Το εδάφιό μας σήμερα μιλάει για τη φιλοξενία. Και όπως ξέρουμε, η φιλοξενία περιλαμβάνει το να δίνουμε γενναιόδωρα στους άλλους.
Αλλά ίσως προσέξατε μια αξιοσημείωτη δήλωση στα σχόλιά μας.
Λέει ότι «η φιλοξενία είναι από τα καλύτερα αντίδοτα για τη μοναξιά».
Έχετε νιώσει ποτέ μοναξιά, μεγάλη μοναξιά;
Η μοναξιά είναι πολύ οδυνηρή.
Μπορεί κάποιος να νιώθει μοναξιά ακόμη και όταν έχει ανθρώπους γύρω του.
Μια συγγραφέας είπε: «Οι στιγμές απομόνωσης είναι ευχάριστες, η μοναξιά όχι».
Κάποιος άλλος περιέγραψε τη μοναξιά «σαν να είσαι στη βροχή και ο ουρανός να σου υπόσχεται μόνο και άλλα σύννεφα βροχής». Μια αδελφή περιέγραψε τη μοναξιά που ένιωθε “σαν να γλιστρούσε σε ένα βαθύ πηγάδι”.
Και όσο πιο βαθιά έπεφτε, τόσο πιο σκοτεινό γινόταν.
Τι θα μας βοηθήσει λοιπόν να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά προτού βυθιστούμε πολύ βαθιά σε αυτήν;
Τι θα μας βοηθήσει να βγούμε από το πηγάδι ή να διώξουμε τα σύννεφα από τον ουρανό; Όπως λέει το εδάφιό μας, η φιλοξενία— η γενναιοδωρία, το να δίνουμε— είναι από τα καλύτερα αντίδοτα για τη μοναξιά.
Γιατί το λέμε αυτό;
Ας εξετάσουμε τρεις αρχές της Γραφής που το επιβεβαιώνουν αυτό και θα δούμε γιατί ισχύει.
Πάμε στις Πράξεις 20:35.
Ας το διαβάσουμε μαζί.
Στο Πράξεις 20:35 θα δούμε την πρώτη υπόσχεση.
Εδώ λέει: «Σας έδειξα στο καθετί ότι, εργαζόμενοι σκληρά με αυτόν τον τρόπο, πρέπει να βοηθάτε εκείνους που είναι αδύναμοι και ότι πρέπει να θυμάστε τα λόγια του Κυρίου Ιησού, ο οποίος είπε:
“Μεγαλύτερη ευτυχία νιώθει κάποιος όταν δίνει παρά όταν λαβαίνει”».
Άρα, το πρώτο σημείο είναι ότι, όταν δίνουμε, νιώθουμε ευτυχία.
Ο απόστολος Παύλος εδώ παραθέτει λόγια του Ιησού.
Και προσέξατε; Ο Ιησούς δεν είπε ότι δίνουμε όταν είμαστε ευτυχισμένοι ή δίνουμε επειδή είμαστε ευτυχισμένοι.
Λέει ότι είμαστε ευτυχισμένοι επειδή δίνουμε.
Και αυτό είναι σημαντικό επειδή μας λέει ότι, ακόμη και όταν πιέζουμε τον εαυτό μας να δώσει, θα νιώσουμε ευτυχία.
Σύγχρονοι ερευνητές επιβεβαιώνουν αυτό που ήξερε ο Ιησούς από τότε. Μάλιστα, λένε ότι, όταν δίνουμε, πιθανώς παράγονται ενδορφίνες στον εγκέφαλό μας, που συμβάλλουν στη γαλήνη και στη ικανοποίησή μας.
Άρα, το πρώτο σημείο: όταν δίνουμε, νιώθουμε ευτυχία.
Η δεύτερη υπόσχεση βρίσκεται στο εδάφιο Εβραίους 13:16. Στο Εβραίους 13:16, λέει: «Και μην ξεχνάτε να κάνετε το καλό και να μοιράζεστε αυτά που έχετε με άλλους, γιατί με τέτοιες θυσίες ευαρεστείται ο Θεός».
Άρα, το δεύτερο σημείο είναι πως, όταν δίνουμε, αποκτούμε μια ιδιαίτερη σχέση με τον Ιεχωβά.
Ο Ιεχωβά ευαρεστείται όταν είμαστε φιλόξενοι, όταν δίνουμε στους άλλους.
Και τι υποκινείται να κάνει;
Μπορούμε να θυμηθούμε τα λόγια του Παύλου στα εδάφια Φιλιππησίους 4:18, 19.
Εκεί, ο απόστολος Παύλος επαινούσε την εκκλησία στους Φιλίππους επειδή τον βοήθησαν με γενναιοδωρία. Γι’ αυτό, ο Παύλος είπε ότι σε ανταπόδοση ο Ιεχωβά “θα ικανοποιούσε πλήρως όλες τις ανάγκες τους”.
Άρα, όταν δίνουμε, αποκτούμε μια ιδιαίτερη σχέση με τον Ιεχωβά.
Μας θεωρεί πολύτιμους και υπόσχεται να καλύψει όλες μας τις ανάγκες, και τις συναισθηματικές. Ακούγοντάς το αυτό, μπορεί να πούμε: «Μισό λεπτό. Όντως, όταν δίνω, όταν είμαι φιλόξενος, είμαι χαρούμενος για λίγο, αλλά μετά η μοναξιά ξαναέρχεται.
Μήπως λοιπόν αυτή η αρχή δεν εφαρμόζεται σε εμένα;»
Όχι.
Σκεφτείτε τι είπε ο Ιησούς στα εδάφια Ματθαίος 6:25, 33.
Μας είπε να “μην ανησυχούμε για το τι θα φάμε ή τι θα πιούμε, επειδή ο Ιεχωβά θα μας δίνει ό,τι χρειαζόμαστε όταν το χρειαζόμαστε”.
Και το πιστεύουμε αυτό.
Μήπως θεωρούμε ότι αυτό σημαίνει πως, αν πεινάμε ή περνάμε μια δυσκολία και ο Ιεχωβά μάς δώσει κάτι— φροντίσει για τις ανάγκες μας —δεν θα ξαναπεινάσουμε ποτέ;
Όχι, την ίδια μέρα ή την επόμενη, θα ξαναπεινάσουμε.
Ποιο είναι το σημείο;
Ότι ο Ιεχωβά θα φροντίσει να έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε όταν το χρειαζόμαστε.
Το ίδιο και με τις συναισθηματικές μας ανάγκες.
Ο Ιεχωβά δεν λέει ότι δεν θα νιώσουμε ποτέ μόνοι, πεσμένοι ή καταθλιμμένοι, αλλά μας διαβεβαιώνει πως, αν δίνουμε στους άλλους, αν είμαστε φιλόξενοι, θα διασφαλίζει πως θα έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε ώστε να είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι στη ζωή.
Η δεύτερη υπόσχεση λοιπόν: όταν δίνουμε, αποκτούμε ιδιαίτερη σχέση με τον Ιεχωβά και εκείνος θα καλύπτει τις ανάγκες μας.
Η τρίτη υπόσχεση είναι στο Λουκάς 6:38 —Λουκάς 6:38.
Η αρχή που υπάρχει εδώ είναι ότι ο Ιεχωβά φροντίζει να λαβαίνουμε πάντα πολύ περισσότερα από όσα δίνουμε. Λουκάς 6:38: «Να δίνετε και οι άνθρωποι θα σας δώσουν. Θα ρίξουν στον κόρφο σας μέτρο καλό, συμπιεσμένο, κουνημένο καλά, που θα ξεχειλίζει.
Διότι με όποιο μέτρο μετράτε θα μετρήσουν σε εσάς, σε ανταπόδοση».
Άρα, ο Ιεχωβά φροντίζει πάντα να λαβαίνουμε πολύ περισσότερα από όσα δίνουμε.
Και το πιστεύουμε αυτό. Αλλά όλοι μας έχουμε νιώσει κάποιες φορές ότι μόνο δίνουμε— δίνουμε ίσως στην εκκλησία, στην οικογένεια, βοηθάμε άλλους.
Δίνουμε, αλλά δεν παίρνουμε τίποτα πίσω.
Τι συμβαίνει; Μήπως δεν ισχύει αυτό το εδάφιο;
Ο Ιησούς ήξερε ότι θα συνέβαινε αυτό, γι’ αυτό και το διατύπωσε έτσι. Λέει εδώ: «Να δίνετε και οι άνθρωποι θα σας δώσουν» —οι άνθρωποι, όχι απαραιτήτως αυτοί στους οποίους δώσαμε.
Βλέπετε, με όποιο μέτρο μετράτε θα μετρήσουν (οι άνθρωποι) σε εσάς σε ανταπόδοση.
Ποιο είναι το σημείο;
Το σημείο είναι ότι ο Ιεχωβά υπόσχεται πως, αν δίνουμε, αν ενισχύουμε τους αδελφούς μας, αν είμαστε φιλόξενοι, ο Ιεχωβά θα διασφαλίσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ότι θα λάβουμε τις ευλογίες, τη δύναμη και την ενθάρρυνση για να συνεχίσουμε.
Είναι αποτελεσματική αυτή η συνταγή;
Φυσικά!
Θα σας πω την εμπειρία μιας αδελφής που θα την πούμε Λίντια.
Η Λίντια ήταν μια ανύπαντρη τακτική σκαπάνισσα.
Και, παρότι είχε και αυτή όπως όλοι μας τα πάνω της και τα κάτω της, είχε τη φήμη της γενναιόδωρης και φιλόξενης αδελφής.
Έκανε συνέχεια παρέες στο σπίτι της, προσκαλούσε όλο τον όμιλο υπηρεσίας αγρού για πρωινό στο σπίτι της προτού βγούμε στο έργο ή κανόνιζε άλλες δραστηριότητες και ωραία πράγματα για τους ηλικιωμένους.
Αλλά κάποια στιγμή, η Λίντια διαγνώστηκε με καρκίνο, και το πήρε πάρα πολύ βαριά.
Μετά, έπρεπε να χειρουργηθεί.
Και η Λίντια βυθίστηκε σε τόσο βαριά κατάθλιψη που οι πρεσβύτεροι, η εκκλησία, ακόμη και οι φίλοι της, αναρωτιούνταν αν θα κατάφερνε ποτέ να την ξεπεράσει.
Τελικά, σε μια ποιμαντική επίσκεψη, δύο πρεσβύτεροι της διάβασαν το Λουκάς 6:38, το εδάφιο που μόλις είδαμε. Και της θύμισαν πόσο γενναιόδωρη, πόσο φιλόξενη ήταν στο παρελθόν και πόση χαρά τής έδινε αυτό.
Εκείνη συμφώνησε μαζί τους, αλλά τους είπε: «Δεν αντέχω πια τον κόσμο. Δεν μπορώ να είμαι με κόσμο».
Οι δύο αδελφοί λοιπόν της πρότειναν με ωραίο τρόπο να δοκιμάσει με προσευχή κάτι: να πιέσει τον εαυτό της να δίνει στους άλλους για λίγους μήνες μόνο, και να δει πώς θα πήγαιναν τα πράγματα.
Και, προς έκπληξη όλων, το έκανε.
Ήταν λες και τα σύννεφα έφυγαν και επέστρεψε πάλι η παλιά Λίντια.
Πάνε χρόνια από τότε.
Η Λίντια νιώθει κάποιες μέρες πεσμένη, όπως όλοι μας, αλλά υπηρετεί και πάλι χαρούμενα και παραγωγικά τον Ιεχωβά.
Τι μαθαίνουμε; Η φιλοξενία—η γενναιοδωρία και το να δίνουμε— είναι από τα καλύτερα αντίδοτα για τη μοναξιά και την κατάθλιψη.
Αν δίνουμε, ο Ιεχωβά υπόσχεται ότι θα λάβουμε ανταπόδοση.
Υπάρχει μια υπέροχη αφήγηση που μας δείχνει ότι ο Ιεχωβά μάς δίνει πάντα περισσότερα από όσα του δίνουμε.
Βρίσκεται στο 2 Χρονικών, στο κεφάλαιο 25.
Ας τη δούμε μαζί.
Στο 2 Χρονικών, στο κεφάλαιο 25, ξεκινώντας από το εδάφιο 5, μιλάει για τον βασιλιά Αμαζία.
Είναι 25 χρονών, βασιλιάς του Ιούδα και έχει να αντιμετωπίσει στη μάχη τους Εδωμίτες.
Το εδάφιο 5 λέει ότι συγκεντρώνει τον Ιούδα και βλέπει ότι έχει “300.000 [ικανούς]πολεμιστές, κατάλληλους για στρατιωτική υπηρεσία”.
Αλλά νιώθει ότι δεν αρκούν. Γι’ αυτό, αν δείτε στο εδάφιο 6, μισθώνει 100.000 ακόμη πολεμιστές από τον Ισραήλ «δίνοντας 100 τάλαντα ασήμι».
Στο εδάφιο 7, έρχεται ο «άνθρωπος του αληθινού Θεού» και του λέει να στείλει πίσω τους 100.000 από τον Ισραήλ γιατί «ο Ιεχωβά δεν είναι με τον Ισραήλ».
Πήγαινε με τους 300.000 χιλιάδες, και εγώ θα είμαι μαζί σου. Αν δείτε στην αρχή του εδαφίου 9—
2 Χρονικών 25:9 —ο βασιλιάς λέει: “Και τι θα γίνει με τα χρήματα που έδωσα;”
Δεν επρόκειτο για μικρό ποσό.
Σύμφωνα με το Παράρτημα Β14 στο πίσω μέρος της Γραφής μας, αυτά τα 100 ασημένια τάλαντα σε σημερινά χρήματα θα αντιστοιχούσαν σε 1,5 εκατομμύριο δολάρια περίπου.
Οπότε, ο βασιλιάς έδωσε πολλά χρήματα για να τους μισθώσει.
Και τώρα ο προφήτης τού λέει: «Διώξε τους».
Τα επόμενα λόγια όμως είναι πολύ καθησυχαστικά σε σχέση με αυτό που συζητάμε.
Δείτε το δεύτερο μέρος του εδαφίου 9. Λέει: «Ο άνθρωπος του αληθινού Θεού απάντησε:
“Ο Ιεχωβά έχει τα μέσα να σου δώσει πολύ περισσότερα από αυτά”». Μην ανησυχείς, ο Ιεχωβά έχει τα μέσα να σου δώσει πολύ περισσότερα.
Ο Ιεχωβά πάντα δίνει περισσότερα.
Στο θέμα που συζητάμε λοιπόν σήμερα, ο Ιεχωβά υπόσχεται ότι, αν είμαστε φιλόξενοι, γενναιόδωροι, αν δίνουμε στους άλλους, θα είμαστε ευτυχισμένοι. Εγγυάται ότι θα καλύπτει όλες μας τις ανάγκες, ακόμη και τις συναισθηματικές, και ότι θα υποκινεί άλλους να μας δώσουν σε ανταπόδοση πολύ περισσότερα από όσα δίνουμε.
Ας το κάνουμε λοιπόν αυτό συνήθειά μας, να δίνουμε, να είμαστε φιλόξενοι, να είμαστε γενναιόδωροι.
Και όποτε το κάνουμε αυτό, θα διώχνουμε τα σύννεφα από τον ουρανό και θα λαβαίνουμε πάντα πολύ περισσότερα από όσα δώσαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου