Σήμερα θα δούμε γιατί αγαπάμε τον Ιεχωβά τόσο πολύ.
Προφανώς, τον αγαπάμε για κάποιους βασικούς λόγους.
Ας πάμε στο Πράξεις 17:28, και θα δούμε το πρώτο κομμάτι του εδαφίου που δείχνει γιατί τον αγαπάμε. Το Πράξεις 17:28 λέει: «Διότι χάρη σε αυτόν ζούμε, κινούμαστε και υπάρχουμε».
Άρα τον αγαπάμε επειδή αγαπάμε τη ζωή.
Είμαστε ευγνώμονες που κινούμαστε και υπάρχουμε.
Και αν το σκεφτείτε, αυτή η υπέροχη γη που δημιούργησε ο Ιεχωβά συνεχίζει να παρέχει στους ανθρώπους τροφή και νερό.
Αυτός είναι πολύ βασικός λόγος.
Τον αγαπάμε για όλα αυτά τα πράγματα.
Βέβαια, πέρα από το ότι μας συντηρεί στη ζωή, τον αγαπάμε και για πολύ πιο προσωπικούς λόγους.
Όταν βλέπουμε τον Ιεχωβά σαν έναν στοργικό Πατέρα, όταν γίνεται πραγματικός για εμάς, όταν νιώθουμε βέβαιοι ότι ακούει τις δικές μας προσωπικές προσευχές— αυτό μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε, να υπομένουμε.
Βέβαια, υπάρχουν κάποιοι στον λαό του Θεού, ακόμα και κάποιοι που μεγάλωσαν στην αλήθεια οι οποίοι δεν πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια με έναν στοργικό πατέρα.
Οι λόγοι που κάνουν έναν πατέρα να μην αγαπάει το ίδιο του το παιδί μπορεί να είναι πολλοί, αλλά ποτέ δεν δικαιολογούνται.
Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές οι άνθρωποι που στην παιδική τους ηλικία δεν πήραν αρκετή αγάπη, δυστυχώς αποκτούν μεγαλώνοντας αρνητικό τρόπο σκέψης.
Αυτές οι αρνητικές σκέψεις μπορεί να τους κατατρώνε και να τους δημιουργούν συνέχεια συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, και έτσι η κάθε μέρα είναι μια πρόκληση για αυτούς. Υπάρχουν και καλά νέα— ότι αυτές οι αρνητικές σκέψεις για όσους λατρεύουν τον Ιεχωβά και τον αγαπούν μπορούν να εξαφανιστούν ή τουλάχιστον σίγουρα να περιοριστούν, επειδή έχουμε αυτή τη στενή προσωπική σχέση με τον Ιεχωβά Θεό.
Ο Ιεχωβά μάς έλκυσε κοντά του.
Τον ευχαριστούμε για αυτό. Δεν το αξίζαμε.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό που μας κάνει να τον αγαπάμε τόσο πολύ.
Αρκετές φορές στις εκδόσεις μας συναντάμε ένα εδάφιο από τον Ψαλμό 34.
Ας ανοίξουμε τις Γραφές μας στον Ψαλμό 34.
Οι περισσότεροι από εμάς το ξέρουμε αυτό το εδάφιο, αλλά ας το σκεφτούμε λίγο—εδάφιο 18: «Ο Ιεχωβά είναι κοντά σε εκείνους που έχουν συντετριμμένη καρδιά· σώζει εκείνους που έχουν καταθλιμμένο πνεύμα».
Μας αρέσει πολύ αυτό το εδάφιο, ειδικά αν περάσαμε δυσκολίες ή, όπως ανέφερα, αν δεν πήραμε αγάπη από τον πατέρα μας.
Αυτό μπορεί να συντρίψει την καρδιά κάποιου, να τον κάνει να έχει καταθλιμμένο πνεύμα, να τον αποθαρρύνει εντελώς, ακόμα και απλά πράγματα να του φαίνονται δύσκολα.
Για παράδειγμα, δείτε αυτό το διακοσμητικό κρύσταλλο.
Είναι δυο πουλάκια, δεν είναι υπέροχο;
Πρέπει να προσέχω γιατί είναι της γυναίκας μου.
Ξέρετε πώς πάνε αυτά.
Ό,τι είναι δικό μου είναι δικό της και ό,τι είναι δικό της είναι δικό της.
Αστειεύομαι.
Είναι πραγματικά πολύ όμορφα, δεν χορταίνω να τα κοιτάω αυτά τα δύο πουλάκια στο κρύσταλλο.
Φανταστείτε να παίρνει κάποιος ένα μεγάλο σφυρί, και να τα σπάει, αυτό πάει να πει συντετριμμένος—«συντετριμμένη καρδιά».
Τώρα αρχίζετε να καταλαβαίνετε τι σημαίνει να έχει κάποιος συντετριμμένη καρδιά.
Τον Ιεχωβά λοιπόν τον αγαπάμε πάρα πολύ επειδή έχει τη δύναμη να ενώσει τα κομμάτια μας, και επειδή μας αγαπάει θα το κάνει, ώστε να αντέξουμε και να συνεχίσουμε να τον αγαπάμε και να τον λατρεύουμε στην αιωνιότητα.
Ο ουράνιος Πατέρας μας, ο Ιεχωβά, είναι ένας υπέροχος Δημιουργός, γι’ αυτό τον αγαπάμε τόσο πολύ και είναι ο μόνος που μπορεί να το κάνει αυτό. Οι άνθρωποι που σας αγαπούν δεν μπορούν να ενώσουν τα κομμάτια σας, μπορούν να σας παρηγορήσουν και πρέπει να το κάνουν αυτό.
Αλλά ο Ιεχωβά μπορεί να γιατρέψει τις πληγές σας.
Τώρα για να καταλάβουμε καλύτερα γιατί τον αγαπάμε τόσο πολύ, ας δούμε το κεφάλαιο 49 του Ησαΐα.
Πάντα μου άρεσε αυτό το εδάφιο εδώ, και μερικές φορές το έχω χρησιμοποιήσει για να ενθαρρύνω άλλους που πάλευαν με διάφορα θέματα που είχαν να κάνουν με το πώς μεγάλωσαν ή με το ότι τους συμπεριφέρονταν άσχημα.
Ησαΐας 49:15. Ο Ιεχωβά λέει: «Μπορεί μια γυναίκα να ξεχάσει το παιδί της που θηλάζει ή να μη νιώσει συμπόνια για τον γιο της κοιλιάς της;
Ακόμη και αν αυτές οι γυναίκες ξεχάσουν, εγώ ποτέ δεν θα σε ξεχάσω».
Ας το σκεφτούμε λίγο αυτό. Η ερώτηση είναι:
Μπορεί μια γυναίκα, μια μητέρα να ξεχάσει το παιδί της που θηλάζει;
Οι ειδήσεις δείχνουν ότι μπορεί να γίνει και αυτό.
Ραγίζει η καρδιά σου όταν ακούς μια μητέρα να αφήνει το παιδί της στο αμάξι μια μέρα με καύσωνα και το παιδί να πεθαίνει.
Μερικές φορές πρόκειται για μικρά μωρά.
Άρα μπορεί να συμβεί.
Συμβαίνει.
Τις περισσότερες φορές όμως (γι’ αυτό και ο Ιεχωβά κάνει αυτή τη σύγκριση), η μητέρα είναι μια υπέροχη παρουσία στη ζωή ενός παιδιού.
Θυμάμαι, όταν οι γιοι μου ήταν μικροί (και οι δύο, επειδή έχουν περίπου ενάμιση χρόνο διαφορά, οπότε ο ένας ήταν μωρό, ο άλλος δεν ήταν ούτε δύο χρονών) ζούσαμε σε ένα διαμέρισμα στον πρώτο όροφο.
Και ακριβώς δίπλα ήταν οι γραμμές του τρένου.
Δεν ήταν ότι περνούσαν συνέχεια τρένα, αλλά υπήρχε ένα συγκεκριμένο γρήγορο τρένο που ερχόταν από τη Νέα Υόρκη στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ, και περνούσε αργά το βράδυ, νωρίς το πρωί, και όλο το σπίτι τρανταζόταν.
Τόσο δίπλα ήμασταν.
Γι’ αυτό ήταν φτηνό το ενοίκιο, τουλάχιστον έτσι μπορούσαμε να τα φέρνουμε βόλτα.
Κάθε φορά που περνούσε, ξυπνούσα.
Το άκουγα—και το τρένο και το σπίτι που τρανταζόταν.
Η γυναίκα μου από την άλλη, η Σούζαν, κοιμόταν του καλού καιρού.
Δεν την ενοχλούσε.
Γυρνούσα, την κοιτούσα και σκεφτόμουν: «Πόσο σε ζηλεύω».
Αλλά κάθε φορά που έκλαιγε κάποιο από τα παιδιά, ό,τι ώρα και να ήταν, πεταγόταν από το κρεβάτι και έτρεχε.
Και εγώ δεν προλάβαινα ούτε τα μάτια μου να ανοίξω.
Για αυτή την αγάπη μιλάει εδώ ο Ιεχωβά, την αγάπη της μητέρας.
Κάθομαι και το σκέφτομαι μερικές φορές αυτό και πάντα με εντυπωσιάζει ότι αυτό εννοούσε ο Ιεχωβά όταν μιλούσε για την αγάπη που έχουν οι μητέρες, πόσο πολύ αγαπούν τα παιδιά τους.
Είναι πολύ συγκινητικό.
Έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό μου.
Όσοι είχαν μια τέτοια μητέρα πρέπει να είναι πολύ ευγνώμονες.
Αν δεν την έχετε ευχαριστήσει τώρα τελευταία, να μια καλή ιδέα.
Να το κάνετε.
Όπως μας θυμίζει αυτό το εδάφιο, γι’ αυτό αγαπάμε τον Ιεχωβά τόσο πολύ, επειδή συγκρίνει την αγάπη του με την τρυφερή αγάπη μιας μητέρας.
Και έχει νόημα αυτή η δήλωση που κάνει ο Ιεχωβά επειδή έχει συμβεί πολλές φορές.
Ακόμα και μια μητέρα μπορεί να ξεχάσει, από ιδιοτέλεια ή για άλλους λόγους, μπορεί να ξεχάσει το παιδί της που θηλάζει.
Αλλά ο Ιεχωβά ποτέ δεν θα ξεχάσει, ούτε εσάς ούτε εμένα.
Ανεξάρτητα λοιπόν από το πώς μεγαλώσαμε, είτε καλά είτε άσχημα, μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι επειδή αγαπάμε τον Ιεχωβά πάρα πολύ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου