήλος τους για την αληθινή λατρεία παραμένει ισχυρός.
Για παράδειγμα, τον Οκτώβριο του 2024, οι τακτικοί σκαπανείς έφτασαν πρώτη φορά τους 5.458 σε σύνολο σχεδόν 29.000 ευαγγελιζομένων.
Ο Ιεχωβά σαφώς ευλογεί την οσιότητα, την αυτοθυσία και τον απλό τρόπο ζωής των αδελφών στη Νικαράγουα.
Πράγματι, η αγνή λατρεία εξυψώνει τον λαό του Ιεχωβά.
Οι 39 ευαγγελιζόμενοι της εκκλησίας Μπριγκ Μπέι Μισκίτο σας στέλνουν τη θερμή αγάπη τους.
Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
jwb-131-1.v Greek
www.jw.org © 2025 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου