Στα σημερινά σχόλια από τη <i>Σκοπιά</i> υπάρχουν δύο φράσεις, “η καρδιά μας” και “ο τρόπος σκέψης του Ιεχωβά”. Με βάση αυτές τις σημαντικές φράσεις, ας εξετάσουμε τα εξής ερωτήματα:
Τι είναι η καρδιά μας;
Πόσο βαθιά πρέπει να μπαίνουν οι σκέψεις του Ιεχωβά σε αυτήν;
Και τι πρέπει να κάνουμε για να απορροφούμε τον τρόπο σκέψης του Θεού;
Αρχικά, τι είναι η καρδιά μας;
Στην Αγία Γραφή, η λέξη «καρδιά» αναφέρεται περίπου 1.000 φορές.
Από όλες αυτές τις φορές, λίγα είναι τα εδάφια που αναφέρονται στην κατά γράμμα καρδιά.
Όλα τα άλλα εδάφια αναφέρονται στη συμβολική καρδιά.
Και τι είναι η συμβολική μας καρδιά;
Ο εσωτερικός μας άνθρωπος.
Περιλαμβάνει τα συναισθήματά μας;
Ναι, τα συναισθήματά μας είναι μέρος της καρδιάς μας.
Περιλαμβάνει τις ικανότητες σκέψης μας, τη διάνοιά μας;
Ναι, η διάνοια είναι μέρος της.
Περιλαμβάνει τα κίνητρά μας;
Ναι, τα κίνητρά μας είναι μέρος της.
Πώς σχετίζονται λοιπόν όλα αυτά τα διαφορετικά μέρη μεταξύ τους;
Για να απαντήσουμε σε αυτό, ας παρομοιάσουμε την καρδιά μας με ένα βιβλίο.
Ένα βιβλίο αποτελείται από πολλά κεφάλαια.
Παρόμοια, η καρδιά μας αποτελείται από πολλές ιδιότητες και ικανότητες.
Όπως όλα τα κεφάλαια μαζί συνθέτουν ένα βιβλίο, έτσι και όλες οι ιδιότητες του εσωτερικού μας ανθρώπου μαζί συνθέτουν την καρδιά μας.
Τι λέτε, πόσα κεφάλαια, μεταφορικά μιλώντας, υπάρχουν στην καρδιά μας;
Πάρα πολλά.
Δεν είναι μόνο τα συναισθήματά μας, τα κίνητρά μας και οι σκέψεις μας, αλλά και η νοοτροπία μας, οι επιθυμίες μας, η διάθεσή μας, οι στόχοι μας και άλλα πράγματα.
Αφού λοιπόν σε ένα βιβλίο χρειάζονται όλα τα κεφάλαια μαζί, πόσα κεφάλαια, μεταφορικά μιλώντας, απαρτίζουν την καρδιά μας;
Η καρδιά μας περιλαμβάνει όλες τις ιδιότητες του εσωτερικού ανθρώπου οι οποίες καθιστούν τον καθέναν από εμάς μοναδικό.
Τώρα, πόσο βαθιά πρέπει να μπαίνουν οι σκέψεις του Ιεχωβά στην καρδιά μας;
Η Αγία Γραφή απαντάει σε αυτό το ερώτημα χρησιμοποιώντας ένα σχήμα λόγου, το οποίο διαβάζουμε στις Παροιμίες 7:1-3.
Αν θέλετε, ανοίξτε τη Γραφή σας—Παροιμίες 7:1-3. Θα ξεκινήσουμε με το εδάφιο 1: «Γιε μου, να τηρείς τα λόγια μου και να αποταμιεύεις τις εντολές μου». Και μετά στο τέλος του εδαφίου 3 λέει: «Γράψε τες στην πλάκα της καρδιάς σου».
Άρα, το σχήμα λόγου είναι η φράση «γράψε τες στην πλάκα της καρδιάς σου».
Γιατί χρησιμοποίησε ο Σολομών τη λέξη «πλάκα» μιλώντας για την καρδιά;
Τι εικόνα ήθελε να μεταδώσει; Όταν οι Ισραηλίτες άκουσαν τη φράση “γράψε τις εντολές μου στην πλάκα της καρδιάς σου”, ο νους τους πρέπει να πήγε στις δύο πέτρινες πλάκες πάνω στις οποίες ο Ιεχωβά έγραψε τις Δέκα Εντολές.
Επομένως, η εικόνα που ήθελε να μεταδώσει ο Σολομών ήταν ότι έπρεπε να τις γράψουν σε ένα υλικό όπως η πέτρα.
Η πρώτη φορά που αναφέρεται η λέξη «πλάκες» στη Γραφή είναι στο κεφάλαιο 24 της Εξόδου.
Εκεί, ο Ιεχωβά είπε στον Μωυσή ότι θα έγραφε τις εντολές του σε πέτρινες πλάκες.
Και μετά, στο εδάφιο Έξοδος 32:16, η Γραφή περιγράφει τη μέθοδο που χρησιμοποίησε ο Ιεχωβά για να τις γράψει: «Οι πλάκες ήταν έργο του Θεού και η γραφή ήταν χαραγμένη πάνω σε αυτές από τον Θεό».
Άρα τι ήξεραν οι Ισραηλίτες για τη μέθοδο γραφής που χρησιμοποίησε ο Ιεχωβά;
Ήξεραν ότι οι νόμοι του Θεού δεν ήταν γραμμένοι στην επιφάνεια της πλάκας με κιμωλία.
Όχι. Αν ήταν έτσι, οι νόμοι θα μπορούσαν να σβηστούν εύκολα.
Ήξεραν ότι οι εντολές του Θεού ήταν χαραγμένες σε πέτρινες πλάκες.
Εφόσον οι νόμοι του Θεού είχαν χαραχτεί στις πλάκες, είχαν γίνει ένα με την πέτρα, δεν μπορούσαν ούτε να ξεθωριάσουν ούτε να σβηστούν.
Ήταν μόνιμα γραμμένοι.
Έτσι λοιπόν, γιατί παρομοίασε ο Σολομών την καρδιά με πλάκα;
Για να διδάξει μια σημαντική αλήθεια για τη σχέση που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στις σκέψεις του Ιεχωβά και στην καρδιά μας.
Όπως οι νόμοι του Θεού ήταν χαραγμένοι στις πλάκες, έτσι και οι εντολές του Θεού πρέπει να είναι χαραγμένες στην καρδιά μας, στον εσωτερικό μας άνθρωπο.
Πρέπει να γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας.
Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν για να διασφαλίζουμε ότι η καρδιά μας απορροφά τον τρόπο σκέψης του Θεού;
Ο ψαλμωδός Δαβίδ μάς βοηθάει να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα στο εδάφιο Ψαλμός 19:14.
Ας το διαβάσουμε μαζί και ας δούμε με ποια δραστηριότητα συνδέει ο Δαβίδ την καρδιά —Ψαλμός 19:14: «Τα λόγια του στόματός μου και ο στοχασμός της καρδιάς μου ας είναι ευάρεστα σε εσένα, Ιεχωβά,
Βράχε μου και Λυτρωτή μου».
Άρα, αυτός ο ψαλμός συνδέει την καρδιά με τον στοχασμό.
Και όντως, όταν κάνουμε στοχασμούς γύρω από τον Λόγο του Θεού, αφήνουμε την καρδιά μας να απορροφήσει τον τρόπο σκέψης του Θεού.
Αλλά χρειάζεται να στοχαζόμαστε με τον σωστό τρόπο.
Και ποιος είναι αυτός;
Σκεφτείτε το εξής παράδειγμα.
Η μελέτη του Λόγου του Θεού και ο χρόνος που αφιερώνουμε για να στοχαστούμε μοιάζει λίγο με το πώς φτιάχνουμε ένα φλιτζάνι τσάι.
Ένα φλιτζάνι τσάι;
Τι σχέση έχει αυτό;
Για να φτιάξουμε ένα φλιτζάνι τσάι, χρειαζόμαστε ένα φλιτζάνι, νερό και ένα φακελάκι τσάι.
Ας πούμε ότι το φλιτζάνι είναι ο εξωτερικός μας άνθρωπος και το νερό στο φλιτζάνι ο εσωτερικός μας άνθρωπος, η καρδιά μας.
Και τέλος, έχουμε το φακελάκι με το τσάι.
Αυτό το φακελάκι δεν έχει μέσα ένα κοινό, συνηθισμένο τσάι, αλλά το καλύτερο τσάι που υπάρχει.
Το περιεχόμενό του δεν είναι μόνο γευστικό, αλλά και θρεπτικό.
Μάλιστα κάνει καλό και στην υγεία μας.
Ας πούμε λοιπόν ότι αυτό το πολύτιμο φακελάκι είναι μια Βιβλική περικοπή.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε προτού βάλουμε το φακελάκι στο νερό;
Πρώτα, χρειάζεται να ετοιμάσουμε το νερό ώστε να είναι στη σωστή θερμοκρασία, ή κατάσταση, για να βάλουμε μέσα το φακελάκι.
Παρόμοια, προτού διαβάσουμε τη Γραφή, πρέπει πρώτα να ετοιμάσουμε τον εσωτερικό μας άνθρωπο, ώστε να είναι στη σωστή κατάσταση για να δεχτεί τα λόγια και τις σκέψεις του Θεού.
Ετοιμάζουμε την καρδιά μας —ζεσταίνουμε το νερό σαν να λέγαμε— κάνοντας προσευχή στον Ιεχωβά και ζητώντας του να ανοίξει την καρδιά μας για να δεχτεί τα λόγια του.
Αφού ζεστάνουμε το νερό, είμαστε έτοιμοι για το επόμενο βήμα: να βάλουμε το φακελάκι στο νερό.
Παρόμοια, μετά την προσευχή, είμαστε έτοιμοι για το επόμενο βήμα: να αρχίσουμε να διαβάζουμε τη Γραφή.
Τι θα κάνουμε μετά με το φακελάκι; Και εδώ είναι το σημαντικό ερώτημα:
Πόσο θα αφήσουμε το φακελάκι βυθισμένο μέσα στο νερό; Αν βιαζόμαστε, μπορεί να αφήσουμε το φακελάκι λίγαδευτερόλεπτα μέσα στο νερό, να το κουνήσουμε κανά δυο φορές πάνω κάτω και μετά να το βγάλουμε. Το αποτέλεσμα θα είναι να φτιάξουμε ένα πολύ ελαφρύ τσάι.
Αντίστοιχα, αν διαβάζουμε τη Γραφή βιαστικά και σκεφτόμαστε για λίγα μόνοδευτερόλεπτα αυτά
που διαβάσαμε και μετά τρέχουμε να πάμε
στις δουλειές μας, ποιο θα είναι το
αποτέλεσμα;
Δεν δίνουμε στην καρδιά μας τον απαραίτητο χρόνο για να απορροφήσει τις σκέψεις του Θεού. Αλλά, αν αφήσουμε το φακελάκι περισσότερη ώρα μέσα στο νερό, επιτρέπουμε στο νερό να απορροφήσει το τσάι.
Το τσάι γίνεται ένα με το νερό, και έτσι θα έχουμε ένα δυνατό τσάι. Παρόμοια, αφού διαβάσουμε προσεκτικά μια περικοπή της Γραφής, σταματάμε και αφιερώνουμε χρόνο για να στοχαστούμε αυτά που διαβάσαμε.
Με αυτόν τον τρόπο, δίνουμε στην καρδιά μας την ευκαιρία να απορροφήσει την πολύτιμη αλήθεια του Λόγου του Θεού.
Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;
Οι σκέψεις του Ιεχωβά θα γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι της καρδιάς μας. Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν, ποια τρία σημεία εξετάσαμε; Πρώτον, η καρδιά μας περιλαμβάνει όλες τις ιδιότητες του εσωτερικού ανθρώπου, οι οποίες καθιστούν τον καθέναν από εμάς μοναδικό. Δεύτερον, οι σκέψεις του Ιεχωβά πρέπει να μπαίνουν τόσο βαθιά στην καρδιά μας ώστε να γίνονται αναπόσπαστο μέρος της. Και τρίτον, για να απορροφά η καρδιά μας τις σκέψεις του Ιεχωβά πρέπει να στοχαζόμαστε με την ησυχία μας αυτά που διαβάσαμε στον Λόγο του Θεού.
Ποιος πρέπει να είναι λοιπόν ο στόχος μας όταν στοχαζόμαστε; Θέλουμε να γινόμαστε δυνατό τσάι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου