https://www.jw.org/el/βιβλιοθήκη/βίντεο/#el/mediaitems/LatestVideos/pub-jwb-087_1_VIDEO
Καλώς ήρθατε στο JW Broadcasting®!
Τι έχουμε ετοιμάσει για εσάς;
Δείτε μερικά κύρια σημεία του προγράμματος.
Η Ντίντι Μπράουν έχασε την κόρη της σε μια αδιανόητη τραγωδία.
Πώς την παρηγόρησε ο Ιεχωβά;
Μερικοί δυσκολεύονται να ξεπεράσουν τη φυλετική και εθνική προκατάληψη.
Θα πάμε στην Ελλάδα για να δούμε ένα υπέροχο παράδειγμα αμερόληπτης αγάπης στην πράξη.
Και το νέο μας τραγούδι μάς θυμίζει πως, όταν ξεχωρίζουμε χρόνο για τον Ιεχωβά, νιώθουμε την παρουσία του στη ζωή μας.
Παρακολουθείτε το JW Broadcasting για τον Μάρτιο του 2022.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ζούμε σε “δύσκολους και επικίνδυνους καιρούς”, όπως είχε προφητέψει ο απόστολος Παύλος υπό θεϊκή έμπνευση στη 2 Τιμόθεο, κεφάλαιο 3.
Έχουμε διαβάσει πολλές φορές το κεφάλαιο 24 του Ματθαίου, το κεφάλαιο 13 του Μάρκου, το κεφάλαιο 21 του Λουκά και το κεφάλαιο 6 της Αποκάλυψης.
Ποιος θα φανταζόταν όμως πόσο σοβαρά θα μας επηρέαζε μια πανδημία, οι λεγόμενες φυσικές καταστροφές, η βία και οι αναταραχές από οικονομική άποψη, από σωματική, ακόμη και από συναισθηματική;
Μερικοί από εσάς, αγαπητοί αδελφοί, περνάτε αδιανόητες δοκιμασίες.
Πολλοί έχετε αντιμετωπίσει τον θάνατο αγαπημένων σας, φυλάκιση, σωματική κακομεταχείριση, ασθένειες, οικονομικά προβλήματα.
Και μερικές φορές, περνάτε αρκετές από αυτές ή άλλες καταστάσεις ταυτόχρονα.
Αγαπητοί μας αδελφοί και αδελφές, προσευχόμαστε για εσάς.
Με όλα αυτά υπόψη, το θέμα του σημερινού μας προγράμματος είναι «Σε Δύσκολες Περιόδους, ο Ιεχωβά Πάντα μας Παρηγορεί».
Μια πολύ γνωστή περικοπή στον λαό του Θεού είναι στη 2 Κορινθίους 1:3, 4:
Η σημείωση στη Γραφή Μελέτης λέει το εξής για τη φράση «ο Πατέρας του τρυφερού ελέους»: «Η λέξη . . . του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου που αποδίδεται “τρυφερό έλεος” περιγράφει το αίσθημα της συμπόνιας ή της ευσπλαχνίας για τους άλλους.
Ο Θεός αποκαλείται ο Πατέρας, δηλαδή η Πηγή, του τρυφερού ελέους επειδή η συμπόνια πηγάζει από αυτόν και είναι μέρος της φύσης του.
Αυτά τα τρυφερά αισθήματα τον ωθούν να ενεργεί με έλεος για χάρη των πιστών υπηρετών του που περνούν θλίψεις».
Και σε σχέση με τη φράση «ο Θεός κάθε παρηγοριάς», αναφέρει κατόπιν: «Η λέξη . . . του πρωτότυπου κειμένου που αποδίδεται εδώ “παρηγοριά” σημαίνει κατά γράμμα “καλώ κάποιον δίπλα μου”.
Μεταδίδει την ιδέα ότι κάποιος στέκεται δίπλα σε έναν άλλον για να τον βοηθήσει και να τον ενθαρρύνει όταν περνάει δοκιμασίες ή είναι θλιμμένος. . . .
Ο Θεός χρησιμοποιεί την πανίσχυρη ενεργό του δύναμη για να δώσει παρηγοριά και βοήθεια σε καταστάσεις που από ανθρώπινη άποψη φαίνονται αδιέξοδες».
Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό.
Ο Ιεχωβά θέλει να ξέρουμε πως, οτιδήποτε και αν αντιμετωπίζουμε, εκείνος είναι στο πλευρό μας για να μας βοηθήσει όταν περνάμε οποιοδήποτε είδος δοκιμασίας.
Δεν υποσχέθηκε ότι θα απομακρύνει τις δοκιμασίες μας, αλλά απαλύνει τη θλίψη ή τη δυστυχία μας όταν περνάμε δυσκολίες.
Τι υπέροχη λεκτική εικόνα!
Ο Θεός στέκεται δίπλα μας, ειδικά όταν η κατάσταση φαίνεται απελπιστική.
Σας προτείνουμε να εξετάσετε αυτό το θέμα στην προσωπική σας μελέτη.
Στον Οδηγό Έρευνας για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ή στη ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ της Σκοπιάς(Trademark), κάντε αναζήτηση για τη λέξη «παρηγοριά».
Αυτό θα σας φέρει ακόμη πιο κοντά στον Ιεχωβά και θα σας διαβεβαιώσει για την απαράμιλλη επιθυμία και ικανότητα που έχει να παρηγορεί.
Ο Ιεχωβά ενέπνευσε επίσης τον Παύλο να δείξει πώς στέκεται δίπλα μας για να μας παρηγορεί. Δείτε τι λέει το εδάφιο Ρωμαίους 15:4:
“Παρηγοριά από τις Γραφές”.
Ο χρόνος δεν φτάνει για να αναφέρουμε με πόσο πολλούς τρόπους το κάνει αυτό η Γραφή.
Αλλά ας δούμε μερικά παραδείγματα.
Μια περικοπή που στοχάζεται συχνά ο λαός του Θεού τελευταία βρίσκεται στον Ιερεμία, στο κεφάλαιο 29.
Όταν ο Ιεχωβά ενέπνευσε τον Ιερεμία να μεταδώσει αυτό το άγγελμα στους Ιουδαίους, εκείνοι είχαν οδηγηθεί αιχμάλωτοι από την Ιερουσαλήμ στη Βαβυλώνα.
Ήταν αποκαρδιωμένοι.
Ακόμη και μέσα στην αιχμαλωσία όμως, ο Ιεχωβά τούς έδωσε ένα παρηγορητικό άγγελμα. Προσέξτε τα λόγια του στο εδάφιο Ιερεμίας 29:10:
Ο Θεός είπε σε αυτούς τους Ιουδαίους εξορίστους ότι θα παρέμεναν αιχμάλωτοι πάρα πολλά χρόνια.
Αλλά μετά τους διαβεβαίωσε ότι είχε σκοπό να τους δώσει ένα ειρηνικό μέλλον. Το τελευταίο μέρος του εδαφίου λέει: Στο εδάφιο 11, λέει:
Ο Θεός εκπλήρωσε την υπόσχεση που είχε δώσει στους Ισραηλίτες.
Ήθελε να ξέρουν πως τους περίμενε ένα λαμπρό μέλλον.
Όσον αφορά το εδάφιο Ιερεμίας 29:11, ένα σχολιολόγιο αναφέρει: «Είναι δύσκολο να βρει κάποιος πιο όμορφη υπόσχεση στις Γραφές που να εκφράζει την τρυφερή συμπόνια που νιώθει ο Γιαχβέ [ο Ιεχωβά] για αυτούς τους εξορίστους.
Μέσω αυτής της υπόσχεσης θέτει ενώπιόν τους, επιτέλους, έναν πραγματικό λόγο για να έχουν αισιοδοξία και ελπίδα».
Η υπόσχεση του Ιεχωβά ενίσχυσε άτομα όπως ο Ιερεμίας, ο Ιεζεκιήλ και ο Δανιήλ.
Ο Ιεχωβά καθησύχασε τους Ιουδαίους επαναλαμβάνοντας την υπόσχεσή του στο εδάφιο Ιερεμίας 31:17: «Υπάρχει ελπίδα για το μέλλον σου . . .
Οι γιοι σου θα επιστρέψουν στην περιοχή τους».
Και όντως, όπως προείπε ο Ιεχωβά, η Βαβυλώνα κατακτήθηκε από τον Πέρση βασιλιά Κύρο, ο οποίος επέτρεψε στους εξόριστους Ιουδαίους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Ύστερα από 70 χρόνια αιχμαλωσίας, ήταν και πάλι στην Ιερουσαλήμ.
Ο Ιεχωβά εκπλήρωσε την υπόσχεσή του.
Πώς σχετίζεται αυτό με εμάς σήμερα;
Οι εκπληρωμένες υποσχέσεις του Ιεχωβά μάς διαβεβαιώνουν ότι οι υποσχέσεις του Ιεχωβά σε εμάς θα εκπληρωθούν άσχετα με το τι συμβαίνει γύρω μας.
Όπως είπε: «Θα εκπληρώσω την υπόσχεσή μου».
Πόσο μας παρηγορεί αυτό!
Ξέρουμε όμως ότι ο κυριότερος τρόπος με τον οποίο μας δίνει ο Ιεχωβά παρηγοριά είναι μέσω του μονογενούς του Γιου, του Ιησού.
Όταν ήταν στη γη, ο Ιησούς έδωσε ελπίδα στους ανθρώπους.
Ασχολήθηκε με μια εκπληκτική διακονία, κατά την οποία θεράπευσε αρρώστους, έκανε δυναμικά έργα, και το κυριότερο, δίδαξε τους ανθρώπους για τη Βασιλεία του Θεού.
Ωστόσο, ο κυριότερος τρόπος με τον οποίο μας έδωσε ο Ιεχωβά ελπίδα είναι η λυτρωτική θυσία του Ιησού.
Μέσα στον θεόπνευστο Λόγο του, βλέπουμε ότι ο Ιεχωβά μας διαβεβαιώνει πως, όχι μόνο καταλαβαίνει τι περνάμε, αλλά έχει και την επιθυμία να μας παρηγορεί και να μας ενισχύει.
Ο στοργικός ουράνιος Πατέρας μας προσέχει ιδιαίτερα εκείνους που προσπαθούν να κάνουν το θέλημά του.
Με το μεγάλο του έλεος όμως ελκύει κοντά του και ταπεινούς ανθρώπους που δεν τον έχουν γνωρίσει ακόμη.
Πόσοι από εμάς βρισκόμασταν σε τραγική κατάσταση όταν, ακριβώς στην κατάλληλη στιγμή, ακούσαμε την αλήθεια και γνωρίσαμε τον Ιεχωβά.
Αυτό δεν ήταν σύμπτωση.
Ήταν αποτέλεσμα της αγάπης του Ιεχωβά και της επιθυμίας που έχει να παρηγορεί τους ανθρώπους μέσω της ελπίδας που δίνει.
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καθώς πλησιάζουμε στη μεγάλη θλίψη θα αντιμετωπίζουμε όλο και περισσότερες στενόχωρες καταστάσεις.
Και στη διάρκεια της μεγάλης θλίψης, η εμπιστοσύνη μας στον Ιεχωβά πρέπει να είναι ακλόνητη.
Χρειάζεται να αντιλαμβανόμαστε και να δεχόμαστε τους τρόπους με τους οποίους μας παρηγορεί και μας ενισχύει.
Χρειάζεται να θυμόμαστε αυτό που είπε ο Παύλος στο εδάφιο 2 Κορινθίους 1:4, ίσως και να το μάθουμε απέξω.
Ο Ιεχωβά είναι ο Θεός που «μας παρηγορεί σε κάθε μας δοκιμασία».
Πριν από λίγο καιρό, πήραμε συνέντευξη από δύο παλαίμαχα μέλη της οικογένειας Μπέθελ των Ηνωμένων Πολιτειών, τον αδελφό Τζέραλντ Γκριζλ, βοηθό της Επιτροπής Προσωπικού, και τον αδελφό Σαμ Ρόμπερσον.
Αυτοί οι δύο αδελφοί υπηρέτησαν πολλά χρόνια ως περιοδεύοντες επίσκοποι προτού έρθουν στο Μπέθελ.
Ο αδελφός Γκριζλ υπηρετεί στο Μπέθελ από το 1978, και ο αδελφός Ρόμπερσον υπηρετεί εδώ σχεδόν 20 χρόνια.
Έχουν διοριστεί από το Κυβερνών Σώμα να τους βοηθούν στην ποίμανση της οικογένειας Μπέθελ των Ηνωμένων Πολιτειών.
“Να ποιμαίνουν την οικογένεια Μπέθελ;” μπορεί να πείτε.
“Αφού οι Μπεθελίτες δεν έχουν σοβαρά προβλήματα!”
Ακούστε τι λένε αυτοί οι αγαπητοί μας αδελφοί.
Αδελφέ Γκριζλ, ποιες είναι μερικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα μέλη της οικογένειας Μπέθελ;
Η παγκόσμια οικογένεια Μπέθελ είναι μια μικρογραφία της αδελφότητας.
Θέλω να πω με αυτό ότι, όπως λέει το εδάφιο 1 Πέτρου 5:9, αντιμετωπίζουν “τα ίδια βάσανα που περνάει ολόκληρη η αδελφότητά μας στον κόσμο”.
Μερικοί παλεύουν με σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά συνεχίζουν την υπηρεσία τους.
Άλλοι ανησυχούν για τους ηλικιωμένους γονείς τους, και μερικοί αναγκάζονται να αφήσουν την υπηρεσία Μπέθελ που αγαπούν τόσο πολύ.
Υπάρχουν και κάποιοι που περνούν περιόδους κατάθλιψης.
Αλλά αυτοί οι αγαπητοί αδελφοί και αδελφές έχουν πολύ καλό πνεύμα, και είναι αποφασισμένοι να μην αφήσουν καμιά από αυτές τις δυσκολίες να τους νικήσει.
Απεναντίας, η πίστη τους στον Ιεχωβά τούς κάνει πιο αποφασισμένους να επικεντρώνονται στους διορισμούς τους.
Σε ευχαριστούμε για αυτές τις πληροφορίες, αδελφέ Γκριζλ.
Αδελφέ Ρόμπερσον, με ποιον τρόπο παρηγορείτε τέτοια άτομα;
Όταν μαθαίνουμε ότι κάποιος Μπεθελίτης περνάει μια τραγωδία, κάνουμε τέσσερα πράγματα.
Το πρώτο είναι να προσευχηθούμε για αυτόν.
Και προετοιμάζουμε συγκεκριμένες πνευματικές σκέψεις που ταιριάζουν στις ανάγκες του.
Αυτά τα κάνουμε πριν μιλήσουμε μαζί του.
Το δεύτερο είναι ότι, όταν μιλήσουμε μαζί του, τον ακούμε προσεκτικά.
Και δεν τον ακούμε μόνο με τα αφτιά μας.
Προσπαθούμε να τον ακούσουμε με την καρδιά μας.
Προσπαθούμε να νιώσουμε πώς νιώθει, να δείξουμε συμπόνια.
Το τρίτο που κάνουμε, το οποίο είναι πολύ αποτελεσματικό, είναι να του θυμίσουμε από τον Λόγο του Θεού ότι δεν είναι μόνος του σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση.
Για παράδειγμα, πρόσφατα μιλήσαμε με έναν αδελφό που περνάει μια πολύ μεγάλη δοκιμασία.
Και, μεταξύ άλλων, διαβάσαμε τα εδάφια Έξοδος 3:7, 12.
Επιτρέψτε μου να τα διαβάσω. «Ασφαλώς είδα την ταλαιπωρία του λαού μου στην Αίγυπτο και άκουσα την κραυγή που υψώνουν εξαιτίας των καταπιεστικών εργοδηγών τους».
Και προσέξτε πώς κλείνει το εδάφιο—είναι υπέροχη σκέψη.
Ο Ιεχωβά δεν λέει “γνωρίζω πώς νιώθει ο λαός μου”.
Λέει: «Γνωρίζω καλά πόσο [υποφέρει ο λαός μου]».
Και στη συνέχεια, για να διαβεβαιώσει τον Μωυσή που φοβόταν να εμφανιστεί μπροστά στον Φαραώ, λέει στο εδάφιο 12, το πρώτο μέρος: «Και εκείνος είπε: “Εγώ θα είμαι μαζί σου”».
Λίγες λέξεις, αλλά πολύ δυνατές.
Ο Ιεχωβά εδώ εγγυάται πως θα τους δώσει αδιάσειστες αποδείξεις ότι είναι μαζί τους και ότι δεν πρόκειται να φύγει από κοντά τους ούτε εκατοστό.
Και αυτό μας παρηγορεί.
Το τέταρτο πράγμα που κάνουμε προτού ολοκληρώσουμε τη συζήτηση είναι να προσευχηθούμε μαζί του.
Τον αναφέρουμε ονομαστικά.
Και αυτό δίνει μεγάλη παρηγοριά επειδή απευθυνόμαστε στον Ιεχωβά, τον Μεγάλο Ποιμένα. Στην 1 Θεσσαλονικείς 5:14, ο Παύλος λέει: «Σας προτρέπουμε, αδελφοί, να . . . μιλάτε παρηγορητικά στους καταθλιμμένους, να υποστηρίζετε τους αδύναμους, να είστε μακρόθυμοι με όλους».
Και αυτά ακριβώς προσπαθούμε να κάνουμε.
Σε ευχαριστούμε για αυτές τις πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις.
Αδελφέ Γκριζλ και αδελφέ Ρόμπερσον, πώς επηρεάζει εσάς το ότι παρηγορείτε άλλους;
Αδελφέ Γκριζλ;
Σε περιόδους δυσκολιών, αντιλαμβάνομαι πόσο αγαπάει ο Ιεχωβά τον λαό του.
Όλα αυτά τα χρόνια, έχω δει και έχω βιώσει τη φροντίδα του όταν περνούσα δύσκολες περιόδους.
Πριν από χρόνια, έχασα τη μητέρα μου, τον αδελφό μου και τον πατέρα μου, και τους τρεις μέσα σε έναν χρόνο.
Και το 2017, έχασα την αγαπητή μου σύζυγο, την Μπόνι.
Είχαμε υπηρετήσει μαζί τον Ιεχωβά σχεδόν 65 χρόνια.
Αλλά μέσω πολλών προσευχών, της μελέτης και της αγάπης των αδελφών, ο Ιεχωβά με έχει παρηγορήσει.
Και τώρα χαίρομαι που μπορώ να προσφέρω εγώ ενθάρρυνση σε άλλους.
Τι συγκινητικό, αδελφέ Γκριζλ!
Σε ευχαριστούμε.
Αδελφέ Ρόμπερσον, πώς επηρεάζει εσένα το ότι παρηγορείς άλλους;
Μια από τις πιο αξιοσημείωτες δυσκολίες που πέρασα ήταν όταν υπηρετούσαμε με τη γυναίκα μου, τη Λίντα, στο έργο περιοχής πριν από χρόνια.
Έχασα τη φωνή μου.
Χρειάστηκε να κάνω εγχείρηση στις φωνητικές μου χορδές, και για έξι εβδομάδες δεν μπορούσα να μιλήσω.
Αυτό για έναν επίσκοπο περιοχής είναι σαν να χάνει ένα πουλί τα φτερά του.
Εκείνες τις έξι εβδομάδες έγραψα περισσότερα σημειώματα από ό,τι σε όλη μου τη ζωή.
Και σε αυτή τη δυσκολία όμως, αλλά και σε άλλες καταστάσεις και τραγωδίες όπως αυτές που πέρασε ο Τζέραλντ, είδαμε τον Ιεχωβά να μας στηρίζει.
Μας δίνει μεγάλη ευχαρίστηση να μοιραζόμαστε την παρηγοριά του Ιεχωβά με τόσο πολλά άτομα.
Και καθώς το κάνουμε αυτό, βλέπουμε το ενδιαφέρον του Κυβερνώντος Σώματος για όλο τον λαό του Ιεχωβά, ακόμα και για όσους έχουν αυξημένες ευθύνες.
Αντανακλούν πραγματικά τα αισθήματα του Ιεχωβά, “του Θεού κάθε παρηγοριάς”.
Ευχαριστούμε, αδελφοί.
Εκτιμούμε πολύ αυτά που μας είπατε.
Και πιο σημαντικό από την ποίμανση που κάνετε είναι το παράδειγμα που έχετε θέσει, καθώς υπομείνατε δοκιμασίες, λάβατε την παρηγοριά του Ιεχωβά και παρηγορείτε και εσείς άλλους.
Σας ευχαριστούμε πολύ.
Το Κυβερνών Σώμα έχει διευθετήσει να γίνεται παρόμοια ποίμανση στα γραφεία τμήματος σε όλο τον κόσμο.
Τώρα, θα θέλαμε να απευθυνθούμε σε μια συγκεκριμένη ομάδα.
Οι πιέσεις της ζωής, οι απογοητεύσεις και το ότι πληγώθηκαν από ομοπίστους τους έχει κάνει μερικούς να απομακρυνθούν από την οργάνωση του Ιεχωβά.
Άλλα άτομα έπρεπε να απομακρυνθούν από την εκκλησία, αλλά τώρα θέλουν να επιστρέψουν. Σε όλους εσάς, λέμε: «Αφήστε τον Ιεχωβά να σας παρηγορήσει και να σας ενισχύσει.
Εκείνος θέλει να τον πλησιάσετε, και θα σας βοηθήσει». Το εδάφιο Ιακώβου 4:8 λέει: «Πλησιάστε τον Θεό, και αυτός θα πλησιάσει εσάς».
Ο Ιεχωβά νοιάζεται πολύ για άτομα όπως εσείς. Ας διαβάσουμε τι λέει στο εδάφιο Ιεζεκιήλ 34:16:
Μερικοί που έχουν επιστρέψει είπαν ότι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα ήταν να περάσουν το κατώφλι της Αίθουσας Βασιλείας.
Αλλά να θυμάστε: ο Ιεχωβά επιδένει τα τραύματά σας.
Είστε πρόβατά του.
Θα σας βοηθήσει να γιατρευτείτε. Στο εδάφιο 12 του ίδιου κεφαλαίου, λέει: Μιμούμενος την αγάπη του Ιεχωβά, ο πιστός δούλος λέει: «Σας θεωρούμε χαμένα πρόβατα, όχι χαμένη υπόθεση». Και να θυμάστε όλοι: «Οτιδήποτε και αν αντιμετωπίζετε, σε δύσκολες περιόδους, ο Ιεχωβά πάντα μας παρηγορεί».
Σε όλο το πρόγραμμά μας, θα ακούσουμε εμπειρίες αδελφών που παρηγορήθηκαν από τον Ιεχωβά.
Καθώς αφηγούνται τις ιστορίες τους, προσέξτε με πόσους τρόπους τούς βοήθησε ο Ιεχωβά και σκεφτείτε πώς μπορείτε εσείς να βοηθήσετε άλλους.
Πρώτη είναι η εμπειρία του Μαόμπι Βιάνι.
Γεννήθηκα στο Κονγκό.
Η οικογένειά μας έπρεπε να φύγει γιατί γινόταν πόλεμος.
Θυμάμαι έντονα τις βόμβες και τους πυροβολισμούς που ακούγονταν πίσω μας καθώς τρέχαμε να φύγουμε.
Ακούγαμε ανθρώπους να ουρλιάζουν.
Κάθε μέρα που περνούσε, κάθε βήμα που κάναμε, φοβόμασταν ότι κάτι κακό θα μας συμβεί.
Δεν ξέραμε αν θα βγούμε ζωντανοί.
Τελικά, μόνο εγώ και η μητέρα μου επιζήσαμε.
Και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που αναγκαστήκαμε να πάμε στη Ρουάντα.
Επειδή μεγάλωσα σε στρατόπεδο προσφύγων, μπορώ να σας πω ότι η ζωή στο στρατόπεδο δεν ήταν εύκολη.
Το χειρότερο από όλα ήταν να βλέπεις τους ανθρώπους να πεινάνε.
Και επειδή δεν είχα μεγαλύτερο αδελφό να με προστατεύει, ήταν κάποια παιδιά που με χτυπούσαν, με έδερναν.
Ένιωθα ότι ήμουν θύμα.
Παρά τη μεγάλη στενοχώρια που ένιωθα, ήξερα ότι υπάρχει ένας Θεός εκεί πάνω που ενδιαφέρεται για εμάς.
Γι’ αυτό, άρχισα να προσεύχομαι στον Θεό.
Μετά, άρχισα να πηγαίνω στην Καθολική εκκλησία για να τον βρω.
Όταν ήμουν εφτά χρονών, είδα δύο γυναίκες που μετά έμαθα ότι ήταν Μάρτυρες— Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Μου έκανε τεράστια εντύπωση το χαμόγελό τους.
Κρατούσαν την Αγία Γραφή στο χέρι τους, και το φυλλάδιο που μου έδωσαν μιλούσε για τον Παράδεισο. Όταν έμαθα ότι υπάρχει ελπίδα—ελπίδα για το μέλλον— ότι θα έρθει κάτι καλό και ότι η ζωή έχει νόημα, ένιωσα πολύ μεγάλη χαρά μέσα μου.
Μετά γνώρισα ένα παιδί που είχε ένα βιβλίο από τους Μάρτυρες.
Μόλις το άνοιξα, είδα ένα εδάφιο, το Έξοδος 20:4.
Και αυτό το εδάφιο δείχνει ότι δεν πρέπει να λατρεύουμε άλλους θεούς.
Όταν διάβασα αυτά τα λόγια, συγκλονίστηκα.
Συγκλονίστηκα, και εκτός από αυτό, απογοητεύτηκα με τον εαυτό μου επειδή τώρα ήξερα ότι έκανα κάτι κακό.
Δεν λάτρευα τον αληθινό Θεό.
Μετά από αυτό, έφυγα από την Καθολική Εκκλησία.
Προσευχήθηκα να βρω τη δύναμη για να ψάξω τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, για να βρω μια Αίθουσα Βασιλείας.
Λίγο μετά, πήγα στη συνάθροιση, στην πρώτη μου συνάθροιση.
Η ενότητα που είδα στον λαό του Θεού με συγκίνησε πολύ.
Και στο τέλος της συνάθροισης, έρχονταν όλοι και με αγκάλιαζαν.
Δεν είχα ξαναδεί τέτοια αγάπη.
Και το κυριότερο, το κυριότερο ήταν ότι γύρισα σπίτι ξέροντας ότι το όνομα του Θεού είναι Ιεχωβά.
Αυτό το όνομα ήταν πολύ ξεχωριστό.
Αυτό το όνομα με γέμισε δύναμη και χαρά.
Τη στιγμή που άρχισα να χρησιμοποιώ το όνομα του Ιεχωβά, που άρχισα να προσεύχομαι στον Ιεχωβά, έγινε πολύ πραγματικός για εμένα.
Έγινε ο μεγάλος μου Αδελφός —κάτι παραπάνω από μεγάλος μου Αδελφός— επειδή, όταν προσευχήθηκα πρώτη φορά στον Ιεχωβά ονομαστικά, την ίδια μέρα, όλα εκείνα τα παιδιά που με χτυπούσαν ήθελαν να γίνουν φίλοι μου, την επόμενη μέρα από την πρώτη μου συνάθροιση.
Πραγματικά, ο Ιεχωβά έβαλε έναν τοίχο μπροστά από τους εχθρούς μου.
Ο Ιεχωβά έγινε ο Σωτήρας μου εκείνη τη στιγμή.
Αμέσως κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο Θεός μου και ήμουν αποφασισμένος να μην τον αφήσω ποτέ, να τον υπηρετώ σε όλη μου τη ζωή.
Το 2011, τελικά μετακομίσαμε από τη Ρουάντα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ρώτησα μια κυρία αν ήξερε κάποιον Μάρτυρα, και εκείνη μου είπε: «Ναι, ξέρω κάποιους Μάρτυρες».
Τότε τους τηλεφώνησε, και μπόρεσα να ξανασυνδεθώ με τους αδελφούς και τις αδελφές μου.
Το 2012 βαφτίστηκα, και ήμουν πλέον και επισήμως Μάρτυρας του Ιεχωβά, ανήκα στον λαό του Ιεχωβά.
Αφού βαφτίστηκα, συνέχισαν να έρχονται και άλλοι πρόσφυγες στη χώρα.
Ήξερα τι είχαν περάσει αυτοί οι πρόσφυγες, επειδή είχα ζήσει και εγώ αυτά που είχαν ζήσει.
Ο Ιεχωβά μού επέτρεψε να μπορώ να παρηγορήσω αυτούς τους ανθρώπους.
Ήταν πολύ δύσκολο να ζω στο σκοτάδι.
Αλλά τώρα, με όλα όσα έχει κάνει ο Ιεχωβά για εμένα, νιώθω σαν να με τράβηξε από αυτό το σκοτάδι και να μου είπε: «Γιε μου, έλα έξω».
Με τράβηξε από το σκοτάδι και με έφερε στο φως.
Αν υπηρετείς τον Ιεχωβά, αν στηρίζεσαι στον Ιεχωβά, αν κάνεις τον Ιεχωβά Σωτηρία σου,
Εκείνος θα σου δείξει ποιος είναι.
Αν περνάτε κάποια δοκιμασία και αναζητάτε τον Θεό, πάρτε θάρρος από την ιστορία του Μαόμπι.
Ο Ιεχωβά ξέρει τον αγώνα σας και ελκύει όλους τους αξίους κοντά του.
Προσέξατε ότι ο Μαόμπι, επειδή έλαβε παρηγοριά, υποκινήθηκε να βοηθάει τους άλλους;
Στο επόμενο βίντεο, θα δούμε πόση δύναμη έχει η αγάπη των αδελφών μας.
Η Λακίτα εργαζόταν στον Δήμο της Βιρτζίνια Μπιτς.
Με την εργασία της στον δήμο, μπορούσε να ρυθμίζει το πρόγραμμά της ώστε να κάνει περισσότερα στη διακονία.
Μια Παρασκευή γύρισα στο σπίτι.
Είχαμε πάει με τη μητέρα μου σε γιατρούς εκείνη την ημέρα.
Γυρίσαμε στο σπίτι, καθίσαμε, φτιάξαμε κάτι να τσιμπήσουμε, και χτύπησε το τηλέφωνο.
Ήταν κάποιος συγγενής και με ρώτησε αν είχα δει καθόλου ειδήσεις.
Προσπάθησα αμέσως να βρω την κόρη μου στο τηλέφωνο, αλλά έβγαινε ο τηλεφωνητής.
Οπότε είπα να της στείλω ένα μήνυμα.
Της έστειλα μήνυμα, αλλά δεν πήρα καμία απάντηση.
Γύρω στις οι αρχές τελικά μας επιβεβαίωσαν ότι είχε χάσει τη ζωή της στους πυροβολισμούς.
Ειλικρινά, ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής μου.
Την επόμενη μέρα, από τις εφτά το πρωί κιόλας, άρχισαν να μαζεύονται αδελφοί στο σπίτι, και είχαμε ανθρώπους γύρω μας που μας στήριζαν και μας έδιναν κουράγιο από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Μας έκανε πολύ καλό αυτό.
Μας βοήθησε να εστιάσουμε σε κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή.
Η αγάπη που μας έδειξαν ήταν καταπληκτική, δεν περιγράφεται με λόγια.
Και αυτό ήταν που μας βοήθησε να αντέξουμε, να τα αντέξουμε όλα αυτά—η οικογένειά μας, η πνευματική μας οικογένεια. Ο Δήμος της Βιρτζίνια Μπιτς προσφέρθηκε να καλύψει τα έξοδα για τις κηδείες των θυμάτων.
Επειδή εμείς είχαμε πολλά άτομα, αποφάσισαν να μας δώσουν την αίθουσα της όπερας στο Νόρφολκ.
Οι αδελφοί ανέλαβαν τα πάντα.
Ο δήμος δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα, μας έδωσαν μόνο την αίθουσα.
Και αυτό που εντυπωσίασε τους υπευθύνους ήταν ότι όλη η τελετή, τα πάντα, ολοκληρώθηκαν μέσα σε μια ώρα.
Είχαν έρθει και υπεύθυνοι του δήμου και δημοσιογράφοι από τις τοπικές εφημερίδες που κάλυψαν το γεγονός.
Οι δημοσιογράφοι επέμεναν πολύ να δώσουμε συνέντευξη, οπότε δύο αδελφοί μου μίλησαν μαζί τους, με την κατεύθυνση που τους έδωσαν και οι δύο αδελφοί που είχαν έρθει από το Μπέθελ.
Δεν χρειάστηκε λοιπόν να ανησυχώ και για αυτό.
Με βοήθησαν πολύ.
Μου στέλνουν ακόμα κάρτες και μηνύματα διάφορα άτομα, και με ενθαρρύνει πολύ αυτό.
Το Ησαΐας 41:10 έχει γίνει το αγαπημένο μου εδάφιο.
Σε όλο αυτό που πέρασα, ένιωθα πραγματικά το χέρι του Ιεχωβά. Ήταν σαν να μου χαϊδεύει την πλάτη και να μου λέει:
“Όλα θα πάνε καλά.
Θα τα καταφέρεις, θα σε βοηθήσω να αντέξεις”.
Και το έκανε.
Κάθε μέρα με βοηθάει να αντέχω.
Αν μπορεί να συμβεί σε κάποιον άλλον, μπορεί να συμβεί και σε εμένα.
Και, σε αυτή την περίπτωση, συνέβη.
Αλλά προσπαθώ να έχω τη σωστή οπτική και να σκέφτομαι ότι ο Ιεχωβά πρόκειται να το αντιστρέψει αυτό.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη ελπίδα μου- να δω τον Ιεχωβά να αντιστρέφει το κακό που έγινε. Το έχει υποσχεθεί, και έχω πίστη ότι θα εκπληρώσει τις υποσχέσεις του.
Ανυπομονώ λοιπόν να ξαναγκαλιάσω την κόρη μου. Το εδάφιο Ησαΐας 43:2 λέει εν μέρει: «Όταν περνάς μέσα από τα νερά, θα είμαι μαζί σου, και όταν διασχίζεις τους ποταμούς, δεν θα σε κατακλύζουν».
Τραγικά και απρόβλεπτα γεγονότα βρίσκουν και πιστούς υπηρέτες του Ιεχωβά.
Μπορεί να υποφέρουμε τρομερά, αλλά δεν καταστρεφόμαστε.
Εμείς θα ανήκουμε πάντα στον Ιεχωβά, «τον Πατέρα του τρυφερού ελέους».
Ο Ιεχωβά είναι πάντοτε κοντά μας, αλλά η ζωή όλων μας είναι τόσο πολυάσχολη.
Το νέο μας μουσικό βίντεο δείχνει παραστατικά τις ευλογίες που λαβαίνουμε όταν ξεχωρίζουμε χρόνο για τον Ιεχωβά.
Η μέρα μικρή και οι λίγες της ώρες δεν φτάνουν.
Οι ευθύνες είν’ πολλές, για προσευχή θα κλέψω μια στιγμή μα δεν μου αρκεί . . .
Δεν φτάνει.
Χρόνο από τον χρόνο σου δώσε στον Ιεχωβά.
Η κάθε μέρα μας του χρόνου είναι κλέφτης.
Χρόνο δώσε στον Γιαχ.
Οι φίλοι δένονται αν όσα νιώθουν λένε.
Μα πώς να δεθείς αν δεν μοιραστείς;
Πώς να τον δεις ότι είναι εκεί . . . για εσένα
Χρόνο από τον χρόνο σου δώσε στον Ιεχωβά.
Η κάθε μέρα μας του χρόνου είναι κλέφτης.
Χρόνο δώσε στον Γιαχ.
Κλείσε τα μάτια κι άκου τη φωνή του.
Ζήσε το μέλλον που είναι υπόσχεσή Του.
Μην αφήνεις να χαθεί.
Βρες χρόνο.
Βρες χρόνο.
Βρες τον χρόνο.
Χρόνο από τον χρόνο σου δώσε στον Ιεχωβά.
Η κάθε μέρα μας του χρόνου είναι κλέφτης.
Χρόνο δώσε στον Γιαχ.
Βρες χρόνο.
Βρες χρόνο.
Βρες χρόνο.
Βρες χρόνο.
Βρες χρόνο.
Βρες χρόνο.
Βρες χρόνο.
Βρες χρόνο. «Τον χρόνο σου δώσε στον Ιεχωβά».
Τι ωραία παρότρυνση είναι αυτή!
Μήπως είστε ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού σας;
Οι αποτυχίες μας, είτε είναι πραγματικές είτε στο μυαλό μας, μπορεί να μας αποθαρρύνουν.
Προσέξτε τι μπορεί να μας βοηθήσει στο νέο επεισόδιο της σειράς «Εφαρμογή Βιβλικών Αρχών». Όταν ήμουν μικρός, οι γονείς μου πάντα μου έλεγαν: «Να προσεύχεσαι για τους πνευματικούς σου στόχους.
Να βάζεις τα δυνατά σου.
Και άσε τον Ιεχωβά να κάνει τα υπόλοιπα».
Αυτό έκανα λοιπόν.
Και όντως, ο Ιεχωβά μού έχει δώσει πάρα πολλές ευλογίες!
Μάλιστα με προσκάλεσαν σε ένα οικοδομικό έργο του γραφείου τμήματος. Και ήμουν πολύ ενθουσιασμένος στην αρχή.
Μη με παρεξηγήσετε, το θεωρούσα προνόμιο να είμαι εκεί.
Αλλά η δουλειά ήταν πολύ πιο δύσκολη από ό,τι περίμενα.
Έπρεπε να μάθω ένα σωρό καινούρια πράγματα.
Και, για να πω την αλήθεια, ήθελα πολύ να κάνω καλή εντύπωση στον επίσκοπό μου.
Γι’ αυτό, προσπαθούσα σκληρά.
Ίσως βέβαια να το παράκανα.
Τα βλέπεις όλα αυτά εκεί πάνω;
Πρέπει να φύγουν όλα.
OK.
Πιστεύεις θα το έχεις τελειώσει μέχρι αύριο;
Σίγουρα, δεν είναι τίποτα.
Πες στον Τζιν και στον Γιανγκ να σε βοηθήσουν με το ανυψωτικό, αν είναι.
Ο Τζιν το ξέρει καλά, θα σε βοηθήσει.
Έγινε.
Η δουλειά δεν φαινόταν δύσκολη.
Και, εντάξει, εκπαιδευμένος ήμουν.
Άλλωστε, αν τους περίμενα, δεν υπήρχε περίπτωση να τελειώσουμε σήμερα.
Η αλήθεια είναι ότι έκανα μεγάλη ζημιά.
Και τώρα όλοι θα έπρεπε να δουλέψουν περισσότερο.
Ίαν, είσαι καλά;
Ναι, καλά είμαι. –Μπορείς να έρθεις λίγο στο γραφείο μου να μιλήσουμε; –Ναι.
Ένιωθα σκέτη αποτυχία.
Αν και όλοι κάνουμε λάθη, μεγάλα και μικρά, . . .
Οι αδελφοί μού μίλησαν για αυτό που έγινε και ήταν πολύ καλοί μαζί μου, αλλά εγώ το μόνο που σκεφτόμουν ήταν:
“Τι κάνω εδώ πέρα;
Καλύτερα να γυρίσω στο σπίτι”. Το εδάφιο Ιακώβου 3:2 λέει: «Διότι όλοι σφάλλουμε πολλές φορές».
Το ερώτημα όμως είναι, όταν σφάλλουμε, ή αλλιώς πέφτουμε—που θα συμβεί αυτό—τι πρέπει να κάνουμε;
Πες μας, Τζέικ.
Όταν ο μπαμπάς μου μού μάθαινε ποδήλατο, εγώ έπεφτα συνέχεια.
Ήταν δύσκολο.
Αλλά κάθε φορά σηκωνόμουν και προσπαθούσα ξανά.
Και τώρα κάνω πολύ γρήγορα ποδήλατο.
Άρα, όταν πέφτουμε πρέπει να ξανασηκωνόμαστε.
Ναι, αυτό είναι! Πολύ ωραία απάντηση.
Επειδή είμαστε ατελείς …
Μπράβο, Τζέικ, έτσι είναι.
Έπρεπε να πνίξω την υπερηφάνεια μου και να ξανασηκωθώ.
Κατάλαβα ότι χρειαζόταν να επικεντρώνομαι πιο πολύ στη σοβαρότητα του διορισμού μου και όχι στον εαυτό μου.
Και αντί να προσπαθώ να κάνω τα πάντα μόνος μου, άρχισα να σκέφτομαι πιο ρεαλιστικά το τι μπορώ και το τι δεν μπορώ να κάνω.
Είχα πολλά να μάθω ακόμη.
Συνέχισα λοιπόν να δουλεύω και να μαθαίνω.
Και μετά από λίγο καιρό, ήμουν σε θέση και να εκπαιδεύσω μερικούς νέους εθελοντές.
Μετά από όλο αυτό, ήμουν πολύ ευγνώμων στον Ιεχωβά που με βοήθησε να καταλάβω ότι, στον αγώνα για τη ζωή, κανένας μας δεν θα περάσει τη γραμμή του τερματισμού χωρίς να έχει πέσει ποτέ.
Το σημαντικό είναι να σηκωνόμαστε ξανά και να συνεχίζουμε.
Μερικοί διστάζουν να γίνουν φίλοι με ανθρώπους άλλης φυλής ή εθνικότητας.
Αυτό όμως μπορεί να αλλάξει αν μιμηθούν την απροσωποληψία του Ιεχωβά.
Με ποιο αποτέλεσμα;
Μεγάλη χαρά!
Η ακόλουθη έκθεση το δείχνει αυτό.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2020, ο κυκλώνας Ιανός, ένας σπάνιος μεσογειακός κυκλώνας, έπληξε την Ελλάδα και πλημμύρισε τον οικισμό των Ρομά στη Μαύρικα, λίγο έξω από την Καρδίτσα.
Οι τοπικές αρχές εργάζονταν παράλληλα με τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης για να απομακρύνουν περισσότερους από 1.000 Ρομά που ζούσαν εκεί.
Αλλά μια εφταμελής οικογένεια που μελετούν με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά έμεινε πίσω.
Έβρεχε καταρρακτωδώς, και τα νερά ανέβαιναν πολύ γρήγορα.
Έπιασα τη γυναίκα μου από το χέρι και πήρα το παιδί μου στην πλάτη.
Με μεγάλη δυσκολία καταφέραμε και φτάσαμε σε ένα γειτονικό σπίτι.
Δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με τις αρχές. Είχαμε τρομοκρατηθεί, και η μόνη μας επιλογή ήταν να μείνουμε εκεί.
Δεν ξέραμε τι να κάνουμε.
Ήμασταν πάρα πολύ φοβισμένοι.
Δεν είχαμε ξαναζήσει τέτοιο πράγμα.
Τα νερά είχαν ανεβεί πολύ, και περιμέναμε εκεί όρθιοι για ώρες.
Είπα στον πατέρα μου να προσευχηθεί για εμάς, και προσευχήθηκε πολλές φορές.
Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι μέσα στο σπίτι, και μικροί και μεγάλοι.
Όλοι φοβούνταν και έκλαιγαν.
Άρχισαν να έρχονται μηνύματα από την οικογένεια που ζητούσαν βοήθεια.
Επειδή αυτά τα άτομα είναι κουφά, επικοινωνούσαμε κυρίως μέσω βιντεοκλήσεων.
Αλλά δεν υπήρχε τρόπος να πάμε εκεί.
Αισθανθήκαμε ανίσχυροι.
Το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να προσευχόμαστε στον Ιεχωβά για αυτούς και να τους στέλνουμε ενθαρρυντικά μηνύματα.
Ήμασταν σε απόγνωση.
Τα παιδιά έκλαιγαν.
Προσευχόμουν στον Ιεχωβά και τον ικέτευα να μας δώσει ειρήνη διάνοιας.
Ό,τι βάραινε και ανησυχούσε την καρδιά μου το έριξα στον Ιεχωβά.
Έπειτα από λίγο, ένιωσα ήρεμος και η ανησυχία είχε φύγει.
Ένιωσα το πνεύμα του να μου δίνει δύναμη τις ώρες που πέρασαν μέχρι να ξημερώσει.
Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη.
Ήταν πολύ ταλαιπωρημένοι οι άνθρωποι, τα ρούχα τους βρόμικα.
Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να τους αφήσω εκεί.
Οι αδελφοί μάς έδωσαν ένα σπίτι για να μείνουμε.
Μπορέσαμε να ηρεμήσουμε και να κοιμηθούμε.
Μας έδωσαν και φαγητό.
Ευχαρίστησα τον Ιεχωβά που μας διδάσκει και που μας φροντίζει.
Αυτός είναι ο Σωτήρας μας.
Όταν παρακολούθησα την πρώτη συνάθροιση μετά τις πλημμύρες, ένιωσα και πάλι ήρεμος. Προσπάθησα να διατηρήσω το πνευματικό μου πρόγραμμα: να μελετάω, να παρακολουθώ τις συναθροίσεις και να ετοιμάζω σχόλια.
Έτσι ένιωθα χαρούμενος και ευτυχισμένος.
Τα χαρτιά μου, η ταυτότητά μου δεν χάθηκαν στην πλημμύρα.
Οι γείτονές μας δεν ήταν προετοιμασμένοι.
Αλλά εμείς, χάρη στην κατεύθυνση του Ιεχωβά, είχαμε φτιάξει τσάντες έκτακτης ανάγκης.
Μετά από περίπου μία εβδομάδα, μπορέσαμε να επιστρέψουμε στη Μαύρικα.
Τα σπίτια βρίσκονταν σε τρομερή κατάσταση, γεμάτα λάσπη.
Η Επιτροπή Παροχής Βοήθειας σε Καταστροφές μάς βοήθησε αμέσως.
Αδελφοί από 300 χιλιόμετρα μακριά έστειλαν είδη πρώτης ανάγκης.
Η αδελφότητα μάς έδειξε αγάπη στην πράξη.
Εργάστηκαν σκληρά και μας βοήθησαν επειδή μας αγαπούν.
Συγκινήθηκα πολύ και ανατρίχιασα.
Είμαστε ενωμένοι.
Όλο αυτό έδωσε δόξα και αίνο στον Ιεχωβά.
Όταν πήγαμε να βοηθήσουμε αυτά τα άτομα εκεί, οι Ρομά (οι γείτονες) αντέδρασαν με μεγάλη έκπληξη.
Μας ζήτησαν να πάμε να βοηθήσουμε και αυτούς, αλλά τους είπαμε ότι πρέπει πρώτα να πάμε στην οικογένειά μας, στους αδελφούς μας.
Παραξενεύτηκαν πάρα πολύ.
Πώς λέγαμε αυτούς οικογένειά μας;
Γιατί δεν είμαστε στην ίδια φυλή.
Το Εφεσίους 4:16 έχει μια κατάλληλη εφαρμογή σε αυτή την ιστορία.
Γιατί όπως κάθε ένωση μέσα στο σώμα προσφέρει βοήθεια, έτσι και οι αδελφοί, όλοι μαζί, συνεργαστήκαμε για να παρέχουμε βοήθεια στους αδελφούς μας που έχουν ανάγκη.
Ο Ιεχωβά με διδάσκει και με βοηθάει.
Του έχω εμπιστοσύνη.
Με έχει ευλογήσει προσωπικά.
Έχω δει πόσο καλός είναι μαζί μου.
Μέσα σε έναν δυστυχισμένο κόσμο, ο Ιεχωβά μού δίνει χαρά.
Ξέρω ότι ο Ιεχωβά επιλέγει τους ανθρώπους κοιτάζοντας την καρδιά τους.
Όλη η δόξα ανήκει στον Ιεχωβά! Συνολικά, εφτά μέλη της οικογένειας Τσακίρη μελετούν τη Γραφή.
Τα πέντε από αυτά, που είναι κουφά, τα βοηθάει ο όμιλος της ελληνικής νοηματικής.
Όταν έγινε η πλημμύρα, σχεδόν 20 άτομα, μεταξύ αυτών και η οικογένεια Τσακίρη, δεν μπόρεσαν να φύγουν εξαιτίας των ορμητικών νερών.
Στην αρχή, οι άλλοι Ρομά που ήταν μαζί τους θεώρησαν την οικογένεια Τσακίρη υπεύθυνη για την πλημμύρα, επειδή μελετούσαν με τους Μάρτυρες.
Αλλά, μόλις είδαν πώς τους βοήθησαν οι αδελφοί και οι αδελφές, είπαν: «Εσείς έχετε την αληθινή θρησκεία.
Εσείς δείχνετε αληθινή αγάπη».
Η σειρά «Τα Εφηβικά μου Χρόνια» έχει βοηθήσει πολλούς νεαρούς Μάρτυρες να κινούνται σοφά στον σύγχρονο κόσμο.
Το σημερινό μας επεισόδιο ασχολείται με τις συναναστροφές.
Και θα ακούσουμε έναν αδελφό και μια αδελφή που πήραν τελικά καλές αποφάσεις με τη βοήθεια των Βιβλικών αρχών.
Αυτό δεν το ακούτε πρώτη φορά.
Αλλά αυτό που θέλουμε να δούμε είναι το «πώς».
Πώς πέρασαν από τη γνώση των Βιβλικών αρχών στην εφαρμογή τους;
Όταν γεννήθηκα, και οι δύο γονείς μου ήταν στην αλήθεια.
Οπότε μελετούσα τη Γραφή, παρακολουθούσα τις συναθροίσεις και έβγαινα στο έργο μαζί τους. Μεγάλωσα στην αλήθεια, και ήξερα ότι το να ακολουθώ τους κανόνες της Γραφής είναι για το καλό μου.
Οι γονείς μου είχαν πάντοτε πολύ ζήλο για τα πνευματικά πράγματα.
Τώρα που το σκέφτομαι, απλώς δεν ήθελα να τους απογοητεύσω.
Το να ακολουθούμε τις αρχές της Γραφής δεν είναι βάρος ούτε πολύ δύσκολο.
Πραγματικά, αν κάνουμε αυτά που λέει η Γραφή, ωφελούμε τον εαυτό μας.
Κάποιες φορές όμως αναρωτιόμουν πώς θα ήταν η ζωή μου αν δεν ήμουν στην αλήθεια.
Περνούσα πολύ ωραία με τις φίλες μου από το σχολείο.
Γενικά, στο σχολείο περνούσα καλά.
Τα πήγαινα καλά με τους συμμαθητές μου, οι καθηγητές μου με συμπαθούσαν.
Οπότε μου άρεσε να είμαι στο σχολείο.
Οι γονείς μου μού έλεγαν πάντα να μη δένομαι πολύ με τις συμμαθήτριές μου.
Αλλά εγώ θεωρούσα ότι οι φίλες μου είχαν καλή διαγωγή και ήταν καλά άτομα.
Δεν καταλάβαινα γιατί ανησυχούσαν τόσο πολύ.
Στο λύκειο, πολλοί συμμαθητές μου πήγαιναν στην εκκλησία και πολλοί καθηγητές ήταν θρησκευόμενοι.
Μια μέρα, έγινε κάτι και ολόκληρο το σχολείο έμαθε ότι είμαι Μάρτυρας του Ιεχωβά.
Ήξερα ότι μερικοί μπορεί να είναι προκατειλημμένοι με τους Μάρτυρες, αλλά μου έκανε εντύπωση πόσο γρήγορα άλλαξαν στάση όλοι.
Άρχισα να περνάω πιο πολύ χρόνο με τις συμμαθήτριές μου, αλλά όσο περισσότερο κάναμε παρέα τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι η ζωή μας ήταν πολύ διαφορετική.
Μιλούσαν μόνο για το πού πήγαν το σαββατοκύριακο και τι είχαν ψωνίσει στα μαγαζιά, αλλά εγώ είχα ασχοληθεί μόνο με πνευματικές δραστηριότητες.
Ένιωθα ότι έχανα κάτι.
Ένιωθα μόνος μου και ότι ήμουν στο περιθώριο.
Η λογική μου μού έλεγε ότι οι αρχές της Γραφής είναι σωστές και ωφέλιμες, αλλά όταν αντιμετώπισα αυτή την κατάσταση δεν ήμουν και τόσο βέβαιος πια.
Άρχισα να νιώθω ότι δεν ήμουν μέσα στα πράγματα όπως οι συμμαθήτριές μου, οπότε όταν μιλούσαν για τους στόχους τους στη ζωή, εγώ ντρεπόμουν να τους πω ποιοι ήταν οι δικοί μου στόχοι.
Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι: “Τι θα ήταν καλύτερο να κάνω;”
Με βοήθησε πολύ που μίλησα στους γονείς μου για αυτό που περνούσα.
Μια μέρα στην οικογενειακή λατρεία αποφασίσαμε να συζητήσουμε αυτό το θέμα. Διαβάσαμε το εδάφιο Ματθαίος 5:11:
Αλλά πώς γίνεται να είσαι ευτυχισμένος όταν σε διώκουν;
Είπα μέσα μου: “Εγώ τώρα δεν είμαι ευτυχισμένος”.
Η μαμά μου μού διάβασε το εδάφιο Μάρκος 8:38.
Το σημείο του εδαφίου που λέει ότι αν εμείς ντραπούμε για τον Ιησού Χριστό θα ντραπεί και εκείνος για εμάς με ταρακούνησε.
Συνειδητοποίησα ότι βαθιά μέσα μου ντρεπόμουν που ήμουν Μάρτυρας.
Όταν τα περνούσα όλα αυτά, ένας αδελφός έκανε μια δημόσια ομιλία στην εκκλησία μας και διάβασε το εδάφιο Ματθαίος 19:29. Εκεί λέει ότι, όποιος αφήνει κάτι σημαντικό «για χάρη του [Ιεχωβά] θα λάβει 100 φορές περισσότερα».
Αποφάσισα λοιπόν να αφήσω αυτό που θεωρούσα σημαντικό και να δω τι ευλογίες θα λάβαινα. Εκείνη την περίοδο, οι γονείς μου με βοήθησαν να κάνω παρέα με αδελφούς και αδελφές που συμμετείχαν σε διάφορες μορφές της ολοχρόνιας υπηρεσίας για να ακούσω τις εμπειρίες τους.
Αυτό με βοήθησε να αποφασίσω ποιον δρόμο θέλω να ακολουθήσω στη ζωή.
Ένα πολύ ωραίο αποτέλεσμα που είχε αυτή μου η απόφαση ήταν ότι γνώρισα πολλούς καινούριους αδελφούς και αδελφές.
Συνειδητοποίησα ότι υπήρχαν ένα σωρό άτομα που είχαν τις ίδιες σκέψεις και τους ίδιους στόχους με εμένα.
Αυτοί ήταν πραγματικοί φίλοι.
Την επόμενη φορά που συζητήσαμε με τις συμμαθήτριές μου για τους μελλοντικούς μας στόχους μπόρεσα να μιλήσω με αυτοπεποίθηση.
Είμαι πολύ ευγνώμων στους γονείς μου που με βοήθησαν να βρω το θάρρος να το κάνω αυτό.
Έχω νιώσει ότι ο Ιεχωβά πράγματι κρατάει τις υποσχέσεις του.
Νιώθω ότι ο Ιεχωβά έχει κρατήσει την υπόσχεσή του να με ανταμείψει εκατονταπλάσια αν επιλέξω να ζω σύμφωνα με τις αρχές της Γραφής.
Είμαι πολύ ευτυχισμένη τώρα.
Και είμαι σίγουρη ότι, αν ακολουθώ τις διδασκαλίες της Γραφής όταν παίρνω αποφάσεις, θα έχω πάντα τα καλύτερα αποτελέσματα.
Οι αδελφοί ήταν εξοικειωμένοι με τη Γραφή.
Αλλά συνειδητοποίησαν την αξία της όταν εφάρμοσαν τις Βιβλικές αρχές.
Το πρόγραμμα αυτού του μήνα τόνισε ότι, σε δύσκολες περιόδους, ο Ιεχωβά πάντα μας παρηγορεί.
Οι υπηρέτες του Ιεχωβά μπορεί να περάσουν τραγωδίες, όπως συνέβη με την αδελφή Μπράουν και την κόρη της.
Ό,τι και αν μας συμβεί όμως, ακόμη “και αν πεθάνουμε, ανήκουμε [πάντα] στον Ιεχωβά”.
Οι αλήθειες της Γραφής παρηγόρησαν τον Μαόμπι, ο οποίος δεν σταμάτησε ποτέ να ψάχνει για τον Θεό.
Και τέλος, όλοι μας δίνουμε παρηγοριά όταν δείχνουμε απροσωπόληπτη αγάπη.
Ήρθε η ώρα για το καθιερωμένο μας ταξίδι.
Αυτόν τον μήνα θα επισκεφτούμε τους αδελφούς μας στην Αλάσκα.
Η Αλάσκα βρίσκεται στο βορειοδυτικότερο άκρο της Βόρειας Αμερικής.
Το ένα τρίτο της είναι μέσα στον Αρκτικό Κύκλο. Σε μερικές περιοχές, η θερμοκρασία μπορεί να πέσει στους -54 βαθμούς Κελσίου.
Είναι μια αραιοκατοικημένη γη με παγετώνες, μόνιμα παγωμένο έδαφος και τούνδρα, και το φυσικό της περιβάλλον φιλοξενεί αρκούδες, καριμπού, άλκες, φάλαινες και δεκάδες είδη ψαριών.
Ας επισκεφτούμε την εκκλησία Κάσκοκουιμ στο Μπέθελ της Αλάσκας.
Καλά ακούσατε—το χωριό ονομάζεται Μπέθελ!
Οι 22 ευαγγελιζόμενοι κηρύττουν σε έναν τομέα 13 χωριών που συνδέονται με υδάτινες οδούς.
Ανάλογα με τον καιρό και την εποχή, αλλάζουν και τα μεταφορικά μέσα που χρησιμοποιούν.
Πολύ κοινά είναι τα μηχανάκια χιονιού και οι τετράτροχες μηχανές, μιας και πολλά χωριά δεν έχουν δρόμους και αυτοκίνητα.
Αυτός ο «δρόμος» περνάει πάνω από ένα παγωμένο ποτάμι.
Εδώ μια ομάδα ευαγγελιζομένων κατευθύνονται στο χωριό Κουίθλουκ. Για ασφάλεια, οι αδελφοί ταξιδεύουν με δύο ή περισσότερα οχήματα σε περίπτωση που κάποιο κολλήσει στο χιόνι ή χαλάσει.
Το φως του ήλιου είναι ορατό λιγότερο από 6 ώρες τη μέρα στη διάρκεια του χειμώνα και πάνω από 19 ώρες στη διάρκεια του καλοκαιριού.
Στην εκκλησία υπηρετούν εννιά τακτικοί και πέντε ειδικοί σκαπανείς.
Κατά μέσο όρο, διεξάγονται 85 Γραφικές μελέτες κάθε μήνα.
Εκτός από την αγγλόφωνη εκκλησία, υπάρχει και προκαταρκτικός όμιλος στη γλώσσα γιούπικ.
Τα έλκηθρα με σκύλους είναι σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας των Γιούπικ.
Κάθε χρόνο, γίνονται εδώ πολλοί αγώνες με έλκηθρα.
Αυτός ο σπουδαστής της Γραφής φοράει ένα παραδοσιακό ρούχο που λέγεται κάσπεκ.
Πολλοί στις συναθροίσεις δίνουν απαντήσεις στη γιούπικ, οι οποίες μετά μεταφράζονται στην αγγλική.
Αν και οι περισσότεροι ευαγγελιζόμενοι δεν μιλούν καλά τη γιούπικ, χρησιμοποιούν εκδόσεις και βίντεο σε αυτή τη γλώσσα στη διακονία τους.
Το βάφτισμα γίνεται συνήθως στις συνελεύσεις στην πόλη Άνκοριτζ.
Αλλά αυτή η σπουδάστρια της Γραφής αφιερώθηκε στον Ιεχωβά στη διάρκεια της πανδημίας COVID-19.
Παρά το τσουχτερό κρύο, βαφτίστηκε σε αυτό το ποτάμι, στο μέρος όπου μεγάλωσε.
Οι αδελφοί και οι αδελφές από την εκκλησία Κάσκοκουιμ στο Μπέθελ της Αλάσκας στέλνουν την αγάπη και τους χαιρετισμούς τους στην παγκόσμια αδελφότητα.
Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου