Καλώς ήρθατε!
Στο πρόγραμμα αυτού του μήνα, θα γνωρίσουμε έναν αδελφό που πέρασε δύσκολα και βίαια παιδικά χρόνια, αλλά βρήκε γνήσια αγάπη και ειρήνη στον λαό
του Ιεχωβά.
Θα μάθουμε πώς μπορούν τα
αντρόγυνα να παίρνουν καλές αποφάσεις
και να συνεργάζονται ακόμα και όταν
βλέπουν τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο.
Και το μουσικό μας βίντεο θα
μας υπενθυμίσει γιατί είναι σημαντικό να
εκτιμούμε κάθε πολύτιμη στιγμή που
περνάμε με τους αγαπημένους μας.
Παρακολουθείτε το JW
Broadcasting για τον Μάιο του 2025.
Γνωρίζουμε τι επιφυλάσσει το
μέλλον.
Oι Βιβλικές προφητείες δείχνουν
ξεκάθαρα ότι ζούμε «στις τελευταίες
ημέρες».
Ξέρουμε ποια γεγονότα θα
οδηγήσουν στον Αρμαγεδδώνα και στον
ερχομό του νέου κόσμου του Θεού.
Ωστόσο, δεν μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς θα βιώσει ο καθένας μας προσωπικά. Για παράδειγμα, ίσως αναρωτιόμαστε:
“Θα με πλήξει άραγε κάποια
φυσική καταστροφή;
Αν ναι, τι είδους θα είναι;
Πώς θα με επηρεάσει ο διωγμός;
Μήπως θα με βάλουν στη φυλακή;
Όταν γεράσω, ποιος θα με
φροντίζει;”
Σας έχουν απασχολήσει ποτέ
τέτοια ερωτήματα;
Μήπως αυτή η αβεβαιότητα σας κάνει να νιώθετε ανησυχία ή φόβο;
Τέτοια αισθήματα ίσως το κάνουν δύσκολο να σκεφτόμαστε καθαρά.
Αν όμως συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε καλά προετοιμασμένοι, αυτά τα αισθήματα μπορεί να υποχωρήσουν. Για παράδειγμα, θυμάστε το δράμα <i>«</i><i>Εμπιστέψου την
Οδό σου στον Ιεχωβά»</i> στη
συνέλευση του 2023;
Έδειχνε ότι η υπακοή στην
κατεύθυνση της οργάνωσης έσωσε ζωές κατά τη διάρκεια πολιτικών αναταραχών.
Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που
μπορούμε να κάνουμε ώστε να είμαστε
πλήρως εξοπλισμένοι για το αύριο;
Και βέβαια.
Μάλιστα, προετοιμάζουμε τον
εαυτό μας κάθε μέρα.
Ας εξετάσουμε τι κάνουμε ήδη και γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος να νιώθουμε φόβο ή ανησυχία.
Ο απόστολος Πέτρος έγραψε τις
επιστολές του σε μια περίοδο δοκιμασιών
και αστάθειας.
Οι αδελφοί και οι αδελφές τον
πρώτο αιώνα ήξεραν ότι ζούσαν στις
τελευταίες ημέρες του ιουδαϊκού
συστήματος πραγμάτων.
Λόγω της προειδοποίησης του
Ιησού, περίμεναν ότι θα αντιμετώπιζαν
δύσκολες καταστάσεις.
Ωστόσο, δεν ήξεραν πότε και πώς
ακριβώς θα τους επηρέαζαν προσωπικά
αυτές οι καταστάσεις.
Ήταν αδύνατον να είναι
προετοιμασμένοι για την κάθε κατάσταση
που θα μπορούσε να προκύψει.
Και ο Πέτρος, που ήταν ήδη κάποιας ηλικίας, ίσως αναρωτιόταν ποιος θα φρόντιζε τον ίδιο και άλλους
ηλικιωμένους όταν θα περνούσαν και άλλο
τα χρόνια.
Πιθανόν να σκεφτόταν ότι τα
γηρατειά και η κλονισμένη υγεία θα
προκαλούσαν αβεβαιότητα και φόβο σε ορισμένους.
Δεν είναι αλήθεια ότι και εμάς σήμερα μας απασχολούν παρόμοια
πράγματα;
Τι παρότρυνε ο Πέτρος τους
Χριστιανούς να κάνουν για να
διαχειριστούν την αβεβαιότητα για το μέλλον;
Στο εδάφιο 1 Πέτρου 1:13 είπε: «Γι’ αυτό, περιζώστε τη διάνοιά σας για
δραστηριότητα· διατηρήστε πλήρως τη
διανοητική σας διαύγεια· στηρίξτε την
ελπίδα σας στην παρ’ αξίαν καλοσύνη που
θα λάβετε κατά την αποκάλυψη του Ιησού
Χριστού». Μήπως είπε ο Πέτρος στους
αδελφούς και στις αδελφές να
συσσωρεύσουν χρήματα ή προμήθειες;
Όχι!
Ο Πέτρος τούς παρότρυνε να ενισχύσουν την πίστη και την εμπιστοσύνη
τους στον Ιεχωβά.
Για τον Ιεχωβά, τίποτα δεν
είναι ακατόρθωτο.
Είχε υποσχεθεί ότι θα
προστάτευε τους Χριστιανούς τον πρώτο αιώνα
και ότι θα τους έσωζε από την καταστροφή.
Στο εδάφιο 13, ποια τρία πράγματα παρότρυνε ο Πέτρος τους Χριστιανούς να
κάνουν; (1) «Περιζώστε τη διάνοια σας
για δραστηριότητα», (2) «διατηρήστε
πλήρως τη διανοητική σας διαύγεια», και
(3) «στηρίξτε την ελπίδα σας στην παρ’ αξίαν καλοσύνη».
Ας εξετάσουμε το καθένα από
αυτά για να δούμε τι θα μας βοηθήσει να είμαστε πλήρως εξοπλισμένοι για το αύριο.
Πρώτα, ο Πέτρος μάς λέει να “περιζώσουμε τη διάνοιά μας για
δραστηριότητα”.
Το ρήμα «περιζώνω» υποδήλωνε προετοιμασία για δράση.
Τι είδους δράση;
Η δράση ενός Χριστιανού
περιλαμβάνει πολλά, αλλά προσέξτε τι
έγραψε ο Πέτρος λίγο αργότερα στην
επιστολή του στο εδάφιο 1 Πέτρου 2:9: «“Να διακηρύξετε εκτεταμένα τις αρετές” Εκείνου που σας κάλεσε από το
σκοτάδι στο θαυμαστό του φως».
Τον πρώτο αιώνα, οι Χριστιανοί ήταν δραστήριοι μεταδίδοντας σε άλλους τα καλά νέα σχετικά με τον Ιησού Χριστό.
Το ίδιο κάνουμε και εμείς
σήμερα.
Είμαστε δραστήριοι στη
διακονία, λέγοντας στους ανθρώπους τα
καλά νέα ότι ο Ιησούς είναι Βασιλιάς στον
ουρανό και μεταδίδοντάς τους την υπέροχη
ελπίδα για το μέλλον.
Πώς μας προετοιμάζει όμως η συμμετοχή μας σε αυτή τη δραστηριότητα για τις αβεβαιότητες του αύριο;
Όταν μιλάμε σε άλλους για την
ελπίδα μας για το μέλλον, ενισχύεται η
δική μας πίστη και πεποίθηση.
Η διακονία μάς κρατάει
προσηλωμένους στην υπηρεσία του Ιεχωβά, και
βλέπουμε πώς η αλήθεια αλλάζει τη ζωή των ανθρώπων.
Η συμμετοχή μας στη διακονία αυξάνει την ευγνωμοσύνη μας για το ότι ανήκουμε στην οικογένεια του
Ιεχωβά.
Σας έχει υποκινήσει αυτό το
αίσθημα ευγνωμοσύνης να είστε δραστήριοι
στη διακονία;
Ίσως μάλιστα οι περιστάσεις σας σάς επιτρέπουν να είστε στην ολοχρόνια
υπηρεσία.
Το ότι είστε δραστήριοι δείχνει στον Ιεχωβά ότι η Βασιλεία του είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή σας.
Και ο Ιεχωβά υπόσχεται να
φροντίζει εκείνους που βάζουν τη
Βασιλεία του στην πρώτη θέση.
Βρίσκεστε στα προστατευτικά
χέρια του Ιεχωβά.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να
νιώθετε ανησυχία ή φόβο.
Άρα, το να είμαστε δραστήριοι
στη διακονία είναι το πρώτο βήμα για να
προετοιμαστούμε για το αύριο.
Στη συνέχεια ο Πέτρος μάς λέει να “διατηρήσουμε πλήρως τη διανοητική μας
διαύγεια”.
Αυτό σημαίνει να έχουμε
ισορροπημένο τρόπο σκέψης.
Έτσι θα μπορούμε να αξιολογούμε
κατάλληλα τα ζητήματα, να βγάζουμε σωστά
συμπεράσματα και να παίρνουμε καλές
αποφάσεις.
Αυτό δεν θέλουμε όλοι μας;
Πώς μπορούμε να παίρνουμε καλές
αποφάσεις, ακόμα και όταν ερχόμαστε
αντιμέτωποι με αναπάντεχα γεγονότα στη
ζωή μας;
Η καλλιέργεια Χριστιανικών
ιδιοτήτων μάς βοηθάει να διατηρούμε τη
διανοητική μας διαύγεια.
Για παράδειγμα, στη 2 Πέτρου 2:9, ο Πέτρος αναφέρει μια
σημαντική ιδιότητα: «Ο Ιεχωβά λοιπόν ξέρει να σώζει ανθρώπους θεοσεβούς αφοσίωσης
από δοκιμασία».
Ποια ιδιότητα λοιπόν μας βοηθάει να διατηρούμε πλήρως τη
διανοητική μας διαύγεια και να παίρνουμε
καλές αποφάσεις;
Η θεοσεβής αφοσίωση.
Δηλαδή το να είμαστε όσιοι στον
Ιεχωβά και να κάνουμε αυτό που μας
ζητάει.
Αυτό δεν υποσχεθήκαμε να
κάνουμε όταν αφιερώσαμε τη ζωή μας σε
αυτόν και βαφτιστήκαμε;
Ναι, και από τότε μέχρι σήμερα έχουμε πάρει πολλές αποφάσεις προκειμένου να ακολουθούμε τις οδηγίες του, που συνήθως έρχονται μέσω της οργάνωσής του.
Κάποιες αλλαγές ήταν εύκολες.
Άλλες ήταν δύσκολες, ειδικά όταν δεν κατανοούσαμε πλήρως την
κατεύθυνση ή δεν συμφωνούσαμε με αυτήν.
Σας έρχεται στο μυαλό κάποια δύσκολη αλλαγή που κάνατε για τον
Ιεχωβά;
Διακρίνατε αργότερα ότι υπήρξαν καλά αποτελέσματα επειδή ακολουθήσατε την κατεύθυνσή του;
Η αγάπη σας για τον Ιεχωβά και η βαθιά αφοσίωσή σας σε αυτόν σας βοήθησαν να πάρετε σοφές αποφάσεις.
Τι μας δείχνει αυτό;
Το να κάνουμε αυτά που μας
ζητάει ο Ιεχωβά σήμερα δεν φέρνει μόνο
καλά αποτελέσματα τώρα, αλλά μας
προετοιμάζει και για το αύριο.
Θα μας είναι πιο εύκολο να ακολουθήσουμε την κατεύθυνση του Ιεχωβά όταν θα έρθουμε αντιμέτωποι με μια δύσκολη
κατάσταση.
Αυτός δεν είναι ο καλύτερος
τρόπος να προετοιμαστούμε για το μέλλον;
Για παράδειγμα, ίσως θυμάστε την αδελφή Μάργκαρετ Γουάιρικ που χρειάστηκε να φύγει από το σπίτι της για να γλιτώσει από τις πυρκαγιές.
Είχε μάθει από την οργάνωση του
Ιεχωβά πόσο σημαντικό είναι να υπακούμε στις
οδηγίες των τροχονόμων.
Αν και ήθελε να πάρει
διαφορετική κατεύθυνση, ακολούθησε τις
οδηγίες και έμεινε ασφαλής.
Η θεοσεβής της αφοσίωση ήταν
ολοφάνερη.
Αυτή η ιδιότητα την προετοίμασε
για το μέλλον και τελικά έσωσε τη ζωή
της.
Ο Πέτρος λοιπόν είπε “να διατηρήσουμε τη διανοητική μας
διαύγεια”.
Πώς;
Καλλιεργώντας ιδιότητες όπως
είναι η θεοσεβής αφοσίωση.
Ως αποτέλεσμα, θα παίρνουμε
καλές αποφάσεις και θα βλέπουμε έμπρακτα
τη φροντίδα του Ιεχωβά.
Ποιο είναι το τρίτο πράγμα που
ανέφερε ο Πέτρος στο εδάφιο 1 Πέτρου
1:13;
Μας παροτρύνει “να στηρίξουμε
την ελπίδα μας στην παρ’ αξίαν
καλοσύνη”.
Τι εννοούσε με αυτό ο Πέτρος;
Πώς θα μας βοηθήσουν αυτά τα
δύο, η ελπίδα και η παρ’ αξίαν καλοσύνη, να προετοιμαστούμε για το αύριο;
Κατ’ αρχάς, ας θυμηθούμε τη σταθεροποιητική επίδραση που μπορεί να έχει η ελπίδα πάνω μας.
Η ελπίδα παρομοιάζεται με μια
άγκυρα που κρατάει ένα πλοίο ασφαλές στη
διάρκεια της θύελλας.
Όταν μας κατακλύζει η ανησυχία σχετικά με το τι ίσως αντιμετωπίσουμε αύριο (διωγμό, φυσικές καταστροφές, προβλήματα υγείας), δεν νιώθουμε σαν να βρισκόμαστε μέσα σε μια
θύελλα;
Χωρίς την ελπίδα, θα μπορούσαμε εύκολα να χάσουμε την ισορροπία
μας.
Ο Πέτρος μάς παροτρύνει εδώ να βλέπουμε πέρα από τις αβεβαιότητες και να εστιάζουμε σε ό,τι είναι σίγουρο, σταθερό, εγγυημένο.
Η ελπίδα μας, το ότι προσμένουμε μελλοντικές ευλογίες, μας σταθεροποιεί.
Και προσέξατε ότι εδώ ο Πέτρος
συνέδεσε την ελπίδα με την παρ’ αξίαν
καλοσύνη;
Η ελπίδα που έχουμε είναι ένα δώρο από τον Ιεχωβά και η βάση για την ελπίδα μας είναι η ανάσταση του Ιησού.
Όσο περισσότερο τη
στοχαζόμαστε, τόσο περισσότερο ενισχύεται
η ευγνωμοσύνη και η ελπίδα μας.
Αυτή η στάση ευγνωμοσύνης επηρεάζει την καθημερινή μας ζωή.
Με ποιον τρόπο;
Για παράδειγμα, προσέξτε τι ανέφερε ο Πέτρος στο εδάφιο 1 Πέτρου 2:11: «Αγαπητοί,
σας προτρέπω ως ξένους και προσωρινούς κατοίκους να απέχετε από σαρκικές επιθυμίες, οι οποίες πολεμούν εναντίον σας».
Οι επιλογές που κάνουμε κάθε
μέρα δείχνουν ότι δεν ανήκουμε σε αυτόν
τον κόσμο ούτε επιζητούμε την προστασία
του.
Εμείς είμαστε υπήκοοι της
Βασιλείας του Θεού.
Ο Πέτρος μάς υπενθυμίζει ότι
πρέπει να είμαστε διαφορετικοί.
Λόγου χάρη, διαφέρουμε λόγω του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε τα υλικά πράγματα.
Ο υλισμός, που είναι σαρκική
επιθυμία, έχει επηρεάσει τους ανθρώπους
γύρω μας και πολλοί θα θυσίαζαν τα πάντα
για χάρη των υλικών πραγμάτων.
Για παράδειγμα, πολλοί άνθρωποι
ανησυχούν υπερβολικά για το πώς θα είναι
τα οικονομικά τους στο μέλλον.
Ενώ είναι πορεία σοφίας να κάνουμε προγραμματισμό για το μέλλον, η υπερβολική ανησυχία για τις υλικές ανάγκες που θα έχουμε αργότερα στη ζωή ίσως κάνει κάποιους να ασκούν μεγάλη πίεση στα παιδιά και σε άλλα μέλη της οικογένειάς
τους για να επιδιώξουν κοσμική
σταδιοδρομία.
Αυτό συνηθίζεται σε κάποιους
πολιτισμούς, και μπορεί να επηρεαστούμε
και εμείς αν δεν είμαστε προσεκτικοί.
Ίσως νιώσουμε την πίεση να κάνουμε και εμείς ό,τι κάνουν οι άλλοι.
Και αυτό μπορεί να επηρεάσει ακόμη και τη φιλία μας με τον Ιεχωβά ή να περιορίσει αυτά που μπορεί να κάνει η
οικογένειά μας για αυτόν.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, προσέξτε πώς επέλεξαν να προετοιμαστούν για
το μέλλον κάποιοι γονείς που ζουν σε
έναν τέτοιο πολιτισμό.
Το Χονγκ Κονγκ είναι μια
κοσμοπολίτικη πόλη, γνωστή για τις πολύ
υψηλές τιμές ακινήτων.
Ήμουν καθηγητής, και ως καθηγητής συμβούλευα τους μαθητές μου να μελετούν
σκληρά και να επιλέξουν μαθήματα που θα τους βοηθούσαν να βρουν μια εργασία με
υψηλό μισθό, ώστε να εξασφαλίσουν το
μέλλον τους.
Πριν γνωρίσω την αλήθεια, έλπιζα τα παιδιά μας να βρουν μια καλή
δουλειά όταν θα μεγάλωναν ώστε να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.
Έτσι θα μπορούσαν να στηρίζουν
οικονομικά και εμάς.
Όταν γνωρίσαμε την αλήθεια, ως γονείς δεν θέλαμε βέβαια να παραμελούν τα
παιδιά μας τα μαθήματά τους, αλλά θέλαμε επίσης να αποκτήσουν γνώση για τη
Γραφή.
Γι’ αυτό, αρχίσαμε μελέτη μαζί
τους, τα παίρναμε στις συναθροίσεις και τα βοηθούσαμε να κηρύττουν σε άλλους.
Από τότε που ήταν μικρά, τους τόνιζα ότι καθετί καλό είναι από τον Θεό και ότι πρέπει πάντα να τον ευχαριστούμε για
αυτό. Έτσι, όταν ένας από τους γιους μου
μού είπε: «Μπαμπά, θέλω να κάνω
σκαπανικό», εγώ ενθουσιάστηκα και είπα:
«Και βέβαια να κάνεις!»
Εγώ πάλι όταν άκουσα ότι ήθελε
να κάνει σκαπανικό και να δουλεύει με
μειωμένο ωράριο ανησύχησα, γιατί το
εισόδημά μας θα μειωνόταν.
Αλλά τελικά ποτέ δεν είχαμε
πρόβλημα.
Είδα ξεκάθαρα την ευλογία του
Ιεχωβά.
Τα χρήματα που βγάζαμε μας
έφταναν και με το παραπάνω, και ένιωθα
ότι ο Ιεχωβά μάς φρόντιζε και προμήθευε
για μας.
Όταν ο μεγάλος μου γιος μού
είπε ότι ήθελε να σταματήσει τις σπουδές
του και να μάθει να κάνει οικοδομικές
εργασίες, απογοητεύτηκα.
Πίστευα ότι τέτοιες δουλειές είναι για όσους δεν τα πάνε καλά στο σχολείο και ότι θα κουραζόταν πολύ από σωματική
άποψη.
Εκείνος όμως μας εξήγησε ότι,
αν εργαζόταν στην οικοδομή, θα ήταν
χρήσιμος και τώρα αλλά και για πάντα,
στον νέο κόσμο.
Τελικά σεβάστηκα την απόφασή
του.
Είχαμε μάθει στα παιδιά μας να βάζουν τον Ιεχωβά στην πρώτη θέση αλλά, όταν ήρθε η ώρα να το εφαρμόσουμε, χρειάστηκε να σεβαστώ την απόφαση που πήρε ο
γιος μου.
Για να μπορούμε όλοι στην
οικογένεια να κάνουμε σκαπανικό, έπρεπε
να απλοποιήσουμε τη ζωή μας.
Στην οικογενειακή λατρεία, συζητούσαμε με ποιους τρόπους θα μπορούσαμε να μειώσουμε τα έξοδα ώστε να είμαστε όλοι στο ίδιο μήκος κύματος.
Εφόσον όλοι συμβάλλαμε στην
κάλυψη των εξόδων μας, διαπίστωσα ότι
τελικά δεν μας έλειπε τίποτα.
Τα παιδιά μας έχουν πλέον
μεγαλώσει και υπηρετούν πρόθυμα τον
Ιεχωβά.
Είμαι πολύ ευγνώμων στον Ιεχωβά επειδή και τα τρία τον έχουν αγαπήσει με όλη
τους την καρδιά.
Είμαστε όλοι πολύ ευτυχισμένοι!
Ευχαριστώ τον Ιεχωβά κάθε φορά που βλέπω τα χαμογελαστά πρόσωπα της
οικογένειάς μου.
Έχω δει ξεκάθαρα στη ζωή μου ότι ο Ιεχωβά πάντα φροντίζει τους υπηρέτες
του.
Όπως λέει στο εδάφιο Ματθαίος
6:33, αν “εξακολουθούμε να επιζητούμε
πρώτα τη Βασιλεία και τη δικαιοσύνη του
Θεού”, ο Ιεχωβά θα μας φροντίζει.
Και αν οι προσευχές μας είναι
σύμφωνες με το θέλημα του Θεού και
κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, είναι
σίγουρο ότι εκείνος θα ευλογεί τις προσπάθειές μας.
Γι’ αυτό, έχω ισχυρή πίστη και είμαι βέβαιος ότι το μέλλον μας θα είναι
υπέροχο.
Δεν είναι εύκολο να διαφέρει
κανείς, αλλά ενθαρρυνθήκαμε που είδαμε
πώς αυτό το ζευγάρι αντιστάθηκε στις
επικρατούσες αντιλήψεις και στην πίεση
από τον περίγυρο.
Αντίθετα, χάρηκαν που τα παιδιά
τους είχαν την επιθυμία να επιδιώξουν
στόχους στην υπηρεσία του Ιεχωβά, και τα
υποστήριξαν.
Ο καλύτερος τρόπος να
προετοιμαστούμε για το αύριο είναι να
ενισχύουμε τη φιλία μας με τον Ιεχωβά.
Και είτε ο Ιεχωβά
χρησιμοποιήσει τα παιδιά για να
φροντίσουν τους γονείς τους είτε
προμηθεύσει βοήθεια με άλλον τρόπο, το
σίγουρο είναι ότι θα εκπληρώσει την υπόσχεσή του να μας φροντίζει.
Για να είμαστε πλήρως
εξοπλισμένοι για το αύριο, στηρίζουμε με
ευγνωμοσύνη την ελπίδα μας στον Θεό μας —στον
Θεό που εμπιστευόμαστε.
Μετά από όλα όσα είπαμε, μήπως συνειδητοποιήσατε ότι κάνετε ήδη αυτά
τα πράγματα;
Πιθανότατα ναι.
Επομένως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανησυχούμε
υπερβολικά ή να φοβόμαστε για
μελλοντικές δοκιμασίες ή για οτιδήποτε
άλλο θα μπορούσε να μας συμβεί.
Ναι, αντιμετωπίζουμε το μέλλον
με πεποίθηση, επειδή είμαστε πλήρως
εξοπλισμένοι για το αύριο.
Είμαστε επίσης πλήρως
εξοπλισμένοι για τη διακονία.
Έχουμε τα εργαλεία και την
εκπαίδευση για να πλησιάζουμε ανθρώπους κάθε
είδους, ακόμα και όσους είναι άθρησκοι.
Πώς μπορούμε να κηρύττουμε πιο
αποτελεσματικά σε τέτοιους ανθρώπους;
Θα μάθουμε σε αυτό το επεισόδιο
της σειράς «<i>Το Σίδερο Ακονίζει
το Σίδερο</i>».
Γεια σας! Είμαι ο Ακιχίρο, και βλέπετε τη σειρά <i>«</i><i>Το
Σίδερο Ακονίζει το Σίδερο».</i>
Σας έχει συμβεί ποτέ να είστε
στο έργο και το άτομο να σας διακόψει
από την αρχή φέρνοντας αντίρρηση και
λέγοντας: «Ξέρετε, είμαι άθρησκος»;
Τι κάνατε τότε;
Μήπως παγώσατε και δεν ξέρατε τι να πείτε;
Πάντως σε εμένα έχει συμβεί.
Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς <i>«</i><i>Το Σίδερο
Ακονίζει το Σίδερο»,</i> θα δούμε
πώς μπορούμε να αγγίζουμε την καρδιά άθρησκων ατόμων εφαρμόζοντας τρεις συμβουλές.
Όμως, τι σας έρχεται στον νου όταν ακούτε τη λέξη «άθρησκος»;
Ίσως υποθέτετε ότι πρόκειται
για κάποιον που δεν πιστεύει στον Θεό.
Ωστόσο, στην πραγματικότητα, το άτομο μπορεί να μην ανήκει σε μια
οργανωμένη θρησκεία, αλλά κάλλιστα να
πιστεύει στον Θεό ή σε μία ανώτερη
δύναμη.
Άρα, δεν πρέπει να κάνουμε,
υποθέσεις.
Το Μάθημα 9 του ειδικού
βιβλιαρίου <i>Να Αγαπάτε τους
Ανθρώπους</i> λέει: «Η συμπόνια μάς υποκινεί να ενδιαφερόμαστε για τους
ανθρώπους, όχι μόνο για το άγγελμά μας».
Οπότε, ας αφήνουμε το άτομο να
εκφραστεί και μετά ας εκδηλώνουμε
συμπόνια, δείχνοντας κατανόηση για την
κατάστασή του.
Ας δούμε πώς μπορούμε να το
κάνουμε αυτό με άθρησκα άτομα εφαρμόζοντας
τρεις συμβουλές: (1) να είμαστε θετικοί, (2) να ακούμε με κατανόηση και (3) να μεταδίδουμε πληροφορίες που ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους.
Και τώρα, ας δούμε πώς
εφαρμόζονται αυτά στην πράξη.
Ξέρετε, με τόσα τρομερά
πράγματα που συμβαίνουν τώρα στον κόσμο, πολλοί πιστεύουν ότι η παγκόσμια ειρήνη είναι
άπιαστο όνειρο.
Εσείς τι νομίζετε;
Αν είναι να μου μιλήσετε για
θρησκεία, δεν ενδιαφέρομαι.
Ο καθένας είναι ελεύθερος να
πιστεύει αυτό που θέλει.
Δεν έχουν σημασία οι κανόνες
και οι τελετές, αλλά να πιστεύουμε στον
Θεό από την καρδιά μας.
Αυτό νομίζω εγώ.
Συμφωνώ.
Είναι πολύ σημαντικό να
πιστεύουμε στον Θεό από την καρδιά μας.
Αν δεν γίνομαι αδιάκριτη, θα μπορούσα να ρωτήσω γιατί δεν ενδιαφέρεστε για τη θρησκεία;
Ήμουν μέλος κάποιας θρησκείας, αλλά όταν είδα την υποκρισία που υπήρχε, απογοητεύτηκα εντελώς.
Κρίμα!
Λυπάμαι πολύ για αυτό!
Τώρα καταλαβαίνω γιατί έχετε
αυτή την άποψη.
Αν, όμως, η θρησκεία δεν
προσφέρει πολλά, πού στρέφεστε για
αξιόπιστη καθοδηγία σε αυτούς τους
δύσκολους καιρούς;
Εεεε …
Προσέξατε πόσο καλά εφάρμοσαν
οι αδελφές μας τις δύο πρώτες συμβουλές;
Οι αδελφές μας διατήρησαν
θετική στάση, ακόμα και αφού ο
οικοδεσπότης τούς είπε ότι δεν
ενδιαφέρεται για τη θρησκεία.
Έτσι ο οικοδεσπότης είχε την
ευκαιρία να μιλήσει, και οι αδελφές μας
μπόρεσαν να εφαρμόσουν τη δεύτερη συμβουλή,
δηλαδή να ακούσουν με κατανόηση. Άκουσαν
με προσοχή αυτά που είχε να πει.
Έτσι μπόρεσαν να καταλάβουν το
σκεπτικό του, να ανταποκριθούν
δείχνοντας συμπόνια και να συνεχίσουν τη
συζήτηση.
Αλλά τι θα κάνετε αν συναντήσετε κάποιον που δεν πιστεύει καν
στον Θεό;
Ας παρακολουθήσουμε.
Ωραία εποχή, ε;
Τρελαίνομαι για τις λεβάντες —είναι υπέροχες!
Ναι, και εμένα μου αρέσουν.
Το χρώμα τους είναι
καταπληκτικό.
Ναι, όντως!
Ξέρετε, για εμένα, τα λουλούδια
είναι ένα υπέροχο δώρο από τον Θεό.
Σκεφτήκατε ποτέ αν υπάρχει Θεός;
Αν υπάρχει Θεός;
Εεεε, καλά θα ήταν να υπήρχε, αλλά εγώ δεν πιστεύω στον Θεό.
Πολλοί θα συμφωνούσαν μαζί σας.
Θα ήθελα όμως να σας ρωτήσω, έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό;
Η αλήθεια είναι ότι το έχω
σκεφτεί, αλλά ειλικρινά δεν βρήκα κάποια
λογική απάντηση.
Και πάλι, η αδελφή μας
διατήρησε θετική στάση και δεν
εγκατέλειψε την προσπάθεια όταν η κυρία
τής είπε ότι δεν πιστεύει στον Θεό.
Αντίθετα, προσπάθησε να την
καταλάβει καλύτερα, κάνοντας μια απλή
και ειλικρινή ερώτηση:
Έχετε σκεφτεί ποτέ γιατί κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό;
Προσέξατε πώς χαλάρωσε η κυρία όταν αντιλήφθηκε ότι η αδελφή ενδιαφερόταν
πραγματικά να την καταλάβει και πώς
δέχτηκε να συνεχίσει τη συζήτηση;
Τώρα, αν το άτομο δέχεται να
μιλήσει και δοθεί η ευκαιρία, η τρίτη συμβουλή θα μας βοηθήσει —το να μεταδίδουμε πληροφορίες που ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους.
Σε μια περίπτωση όπως η
τελευταία, ποια έκδοση από τη βιβλιοθήκη
μας θα μπορούσαμε να δείξουμε στο άτομο;
Ίσως ένα από τα ειδικά
βιβλιάρια στην Εργαλειοθήκη Διδασκαλίας σχετικά
με τη δημιουργία ή, αν είναι διαθέσιμο
στη γλώσσα σας, ένα βίντεο από τις
σειρές <i>Προϊόν Σχεδιασμού;</i>
και <i>Απόψεις για την Προέλευση της Ζωής.</i>
Επομένως, ας βάλουμε στόχο να
εξοικειωθούμε περισσότερο με όλα τα
εργαλεία που μας έχει δώσει ο Ιεχωβά.
Κάθε χρόνο, κάποια άθρησκα
άτομα γίνονται Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Άρα, έχουμε λόγο να είμαστε
θετικοί όταν μιλάμε σε άτομα που δεν
ενδιαφέρονται για τη θρησκεία.
Καθώς ακούμε δείχνοντας
κατανόηση και, όταν είναι κατάλληλο, μεταδίδουμε πληροφορίες που ανταποκρίνονται
στις ανάγκες τους, θα κάνουμε το
καλύτερο που μπορούμε για να αγγίζουμε
την καρδιά άθρησκων ατόμων.
Αυτές οι συμβουλές έχουν βοηθήσει
εμένα στο έργο και, «όπως το σίδερο
ακονίζει το σίδερο», ελπίζω ότι θα
βοηθήσουν και εσάς.
Ας μην υποτιμούμε ποτέ πόσο πολύ μπορούμε να αγγίξουμε την καρδιά
των συνανθρώπων μας όταν τους ακούμε με
συμπόνια και τους δείχνουμε ενδιαφέρον.
Ακόμη και άτομα που μας
φαίνεται ότι δεν θα ακούσουν το άγγελμά
μας, μπορεί να ελκυστούν από τον Λόγο
του Θεού και από τη γνήσια αγάπη που
δείχνουμε.
Αυτό ακριβώς συνέβη στην
περίπτωση ενός νεαρού, του Λούκας Λάκρα.
Ας δούμε την ιστορία του.
Ήμουν νταής.
Έκανα κλοπές και είχα μεγάλο θυμό.
Μέσα μου, ένιωθα ότι ήθελα να
πάρω εκδίκηση.
Ήθελα εκδίκηση.
Πέρασα τα παιδικά μου χρόνια σε
μια μικρή πόλη της Ινδίας.
Η οικογένειά μου ήταν πολύ
φτωχή.
Και οι δύο γονείς μου έπιναν.
Συχνά καβγάδιζαν.
Ο πατέρας μου χτυπούσε τη
μητέρα μου με ένα ξύλο και μερικές φορές
χτυπούσε και εμάς.
Έτσι λοιπόν, εγώ και τα αδέλφια μου τρέχαμε να κρυφτούμε έξω στην τουαλέτα και περιμέναμε εκεί μέχρι να σταματήσουν οι φωνές και οι
καβγάδες.
Μια μέρα είδα τον πατέρα μου
εντελώς μεθυσμένο.
Ήμουν πολύ μικρός, ίσως γύρω στα έξι, και έπαιζα κοντά στο σπίτι.
Μπήκε ο θείος μου στο σπίτι και άρχισε να ουρλιάζει στον πατέρα μου.
Έτρεξα να δω τι γινόταν αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.
Μπροστά στα ίδια μου τα μάτια, ο πατέρας μου δολοφονήθηκε.
Αργότερα, με πήραν από τη
μητέρα μου για να δουλέψω ως υπηρέτης.
Μου φέρονταν απαίσια, με χτυπούσαν και με κλοτσούσαν.
Μια φορά, παραλίγο να με
στραγγαλίσουν.
Μου έλειπε η μαμά μου.
Ένιωθα πολύ μόνος.
Η μητέρα μου είχε καρκίνο.
Τους ζήτησα πολλές φορές να πάω
να τη δω αλλά δεν με άφηναν.
Άρχισα να κλαίω.
Είπα: «Θέλω να πάω σπίτι μου». Αλλά μου είπαν: «Τώρα;
Τι νόημα έχει;
Η μητέρα σου έχει πεθάνει εδώ
και τέσσερις μέρες».
Έκλαψα πολύ.
Δεν μπόρεσα να δω τη μητέρα μου ούτε για τελευταία φορά.
Όλα αυτά με έκαναν να νιώθω
πολύ θυμωμένος.
Συνεχώς τσακωνόμουν, εκφόβιζα τους άλλους και έκλεβα.
Τελικά, με έδιωξαν από εκεί που
δούλευα.
Αυτή τη φορά με πήρε στο σπίτι
της μια συγγενής μου.
Πρόσεξα ότι η κόρη της κάπου
πήγαινε κάθε Κυριακή και ήμουν πολύ
περίεργος να μάθω πού.
Τη ρώτησα λοιπόν, και μου είπε: «Πηγαίνω στις συναθροίσεις».
Μου είπε επίσης ότι θα ερχόταν
ένα αντρόγυνο κάθε Παρασκευή για να
μελετάει την Αγία Γραφή μαζί της.
Μου πρότεινε να καθίσω μαζί
τους αν ήθελα, και έτσι αποφάσισα να
παρακολουθήσω τη μελέτη της.
Εντυπωσιάστηκα από τους
αδελφούς.
Ήταν τόσο καλοσυνάτοι!
Νοιάζονταν πολύ και έδειχναν αγάπη που δεν τη συναντάς σε άλλες θρησκείες.
Για άλλη μια φορά, βρέθηκα να
τρέχω.
Αλλά τώρα ήταν προς την Αίθουσα
Βασιλείας για να δω την καινούρια μου
οικογένεια.
Η απόσταση ήταν περίπου δέκα
χιλιόμετρα.
Αλλά δεν είχα χρήματα για να
πάω με κάποιο όχημα και έτσι πήγαινα με
τα πόδια.
Αλλά κάθε βήμα άξιζε τον κόπο επειδή στη συνάθροιση ένιωθα πραγματικά την αγάπη του Ιεχωβά μέσω
των αδελφών.
Καθώς προχωρούσα στη μελέτη
μου, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι πια ορφανός.
Ο Ιεχωβά είναι μαζί μου, αυτός είναι ο Πατέρας μου.
Με τον καιρό, κατάφερα να ρίξω όλα μου τα βάρη στον Πατέρα μου, τον Ιεχωβά, και άρχισα να έχω ειρήνη διάνοιας.
Αφιέρωσα λοιπόν τη ζωή μου στον
Ιεχωβά.
Στις 26 Δεκεμβρίου 1998,
βαφτίστηκα.
Μετά το βάφτισμά μου, ήθελα να κάνω για τον Ιεχωβά ό,τι καλύτερο
μπορούσα.
Σήμερα, μαζί με τη γυναίκα μου
την Τζούλιαν, χαιρόμαστε πολύ που
είμαστε στην ολοχρόνια υπηρεσία.
Και χάρη στον Ιεχωβά, έχουμε απολαύσει διάφορους διορισμούς ως
αντρόγυνο.
Το παρελθόν μου δεν μπορεί να
σβηστεί.
Ούτε μπορώ να εμποδίσω αυτές
τις μνήμες να έρχονται στο μυαλό μου.
Αλλά ο Ιεχωβά έχει αλλάξει
εντελώς τη ζωή μου.
Δεν νιώθω πια θυμό ούτε την ανάγκη να πάρω εκδίκηση.
Δεν υπάρχει λόγος να νιώθει
κανείς ορφανός.
Αφεθείτε εντελώς στα χέρια του
Ιεχωβά.
Είναι ο Πατέρας σας.
Αυτός θα σας φροντίσει.
“Δεν πρόκειται ποτέ να σας
αφήσει”.
Η περίπτωση του αδελφού Λάκρα
δείχνει πώς αλλάζει η ζωή κάποιου όταν γνωρίζει την αλήθεια.
Ακόμα και ο έντονος θυμός και η
εκδικητικότητα μπορούν να
αντικατασταθούν από αληθινή ειρήνη διάνοιας.
Όπως ο Λούκας, όλοι εκτιμούμε τον
τρόπο με τον οποίο ο Ιεχωβά μάς διδάσκει
να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες της ζωής —περιλαμβανομένης και της οικογενειακής ζωής. Αν είστε παντρεμένοι, μήπως κάποιες φορές εσείς και ο σύντροφός σας βλέπετε τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο;
Αν ναι, δεν είστε οι μόνοι.
Θα βρείτε χρήσιμες τις
εισηγήσεις σε αυτό το επεισόδιο της
σειράς <i>Για έναν Ευτυχισμένο
Γάμο</i>.
Βρήκατε το άλλο σας μισό.
Είναι απίστευτο το πόσο
ταιριάζετε!
Σύντομα, όμως, ανακαλύπτετε ότι, αν και ταιριάζετε, δεν είστε ολόιδιοι.
Η Γραφή λέει ότι οι σύζυγοι
συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον, δεν
ανταγωνίζονται μεταξύ τους.
Ο ένας συμπληρώνει ό,τι λείπει
από τον άλλον.
Άρα, το ότι είστε διαφορετικοί μπορεί να κάνει τον γάμο σας πιο δυνατό.
Βέβαια, επειδή είστε και οι δύο
ατελείς, θα υπάρξουν διαφωνίες, αλλά δεν χρειάζεται να εξελιχθούν σε
καβγάδες.
Αν δεν έχετε την ίδια άποψη για
ένα ζήτημα —λόγου χάρη για τη διαχείριση
των χρημάτων— τι πρέπει να κάνετε;
Μήπως να επιμείνετε μέχρι να
γίνει το δικό σας;
Ή μήπως να μην πείτε τίποτα;
Υπάρχει καλύτερος τρόπος για να
ξεπεράσετε κάποια διαφορά προτού
εξελιχθεί σε σύγκρουση. Μια Βιβλική αρχή
λέει: «Ο καθένας ας επιζητεί, όχι το
δικό του συμφέρον, αλλά του άλλου».
Ακόμα και αν νομίζετε ότι η
δική σας άποψη είναι η σωστή, προσπαθήστε
σκληρά να δείτε πού έχει δίκιο και ο
σύντροφός σας. Να θυμάστε:
Να ενδιαφέρεστε για το συμφέρον
του άλλου, όχι το δικό σας.
Να ασχολείστε με ένα ζήτημα
κάθε φορά.
Ίσως λύσετε τις πιο πολλές διαφορές
σας βρίσκοντας τη χρυσή τομή. Με λίγη εξάσκηση, θα μάθετε να νικάτε το πρόβλημα, όχι ο ένας τον άλλον.
Πρέπει να αναπτύσσετε αυτή την
επιδεξιότητα μια ζωή, επειδή όλοι
αλλάζουμε καθώς μεγαλώνουμε. Για
παράδειγμα, τι γίνεται αν έχετε διαφορετικές
απόψεις για τη φροντίδα των ηλικιωμένων
γονέων;
Κατ’ αρχάς, δείτε πού
συμφωνείτε.
Εκτός από το οικονομικό κόστος, υπολογίστε πώς θα επηρεαστεί ο χρόνος σας, η υγεία σας, η σχέση σας, καθώς και η σχέση σας με τον Θεό.
Δεχτείτε ότι ο σύντροφός σας
έχει δίκιο σε κάποια πράγματα.
Ακόμα και αν δεν υπάρξει
αμοιβαίος συμβιβασμός, το γεγονός ότι ο
ένας υποχώρησε και υποστήριξε τον άλλον είναι
κέρδος για τη σχέση σας.
Ίσως συμφωνήσετε επίσης να ξαναμιλήσετε για αυτό το θέμα άλλη φορά ή αν οι συνθήκες αλλάξουν.
Ακόμα και αν δεν συμφωνείτε
πάντα, μπορείτε να λειτουργείτε ως
ομάδα.
Οι διαφορετικές απόψεις
ανοίγουν τους ορίζοντές σας, προσθέτουν
ζωντάνια στον γάμο σας και, τελικά, σας
φέρνουν πιο κοντά.
Ακολουθούν τρία ερωτήματα που σας βοηθούν να χειρίζεστε καταστάσεις
στον γάμο σας όταν οι απόψεις διαφέρουν. Αν είναι εφικτό, πατήστε τώρα παύση και μιλήστε ανοιχτά.
Τι πρακτικές συμβουλές για να αντιμετωπίζετε τις δυσκολίες με
επιτυχία ώστε να γίνει ο γάμος σας πιο
ισχυρός και πιο ευτυχισμένος!
Είτε είμαστε παντρεμένοι είτε
όχι, όλοι μας γνωρίζουμε άτομα που υποφέρουν από μια σοβαρή αρρώστια ή συναισθηματικό πόνο.
Νιώθετε μέσα σας την έντονη
επιθυμία να τους προσφέρετε ανακούφιση
και υποστήριξη;
Στην ακόλουθη πρωινή λατρεία, ο αδελφός Χάρολντ Κόρκερν τονίζει πόσο σημαντικό είναι να παρηγορούμε
τους άλλους.
Το σημερινό εδάφιο τονίζει πόσο
σημαντικό είναι να παρηγορούμε τους
άλλους.
Αυτό ουσιαστικά μεταδίδει την
ιδέα ότι τους ηρεμούμε, τους
ενθαρρύνουμε, τους αναζωογονούμε και
τους ενισχύουμε.
Μας παροτρύνει επίσης να
“υποστηρίζουμε τους αδύναμους”.
Η έκφραση «υποστηρίζω τους
αδύναμους» βασικά σημαίνει «κρατώ γερά» το άτομο που χρειάζεται βοήθεια ή «προσκολλώμαι» σε αυτό.
Κάνοντάς το αυτό, σίγουρα
μιμούμαστε τον Ιεχωβά. Το Ψαλμός 34:18
λέει: «Ο Ιεχωβά είναι κοντά σε εκείνους που έχουν συντετριμμένη καρδιά [δίπλα τους]· σώζει εκείνους που έχουν καταθλιμμένο
πνεύμα».
Αναζωογονεί τους
καταθλιμμένους.
Πώς θα μιμούμαστε τον Ιεχωβά
όσο καλύτερα μπορούμε καθώς παρηγορούμε και υποστηρίζουμε τους άλλους με μακροθυμία;
Κάτι που σίγουρα βοηθάει είναι η σχέση ανάμεσα σε αυτόν που δίνει τη
βοήθεια και αυτόν που τη λαβαίνει. Αν είναι φίλοι, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά επειδή εκείνος που λαβαίνει τη βοήθεια νιώθει
άνετα.
Ίσως το ζήτημα να είναι λεπτό και να τον κάνει να ντρέπεται.
Είναι πιο εύκολο να μιλήσει σε
έναν αληθινό, έμπιστο φίλο.
Και αν εκείνος που δίνει τη
βοήθεια είναι φίλος, τότε δεν φαίνεται
σαν να του κάνει ανάκριση ή να τον
ρωτάει απλώς για να μάθει.
Είναι φανερό ότι το κάνει από
ειλικρινές ενδιαφέρον.
Επίσης, βοηθάει πολύ το να καταλαβαίνουμε τι βιώματα έχουν οι
άλλοι.
Έτσι κάνουν οι φίλοι.
Καταλαβαίνουμε καλά ο ένας τον
άλλον.
Τι θα μας υποκινούσε να παρηγορούμε
και να υποστηρίζουμε τους άλλους με
μακροθυμία;
Το να ξέρουμε τι έχουν ζήσει, τα βιώματά τους.
Ας σκεφτούμε τι βιώματα μπορεί
να έχει κάποιος που θα μας υποκινούσαν
να εφαρμόσουμε το σημερινό εδάφιο —απλώς
ενδεικτικά.
Μήπως μεγάλωσε σε προβληματική
οικογένεια;
Μήπως ο ένας γονέας ήταν
αλκοολικός;
Μήπως η μητέρα ή ο πατέρας του τον εγκατέλειψε όταν ήταν παιδί;
Μήπως κάποιος από την
οικογένεια έφυγε από την αλήθεια και
τώρα είναι εντελώς ενάντιος;
Πολλά μπορεί να έχουν συμβεί.
Αλλά τέτοια βιώματα δεν μας κάνουν απλώς να θέλουμε να βοηθήσουμε,
αλλά να είμαστε πρόθυμοι και ικανοί να
το κάνουμε αυτό με τον πιο
αποτελεσματικό τρόπο.
Σχετικά με το ότι υπάρχει η
ανάγκη να προσφέρουμε βοήθεια για πολλά
και διάφορα πράγματα, ας έχουμε υπόψη
αυτό που λέει το εδάφιο Ρωμαίους 8:22.
Παρακαλώ, ανοίξτε τη Γραφή σας
εκεί —Ρωμαίους κεφάλαιο 8, εδάφιο 22.
Αυτό θα μας βοηθήσει να
καταλάβουμε ότι όλων των ειδών τα
προβλήματα έχουν μια κοινή αιτία. Στο Ρωμαίους 8:22, ο Παύλος μιλάει για τις συνέπειες που
προέκυψαν από την αμαρτία του Αδάμ. Λέει τα εξής: «Διότι γνωρίζουμε ότι όλη μαζί η δημιουργία στενάζει και πονάει
μέχρι τώρα».
Ο πόνος και ο στεναγμός των
απογόνων του Αδάμ μπορεί να εκδηλωθεί με
τη μορφή σωματικών παθήσεων —όπως
καρδιοπάθεια, διαβήτης, καρκίνος ή κάτι άλλο— αλλά όχι μόνο με τη μορφή τέτοιων παθήσεων.
Ίσως έχουμε και συναισθηματικά
ή ψυχικά προβλήματα εφόσον είμαστε
απόγονοι του Αδάμ.
Και, όπως δεν θα περιφρονούσαμε
ούτε θα κατακρίναμε κάποιον που έχει μια
σωματική πάθηση, δεν πρέπει ποτέ να
κάνουμε κάτι τέτοιο και με κάποιον που
έχει ένα συναισθηματικό πρόβλημα, όπως
κατάθλιψη ή κάποια άλλη ψυχική ασθένεια.
Κάτι που πρέπει να κάνουμε, όποιες ανάγκες και αν έχουν αυτά τα άτομα, είναι να χρησιμοποιούμε τη Γραφή για να τα παρηγορούμε αποτελεσματικά.
Οι αδελφές μπορούν να βοηθούν
άλλες αδελφές.
Οι φίλοι τους φίλους τους.
Φυσικά, οι πρεσβύτεροι έχουν την ευθύνη να τους βοηθούν όλους.
Αλλά υπάρχει κάτι που πρέπει να
θυμόμαστε όταν προσπαθούμε να
βοηθήσουμε.
Αναφέρεται στις Παροιμίες
κεφάλαιο 12, εδάφιο 18.
Παρακαλώ, ανοίξτε εκεί —Παροιμίες 12:18.
Θέλουμε να βοηθήσουμε, να
παρηγορήσουμε, όχι να πληγώσουμε. Παροιμίες 12:18: «Τα αστόχαστα λόγια είναι σαν χτυπήματα σπαθιού, αλλά η γλώσσα των σοφών είναι γιατρειά».
Άρα, θέλουμε να παρηγορήσουμε, να υποστηρίξουμε, να αναζωογονήσουμε —όχι να κάνουμε τα πράγματα χειρότερα.
Γι’ αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε
πριν μιλήσουμε.
Για να δείξουμε πόσος πόνος
μπορεί να προκληθεί αν δεν το κάνουμε
αυτό, προσέξτε πώς εκφράστηκε μια αδελφή
μας η οποία πέρασε κατάθλιψη.
Είπε τα εξής «Ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ ... είναι η ανάγκη για συμπόνια.
Παλιά θεωρούσα ότι έπρεπε
κάποιος απλώς να σφίξει τα δόντια και να
συνεχίσει, γι’ αυτό δεν έδειχνα και
πολλή συμπόνια σε όσους ήταν άρρωστοι.
Τώρα καταλαβαίνω.
Κάποιοι φίλοι μού έλεγαν:
“Σύνελθε!”
Μα και εγώ αυτό ήθελα όσο
τίποτα άλλο, αλλά τότε μου ήταν
αδύνατον.
Τα λόγια τους με πλήγωναν
πολύ».
Τι κρίμα! Αντί να βοηθήσουμε, μπορεί άθελά μας να προκαλέσουμε περισσότερο
πόνο μιλώντας αστόχαστα.
Πώς θα αποφύγουμε τα αστόχαστα
λόγια;
Μπορούμε να σκεφτούμε τις εξής
ερωτήσεις με βάση τις Βιβλικές αρχές:
Είναι αυτό που ετοιμάζομαι να
πω βάσιμο, ευγενικό, απαραίτητο;
Πώς θα ένιωθα αν το έλεγαν σε
μένα;
Δείχνει σεβασμό;
Μήπως δεν πρέπει καν να το πω
αυτό τώρα;
Αν σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε, τα λόγια μας θα είναι γιατρειά και δεν θα προκαλούν περισσότερο πόνο.
Όσον αφορά τη βοήθεια προς τους
καταθλιμμένους, χρειάζεται μακροθυμία. Ίσως σας έχει συμβεί:
Κάποιος που έχει κατάθλιψη
περιγράφει πώς νιώθει με μεγάλη
συναισθηματική φόρτιση και ένταση.
Εμείς ακούμε.
Τον ενθαρρύνουμε.
Και ύστερα από λίγο, έχει τα ίδια έντονα συναισθήματα και τις ίδιες
ανησυχίες —σαν να μην έχουμε ξανακάνει
αυτή τη συζήτηση.
Χρειάζεται μακροθυμία για να συνεχίσουμε να παρηγορούμε και να
υποστηρίζουμε.
Ενεργώντας έτσι, μιμούμαστε τον
Ιεχωβά. Στους Θρήνους 3:22, 23, η Γραφή λέει για τον Ιεχωβά: «Στην όσια αγάπη του Ιεχωβά οφείλεται το ότι δεν φτάσαμε στο τέλος μας, διότι τα ελέη του δεν εξαντλούνται ποτέ.
Ανανεώνονται κάθε πρωί· η πιστότητά σου είναι άφθονη».
Ο Ιεχωβά μάς βοηθάει κάθε μέρα.
Και, παρότι είναι δύσκολο, θέλουμε να δείχνουμε μακροθυμία, να παρηγορούμε και να βοηθάμε όπως ο Ιεχωβά.
Αφού, όμως, ακούσουμε κάποιον και του δώσουμε στοχαστικές συμβουλές από τη
Γραφή (η Γραφή έχει δύναμη), μερικές φορές το καταθλιμμένο άτομο χρειάζεται κάτι
περισσότερο.
Γιατί το λέμε αυτό; Στο Λουκάς 5:31, ο Ιησούς είπε: «Δεν χρειάζονται γιατρό οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι».
Το να είναι κάποιος είναι
καταθλιμμένος ίσως δεν οφείλεται σε κάτι
που τον έριξε ψυχολογικά ή τον
αποθάρρυνε για ένα διάστημα, αλλά σε
κλινικά αίτια.
Μπορεί να είναι κάτι
κληρονομικό, να το έχουν και άλλα μέλη
της οικογένειας.
Και μερικά εδάφια από μόνα
τους, αν και πολύτιμα, ίσως δεν αρκούν για να βοηθήσουν.
Κάποιες φορές, είναι πορεία
σοφίας το να ζητήσει κάποιος ιατρική
βοήθεια —ίσως ακόμα και να πάρει
φαρμακευτική αγωγή.
Τι πρέπει να κάνει κάποιος αν
είναι σε αυτή την κατάσταση;
Έχει λάβει βοήθεια, αλλά
χρειάζεται περισσότερη.
Με ταπεινοφροσύνη και
μετριοφροσύνη, αναγνωρίζοντας τους
περιορισμούς του, θα ζητήσει τη βοήθεια
που χρειάζεται —όχι μόνο πνευματική, αλλά και ιατρική.
Το σίγουρο είναι ότι, εφόσον
ζούμε στις τελευταίες ημέρες, όλοι μας
κατά διαστήματα χρειαζόμαστε ενθάρρυνση.
Μάλιστα, ίσως δίνουμε
ενθάρρυνση σήμερα και, την άλλη
εβδομάδα, τη χρειαζόμαστε εμείς.
Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος στο εδάφιο 1 Θεσσαλονικείς 5:11 είπε: «Να ενθαρρύνετε ο ένας τον άλλον και να εποικοδομείτε ο ένας τον άλλον, όπως και κάνετε».
Έτσι θα βοηθάμε ο ένας τον
άλλον ώστε να υπομένουμε σε αυτές τις
τελευταίες ημέρες μέχρι τότε που, όπως είπε ο Ησαΐας: «Κανένας ... δεν θα λέει: “Είμαι άρρωστος”»— πνευματικά, ψυχικά, συναισθηματικά ή σωματικά.
Άρα, σύμφωνα με το σημερινό
εδάφιο, ας συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε —“να μιλάμε παρηγορητικά στους καταθλιμμένους,
να υποστηρίζουμε τους αδύναμους, να είμαστε μακρόθυμοι με όλους”.
Τι ευλογία είναι να έχουμε
πνευματικούς αδελφούς και αδελφές που
“ενθαρρύνουν και εποικοδομούν ο ένας τον άλλον” σε αυτές τις τελευταίες ημέρες!
Το μουσικό βίντεο αυτού του
μήνα, με τίτλο <i>Κάθε
Λεπτό</i>, ασχολείται με αυτό. Στιγμή,
θυμίζει ομίχλ’ η ζωή.
Πριν φανεί, έχει κιόλας χαθεί. Την καρδιά, σαν ηλιαχτίδα θερμή, η αγάπη ζεσταίνει βαθιά, σαν δοθεί.
Δεδομένα θα μπορούσαν να ’ναι όλα στη ζωή, την αγάπη μου να δείχνω να ξεχνώ.
Θα μπορούσα ν’ αναβάλω ό,τι σήμερα μπορώ, μα δεν θα ’θελα με τύψεις να ντυθώ.
Στη ζωή μου δίνω αξία, κάθε ώρα και λεπτό. Στη ζωή, ό,τι όμορφο ζω, την αγάπη διακρίνω του Γιαχ.
Να γιατί όλη τη ζωή σ’ Αυτόν δίνω κάθε στιγμή και λεπτό, όσο ζω.
Δεδομένα θα μπορούσαν να ’ναι όλα στη ζωή, την αγάπη μου για ’κείνον να ξεχνώ.
Θα μπορούσα ν’ αναβάλω ό,τι σήμερα μπορώ, μα δεν θα ’θελα με τύψεις να ντυθώ.
Στη ζωή μου δίνω αξία, κάθε ώρα και λεπτό.
Νέα πια θα ’ναι σύντομα η γη, θα μας δώσει ο Γιαχ ζωή.
Ένα δώρο είν’ κι ο χρόνος μας,
αρκεί με αγάπη να δοθεί.
Δεν θα δω ως δεδομένη την αγάπη στη ζωή, θα τη δείχνω σε εκείνους π’ αγαπώ.
Δεν θα αναβάλω γι’ αύριο ό,τι σήμερα μπορώ, επειδή δεν θέλω τύψεις να ντυθώ.
Ναι, στη ζωή μου δίνω αξία, κάθε ώρα και λεπτό.
Σε αυτό το πρόγραμμα, είδαμε πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να προετοιμάσουμε τον πνευματικό μας σάκο
επιβίωσης.
Έτσι θα μπορέσουμε να είμαστε πλήρως
εξοπλισμένοι για το μέλλον.
Μπορούμε να κηρύττουμε με ζήλο σε ανθρώπους κάθε είδους, να καλλιεργούμε ιδιότητες που φέρνουν ειρήνη στην οικογενειακή μας ζωή και να ενισχύουμε την εμπιστοσύνη μας στον
Ιεχωβά στοχαζόμενοι τις ευλογίες που μας
έχει δώσει.
Μια από αυτές τις ευλογίες είναι η παγκόσμια αδελφότητά μας.
Κάθε μήνα, στο καθιερωμένο μας
ταξίδι γνωρίζουμε και ένα άλλο κομμάτι
αυτής της αδελφότητας.
Αυτόν τον μήνα θα ταξιδέψουμε στο δυτικό άκρο της Ευρώπης —στο αρχιπέλαγος των Αζορών.
Οι Αζόρες είναι ένα σύμπλεγμα
εννιά ηφαιστειογενών νησιών που
βρίσκονται περίπου 1.600 χιλιόμετρα δυτικά της Πορτογαλίας.
Εδώ, οι αμπελώνες και οι
φυτείες συναντιούνται με απόκρημνες
καταπράσινες κορυφές, ηφαιστειακές
λίμνες και θερμές πηγές.
Υδρατμοί και ηφαιστειακά αέρια
βγαίνουν από τη γη μέσα από πίδακες που
λέγονται φουμαρόλες.
Στο νησί Σάο Μιγκέλ, αυτός ο αδελφός ετοιμάζει μια τοπική
σπεσιαλιτέ σε μια φουμαρόλη όπου σιγομαγειρεύεται επί εφτά ώρες.
Χάρη στο υποτροπικό κλίμα, στις Αζόρες υπάρχει άφθονη παραγωγή από ανανάδες, πορτοκάλια, μπανάνες και τσάι.
Στους αδελφούς μας αρέσει να
φτιάχνουν όμορφα χειροτεχνήματα από
τοπικές πρώτες ύλες, όπως είναι τα λέπια
ψαριών.
Τους αρέσει επίσης να φτιάχνουν
τοπικά φαγητά, όπως αυτά τα ψωμάκια που
ονομάζονται <i>μπόλο λεβέντο</i> και μπορούν να συνοδεύσουν κάθε γεύμα.
Οι πρώτοι σπόροι της αλήθειας
σπάρθηκαν εδώ στις αρχές του 20ού αιώνα από άτομα που γνώρισαν την αλήθεια στις
Ηνωμένες Πολιτείες και κατόπιν μετέδωσαν
όσα είχαν μάθει σε συγγενείς και φίλους
στις Αζόρες.
Παρότι επί δεκαετίες υπήρχε
εναντίωση από την Καθολική Εκκλησία, οι ευαγγελιζόμενοι πάντοτε έβρισκαν
προβατοειδή άτομα.
Σήμερα, υπάρχουν πάνω από 800
ευαγγελιζόμενοι σε 15 εκκλησίες στις
Αζόρες.
Οι αδελφοί μας διεξάγουν πάνω
από 500 Γραφικές μελέτες.
Οι παρόντες στην Ανάμνηση ήταν πάνω από διπλάσιοι από τους
ευαγγελιζομένους.
Τα καλά νέα κηρύττονται τόσο
στην πορτογαλική όσο και στην
πορτογαλική νοηματική.
Αυτή είναι η εκκλησία Σάντα
Κρουζ ντας Φλόρες.
Έχει 17 ευαγγελιζομένους.
Ο τομέας τους περιλαμβάνει τα
νησιά Φλόρες και Κόρβο. Από τις Αζόρες, οι αδελφοί και οι αδελφές της εκκλησίας Σάντα
Κρουζ ντας Φλόρες σάς στέλνουν τη θερμή
αγάπη και τους χαιρετισμούς τους.
Και εμείς στέλνουμε την αγάπη
μας σε όλους σας.
Παρακολουθήσατε το JW
Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά
Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
