Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Σάββατο 19 Μαρτίου

 

Σάββατο 19 Μαρτίου

Να διεξάγεις τον καλό πόλεμο.​—1 Τιμ. 1:18.

https://drive.google.com/file/d/1sNv0obCZoo7PWacuAXRwQmdQh-B9DoHH/view?usp=sharing

"Κολάζ: Τέσσερις τρόποι με τους οποίους μας δίνει δύναμη ο Ιεχωβά. Αναφέρονται στο άρθρο στις παραγράφους 9-14."

*** w21 Μάιος σ. 23 Ο Ιεχωβά θα σας Δίνει Δύναμη ***
Ο Ιεχωβά μάς δίνει δύναμη μέσω (1) της προσευχής, (2) της Αγίας Γραφής, (3) της Χριστιανικής συναναστροφής και (4) της διακονίας (Βλέπε παραγράφους 9, 10, 12, 14)
https://www.jw.org/finder?wtlocale=G&docid=2021405&srctype=wol&srcid=share&par=65

*** w21 Μάιος σ. 25 παρ. 18 Ο Ιεχωβά θα σας Δίνει Δύναμη ***

Ο Ιεχωβά μάς δίνει πολλές ευκαιρίες να λάβουμε την άφθονη δύναμή του. Όταν αξιοποιούμε τις προμήθειές του—όπως την προσευχή, την Αγία Γραφή, τη Χριστιανική συναναστροφή και τη διακονία—δείχνουμε ότι εμπιστευόμαστε στην ικανότητα και στην επιθυμία του να μας βοηθάει. Ας στηριζόμαστε πάντοτε στον ουράνιο Πατέρα μας, ο οποίος χαίρεται “να δείχνει την ισχύ του υπέρ εκείνων που έχουν την καρδιά πλήρη προς αυτόν”.—2 Χρον. 16:9.

Ρόμπερτ Λουτσιόνι: «Μην Ξεχνάτε τη Φιλοξενία» (Εβρ. 13:2)

 

 

https://www.jw.org/el/βιβλιοθήκη/βίντεο/#el/mediaitems/LatestVideos/pub-jwb-087_11_VIDEO

Το εδάφιό μας σήμερα μιλάει για τη φιλοξενία.  Και όπως ξέρουμε, η φιλοξενία περιλαμβάνει το να δίνουμε γενναιόδωρα στους άλλους.

Αλλά ίσως προσέξατε μια αξιοσημείωτη δήλωση στα σχόλιά μας.

Λέει ότι «η φιλοξενία είναι από τα καλύτερα αντίδοτα για τη μοναξιά».

Έχετε νιώσει ποτέ μοναξιά, μεγάλη μοναξιά;

Η μοναξιά είναι πολύ οδυνηρή.

Μπορεί κάποιος να νιώθει μοναξιά  ακόμη και όταν έχει ανθρώπους γύρω του.

Μια συγγραφέας είπε: «Οι στιγμές απομόνωσης είναι ευχάριστες, η μοναξιά όχι».

Κάποιος άλλος περιέγραψε τη μοναξιά «σαν να είσαι στη βροχή  και ο ουρανός να σου υπόσχεται μόνο και άλλα σύννεφα βροχής».  Μια αδελφή περιέγραψε τη μοναξιά που ένιωθε “σαν να γλιστρούσε σε ένα βαθύ πηγάδι”.

Και όσο πιο βαθιά έπεφτε,  τόσο πιο σκοτεινό γινόταν.

Τι θα μας βοηθήσει λοιπόν να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά  προτού βυθιστούμε πολύ βαθιά σε αυτήν;

Τι θα μας βοηθήσει να βγούμε από το πηγάδι  ή να διώξουμε τα σύννεφα από τον ουρανό;  Όπως λέει το εδάφιό μας, η φιλοξενία—  η γενναιοδωρία, το να δίνουμε—  είναι από τα καλύτερα αντίδοτα για τη μοναξιά.

Γιατί το λέμε αυτό;

Ας εξετάσουμε τρεις αρχές της Γραφής που το επιβεβαιώνουν αυτό  και θα δούμε γιατί ισχύει.

Πάμε στις Πράξεις 20:35.

Ας το διαβάσουμε μαζί.

Στο Πράξεις 20:35 θα δούμε την πρώτη υπόσχεση.

Εδώ λέει: «Σας έδειξα στο καθετί ότι, εργαζόμενοι σκληρά με αυτόν τον τρόπο,  πρέπει να βοηθάτε εκείνους που είναι αδύναμοι  και ότι πρέπει να θυμάστε τα λόγια του Κυρίου Ιησού, ο οποίος είπε:

“Μεγαλύτερη ευτυχία νιώθει κάποιος όταν δίνει  παρά όταν λαβαίνει”».

Άρα, το πρώτο σημείο είναι ότι, όταν δίνουμε,  νιώθουμε ευτυχία.

Ο απόστολος Παύλος εδώ παραθέτει λόγια του Ιησού.

Και προσέξατε; Ο Ιησούς δεν είπε ότι δίνουμε  όταν είμαστε ευτυχισμένοι ή δίνουμε επειδή είμαστε ευτυχισμένοι.

Λέει ότι είμαστε ευτυχισμένοι επειδή δίνουμε.

Και αυτό είναι σημαντικό επειδή μας λέει ότι,  ακόμη και όταν πιέζουμε τον εαυτό μας να δώσει,  θα νιώσουμε ευτυχία.

Σύγχρονοι ερευνητές επιβεβαιώνουν αυτό που ήξερε ο Ιησούς από τότε.  Μάλιστα, λένε ότι, όταν δίνουμε, πιθανώς παράγονται ενδορφίνες στον εγκέφαλό μας,  που συμβάλλουν στη γαλήνη και στη ικανοποίησή μας.

Άρα, το πρώτο σημείο: όταν δίνουμε,  νιώθουμε ευτυχία.

Η δεύτερη υπόσχεση βρίσκεται στο εδάφιο Εβραίους 13:16.  Στο Εβραίους 13:16, λέει:  «Και μην ξεχνάτε να κάνετε το καλό και να μοιράζεστε αυτά που έχετε με άλλους,  γιατί με τέτοιες θυσίες ευαρεστείται ο Θεός».

Άρα, το δεύτερο σημείο είναι πως, όταν δίνουμε,  αποκτούμε μια ιδιαίτερη σχέση με τον Ιεχωβά.

Ο Ιεχωβά ευαρεστείται όταν είμαστε φιλόξενοι, όταν δίνουμε στους άλλους.

Και τι υποκινείται να κάνει;

Μπορούμε να θυμηθούμε τα λόγια του Παύλου στα εδάφια Φιλιππησίους 4:18, 19.

Εκεί, ο απόστολος Παύλος επαινούσε την εκκλησία στους Φιλίππους  επειδή τον βοήθησαν με γενναιοδωρία.  Γι’ αυτό, ο Παύλος είπε ότι σε ανταπόδοση ο Ιεχωβά “θα ικανοποιούσε πλήρως όλες τις ανάγκες τους”.

Άρα, όταν δίνουμε, αποκτούμε μια ιδιαίτερη σχέση με τον Ιεχωβά.

Μας θεωρεί πολύτιμους και υπόσχεται να καλύψει όλες μας τις ανάγκες,  και τις συναισθηματικές.  Ακούγοντάς το αυτό, μπορεί να πούμε:  «Μισό λεπτό. Όντως, όταν δίνω, όταν είμαι φιλόξενος,  είμαι χαρούμενος για λίγο,  αλλά μετά η μοναξιά ξαναέρχεται.

Μήπως λοιπόν αυτή η αρχή δεν εφαρμόζεται σε εμένα;»

Όχι.

Σκεφτείτε τι είπε ο Ιησούς στα εδάφια Ματθαίος 6:25, 33.

Μας είπε να “μην ανησυχούμε για το τι θα φάμε ή τι θα πιούμε,  επειδή ο Ιεχωβά θα μας δίνει ό,τι χρειαζόμαστε όταν το χρειαζόμαστε”.

Και το πιστεύουμε αυτό.

Μήπως θεωρούμε ότι αυτό σημαίνει  πως, αν πεινάμε ή περνάμε μια δυσκολία και ο Ιεχωβά μάς δώσει κάτι—  φροντίσει για τις ανάγκες μας  —δεν θα ξαναπεινάσουμε ποτέ;

Όχι, την ίδια μέρα ή την επόμενη, θα ξαναπεινάσουμε.

Ποιο είναι το σημείο;

Ότι ο Ιεχωβά θα φροντίσει να έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε όταν το χρειαζόμαστε.

Το ίδιο και με τις συναισθηματικές μας ανάγκες.

Ο Ιεχωβά δεν λέει ότι δεν θα νιώσουμε ποτέ μόνοι,  πεσμένοι ή καταθλιμμένοι,  αλλά μας διαβεβαιώνει  πως, αν δίνουμε στους άλλους, αν είμαστε φιλόξενοι,  θα διασφαλίζει πως θα έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε  ώστε να είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι στη ζωή.

Η δεύτερη υπόσχεση λοιπόν: όταν δίνουμε, αποκτούμε ιδιαίτερη σχέση με τον Ιεχωβά  και εκείνος θα καλύπτει τις ανάγκες μας.

Η τρίτη υπόσχεση είναι στο Λουκάς 6:38  —Λουκάς 6:38.

Η αρχή που υπάρχει εδώ είναι ότι ο Ιεχωβά φροντίζει  να λαβαίνουμε πάντα πολύ περισσότερα από όσα δίνουμε.  Λουκάς 6:38:  «Να δίνετε και οι άνθρωποι θα σας δώσουν.  Θα ρίξουν στον κόρφο σας μέτρο καλό, συμπιεσμένο, κουνημένο καλά, που θα ξεχειλίζει.

Διότι με όποιο μέτρο μετράτε  θα μετρήσουν σε εσάς, σε ανταπόδοση».

Άρα, ο Ιεχωβά φροντίζει πάντα να λαβαίνουμε πολύ περισσότερα από όσα δίνουμε.

Και το πιστεύουμε αυτό.  Αλλά όλοι μας έχουμε νιώσει κάποιες φορές ότι μόνο δίνουμε—  δίνουμε ίσως στην εκκλησία, στην οικογένεια, βοηθάμε άλλους.

Δίνουμε, αλλά δεν παίρνουμε τίποτα πίσω.

Τι συμβαίνει; Μήπως δεν ισχύει αυτό το εδάφιο;

Ο Ιησούς ήξερε ότι θα συνέβαινε αυτό, γι’ αυτό και το διατύπωσε έτσι.  Λέει εδώ:  «Να δίνετε και οι άνθρωποι θα σας δώσουν»  —οι άνθρωποι, όχι απαραιτήτως αυτοί στους οποίους δώσαμε.

Βλέπετε, με όποιο μέτρο μετράτε  θα μετρήσουν (οι άνθρωποι) σε εσάς σε ανταπόδοση.

Ποιο είναι το σημείο;

Το σημείο είναι ότι ο Ιεχωβά υπόσχεται πως,  αν δίνουμε, αν ενισχύουμε τους αδελφούς μας,  αν είμαστε φιλόξενοι, ο Ιεχωβά θα διασφαλίσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο  ότι θα λάβουμε τις ευλογίες, τη δύναμη και την ενθάρρυνση για να συνεχίσουμε.

Είναι αποτελεσματική αυτή η συνταγή;

Φυσικά!

Θα σας πω την εμπειρία μιας αδελφής που θα την πούμε Λίντια.

Η Λίντια ήταν μια ανύπαντρη τακτική σκαπάνισσα.

Και, παρότι είχε και αυτή όπως όλοι μας τα πάνω της και τα κάτω της,  είχε τη φήμη της γενναιόδωρης και φιλόξενης αδελφής.

Έκανε συνέχεια παρέες στο σπίτι της,  προσκαλούσε όλο τον όμιλο υπηρεσίας αγρού για πρωινό στο σπίτι της  προτού βγούμε στο έργο  ή κανόνιζε άλλες δραστηριότητες και ωραία πράγματα για τους ηλικιωμένους.

Αλλά κάποια στιγμή, η Λίντια διαγνώστηκε με καρκίνο,  και το πήρε πάρα πολύ βαριά.

Μετά, έπρεπε να χειρουργηθεί.

Και η Λίντια βυθίστηκε σε τόσο βαριά κατάθλιψη  που οι πρεσβύτεροι, η εκκλησία, ακόμη και οι φίλοι της, αναρωτιούνταν  αν θα κατάφερνε ποτέ να την ξεπεράσει.

Τελικά, σε μια ποιμαντική επίσκεψη,  δύο πρεσβύτεροι της διάβασαν το Λουκάς 6:38,  το εδάφιο που μόλις είδαμε.  Και της θύμισαν πόσο γενναιόδωρη, πόσο φιλόξενη ήταν στο παρελθόν  και πόση χαρά τής έδινε αυτό.

Εκείνη συμφώνησε μαζί τους,  αλλά τους είπε: «Δεν αντέχω πια τον κόσμο. Δεν μπορώ να είμαι με κόσμο».

Οι δύο αδελφοί λοιπόν της πρότειναν με ωραίο τρόπο να δοκιμάσει με προσευχή κάτι:  να πιέσει τον εαυτό της να δίνει στους άλλους για λίγους μήνες μόνο,  και να δει πώς θα πήγαιναν τα πράγματα.

Και, προς έκπληξη όλων, το έκανε.

Ήταν λες και τα σύννεφα έφυγαν  και επέστρεψε πάλι η παλιά Λίντια.

Πάνε χρόνια από τότε.

Η Λίντια νιώθει κάποιες μέρες πεσμένη, όπως όλοι μας,  αλλά υπηρετεί και πάλι χαρούμενα και παραγωγικά τον Ιεχωβά.

Τι μαθαίνουμε;  Η φιλοξενία—η γενναιοδωρία και το να δίνουμε—  είναι από τα καλύτερα αντίδοτα για τη μοναξιά και την κατάθλιψη.

Αν δίνουμε, ο Ιεχωβά υπόσχεται ότι θα λάβουμε ανταπόδοση.

Υπάρχει μια υπέροχη αφήγηση που μας δείχνει  ότι ο Ιεχωβά μάς δίνει πάντα περισσότερα από όσα του δίνουμε.

Βρίσκεται στο 2 Χρονικών, στο κεφάλαιο 25.

Ας τη δούμε μαζί.

Στο 2 Χρονικών, στο κεφάλαιο 25,  ξεκινώντας από το εδάφιο 5, μιλάει για τον βασιλιά Αμαζία.

Είναι 25 χρονών, βασιλιάς του Ιούδα  και έχει να αντιμετωπίσει στη μάχη τους Εδωμίτες.

Το εδάφιο 5 λέει ότι συγκεντρώνει τον Ιούδα  και βλέπει ότι έχει “300.000 [ικανούς]πολεμιστές,  κατάλληλους για στρατιωτική υπηρεσία”.

Αλλά νιώθει ότι δεν αρκούν. Γι’ αυτό, αν δείτε στο εδάφιο 6,  μισθώνει 100.000 ακόμη πολεμιστές από τον Ισραήλ  «δίνοντας 100 τάλαντα ασήμι».

Στο εδάφιο 7, έρχεται ο «άνθρωπος του αληθινού Θεού»  και του λέει να στείλει πίσω τους 100.000 από τον Ισραήλ  γιατί «ο Ιεχωβά δεν είναι με τον Ισραήλ».

Πήγαινε με τους 300.000 χιλιάδες, και εγώ θα είμαι μαζί σου.  Αν δείτε στην αρχή του εδαφίου 9—

2 Χρονικών 25:9  —ο βασιλιάς λέει: “Και τι θα γίνει με τα χρήματα που έδωσα;”

Δεν επρόκειτο για μικρό ποσό.

Σύμφωνα με το Παράρτημα Β14 στο πίσω μέρος της Γραφής μας,  αυτά τα 100 ασημένια τάλαντα  σε σημερινά χρήματα θα αντιστοιχούσαν σε 1,5 εκατομμύριο δολάρια περίπου.

Οπότε, ο βασιλιάς έδωσε πολλά χρήματα για να τους μισθώσει.

Και τώρα ο προφήτης τού λέει: «Διώξε τους».

Τα επόμενα λόγια όμως είναι πολύ καθησυχαστικά σε σχέση με αυτό που συζητάμε.

Δείτε το δεύτερο μέρος του εδαφίου 9.  Λέει: «Ο άνθρωπος του αληθινού Θεού απάντησε:

“Ο Ιεχωβά έχει τα μέσα να σου δώσει πολύ περισσότερα από αυτά”».  Μην ανησυχείς,  ο Ιεχωβά έχει τα μέσα να σου δώσει πολύ περισσότερα.

Ο Ιεχωβά πάντα δίνει περισσότερα.

Στο θέμα που συζητάμε λοιπόν σήμερα,  ο Ιεχωβά υπόσχεται ότι, αν είμαστε φιλόξενοι, γενναιόδωροι, αν δίνουμε στους άλλους,  θα είμαστε ευτυχισμένοι.  Εγγυάται ότι θα καλύπτει όλες μας τις ανάγκες, ακόμη και τις συναισθηματικές,  και ότι θα υποκινεί άλλους να μας δώσουν σε ανταπόδοση  πολύ περισσότερα από όσα δίνουμε.

Ας το κάνουμε λοιπόν αυτό συνήθειά μας,  να δίνουμε, να είμαστε φιλόξενοι, να είμαστε γενναιόδωροι.

Και όποτε το κάνουμε αυτό,  θα διώχνουμε τα σύννεφα από τον ουρανό  και θα λαβαίνουμε πάντα  πολύ περισσότερα από όσα δώσαμε.

Χάρολντ Κόρκερν: «Αγόραζε την Αλήθεια και Μην την Πουλάς Ποτέ» (Παρ. 23:23)

 

 

https://www.jw.org/el/βιβλιοθήκη/βίντεο/#el/mediaitems/LatestVideos/pub-jwb-087_10_VIDEO

Θα θέλαμε να ασχοληθούμε λίγο με το πόσο σημαντικό είναι νααγοράζουμε την αλήθεια ο καθένας προσωπικά.

Δεν μπορεί να το κάνει κάποιος άλλος για εμάς.

Και μετά θα  μιλήσουμε λίγο για την προσπάθεια που χρειάζεται για να το κάνουμε αυτό.Αρχικά, ας δούμε κάτι που συνέβη στον βασιλιά Δαβίδ του Ισραήλ.

Ο Δαβίδ ήθελε να αγοράσει ένα αλώνι από κάποιον που λεγόταν Ορνά.

Και ήθελε να προσφέρει εκεί θυσίες  στον Ιεχωβά.

Αλλά ο ιδιοκτήτης, ο Ορνά, του είπε: «Δαβίδ, πάρε το έτσι το αλώνι.

Θα σου δώσω και τα βόδια. Θα σου δώσω ό,τι χρειαστείς. Πάρε τα για να λατρέψεις τον Ιεχωβά". Τι του απάντησε όμως ο Δαβίδ; Στο 2 Σαμουήλ 24:24, λέει το εξής: "Δεν θα προσφέρω στον Ιεχωβά τον Θεό μου ολοκαυτώματα πουδεν μου στοιχίζουν τίποτα».

Ο Δαβίδ αντιλαμβανόταν ότι η θυσία του έπρεπε να ήταν προσωπική για να έχει αξία.

Αντίστοιχα, όταν αγοράζουμε την αλήθεια, πρέπει να πληρώσουμε για αυτήν εμείς οι ίδιοι.

Πόση προσπάθεια απαιτεί αυτό;

Ας ανοίξουμε τη Γραφή μας στη 2 Πέτρου, στο κεφάλαιο 1,για να δούμε εδώ κάποιες εκφράσεις που θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε τι προσπάθεια απαιτείται. Δεύτερη Πέτρου 1:5:«Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, να καταβάλετε κάθε ένθερμη προσπάθεια για να εφοδιάσετε την πίστη σας με αρετή, την αρετή σας με γνώση". Πρέπει λοιπόν συνεχώς να αυξάνουμε, να εφοδιάζουμε, τη γνώση μας για την αλήθεια.

Με τι είδους προσπάθεια;—ένθερμη, με ειλικρίνεια, με μόχθο, με βαθιά αισθήματα, συνειδητή.

Και τι μας λέει η φράση να εφοδιάζουμε τη γνώση;

Η λέξη του πρωτότυπου κειμένου εδώ προέρχεται από τη λέξη «χορηγός". Πώς σχετίζεται αυτό με το «εφοδιάζω"; Την εποχή που γράφτηκαν αυτά τα λόγια, αν μια πόλη ήθελε να ανεβάσει ένα θεατρικό έργο με χορό, πλούσιοι άντρες της πόλης έβαζαν χρήματα από την τσέπη τους για να πληρώσουν για την εκπαίδευση και τη συντήρηση του χορού. Ξόδευαν πολλά χρήματα, αλλά το έκαναν πρόθυμα επειδή το θεωρούσαν ευγενή σκοπό. Έκαναν προσωπική θυσία. Αντίστοιχα, κανείς άλλος δεν μπορεί να διαβάζει για εμάς, να μελετάει για εμάς, να κάνει έρευνα για εμάς, να στοχάζεται για εμάς.

Πρέπει να το κάνουμε εμείς, και να το κάνουμε ένθερμα.

Και, παρότι έχουμε βρει την αλήθεια(και χαιρόμαστε που τη βρήκαμε),πρέπει να διασφαλίσουμε ότι δεν θα την πουλήσουμε, δεν θα τη χάσουμε ποτέ.

Τώρα, οι λέξεις «αγοράζω» και «πουλάω» είναι επιχειρηματικοί όροι, σωστά;

Ας δούμε λοιπόν κάποιες αρχές από τη Γραφή πού θα μας βοηθήσουν να προστατευόμαστε από τον Διάβολο και το σύστημά του που προσπαθούν συνεχώς να μας κάνουν να πουλήσουμε, να χάσουμε, την αλήθεια μας. Ας πάμε στο βιβλίο των Παροιμιών, στο κεφάλαιο 20, για να δούμε το εδάφιο 14—

Παροιμίες 20:14.Εδώ μιλάει για έναν ανέντιμο άνθρωπο, ο οποίος προσέξτε τι κάνει: «Δεν είναι καλό, δεν είναι καλό!” λέει ο αγοραστής· μετά φεύγει και καυχιέται για τον εαυτό του».

Βλέπει λοιπόν κάτι που θέλει, αλλά δεν του αρέσει η τιμή του, οπότε υποτιμάει το προϊόν, το κακολογεί και το κάνει να φαίνεται κατώτερης αξίας. Και ο πωλητής, αν δεν είναι άγρυπνος, θα του πουλήσει το προϊόν πολύ λιγότερο από ό,τι αξίζει, σχεδόν τζάμπα. Και μετά ο ανέντιμος αγοραστής φεύγει και καυχιέται για αυτό που έκανε. Αλλά δεν υπάρχουν μόνο ανέντιμοι αγοραστές.

Υπάρχουν και ανέντιμοι πωλητές, έτσι δεν είναι; «Αυτό είναι το προϊόν που χρειάζεσαι.

Θα σου λύσει τα χέρια».

Αλλά δεν σου λένε πόσο πολλά προβλήματα βγάζει.

Πόσο δαπανηρή είναι η συντήρησή του και πόσο θα σε ταλαιπωρήσει αυτό το προϊόν. Το μόνο που θέλουν είναι να σου πουλήσουν αυτό το καταπληκτικό προϊόν. Πώς μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτή την αρχή σε αυτό που προσπαθεί να μας κάνει ο Σατανάς και το σύστημά του;

Ο Ιεχωβά μάς έχει προειδοποιήσει σχετικά με αυτό στο εδάφιο Ησαΐας 5:20:«Αλίμονο σε εκείνους που λένε ότι το καλό είναι κακό και το κακό είναι καλό». Ο Σατανάς λοιπόν που είναι πανούργος και απατεώνας θα προσπαθήσει να μας πει: «Ξέρεις, η αλήθεια που αγόρασες δεν ήταν καλή αγορά.

Σου είναι μεγάλο βάρος.

Σου στέρησε την ελευθερία.

Έχασες την ανεξαρτησία σου. Έχω να σου δώσω κάποια προϊόντα που θα σε κάνουν πολύ χαρούμενο εδώ και τώρα». Ξέρουμε καλά ότι στον επιχειρηματικό κόσμο ο αγοραστής πρέπει πάντα να μπορεί να διαχωρίζει την αλήθεια από τα παραφουσκωμένα, ανόητα λόγια του πωλητή, ή τις αερολογίες του.

Δεν είναι όλοι οι πωλητές έτσι, αλλά πολλοί είναι.

Άρα, πρέπει να προσέχουμε να μη μας πουλήσουν κάτι που φαίνεται καλό, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει καμία αξία. Πώς θα αντισταθούμε λοιπόν σε όλη τη προπαγάνδα του συστήματος πραγμάτων γύρω μας που θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι η αλήθεια δεν ήταν καλή αγορά;

Ο Ιησούς μάς έδωσε ένα πολύ καλό παράδειγμα σε αυτό.

Θυμάστε τότε που τον πλησίασε ο Διάβολος, όπως αναφέρεται στο 4ο κεφάλαιο του Ματθαίου, και του είπε:

“Θα σου δώσω όλα τα βασίλεια του κόσμου και τη δόξα τους, αρκεί να πέσεις κάτω και να με προσκυνήσεις”. Πώς απάντησε ο Ιησούς; «Φύγε, Σατανά!» Ήξερε ότι του έλεγε ψέματα.

Ήξερε ότι ήταν λόγια του αέρα.

Αλλά πώς υποστήριξε και διαφύλαξε την αλήθεια;

Χρησιμοποίησε την αλήθεια. Είπε στον Σατανά: «Είναι γραμμένο:

“Τον Ιεχωβά τον Θεό σου πρέπει να προσκυνάς και αυτόν μόνο πρέπει να λατρεύεις”».

Το έκανε με την αλήθεια του Λόγου του Θεού.

Και έτσι μπορούμε και εμείς να προστατέψουμε την αλήθεια την οποία αγωνιστήκαμε να αποκτήσουμε και να διακρατήσουμε.

Χρησιμοποιούμε τις Γραφές, την αλήθεια του Ιεχωβά, για να υπερασπιστούμε την ανεκτίμητη αγορά μας.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν να το κάνουμε αυτό, και να μη μας εξαπατάει αυτό το σύστημα πραγμάτων με όλη τη λάμψη του που λέει ότι θέλει να μας δώσει.

Έχοντας υπόψη αυτά που εξετάσαμε ως τώρα—την προσωπική προσπάθεια και το να μην αφήνουμε την αλήθεια, επειδή τη θεωρούμε πολύτιμη—ας μιλήσουμε για λίγο για  τον απόστολο Παύλο. Στο εδάφιο Πράξεις 22:3,ο Παύλος μίλησε για τη μόρφωση και τις γνώσεις που είχε αποκτήσει, και είπε: «Σπούδασα … στα πόδια του Γαμαλιήλ, εκπαιδεύτηκα να τηρώ αυστηρά τον προγονικό Νόμο και είμαι ζηλωτής για τον Θεό». Ο Σαύλος, όπως ήταν τότε γνωστός, σπούδασε στα πόδια ενός από τους πιο φημισμένους και ξακουστούς δασκάλους του πρώτου αιώνα, του Γαμαλιήλ.

Τι δίδασκε ο Γαμαλιήλ;

Προωθούσε την πίστη στον προφορικό νόμο, και έδινε μεγαλύτερη έμφαση στον προφορικό νόμο από ό,τι στις θεόπνευστες Γραφές. Εκεί λοιπόν που οι Εβραϊκές Γραφές δεν έλεγαν συγκεκριμένα ή ξεκάθαρα τι έπρεπε να κάνει κάποιος, άτομα όπως ο Γαμαλιήλ είχαν σκαρφιστεί ένα σωρό προφορικές παραδόσεις ανά τους αιώνες. Τις ήξεραν καλά, και έπαιρναν οι ραβίνοι την απόφαση αντί για το ίδιο το άτομο. Μάλιστα, ο Γαμαλιήλ έχαιρε τέτοιας εκτίμησης που ήταν ο πρώτος που αποκλήθηκε ραββάν, ένας τίτλος μεγαλύτερος από τον ραββί.

Και ο Παύλος έπρεπε να μάθει όλες αυτές τις προφορικές παραδόσεις.

Σύμφωνα με έρευνες, το πρόγραμμα εκπαίδευσης ήταν σχολαστικό και κοπιαστικό.

Έπρεπε να μάθουν απέξω όλους αυτούς τους αμέτρητους νόμους και πώς εφαρμόζονταν. Βέβαια, είχαν κάποια κοσμικά οφέλη από αυτό—το κύρος. Αλλά, όταν ο Παύλος γνώρισε την αλήθεια, τι έκανε; Αποδέχτηκε αυτό που είπε ο Ιησούς στο Μάρκος 7:7, 8:«“Μάταια με λατρεύουν, επειδή διδάσκουν ως δόγματα εντολές ανθρώπων". Αφήσατε την εντολή του Θεού και κρατάτε την παράδοση των ανθρώπων". Ο Παύλος κατάλαβε ότι αυτό που πίστευε πως είχε αξία ουσιαστικά ήταν μάταιο. Και, από τότε που αποδέχτηκε και αγόρασε την αλήθεια, δεν την άφησε ποτέ.

Όλος ο πόνος και οι ταλαιπωρίες, όλες οι θυσίες που έκανε, για εκείνον άξιζαν τον κόπο. Ναι, ο Παύλος αγόρασε την αλήθεια με μεγάλη προσωπική θυσία.Και καθώς περνούσαν τα χρόνια, ο Παύλος δεν πούλησε την αλήθεια. Στους Φιλιππησίους, κεφάλαιο 3,μίλησε για τη ζωή του στην υπηρεσία του Θεού και δεν μετάνιωνε για τίποτα.

Είπε ότι αυτά που εγκατέλειψε ήταν «σκουπίδια", και η λέξη του πρωτότυπου κειμένου εκεί μπορεί να σημαίνει κοπριά ή αποφάγια. Έκανε καλή αγορά λοιπόν. Και, όταν δίδασκε ή έγραφε υπό θεϊκή έμπνευση, δεν διαβάζουμε πουθενά να λέει «Όταν ήμουν με τον Γαμαλιήλ, είχε πει το εξής» ή «Ο Γαμαλιήλ θα έκανε αυτό».
 

Όχι, επικαλούνταν πάντα την πραγματική αλήθεια, την αλήθεια από τον θεόπνευστο Λόγο του Ιεχωβά.

Τι υπέροχο παράδειγμα για όλους μας!

Τι μάθαμε λοιπόν σήμερα;

Η αλήθεια είναι πολύτιμη, και αξίζει κάθε προσπάθεια για να την αποκτήσουμε.

Προσοχή όμως!

Μην εξαπατηθείτε από τον Διάβολο, που λέει ότι κάναμε κακή αγορά.

Αντισταθείτε στον Διάβολο και στο σύστημά του.

Και έτσι, δεν θα μετανιώσουμε ποτέ για την απόφασή μας.

Θα είμαστε πάντα ευγνώμονες που καταβάλαμε χρόνο και προσπάθεια για να αγοράσουμε την αλήθεια και να την κρατήσουμε. Κάι τότε, ο Θεός της αλήθειας θα μας ανταμείψει με αιώνια ζωή.

Πνευματικά Πετράδια 1 Σαμουηλ 16, 17

 

https://drive.google.com/file/d/1YHTsJq03-povq3jzWoOQAawjMxHkr_PJ/view?usp=sharing

«Μην κοιτάζεις την εμφάνισή του και το ύψος του αναστήματός του, γιατί εγώ τον έχω απορρίψει». (Εδάφιο 7) 

*** w20 Απρίλιος σ. 14 παρ. 1 Να Ακούτε, να Μαθαίνετε και να Δείχνετε Συμπόνια ***

ΘΑ ΣΑΣ άρεσε να σας κρίνουν οι άλλοι με βάση το χρώμα του δέρματός σας, τα χαρακτηριστικά του προσώπου σας ή το μέγεθος του σώματός σας; Πιθανότατα όχι. Πόσο παρηγορητικό είναι λοιπόν να ξέρουμε ότι ο Ιεχωβά δεν μας κρίνει με βάση όσα βλέπουν τα ανθρώπινα μάτια! Για παράδειγμα, όταν ο Σαμουήλ κοίταξε τους γιους του Ιεσσαί, δεν είδε αυτό που έβλεπε ο Ιεχωβά. Ο Ιεχωβά τού είχε πει ότι ένας γιος του Ιεσσαί θα γινόταν βασιλιάς του Ισραήλ. Αλλά ποιος από όλους; Όταν ο Σαμουήλ είδε τον μεγαλύτερο γιο, τον Ελιάβ, σκέφτηκε: «Ασφαλώς αυτός είναι ο χρισμένος του Ιεχωβά». Ο Ελιάβ είχε εντυπωσιακό παρουσιαστικό, σαν βασιλιάς. «Αλλά ο Ιεχωβά είπε στον Σαμουήλ: “Μην κοιτάζεις την εμφάνισή του και το ανάστημά του, γιατί εγώ τον έχω απορρίψει”». Ποιο είναι το δίδαγμα; Ο Ιεχωβά συνέχισε: «Ο άνθρωπος βλέπει ό,τι είναι ορατό στα μάτια, αλλά ο Ιεχωβά βλέπει μέσα στην καρδιά».—1 Σαμ. 16:1, 6, 7.

https://www.jw.org/finder?wtlocale=G&docid=2020361&srctype=wol&srcid=share&par=6

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Παρασκευή 18 Μαρτίου

 

Παρασκευή 18 Μαρτίου

Σε όλα τα έθνη, πρέπει πρώτα να κηρυχτούν τα καλά νέα.​—Μάρκ. 13:10.

https://drive.google.com/file/d/1qQ1u1xbRUaL1ocTpp0Zq4tRrZ_a_POnx/view?usp=sharing

*** w16 Ιούλιος σ. 8-9 παρ. 7 Να Επιζητείτε τη Βασιλεία, Όχι Πράγματα ***
7 Ο Ιησούς μάς έδωσε τις καλύτερες συμβουλές για το πώς να εξασφαλίζουμε τα αναγκαία της ζωής χωρίς να αποπροσανατολιζόμαστε, να γινόμαστε υλιστές ή να δημιουργούμε άσκοπη ανησυχία στον εαυτό μας. Συμπεριέλαβε αυτές τις συμβουλές στην Επί του Όρους Ομιλία. (Ματθ. 6:19-21) Ας διαβάσουμε και ας αναλύσουμε το τμήμα που είναι καταγραμμένο στα εδάφια Ματθαίος 6:25-34. Αυτό θα μας πείσει ότι πρέπει “να επιζητούμε συνεχώς τη βασιλεία”, όχι πράγματα.—Λουκ. 12:31.
https://www.jw.org/finder?wtlocale=G&docid=2016526&srctype=wol&srcid=share&par=15

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Πέμπτη 17 Μαρτίου

 

Πέμπτη 17 Μαρτίου

Όλοι θα σας μισούν εξαιτίας του ονόματός μου, αλλά εκείνος που θα έχει υπομείνει ως το τέλος θα σωθεί.​—Ματθ. 10:22.

https://drive.google.com/file/d/1-q68SbDUksS8UAsQTNbuyq01l4d7rSLD/view?usp=sharing

“Η Υπομονή ας Έχει το Έργο της Πλήρες”

«Η δε υπομονή ας έχει το έργο της πλήρες, για να είστε πλήρεις και υγιείς από όλες τις απόψεις, χωρίς να είστε ελλιπείς σε τίποτα».​—ΙΑΚ. 1:4.

ΥΜΝΟΙ: 135, 139

ΠΩΣ ΘΑ ΑΠΑΝΤΟΥΣΑΤΕ;

• Τι θα σας βοηθήσει να υπομείνετε;

• Ποια είναι μερικά εξαιρετικά παραδείγματα υπομονής;

• Τι σημαίνει η φράση “η υπομονή ας έχει το έργο της πλήρες”;

1, 2. (α) Τι μπορούμε να μάθουμε από την υπομονή του Γεδεών και των 300 αντρών του; (Βλέπε εικόνα στην αρχή του άρθρου.) (β) Σύμφωνα με το εδάφιο Λουκάς 21:19, γιατί είναι τόσο σημαντική η υπομονή;

Η ΜΑΧΗ ήταν εξουθενωτική. Οι Ισραηλίτες στρατιώτες με επικεφαλής τον Κριτή Γεδεών καταδίωκαν τους εχθρούς τους​—τον μαδιανιτικό στρατό και τους συμμάχους του—​όλη τη νύχτα καλύπτοντας απόσταση περίπου 32 χιλιομέτρων! Η Αγία Γραφή αφηγείται τι συνέβη μετά: «Τελικά ο Γεδεών έφτασε στον Ιορδάνη και πέρασε απέναντι, αυτός και οι τριακόσιοι άντρες που ήταν μαζί του, κουρασμένοι». Ωστόσο, ο Γεδεών και οι άντρες του δεν είχαν κερδίσει ακόμα τον πόλεμο, εφόσον απέμεναν περίπου 15.000 στρατιώτες του εχθρού. Έπειτα από χρόνια καταδυνάστευσης στα χέρια των Μαδιανιτών, οι Ισραηλίτες γνώριζαν ότι αυτή δεν ήταν η στιγμή για να παραιτηθούν. Προκειμένου να εξολοθρεύσουν λοιπόν τον εχθρό, “συνέχισαν την καταδίωξη” και καθυπέταξαν τον Μαδιάμ.​—Κριτ. 7:22· 8:4, 10, 28.

2 Και εμείς διεξάγουμε μια αδυσώπητη μάχη. Στους εχθρούς μας συγκαταλέγονται ο Σατανάς, ο κόσμος του και οι δικές μας ατέλειες. Μερικοί από εμάς βρισκόμαστε στη μάχη επί δεκαετίες και, με τη βοήθεια του Ιεχωβά, έχουμε πετύχει νίκες. Κατά καιρούς, όμως, ίσως κουραζόμαστε να πολεμάμε τους εχθρούς μας και να περιμένουμε το τέλος αυτού του συστήματος πραγμάτων. Είναι αλήθεια ότι δεν έχουμε πετύχει ακόμα την ολοκληρωτική νίκη. Ο Ιησούς προειδοποίησε ότι εμείς που ζούμε στις τελευταίες ημέρες θα αντιμετωπίζαμε σφοδρές δοκιμασίες και βάναυση κακομεταχείριση, αλλά είπε επίσης ότι η νίκη μας θα εξαρτόταν από την υπομονή μας. (Διαβάστε Λουκάς 21:19) Τι είναι υπομονή; Τι θα μας βοηθήσει να υπομείνουμε; Τι μπορούμε να μάθουμε από εκείνους που έχουν υπομείνει; Και πώς μπορεί “η υπομονή μας να έχει το έργο της πλήρες”;​—Ιακ. 1:4.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ;

3. Τι είναι υπομονή;

3 Στη Γραφή, η υπομονή σημαίνει περισσότερα από το να ανεχόμαστε απλώς τις δοκιμασίες ή τις αντιξοότητες. Η υπομονή περιλαμβάνει τη διάνοια και την καρδιά μας ή τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε στις δυσκολίες. Ο άνθρωπος που υπομένει εκδηλώνει θάρρος, σταθερότητα και εγκαρτέρηση. Υπομονή είναι «το πνεύμα που μπορεί να αντέχει διάφορα πράγματα, όχι απλώς μοιρολατρικά, αλλά με φλογερή ελπίδα», λέει ένα σύγγραμμα. «Είναι η ιδιότητα που κρατάει έναν άνθρωπο στα πόδια του ενώ το πρόσωπό του βρίσκεται κόντρα στον άνεμο. Είναι η αρετή η οποία μπορεί να μετατρέψει τη σκληρότερη δοκιμασία σε δόξα, επειδή πέρα από τον πόνο βλέπει το στόχο».

4. Γιατί μπορούμε να πούμε ότι η υπομονή υποκινείται από αγάπη;

4 Η Χριστιανική υπομονή υποκινείται από αγάπη. (Διαβάστε 1 Κορινθίους 13:4, 7) Η αγάπη για τον Ιεχωβά μάς υποκινεί να υπομένουμε οτιδήποτε είναι σε αρμονία με το θέλημά του. (Λουκ. 22:41, 42) Η αγάπη για τους αδελφούς μας μάς βοηθάει να υπομένουμε τις ατέλειές τους. (1 Πέτρ. 4:8) Η αγάπη για τον γαμήλιο σύντροφό μας μάς καθιστά ικανούς να υπομένουμε τη «θλίψη» που βιώνουν ακόμα και ζευγάρια με ευτυχισμένο γάμο και να ενισχύουμε τον γαμήλιο δεσμό.​—1 Κορ. 7:28.

ΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΝΑ ΥΠΟΜΕΙΝΕΤΕ;

5. Γιατί είναι ο Ιεχωβά ο πλέον κατάλληλος για να μας βοηθήσει να υπομείνουμε;

5 Να στρέφεστε στον Ιεχωβά για δύναμη. Ο Ιεχωβά είναι «ο Θεός που χορηγεί υπομονή και παρηγοριά». (Ρωμ. 15:5) Μόνο εκείνος κατανοεί πλήρως, όχι μόνο τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, αλλά και το πώς μας επηρεάζει το περιβάλλον μας, τα συναισθήματά μας, ακόμα και η γενετική κατασκευή μας. Επομένως, είναι ο πλέον κατάλληλος για να μας εξοπλίσει ώστε να υπομείνουμε. «Θα εκπληρώσει την επιθυμία εκείνων που τον φοβούνται», λέει η Γραφή. «Θα ακούσει την κραυγή που υψώνουν για βοήθεια και θα τους σώσει». (Ψαλμ. 145:19) Πώς όμως θα απαντήσει ο Θεός στις προσευχές που κάνουμε ζητώντας δύναμη για να υπομείνουμε;

6. Σύμφωνα με την υπόσχεση της Γραφής, πώς μπορεί ο Ιεχωβά να μας “προμηθεύσει τη διέξοδο” από τις δοκιμασίες;

6 Διαβάστε 1 Κορινθίους 10:13. Όταν ζητάμε από τον Ιεχωβά να μας βοηθήσει να αντεπεξέλθουμε στις δοκιμασίες, εκείνος θα “προμηθεύσει τη διέξοδο”. Κατευθύνει άραγε ο Ιεχωβά τα ζητήματα έτσι ώστε να απομακρύνει τη δοκιμασία; Ίσως. Συχνά όμως προμηθεύει τη διέξοδο “για να μπορέσουμε να υπομείνουμε” τη δοκιμασία. Ναι, ο Ιεχωβά μάς ενισχύει ώστε να “υπομένουμε πλήρως και να είμαστε μακρόθυμοι με χαρά”. (Κολ. 1:11) Και εφόσον γνωρίζει τόσο καλά τους σωματικούς, διανοητικούς και συναισθηματικούς περιορισμούς μας, ο Ιεχωβά δεν θα επιτρέψει ποτέ σε μια κατάσταση να εξελιχθεί σε τέτοιο σημείο ώστε να μην μπορούμε να παραμείνουμε πιστοί.

7. Δείξτε με παράδειγμα γιατί χρειαζόμαστε πνευματική τροφή για να υπομείνουμε.

7 Να τρέφετε την πίστη σας με πνευματική τροφή. Στο όρος Έβερεστ, το ψηλότερο βουνό του κόσμου, ένας ορειβάτης καίει περίπου 6.000 θερμίδες την ημέρα, πολύ περισσότερες από όσες χρειάζεται ο μέσος άνθρωπος. Για να υπομείνουν κατά την ανάβαση και να φτάσουν στον στόχο τους, οι ορειβάτες πρέπει να καταναλώνουν όσο το δυνατόν περισσότερες θερμίδες. Παρόμοια, για να υπομείνουμε εμείς στη Χριστιανική μας πορεία και να φτάσουμε στον στόχο μας, πρέπει να προσλαμβάνουμε τακτικά όσο το δυνατόν περισσότερη πνευματική τροφή. Χρειάζεται να έχουμε αυτοπειθαρχία ώστε να αφιερώνουμε χρόνο για ανάγνωση, για μελέτη και για τις Χριστιανικές μας συναθροίσεις. Αυτές οι δραστηριότητες τρέφουν την πίστη μας με «την τροφή που παραμένει για ζωή αιώνια».​—Ιωάν. 6:27.

8, 9. (α) Σύμφωνα με τα εδάφια Ιώβ 2:4, 5, ποιο ζήτημα περιλαμβάνεται όταν αντιμετωπίζουμε δοκιμασίες; (β) Όταν αντιμετωπίζετε δοκιμασίες, ποια αόρατη σκηνή μπορείτε να φαντάζεστε;

8 Να θυμάστε το ζήτημα της ακεραιότητας. Όταν ένας υπηρέτης του Ιεχωβά αντιμετωπίζει μια δοκιμασία, διακυβεύονται πολύ περισσότερα από το αν θα τερματιστούν τα δεινά του. Ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούμε στις δοκιμασίες μας δείχνει αν βλέπουμε πραγματικά τον Ιεχωβά ως τον Παγκόσμιο Κυρίαρχο. Ο Σατανάς, ένας εχθρός της κυριαρχίας του Ιεχωβά, τον ενέπαιξε με τα λόγια: «Όλα όσα έχει ο άνθρωπος θα τα δώσει για χάρη της ψυχής του. Άπλωσε, όμως, τώρα το χέρι σου, παρακαλώ, και άγγιξε τα κόκαλα του [Ιώβ] και τη σάρκα του και δες αν δεν σε καταραστεί κατά πρόσωπο». (Ιώβ 2:4, 5) Σύμφωνα με τον Σατανά, κανείς δεν υπηρετεί τον Ιεχωβά από ανιδιοτελή αγάπη. Έχει αλλάξει ο Σατανάς από τότε που πρόβαλε αυτόν τον ισχυρισμό; Καθόλου! Πολλούς αιώνες αργότερα, όταν εκδιώχθηκε από τον ουρανό, ο Σατανάς αποκαλούνταν ακόμα «ο κατήγορος των αδελφών μας, ο οποίος τους κατηγορεί ημέρα και νύχτα ενώπιον του Θεού μας!» (Αποκ. 12:10) Ο Σατανάς δεν έχει ξεχάσει το ζήτημα της ακεραιότητας. Αδημονεί να μας δει να υποκύπτουμε στις δοκιμασίες μας και να πάψουμε να υποστηρίζουμε την κυριαρχία του Θεού.

9 Συνεπώς, όταν παλεύετε με αντιξοότητες, να φαντάζεστε την εξής αόρατη σκηνή: Ο Σατανάς και οι δαιμονικοί του ακόλουθοι βρίσκονται στη μία πλευρά, στρέφοντας την προσοχή στον αγώνα που κάνετε και ισχυριζόμενοι ότι θα λυγίσετε από την πίεση και θα παραιτηθείτε. Στην άλλη πλευρά, βρίσκονται ο Ιεχωβά, ο ενθρονισμένος Γιος του, οι αναστημένοι χρισμένοι και μυριάδες άγγελοι. Σας επευφημούν, νιώθοντας μεγάλη ευχαρίστηση για το ότι καθημερινά υπομένετε και υποστηρίζετε την κυριαρχία του Ιεχωβά. Μπορείτε να θεωρήσετε ότι η θεόπνευστη παράκληση του Ιεχωβά απευθύνεται σε εσάς προσωπικά: «Γίνε σοφός, γιε μου, και κάνε την καρδιά μου να χαίρεται, για να έχω τι να απαντήσω σε εκείνον που με εμπαίζει».​—Παρ. 27:11.

10. Πώς μπορείτε να μιμείστε τον Ιησού εστιάζοντας στις ανταμοιβές της υπομονής;

10 Να εστιάζετε στις ανταμοιβές της υπομονής. Υποθέστε ότι, ενώ κάνετε ένα μακρύ ταξίδι, σταματάτε στη μέση μιας μεγάλης σήραγγας. Όπου και αν κοιτάξετε, επικρατεί σκοτάδι. Ωστόσο, είστε πεπεισμένοι ότι, αν συνεχίσετε τη διαδρομή σας προς το τέλος της σήραγγας, θα ξαναδείτε το φως. Παρόμοια, μερικές φορές μπορεί να νιώθετε ότι σας καταβάλλουν τα προβλήματα. Ακόμα και ο Ιησούς μπορεί να ένιωσε έτσι. Έγινε στόχος “αντιλογίας από αμαρτωλούς”, ταπείνωσης, και τελικά οδυνηρής εκτέλεσης σε «ξύλο βασανισμού»​—ήταν ασφαλώς η πιο σκοτεινή περίοδος της ζωής του στη γη! Ωστόσο, ο Ιησούς τα υπέμεινε όλα αυτά «για τη χαρά που είχε τεθεί μπροστά του». (Εβρ. 12:2, 3) Εστίαζε στις ανταμοιβές της υπομονής του, ιδιαίτερα στη συμβολή του στον αγιασμό του ονόματος του Θεού και στη δικαίωση της κυριαρχίας του Ιεχωβά. Το σκοτάδι των δοκιμασιών του Ιησού ήταν προσωρινό, αλλά η λάμψη της ουράνιας ανταμοιβής του θα ήταν αιώνια. Σήμερα, οι δοκιμασίες που αντιμετωπίζετε μπορεί να σας προξενούν πόνο, ακόμα και να σας συντρίβουν. Αλλά να θυμάστε ότι οι θλίψεις σας στον δρόμο για την αιώνια ζωή είναι προσωρινές.

“ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΜΕΙΝΕΙ”

11. Γιατί πρέπει να εξετάσουμε τις εμπειρίες “εκείνων που έχουν υπομείνει”;

11 Δεν χρειάζεται να υπομένουμε μόνοι μας. Για να ενθαρρύνει τους Χριστιανούς να υπομείνουν τις δυσκολίες με τις οποίες τους κατέκλυζε ο Σατανάς, ο απόστολος Πέτρος έγραψε: «Ταχθείτε εναντίον του, στερεοί στην πίστη, γνωρίζοντας ότι τα ίδια πράγματα όσον αφορά τα παθήματα συμβαίνουν σε ολόκληρη την αδελφότητά σας στον κόσμο». (1 Πέτρ. 5:9) Οι εμπειρίες “εκείνων που έχουν υπομείνει” μας διδάσκουν πώς να παραμένουμε ακλόνητοι, μας διαβεβαιώνουν ότι μπορούμε να πετύχουμε και μας υπενθυμίζουν ότι η πιστή πορεία μας θα ανταμειφθεί. (Ιακ. 5:11) Ας εξετάσουμε μερικά παραδείγματα.[1]

12. Τι μαθαίνουμε από το παράδειγμα των χερουβείμ που τοποθετήθηκαν στην Εδέμ;

12 Τα χερουβείμ. Το παράδειγμα που έθεσαν μερικά από τα πρώτα πνευματικά πλάσματα τα οποία εμφανίστηκαν σε ανθρώπους μπορεί να μας διδάξει να υπομένουμε σε έναν δύσκολο διορισμό. Ο Ιεχωβά Θεός «τοποθέτησε στα ανατολικά του κήπου της Εδέμ τα χερουβείμ και τη φλογερή λεπίδα ενός σπαθιού που περιστρεφόταν συνεχώς για να φυλάνε το δρόμο προς το δέντρο της ζωής».[2] (Γέν. 3:24) Σίγουρα εκείνα τα χερουβείμ δεν είχαν δημιουργηθεί αρχικά για αυτόν τον διορισμό! Εξάλλου, η αμαρτία και ο στασιασμός δεν αποτελούσαν μέρος του σκοπού του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα. Εντούτοις, πουθενά δεν διαβάζουμε ότι τα χερουβείμ​—πνευματικά πλάσματα που κατέχουν υψηλή θέση ιεραρχικά—​παραπονέθηκαν ότι είχαν τόσο πολλά προσόντα ώστε δεν τους άρμοζε αυτή η υπηρεσία. Δεν βαρέθηκαν ώστε να παραιτηθούν. Αντιθέτως, προσκολλήθηκαν υπάκουα στον διορισμό τους και υπέμειναν μέχρι να ολοκληρωθεί η αποστολή τους​—πιθανώς τον καιρό του Κατακλυσμού, 1.600 και πλέον χρόνια αργότερα!

13. Πώς μπόρεσε ο Ιώβ να υπομείνει τις δοκιμασίες του;

13 Ο πατριάρχης Ιώβ. Αν σας έχουν συντρίψει τα αποθαρρυντικά λόγια κάποιου φίλου ή συγγενή, έχετε πληγεί από μια σοβαρή ασθένεια ή θρηνείτε για τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, μπορείτε να βρείτε παρηγοριά στο παράδειγμα του Ιώβ. (Ιώβ 1:18, 19· 2:7, 9· 19:1-3) Παρότι δεν γνώριζε την πηγή των προβλημάτων του, ο Ιώβ δεν ενέδωσε στην απελπισία. Γιατί; Πρώτα από όλα, επειδή «φοβόταν τον Θεό». (Ιώβ 1:1) Ο Ιώβ ήταν αποφασισμένος να ευαρεστεί τον Ιεχωβά σε ευνοϊκές και δυσμενείς καταστάσεις. Με τη βοήθεια του Θεού, αναλογίστηκε τα θαυμαστά πράγματα που είχε ήδη επιτελέσει ο Ιεχωβά μέσω του αγίου πνεύματός Του. Πείστηκε ακόμα περισσότερο ότι ο Ιεχωβά θα τερμάτιζε τις δοκιμασίες του την κατάλληλη στιγμή. (Ιώβ 42:1, 2) Και αυτό ακριβώς συνέβη. «Ο Ιεχωβά αντέστρεψε την κατάσταση αιχμαλωσίας του Ιώβ . . . και επιπρόσθετα ο Ιεχωβά άρχισε να δίνει ό,τι είχε προηγουμένως ο Ιώβ σε διπλάσια ποσότητα». Ο Ιώβ «πέθανε γέρος και χορτασμένος από ημέρες».​—Ιώβ 42:10, 17.

14. Σύμφωνα με το εδάφιο 2 Κορινθίους 1:6, πώς βοήθησε άλλους η υπομονή του Παύλου;

14 Ο απόστολος Παύλος. Μήπως αντιμετωπίζετε σφοδρή εναντίωση, ακόμα και διωγμό, από εχθρούς της αληθινής λατρείας; Μήπως είστε πρεσβύτερος ή επίσκοπος περιοχής και νιώθετε να σας πιέζουν οι βαριές σας ευθύνες; Κάντε στοχασμούς γύρω από το παράδειγμα του Παύλου. Εκείνος αντιμετώπιζε πολλά πράγματα «εξωτερικής φύσης» από μοχθηρούς διώκτες, και ένιωθε καθημερινά πίεση επειδή ανησυχούσε για τις εκκλησίες. (2 Κορ. 11:23-29) Ωστόσο, αρνήθηκε να παραιτηθεί, και το παράδειγμά του ενίσχυσε άλλους. (Διαβάστε 2 Κορινθίους 1:6) Όταν υπομένετε δυσκολίες, να θυμάστε ότι πιθανώς το παράδειγμά σας ενθαρρύνει και άλλους να υπομένουν.

ΘΑ ΕΧΕΙ Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΥΠΟΜΟΝΗ «ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΠΛΗΡΕΣ»;

15, 16. (α) Ποιο «έργο» πρέπει να έχει πλήρες η υπομονή; (β) Δείξτε με παραδείγματα πώς μπορεί “η υπομονή μας να έχει το έργο της πλήρες”.

15 Υπό θεϊκή έμπνευση, ο Ιάκωβος έγραψε: “Η υπομονή ας έχει το έργο της πλήρες”. Ποιο «έργο» πρέπει να έχει πλήρες η υπομονή; Η υπομονή μάς βοηθάει να “είμαστε πλήρεις και υγιείς από όλες τις απόψεις, χωρίς να είμαστε ελλιπείς σε τίποτα”. (Ιακ. 1:4) Οι δοκιμασίες συχνά αποκαλύπτουν τις αδυναμίες μας, πτυχές της προσωπικότητάς μας που χρειάζεται να εκλεπτύνουμε. Ωστόσο, αν υπομένουμε αυτές τις δοκιμασίες, η Χριστιανική μας προσωπικότητα θα γίνεται πιο πλήρης, ή πιο υγιής. Λόγου χάρη, μπορεί να αναπτύξουμε περισσότερο τις ιδιότητες της εγκαρτέρησης, της εκτίμησης και της συμπόνιας.

Όταν υπομένουμε δοκιμασίες, η Χριστιανική μας προσωπικότητα γίνεται πιο πλήρης (Βλέπε παραγράφους 15, 16)

16 Εφόσον η υπομονή κάνει πλήρες το ζωτικό έργο της διάπλασής μας ως Χριστιανών, μη συμβιβάζετε τις Γραφικές αρχές για να τερματίσετε τις δοκιμασίες που συναντάτε. Για παράδειγμα, τι πρέπει να κάνετε αν παλεύετε με ακάθαρτες σκέψεις; Αντί να ενδώσετε στον πειρασμό, να αποβάλλετε τέτοιες επιθυμίες με προσευχή. Με αυτόν τον τρόπο θα ενισχύετε την εγκράτειά σας. Μήπως αντιμετωπίζετε εναντίωση από κάποιο μη ομόπιστο μέλος της οικογένειάς σας; Αντί να υποκύψετε στην πίεση, να είστε αποφασισμένοι να διατηρήσετε το πρόγραμμα της ολόκαρδης λατρείας σας. Ως αποτέλεσμα, θα ενισχύετε την εμπιστοσύνη σας στον Ιεχωβά. Να θυμάστε: Για να έχουμε την επιδοκιμασία του Θεού, πρέπει να υπομείνουμε.​—Ρωμ. 5:3-5· Ιακ. 1:12.

17, 18. (α) Δείξτε με παράδειγμα πόσο σημαντικό είναι να υπομείνουμε ως το τέλος. (β) Καθώς πλησιάζουμε στο τέλος, ποια βεβαιότητα μπορούμε να έχουμε;

17 Πρέπει να υπομείνουμε, όχι για κάποιο διάστημα, αλλά ως το τέλος. Ας αναφέρουμε ένα παράδειγμα: Φανταστείτε ένα πλοίο το οποίο αναποδογυρίζει. Για να επιβιώσουν, οι επιβάτες πρέπει να κολυμπήσουν μέχρι την ακτή. Εκείνος που παραιτείται λίγα μόλις μέτρα από την ακτή θα έχει την ίδια κατάληξη με αυτόν που εγκατέλειψε την προσπάθεια πολύ νωρίτερα. Παρόμοια, εμείς είμαστε αποφασισμένοι να υπομείνουμε μέχρι να φτάσουμε στον νέο κόσμο. Η ζωή μας εξαρτάται από την υπομονή μας. Η στάση μας είναι σαν του αποστόλου Παύλου, ο οποίος δήλωσε δύο φορές: «Δεν παραιτούμαστε».​—2 Κορ. 4:1, 16.

18 Μπορούμε να είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι ο Ιεχωβά θα μας βοηθήσει να υπομείνουμε ως το τέλος. Συμμεριζόμαστε την πεποίθηση του Παύλου στα εδάφια Ρωμαίους 8:37-39: «Βγαίνουμε πλήρως νικητές μέσω εκείνου που μας αγάπησε. Διότι είμαι πεπεισμένος ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε κυβερνήσεις ούτε παρόντα πράγματα ούτε μελλοντικά πράγματα ούτε δυνάμεις ούτε ύψος ούτε βάθος ούτε καμιά άλλη δημιουργία θα μπορέσει να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού, η οποία είναι στον Χριστό Ιησού, τον Κύριό μας». Ναι, θα έρθουν στιγμές που θα κουραστούμε. Αλλά είθε να υπομείνουμε ως το τέλος ώστε να μπορεί να ειπωθεί και για εμάς ό,τι ειπώθηκε για τον Γεδεών και τους άντρες του: “Συνέχισαν την καταδίωξη”.​—Κριτ. 8:4.