Ο καλός οικογενειάρχης είναι ο ταπεινός οικογενειάρχης.
Ο καλός επίσκοπος είναι ο ταπεινός επίσκοπος.
Κάτι που μπορεί να επηρεάσει την ταπεινοφροσύνη μας είτε θετικά είτε αρνητικά είναι το πώς βλέπουμε τη θέση μας.
Ας το αναλύσουμε αυτό με τη βοήθεια δύο αντίθετων παραδειγμάτων:
Δύο άντρες που συνεργάστηκαν πολύ στενά, αλλά είχαν πολύ διαφορετική εξέλιξη.
Ο πρώτος είναι ο βασιλιάς Σαούλ.
Θυμόμαστε ότι ο Σαούλ ήταν ένας πολύ ταπεινός άνθρωπος, και μετά δεν ήταν.
Τι μπορεί να έφταιξε;
Μήπως το γεγονός ότι η ταπεινοφροσύνη του δεν είχε τη σωστή βάση;
Θυμάστε τη μέρα που πρωτοσυνάντησε τον Σαμουήλ και εκείνος του έδωσε αναπάντεχη προσοχή;
Τι του είπε ο Σαούλ; «Δεν είμαι εγώ Βενιαμινίτης, από μία από τις μικρότερες φυλές του Ισραήλ, και δεν είναι η οικογένειά μου η πιο ασήμαντη από όλες τις οικογένειες;»
Τα λόγια του δείχνουν πως ένιωθε ότι βρισκόταν σε ταπεινή θέση —ασήμαντη οικογένεια, μικρή φυλή σε σύγκριση με τις άλλες.
Τι θα συνέβαινε αν όλα αυτά άλλαζαν; Τελικά άλλαξαν, και ο Σαούλ έγινε το πιο εξέχον μέλος της «πρώτης οικογένειας» στον Ισραήλ.
Πώς θα διαχειριζόταν αυτή την ευθύνη;
Προφανώς, ο Σαούλ πίστευε ότι ο Ισραήλ χρειαζόταν έναν ισχυρό ηγέτη εντός και εκτός του πεδίου της μάχης, γι’ αυτό και ανέπτυξε αυταρχική στάση.
Είχε όντως επιτυχίες στο πεδίο της μάχης, και οι άνθρωποι τον σέβονταν.
Όταν ανακάλυψε δε ότι ο νεαρός προσωπικός του μουσικός, ο Δαβίδ, ήταν και εξαιρετικός στρατιώτης, όλα πήγαιναν θαυμάσια.
Μέχρι τη μέρα, θυμάστε, που άκουσε τις γυναίκες να τραγουδούν προς τιμήν του Δαβίδ.
Ανοίξτε παρακαλώ στο 1 Σαμουήλ κεφάλαιο 18, για να δούμε την αντίδραση του Σαούλ, 1 Σαμουήλ 18:8: «Ο Σαούλ θύμωσε πολύ, και το τραγούδι τον δυσαρέστησε, γι’ αυτό και είπε:
“Απέδωσαν στον Δαβίδ τις δεκάδες χιλιάδες ενώ σε εμένα τις χιλιάδες.
Το μόνο που μένει να του δοθεί είναι η βασιλεία!”»
Ο Σαούλ νοιαζόταν για τη θέση του.
Έβλεπε τον Δαβίδ ως αντίπαλο, ως απειλή για τη βασιλεία του.
Αποτελούσε όντως ο Δαβίδ απειλή;
Σε καμία περίπτωση.
Ο Δαβίδ ήταν απόλυτα όσιος στον βασιλιά του.
Ακόμη και εκτός μάχης, ο Δαβίδ ήταν πρόθυμος να κάθεται ταπεινά μαζί με τον Σαούλ και να του παίζει χαλαρωτική μουσική.
Αλλά ο Σαούλ δεν μπόρεσε να απαλλαχτεί από την καχυποψία και τον θυμό του.
Αυτά τον κατέκλυσαν, και μια μέρα πέταξε με βία το δόρυ του στον Δαβίδ.
Ο Σαούλ πίστευε ότι το μόνο που έκανε ήταν να προστατεύει τη θέση που δικαιωματικά του ανήκε.
Αλλά πώς πιστεύετε ότι ένιωθε ο Δαβίδ;
Λίγο αργότερα, ο Δαβίδ είπε στον Σαούλ στο 1 Σαμουήλ 24:14: «Ποιον καταδιώκεις;
Έναν ψόφιο σκύλο;
Έναν ψύλλο;»
Ναι, ο Δαβίδ ένιωθε πολύ μικρός και ασήμαντος.
Τι θα πούμε για την οικογένεια του Σαούλ;
Πάμε λίγες σελίδες παρακάτω, στο 1 Σαμουήλ κεφάλαιο 20.
Εδώ είναι μια περίπτωση κατά την οποία ο Ιωνάθαν υπερασπίστηκε με σεβασμό τον Δαβίδ.
Στον Σαούλ δεν άρεσε αυτό, και έτσι διαβάζουμε εδώ στο 1 Σαμουήλ 20:30: «Τότε ο Σαούλ εξοργίστηκε με τον Ιωνάθαν και του είπε:
“Γιε στασιαστικής γυναίκας, νομίζεις ότι δεν ξέρω πως είσαι με το μέρος του γιου του Ιεσσαί, προς ντροπή δική σου και της μητέρας σου;
Όσο ο γιος του Ιεσσαί ζει πάνω στη γη, εσύ και η βασιλεία σου δεν θα εδραιωθείτε”».
Και πάλι ο Σαούλ προφανώς ένιωθε ότι υπερασπιζόταν τη θέση του και τη θέση του γιου του, του Ιωνάθαν.
Πώς πιστεύετε όμως ότι ένιωθε ο ίδιος ο Ιωνάθαν;
Η αφήγηση λέει ότι έφυγε από την αίθουσα θυμωμένος και ταπεινωμένος.
Και αν ήταν εκεί και η καημένη η σύζυγος του Σαούλ και τα άκουγε όλα αυτά, πώς πιστεύετε ότι θα ένιωθε;
Το παράδειγμα του Σαούλ είναι ακραίο, αλλά το μάθημα είναι ξεκάθαρο.
Ως σύζυγοι, ως επίσκοποι, δεν θα θέλαμε ποτέ να επικεντρωθούμε τόσο πολύ στη θέση μας και να κάνουμε όσους είναι υπό τη φροντίδα μας να νιώθουν μικροί ή ασήμαντοι.
Ας δούμε τώρα ένα αντίθετο παράδειγμα.
Ο Δαβίδ έμαθε πώς να φέρεται σε όσους είχε υπό τη φροντίδα του από το πρότυπό του.
Ευτυχώς, το πρότυπό του δεν ήταν ο Σαούλ αλλά ο Ιεχωβά.
Σε μια περίπτωση, ο Δαβίδ έγραψε έναν ξεχωριστό ύμνο.
Έχει καταγραφεί δύο φορές στη Γραφή, στο 1 Σαμουήλ 22 και στον 18ο Ψαλμό.
Η επιγραφή αναφέρει ότι ο Δαβίδ έγραψε αυτόν τον ψαλμό όταν ο Ιεχωβά τον απελευθέρωσε από το χέρι όλων των εχθρών του και από το χέρι του Σαούλ.
Σε αντίθεση με τον Σαούλ, που έκανε τον Δαβίδ να νιώθει μικρός και ασήμαντος, πώς φέρθηκε στον Δαβίδ ο πραγματικός του επίσκοπος; Στον Ψαλμό 18:35 ο Δαβίδ είπε για τον Ιεχωβά: «Το δεξί σου χέρι με στηρίζει, και η ταπεινοφροσύνη σου με εξυψώνει».
Ο Ιεχωβά φρόντισε ταπεινά τον Δαβίδ και τον ενίσχυσε ώστε εκείνος να βγάλει τον καλύτερο εαυτό του.
Και ο Δαβίδ με τη σειρά του ήθελε να φέρεται σε όσους ήταν υπό τη φροντίδα του ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.
Ο Δαβίδ είχε ορισμένους άντρες που διέπρεπαν στο πεδίο της μάχης.
Τα κατορθώματά τους ήταν ισάξια με του βασιλιά τους, του Δαβίδ.
Πώς θα τους φερόταν;
Ο Βεναΐας, λόγου χάρη, θανάτωσε ένα λιοντάρι, σκότωσε έναν γίγαντα—όπως ο βασιλιάς του, ο Δαβίδ.
Μήπως ζήλεψε ο Δαβίδ;
Ίσα ίσα, του έδωσε μεγαλύτερη θέση.
Μάλιστα, εμπιστεύτηκε στον Βεναΐα την ίδια του τη ζωή καθώς τον έκανε αρχηγό της σωματοφυλακής του.
Ενθάρρυνε και υποστήριζε τους άντρες του και τους έβγαζε τον καλύτερό τους εαυτό.
Τι θα πούμε για την οικογένειά του;
Όταν ο Δαβίδ παντρεύτηκε την Αβιγαία, είχε ήδη αποδείξει ότι ήταν πρόθυμος να ακούει τις συνετές συμβουλές της.
Και τι θα πούμε για τον γιο του, τον Σολομώντα;
Ο Δαβίδ τον εκπαίδευσε, τον υποστήριξε, τον ενθάρρυνε, παρ’ όλο που είχε δοθεί στον Σολομώντα το προνόμιο να χτίσει τον ναό.
Αυτό ήταν κάτι που ο Δαβίδ πίστευε πως θα ήταν το δικό του μεγαλύτερο επίτευγμα.
Η ταπεινοφροσύνη του έκανε όσους ήταν υπό τη φροντίδα του να νιώθουν μεγάλοι. Ο Δαβίδ είπε επίσης: «Ο Ιεχωβά είναι ο Ποιμένας μου».
Γνώριζε λοιπόν πώς να φέρεται σε όσους ήταν υπό τη φροντίδα του.
Ας διαβάσουμε μαζί κάτι που λέγεται για τον Δαβίδ στον 78ο Ψαλμό —Ψαλμός 78— είναι προς το τέλος αυτού του μεγάλου ψαλμού.
Τι ήταν αυτό που έψαχνε ο Ιεχωβά; Εδάφιο 70: «Επέλεξε τον Δαβίδ τον υπηρέτη του και τον πήρε από τα μαντριά των προβάτων, από εκεί που φρόντιζε τις προβατίνες που θήλαζαν· τον έκανε ποιμένα του Ιακώβ, του λαού του, και του Ισραήλ, της κληρονομιάς του.
Αυτός τους ποίμαινε με ακέραιη καρδιά και τους οδηγούσε με επιδέξια χέρια».
Ήταν επιτυχημένος ο Δαβίδ ως οικογενειάρχης και ως επίσκοπος του λαού του Ιεχωβά;
Ναι, ήταν επειδή ήξερε πώς να είναι ποιμένας.
Ξέρουμε ότι ήταν επιτυχημένος επειδή πολύ αργότερα ο προφήτης Ιεζεκιήλ μιλώντας για τον ερχόμενο Μεσσία είπε: «Θα εγείρω για αυτά έναν και μόνο ποιμένα, τον υπηρέτη μου τον Δαβίδ».
Ήταν απόλυτα επιτυχημένος. Ως οικογενειάρχες, λοιπόν, ως επίσκοποι, μαθαίνουμε πολλά από αυτά τα δύο αντίθετα παραδείγματα.
Ανόμοια με τον Σαούλ, δεν θα θέλαμε ποτέ να επικεντρωθούμε τόσο πολύ στη θέση μας και στον σεβασμό που νομίζουμε ότι μας οφείλεται και να κάνουμε τους γύρω μας να νιώθουν μικροί και ασήμαντοι.
Όπως ο Δαβίδ όμως, θέλουμε να εποικοδομούμε, να εκπαιδεύουμε, να ενθαρρύνουμε, να υποστηρίζουμε όσους είναι υπό τη φροντίδα μας για να βγάζουν τον καλύτερο εαυτό τους. Είμαστε ταπεινοί ποιμένες, και δεν θέλουμε να δίνουμε την αίσθηση ότι τους ελέγχουμε όλους, αλλά ότι νοιαζόμαστε για αυτούς, ώστε όσοι είναι υπό τη φροντίδα μας να μπορούν να δίνουν το καλύτερο τους στον Ιεχωβά.
Όταν το κάνουμε αυτό, όσοι είναι υπό τη φροντίδα μας θα είναι χαρούμενοι, και θα είμαστε και εμείς χαρούμενοι, επειδή μιμούμαστε τον ταπεινό Ποιμένα και Επίσκοπο των ψυχών μας, τον Ιεχωβά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου