Καθώς τελείωνε κάποια μέρα, καθίσατε ποτέ και αναρωτηθήκατε:
“Ποιος με άγγιξε σήμερα;”
Όχι με την κυριολεκτική έννοια, αλλά με ιδιαίτερο, ουσιαστικό τρόπο.
“Ποιος με επηρέασε βαθιά;
Ποιος μου θύμισε κάτι που είχα ξεχάσει —κάτι για την καλοσύνη, κάτι για την πίστη, κάτι για την αγάπη;”
Είναι εύκολο να έχουμε καθημερινές επαφές με ανθρώπους και στο τέλος να ξεχνάμε ακριβώς αυτό —τους ανθρώπους.
Μια συζήτηση στον διάδρομο, ένα email, ένα απλό σχόλιο κάποιου συνεργάτη —όλες αυτές οι στιγμές μπορεί να περάσουν απαρατήρητες, και όμως η καθεμιά έχει την αξία της.
Μπορεί να υπόσχεται πολλά.
Το ερώτημα δεν είναι αν θα συναντήσουμε ανθρώπους —αυτό είναι δεδομένο.
Στην οργάνωση του Ιεχωβά, όλο με ανθρώπους έχουμε να κάνουμε.
Το ερώτημα είναι αν θα αφήσετε τους ανθρώπους να σας αγγίξουν με ουσιαστικό τρόπο.
Ο Ιησούς ήξερε ότι είναι σημαντικό να δενόμαστε μεταξύ μας.
Αν και απασχολημένος, με το βάρος όλου του κόσμου στους ώμους του, ο Ιησούς πάντα αφιέρωνε χρόνο για τους ανθρώπους.
Αφιέρωσε χρόνο για τον λεπρό, αλλά και για τον πλούσιο νεαρό άρχοντα.
Αφιέρωνε χρόνο για νέους και ηλικιωμένους, πλούσιους και φτωχούς, Ιουδαίους και Έλληνες.
Ο Ιησούς επιδίωκε να βλέπει τους άλλους όπως τους έβλεπε ο ουράνιος Πατέρας του.
Αφιέρωνε χρόνο για να καταλάβει γιατί οι άνθρωποι έκαναν ό,τι έκαναν.
Ο Ιησούς ήθελε πραγματικά να είναι με ανθρώπους.
Ήθελε να γνωρίζει ανθρώπους.
Ήθελε να ξέρει τι περνούσαν.
Ήθελε να βλέπει από κοντά την πίστη τους.
Ήθελε να γνωρίζει την άγνωστη, προσωπική τους ιστορία.
Ας δούμε μια αφήγηση που το τονίζει αυτό από το βιβλίο του Μάρκου, κεφάλαιο 5.
Ο Ιησούς, όπως κάθε μέρα, ήταν συνέχεια με ανθρώπους.
Εκείνος και οι μαθητές του είχαν μόλις επιστρέψει από τη Δεκάπολη.
Βγήκαν στη βορειοδυτική όχθη της Θάλασσας της Γαλιλαίας.
Εκεί, στην παραλία, τον περίμεναν και άλλοι άνθρωποι, και ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους ήταν ένας αρχισυνάγωγος, ο Ιάειρος.
Ήθελε οπωσδήποτε να δει τον Ιησού επειδή η κόρη του ήταν άρρωστη, και να του ζητήσει να πάει να τη βοηθήσει.
Καθώς, λοιπόν, ο Ιησούς πήγαινε με τον Ιάειρο στο σπίτι του, άρχισε να εκτυλίσσεται μια άλλη ιστορία.
Μια ιστορία που είχε αρχίσει 12 χρόνια πρωτύτερα.
Ας αρχίσουμε να διαβάζουμε από τα εδάφια 25 και 26 στο κεφάλαιο 5 του Μάρκου. Λέει: «Ήταν και μια γυναίκα που είχε αιμορραγία 12 χρόνια.
Αυτή είχε υποφέρει πολλά από πολλούς γιατρούς και είχε ξοδέψει όλους τους πόρους της αλλά, αντί να βελτιωθεί, είχε χειροτερέψει».
Πόσο δύσκολα περνούσε η καημένη η γυναίκα —τι βάσανο ήταν σίγουρα αυτή η αρρώστια για το σώμα και το μυαλό της!
Κάθε μέρα που πήγαινε για ύπνο, ήξερε πως, όταν σηκωνόταν, το πρόβλημα θα ήταν πάλι εκεί και θα την περίμενε.
Ένιωθε παγιδευμένη, ένιωθε εγκλωβισμένη.
Η ταλαιπωρία από αυτή τη χρόνια ασθένεια ήταν αρκετή για να την τρελάνει.
Είχε σοβαρό πρόβλημα —σωματικό, συναισθηματικό, ψυχικό, ακόμη και οικονομικό.
Αλλά είχε αρκετή πίστη ώστε να αγγίξει τα κρόσσια του ρούχου του Ιησού, και γιατρεύτηκε, όπως βλέπετε στα εδάφια 27 ως 29.
Προσέξτε, όμως, την αντίδραση του Ιησού, όταν τον άγγιξε, στα εδάφια 30 ως 33. «Αμέσως ο Ιησούς κατάλαβε μέσα του ότι είχε βγει δύναμη από αυτόν, και γύρισε προς το πλήθος και ρώτησε:
“Ποιος άγγιξε τα εξωτερικά μου ρούχα;” Οι μαθητές του όμως του είπαν:
“Βλέπεις ότι το πλήθος στριμώχνεται πάνω σου, και εσύ ρωτάς: «Ποιος με άγγιξε;»”
Ωστόσο, εκείνος κοίταζε γύρω του για να δει εκείνη που το είχε κάνει αυτό.
Τότε η γυναίκα, φοβισμένη και τρέμοντας, καθώς ήξερε τι της είχε συμβεί, ήρθε και έπεσε στα πόδια του και του είπε όλη την αλήθεια». «Ποιος άγγιξε τα εξωτερικά μου ρούχα;» «Ποιος με άγγιξε;»
Οι ερωτήσεις που έκανε ο Ιησούς έχουν βαθύ νόημα.
Ο Ιησούς όντως αναρωτήθηκε ποιος τον είχε αγγίξει σωματικά.
Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που τον ενδιέφερε πρωτίστως δεν ήταν το σωματικό άγγιγμα.
Το εδάφιο 30 λέει πως, όταν εκείνη τον άγγιξε, ο Ιησούς κατάλαβε «ότι είχε βγει δύναμη από αυτόν».
Άρα, ο Ιησούς δεν γιάτρεψε απευθείας τη γυναίκα, όπως είχε συμβεί σε άλλες περιπτώσεις, για παράδειγμα όταν άγγιξε το χέρι του λεπρού ή όταν άγγιξε τα μάτια του τυφλού.
Κατάλαβε ότι αυτή η θεραπεία διέφερε.
Ήταν κάτι που έκανε απευθείας ο Πατέρας του, ο Ιεχωβά.
Ο Ιεχωβά γιάτρεψε αυτή τη γυναίκα, και ο Ιησούς ήθελε να μάθει για ποια έδειξε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον ο ουράνιος Πατέρας του ώστε θέλησε να τη γιατρέψει με αυτόν τον τρόπο.
Ο Ιεχωβά ήξερε την ιστορία της.
Τώρα ήθελε και ο Ιησούς να τη μάθει.
Στο εδάφιο 33, λοιπόν, ο Ιησούς άκουσε «όλη την αλήθεια». Και έτσι ο Ιησούς κατάλαβε
γιατί ο Πατέρας του αγαπούσε αυτή τη γυναίκα τόσο πολύ.
Ποια ήταν “όλη η αλήθεια”;
Πώς λεγόταν η γυναίκα;
Πόσον χρονών ήταν;
Είχε παντρευτεί ποτέ;
Αν ναι, μήπως την είχε αφήσει ο άντρας της λόγω της αρρώστιας της;
Μήπως την είχαν αφήσει τα παιδιά της;
Εμείς ξέρουμε μόνο ό,τι λένε τα Ευαγγέλια.
Αλλά όποια και αν ήταν η αλήθεια, ο Ιησούς άφησε τη γυναίκα να διηγηθεί όλη την ιστορία της. Ως αποτέλεσμα, δεν την επέπληξε επειδή παραβίασε έναν νόμο, αλλά αντίθετα την αγάπησε, καθώς τώρα ήξερε ποια ήταν επειδή τον άγγιξε. Πριν από 15 χρόνια, ήμουν σε μια τάξη με προεδρεύοντες επισκόπους, όπως λέγονταν τότε, και πρόσεξα έναν αδελφό μπροστά που δεν είχε σηκώσει το χέρι ούτε μία φορά.
Έδειχνε εντελώς αδιάφορος.
Απλώς, κοιτούσε με απλανές βλέμμα τον πίνακα. Εγώ σκέφτηκα:
“Μα πού τρέχει το μυαλό του;
Είναι πολύ κρίμα!
Πάει χαμένη όλη αυτή η θαυμάσια εκπαίδευση”. Κατόπιν ο εκπαιδευτής ρώτησε: «Πόσοι είχατε δυσκολίες για να έρθετε στη σχολή;»
Και ω του θαύματος! Ο αδελφός σήκωσε το χέρι του.
Ο εκπαιδευτής τού έδωσε τον λόγο.
Μείναμε έκπληκτοι και περιμέναμε να δούμε τι θα πει. Και να τι είπε: «Αδελφοί, έχω σοβαρή εγκεφαλοπάθεια και μου απομένουν λίγοι μήνες ζωής.
Προσευχόμουν τουλάχιστον να προλάβω να παρακολουθήσω αυτή την τάξη.
Δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ. Αλλά είμαι εδώ, και είμαι ευγνώμων. Σήμερα είναι Πέμπτη, και αν πεθάνω απόψε, θα είμαι ο ευτυχέστερος άνθρωπος που έζησε ποτέ».
Είχα άδικο για εκείνον.
Θεώρησα ότι ήταν εντελώς αδιάφορος και αφηρημένος, ενώ αυτός έδινε μάχη για τη ζωή του.
Με άγγιξε εκείνη τη μέρα.
Με άγγιξε με τρόπο που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Κάθε αδελφός ή αδελφή στη ζωή σας είναι σαν βιβλίο που περιέχει μια υπέροχη ιστορία.
Διαθέστε χρόνο για να το ανοίξετε.
Κάντε τους ερωτήσεις.
Ξεφυλλίστε τις σελίδες της ζωής τους.
Θα μείνετε έκπληκτοι με αυτά που θα μάθετε και αυτά που θα σας κάνουν να τους αγαπήσετε επειδή τώρα πια θα ξέρετε την ιστορία τους.
Θα ξέρετε γιατί τους αγαπάει ο Ιεχωβά.
Να θυμάστε, όμως, ότι δεν είναι όλοι ίδιοι.
Κάποιοι θα σας πουν όλη την ιστορία, και θα αναρωτιέστε: “Θα τελειώσει ποτέ;”
Κάποιοι άλλοι θα σας πουν ελάχιστα γιατί είναι κλειστοί χαρακτήρες.
Δεν πειράζει.
Κάθε άγγιγμα είναι διαφορετικό.
Να παίρνετε την πρωτοβουλία και να δέχεστε με χαρά ό,τι είναι διατεθειμένοι να σας δώσουν.
Ας γυρίσουμε στον Μάρκο, κεφάλαιο 5.
Αφού η ιστορία της γυναίκας άγγιξε τον Ιησού, δείτε τι έκανε ο Ιησούς για να αγγίξει εκείνη. Εδάφιο 34: «Εκείνος της είπε: “Κόρη μου, η πίστη σου σε έκανε καλά. Πήγαινε με ειρήνη, και ας είσαι θεραπευμένη από την οδυνηρή σου αρρώστια”».
Ο Ιησούς δεν γιάτρεψε μόνο το σώμα της.
Τα τρυφερά του λόγια γιάτρεψαν το μυαλό και την καρδιά της.
Της ξαναέδωσε αξιοπρέπεια.
Την έκανε να νιώθει καλά για τον εαυτό της.
Σπουδαστές, το επόμενο διάστημα, φροντίστε να δημιουργήσετε στον διορισμό σας ένα περιβάλλον όπου οι άλλοι θα νιώθουν ότι είναι πολύτιμοι, ότι τους εκτιμούν, ότι η παρουσία τους όντως έχει σημασία.
Ακούστε όλη την ιστορία τους.
Οι ιστορίες τους ας αυξήσουν τη συμπόνια σας.
Η πίστη τους ας ενισχύσει την καρδιά σας.
Αυτά που περνούν ας σας βοηθήσουν να καταλάβετε ότι κάνουμε όλοι τον ίδιο αγώνα.
Αυτό έκανε ο Ιησούς.
Ας το κάνουμε και εμείς!
Όταν, λοιπόν, τελειώσει αυτή η ημέρα και ετοιμαστείτε για ύπνο, σκεφτείτε λίγο.
Σκεφτείτε κάποιον που ίσως γνωρίσατε σήμερα.
Πώς σας άγγιξε;
Αλλά υπάρχει και μια καλύτερη ερώτηση για να σκεφτείτε το επόμενο διάστημα.
Όταν πάτε στον διορισμό σας, εσείς οι σπουδαστές, τίνος τη ζωή θα αφιερώσετε χρόνο για να αγγίξετε;
