ΠΩΣ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΩΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
Όλες οι Δοκιμασίες Έχουν Ημερομηνία Λήξης
Οι δοκιμασίες μπορούν εύκολα να μας αποθαρρύνουν, ειδικά όταν συνεχίζονται για πολύ καιρό. Ο Δαβίδ ήξερε ότι η δοκιμασία που αντιμετώπιζε με τον βασιλιά Σαούλ τελικά θα τελείωνε και ότι θα γινόταν βασιλιάς όπως είχε υποσχεθεί ο Ιεχωβά. (1Σα 16:13) Η πίστη του Δαβίδ τον βοήθησε να είναι υπομονετικός και να περιμένει τον Ιεχωβά.
Όταν περνάμε κάποια δοκιμασία, ίσως μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε οξυδέρκεια, γνώση ή ικανότητα σκέψης για να αλλάξουμε την κατάστασή μας. (1Σα 21:12-14· Παρ 1:4) Ωστόσο, κάποιες δυσκολίες θα επιμένουν ακόμα και αφού εμείς έχουμε κάνει όλα όσα μπορούμε σε αρμονία με τις Βιβλικές αρχές. Σε τέτοιες περιπτώσεις, πρέπει να εκδηλώνουμε υπομονή και να περιμένουμε τον Ιεχωβά. Εκείνος σύντομα θα βάλει ένα τέλος σε όλα μας τα βάσανα και «θα εξαλείψει κάθε δάκρυ» από τα μάτια μας. (Απ 21:4) Είτε η διέξοδος έρθει χάρη στην παρέμβαση του Ιεχωβά είτε εξαιτίας κάποιου άλλου λόγου, ένα πράγμα είναι βέβαιο: Όλες οι δοκιμασίες έχουν ημερομηνία λήξης. Αυτό μπορεί να μας παρηγορεί σε κάποιον βαθμό.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΝΑΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:
Ποιες δοκιμασίες αντιμετώπισαν κάποιοι Χριστιανοί στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες;
Πώς εκδήλωσαν υπομονή και αγάπη;
Πώς συνέχισαν να επικεντρώνονται στα «πιο σπουδαία πράγματα»;—Φλπ 1:10
Η μητέρα μου πάντα έλεγε: «Ο Ιεχωβά δεν μας έφτιαξε όλους πανομοιότυπους».
Εκείνα τα χρόνια, κηρύτταμε σε όλα τα σπίτια της κομητείας σε μαύρους, σε λευκούς, σε όλους.
Στα σχολεία, πίεζαν τα παιδιά να συμμετέχουν σε αντιρατσιστική δράση.
Ακούγαμε για τα προβλήματα και όλα τα θέματα που υπήρχαν. Τα έλεγαν στις ειδήσεις, και ξέραμε τι συνέβαινε στον Νότο.
Κάποιοι μπορεί να σκέφτονται “Πώς γίνεται ο λαός μας, δηλαδή οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μαύροι και λευκοί, να διατηρούσαν τέτοια ενότητα ενώ ο κόσμος γύρω τους κατέρρεε;” Μεγάλωσα στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, στην πόλη Γιούτικα.
Και θυμάμαι ότι στη <i>Διακονία της Βασιλείας</i> το 1956 υπήρχαν άρθρα για την υπηρεσία εκεί όπου η ανάγκη ήταν μεγαλύτερη.
Χρειάζονταν μαύροι αδελφοί για να υπηρετήσουν στον Νότο. Παντρεύτηκα τον σύζυγό μου, τον Ερλ Μακ Γκι, στις 2 Ιουνίου 1956. Αφού παντρευτήκαμε, ο αδελφός Σάλιβαν έκανε μια ομιλία στη συνέλευση στο Χάλαντεϊλ σχετικά με την υπηρεσία εκεί όπου η ανάγκη ήταν μεγαλύτερη.
Παρότρυνε να το σκεφτούν, όχι μόνο οι οικογένειες, αλλά και τα νιόπαντρα ζευγάρια. Κάναμε λοιπόν τα σχέδιά μας, και έγραψε στο γραφείο.
Διοριστήκαμε στη Φλόριντα και στη συνέχεια το 1962, αρχίσαμε το έργο περιοχής.
Η πρώτη μας περιοχή ήταν στην Αλαμπάμα όπου ίσχυε ακόμη ο διαχωρισμός.
Κάναμε σκαπανικό με την Έντνα όπου μας διόριζαν.
Ο τελευταίος μας διορισμός από την Εταιρία ήταν στη Βόρεια Καρολίνα και από εκεί μας έστειλαν στο έργο περιοχής.
Μετά την πρώτη μας περιοχή που ήταν στη Βόρεια και στη Νότια Καρολίνα και στην Τζόρτζια, μας κάλεσαν στη Γαλαάδ.
Παντρεύτηκα στις 23 Απριλίου 1949.
Είμαι στην ολοχρόνια υπηρεσία 70 χρόνια μαζί με τη σύζυγό μου.
Είχα διοριστεί στη 18η Περιοχή στην Αλαμπάμα. Η πρώτη περιοχή στην οποία διοριστήκαμε ήταν στον Μισισιπή. Είχε τη φήμη ότι ήταν η χειρότερη πολιτεία όσον αφορά τις φυλετικές διακρίσεις.
Αφού είχαμε πάει εκεί τρεις αγωνιστές για τα ατομικά δικαιώματα δολοφονήθηκαν στη Φιλαδέλφεια του Μισισιπή.
Αυτή ήταν η περιοχή μας.
Τέτοιες καταστάσεις είχαμε να αντιμετωπίσουμε.
Είχαμε πολλά να κάνουμε στη διακονία μας οπότε δεν μας απασχολούσε ιδιαίτερα. Οι μαύροι κήρυτταν στους μαύρους, οι λευκοί στους λευκούς.
Απλώς υπακούαμε στον τοπικό νόμο για τον φυλετικό διαχωρισμό.
Υπήρχαν πολλά κινήματα και οι άνθρωποι ήταν πολύ επιθετικοί.
Όταν είχε πορεία ή επεισόδια εκεί όπου υπηρετούσαμε στην Αλαμπάμα δεν πηγαίναμε για έργο δρόμου στο κέντρο Σάββατο απόγευμα.
Αν γινόταν κάποια διαδήλωση ή συνέβαινε κάτι, κάναμε έργο στη γειτονιά.
Τότε πολλοί γίνονταν «Επιβάτες για την Ελευθερία», όπως αποκαλούνταν και έμπαιναν σε λεωφορεία που πήγαιναν στον Νότο.
Άλλοι έρχονταν για να εγγράψουν ψηφοφόρους.
Μάλιστα, ιδρύθηκαν στον Μισισιπή μερικές οργανώσεις για τα ατομικά δικαιώματα και είχαν όλο και πιο μεγάλη υποστήριξη. Πίστευαν λοιπόν ότι, επειδή κάναμε δραστήρια το έργο από πόρτα σε πόρτα θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε στο κήρυγμά μας και ζητήματα ατομικών δικαιωμάτων.
Ένας από τους συμμαθητές μας στην 27η τάξη ήταν μαύρος και είχαμε δεθεί πολύ μαζί του στη σχολή.
Μετά τη Γαλαάδ, καθώς πηγαίναμε στους διορισμούς μας σταματήσαμε σε μια συνέλευση στην Αλαμπάμα.
Στη συνέλευση, έπρεπε να κάθονται αλλού οι λευκοί και αλλού οι μαύροι. Και ήταν πολύ δύσκολο, ήταν οδυνηρό για εμάς να μην μπορούμε να είμαστε μαζί με τον αγαπητό μας φίλο.
Κάποια φορά, μας κάλεσαν σε μια τηλεοπτική εκπομπή.
Πήγαμε με τον επίσκοπο περιοχής και εκεί ήταν επίσης ένας Καθολικός ιερέας και ένας Επισκοπελιανός διάκονος.
Ο διάκονος, που ήταν αρκετά νέος ρώτησε τι κάναμε για να υποστηρίξουμε τις πορείες.
Του είπα λοιπόν ότι δεν κάναμε τίποτα για τις πορείες.
Και εκεί φάνηκε η διαφορά μας.
Εγώ είμαι μαύρος, εκείνος λευκός. Εφόσον εκείνοι δεν διέκοπταν τις πορείες τους για να μας βοηθήσουν στο κήρυγμα των καλών νέων της Βασιλείας ούτε εμείς θα διακόπταμε το κήρυγμα των καλών νέων της Βασιλείας για να υποστηρίξουμε τις πορείες.
Οι αδελφοί ενδιαφέρονταν πάντοτε ο ένας για τον άλλον.
Αν υπήρχε μια εκκλησία μαύρων και μια λευκών νοιαζόμασταν και αγαπούσαμε και τις δυο το ίδιο.
Ο νόμος δεν επέτρεπε κοινές συγκεντρώσεις οπότε δεν μπορούσαμε να συναθροιζόμαστε μαζί.
Αλλά μπορούσαμε να μιλάμε μεταξύ μας και να επισκεπτόμαστε ο ένας τον άλλον.
Πιστεύω ότι εκείνη την περίοδο υπήρχε μεγάλη αλληλοβοήθεια και από τους λευκούς και από τους μαύρους αδελφούς.
Αν, για παράδειγμα, ήταν δύσκολο να πάρουμε κάποιον χώρο οι λευκοί αδελφοί που γνώριζαν κάποια άτομα το κανόνιζαν.
Βασικά, συνεργαζόμασταν.
Οι εκκλησίες άρχισαν να γίνονται μεικτές όταν ψηφίστηκαν κάποιοι νόμοι για τα ατομικά δικαιώματα.
Είχαμε μια μεγάλη συνάντηση με όλους τους πρεσβυτέρους όπου χωρίσαμε τους τομείς των εκκλησιών και κάναμε ό,τι άλλο χρειαζόταν για να γίνουν μεικτές οι εκκλησίες. Μερικοί αδελφοί αισθάνονταν, και ίσως δικαιολογημένα εκείνον τον καιρό ότι θα είχαμε περιστατικά βίας αν ενωνόμασταν.
Πρέπει να έγιναν κάποιες ζημιές σε Αίθουσες Βασιλείας και παρόμοια πράγματα.
Βλέπαμε όμως ότι γίνονταν και άλλα μέρη μεικτά σχολεία, πανεπιστήμια, κολέγια. Ήταν ξεκάθαρο ότι, αν εκείνοι μπορούσαν να το κάνουν, πόσο μάλλον εμείς.
Η διαδικασία της ένωσης ήταν επιτυχής επειδή ήταν υπό την κατεύθυνση του Ιεχωβά.
Μαύροι και λευκοί, είχαμε κάτι κοινό αγαπούσαμε τον Ιεχωβά.
Ο Ιεχωβά το έκανε εφικτό να ενωθούμε, όχι εμείς.
Και από τότε είμαστε ενωμένοι.
Όλοι έβλεπαν ότι ήμασταν ενωμένοι. Ένας αδελφός κήρυττε από πόρτα σε πόρτα σε λευκούς και μαύρους και βγήκε μια λευκή κυρία στην πόρτα και του είπε πως χαιρόταν που έβλεπε ότι είχαμε πλέον ενωθεί.
Το περίμενε πολύ καιρό. Έχουμε δημιουργήσει με τη βοήθεια του Ιεχωβά μέσω του αγίου του πνεύματος μια παγκόσμια αδελφότητα.
Έχουμε βέβαια τις ατέλειές μας αλλά είμαστε αδελφότητα και κάτι το αξιοθαύμαστο.
Οι αδελφοί άρχισαν να νιώθουν αυτό που ξέραμε ότι ισχύει είμαστε όλοι μία οργάνωση.
Άρχισαν να το νιώθουν αυτό, να το ζουν.
Αγαπούσαμε τον Ιεχωβά και αγαπούσαμε τους αδελφούς μας.
Τι άλλο χρειαζόταν;
Ήταν δυνατόν να μην έχουμε ενότητα από τη στιγμή που μας είχε συγκεντρώσει ο Ιεχωβά;
Ο Σατανάς είναι ο κύριος υπαίτιος της διαίρεσης των ανθρώπων.
Ο Ιησούς πέθανε για όλη την ανθρωπότητα. Εξαιρείται κανείς; Όχι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου