Ξεκινώντας την ανάλυση του εδαφίου μας σήμερα, ας ανοίξουμε πάλι στην Προς Εβραίους 6:10.
Και ας δούμε το πρώτο μέρος του εδαφίου. Εβραίους 6:10: «Διότι ο Θεός δεν είναι άδικος ώστε να ξεχάσει το έργο σας και την αγάπη που δείξατε για το όνομά του».
Θα θέλαμε να ασχοληθούμε για λίγο με το ότι ο Ιεχωβά δεν είναι άδικος.
Το αντίθετο του άδικου είναι ο δίκαιος.
Τι σημαίνει «δίκαιος»;
Όσον αφορά τον Ιεχωβά, ο Ιεχωβά είναι δίκαιος επειδή κάνει πάντα αυτό που είναι δίκαιο.
Ποτέ δεν ενεργεί με άδικο τρόπο.
Η κρίση του είναι πάντα ορθή.
Κάνει πάντα αυτό που είναι σωστό.
Και αυτό ακριβώς τονίζει το εδάφιο Δευτερονόμιο 32:4.
Εκεί λέει: «Ο Βράχος—οι ενέργειές του είναι τέλειες, διότι όλες οι οδοί του είναι δικαιοσύνη.
Θεός πιστότητας, που δεν είναι ποτέ άδικος· δίκαιος και ευθύς είναι αυτός».
Ταυτιζόμαστε λοιπόν με τα αισθήματα του Αβραάμ.
Θυμάστε τη συνομιλία του με τον Ιεχωβά για τα Σόδομα και τα Γόμορρα;
Τι είπε ο Αβραάμ σε σχέση με τη δικαιοσύνη του Ιεχωβά; Είπε στη Γένεση, κεφάλαιο 18: «Είναι αδιανόητο να ενεργήσεις εσύ με αυτόν τον τρόπο, θανατώνοντας τον δίκαιο μαζί με τον πονηρό».
Και το επανέλαβε: «Είναι αδιανόητο για εσένα».
Και μετά λέει: «Δεν θα κάνει ο Κριτήςόλης της γης αυτό που είναι σωστό;»
Μια πολύ ενισχυτική σκέψη λοιπόν σε αυτό το εδάφιο είναι ότι μπορούμε να βασιστούμε στον Ιεχωβά.
Αυτός δεν αλλάζει.
Αυτός δεν πρόκειται να ξεχάσει και να ενεργήσει με τρόπο που δεν είναι δίκαιος ή σωστός.
Και αυτό είναι πολύ καθησυχαστικό, έτσι δεν είναι;
Και κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να μιμούμαστε τον Ιεχωβά σε αυτό δίνοντας αναγνώριση και έπαινο στον κατάλληλο βαθμό στους συνεργάτες μας και δείχνοντάς τους εκτίμηση.
Τι θα μας βοηθήσει σε αυτό;
Ανοίξτε παρακαλώ τη Γραφή σας στην 1 Πέτρου, στο κεφάλαιο 3, και ας διαβάσουμε μαζί το εδάφιο 8—1 Πέτρου 3:8.
Προσέξτε ποιες είναι μερικές σημαντικές ιδιότητες για να μπορούμε να μιμούμαστε τον Ιεχωβά στην εκδήλωση σεβασμού και εκτίμησης.
Εδώ λέει: «Τελικά, να έχετε όλοι σας την ίδια γνώμη, κατανόηση για τους άλλους, αδελφική στοργή, τρυφερή συμπόνια και ταπεινοφροσύνη».
Πώς θα μας βοηθήσουν αυτές οι ιδιότητες να μιμούμαστε τον Ιεχωβά;
Ας μιλήσουμε για λίγο για την κατανόηση.
Πώς μπορεί να μας βοηθήσει αυτή να μη θεωρούμε δεδομένα όσα κάνουν οι αδελφοί και οι αδελφές μας ως συνεργάτες μας;
Θα μπορούσαμε να κάνουμε κάποια ερωτήματα στον εαυτό μας καθώς παρατηρούμε τους φιλόπονους συνεργάτες μας. Επιλέξτε κάποιον και σκεφτείτε:
“Πώς θα ένιωθα εγώ αν είχα αυτόν τον διορισμό;
Πόσο δύσκολος είναι!
Κοίτα πόση ανιδιοτέλεια δείχνει ο αδελφός.
Πρέπει να είναι πολύ κουραστικό κάποιες φορές!
Και κοίτα πόσον καιρό είναι στον ίδιο διορισμό”. Και μετά μπορούμε να αναρωτηθούμε:
“Αν είχα εγώ αυτόν τον διορισμό, πώς θα ένιωθα αν κάποιος μου έδινε αναγνώριση και έπαινο;” Και μετά ίσως να σκεφτούμε:
“Πώς θα ένιωθα αν κανείς ποτέ δεν μου έλεγε κάτι;”
Η κατανόηση μας βοηθάει να αντιλαμβανόμαστε τι χρειαζόμαστε εμείς και ότι οι αδελφοί μας χρειάζονται και αυτοί το ίδιο.
Αυτό μας θυμίζει το εδάφιο Ματθαίος 7:12, έτσι δεν είναι; «Όλα όσα θέλετε λοιπόν να κάνουν οι άλλοι σε εσάς πρέπει να κάνετε και εσείς σε αυτούς».
Σε αρμονία με αυτό, ένας κοσμικός εκπαιδευτής ψυχικής ενδυνάμωσης αναφέρθηκε στη σχέση μεταξύ εργοδοτών και υπαλλήλων.
Βέβαια, εμείς δεν έχουμε εργοδότες και υπαλλήλους, είμαστε συνεργάτες. Αλλά υπάρχει μια αρχή εδώ.
Αναφέρει πως, όταν ασχολείται με εταιρίες, οι εργαζόμενοι συνήθως παραπονιούνται ότι ο εργοδότης τους τούς επαινεί σπάνια ή ποτέ.
Και από την έρευνά του λέει πως κάποιες φορές τα παράπονα είναι βάσιμα.
Αλλά λέει ότι «αυτό που ενοχλούσε περισσότερο τους εργαζομένους ήταν η έλλειψη προσωπικού ενδιαφέροντος».
Πώς μας αφορά αυτό;
Όταν έχουμε κατανόηση και νιώθουμε αδελφική στοργή, θα δείχνουμε προσωπικό ενδιαφέρον στους αδελφούς μας και θα τους θεωρούμε πολύτιμους και σημαντικούς.
Αυτό θα επηρεάζει το πώς τους μιλάμε, το πώς τους φερόμαστε, το πώς τους δείχνουμε ότι τους τιμάμε, τους σεβόμαστε και τους θεωρούμε πολύτιμους.
Όταν το κάνουμε αυτό, δεν χρειάζεται να λέμε πάντα ευχαριστώ.
Θα καταλαβαίνουν ότι τους αγαπάμε και ότι τους εκτιμάμε από το πώς τους φερόμαστε.
Ωστόσο, όταν νιώθουμε μέσα στην καρδιά μας αδελφική στοργή, κατανόηση, τρυφερή συμπόνια για τους συνεργάτες μας, τι θα συμβεί;
Τι λέει στον Λουκά 6:45; «Ο αγαθός άνθρωπος βγάζει το αγαθό από τον αγαθό θησαυρό της καρδιάς του, ... διότι από την αφθονία της καρδιάς μιλάει το στόμα του».
Θα μας βγαίνει αυθόρμητα λοιπόν το να εκφράζουμε στους άλλους το πώς νιώθουμε για αυτούς αν αυτές οι ιδιότητες υπάρχουν στην καρδιά μας.
Και, με αυτόν τον τρόπο, μιμούμαστε τον Ιεχωβά, ο οποίος είναι πάντα δίκαιος στο πώς μας συμπεριφέρεται.
Τώρα όμως, ας ασχοληθούμε για λίγο με μία κατάσταση όπου ίσως νομίζουμε ότι δεν θα ήταν κατάλληλο να δώσουμε αναγνώριση ή έπαινο.
Θα πάρουμε για παράδειγμα έναν συνεργάτη μας.
Θα μπορούσε να είναι ή αδελφός ή αδελφή, αλλά θα μιλήσουμε για αδελφό τώρα.
Αυτός ο αδελφός έχει υπηρετήσει πιστά επί πολλά χρόνια —είναι ευσυνείδητος, αξιόπιστος, πνευματικός.
Έχει δώσε όλο του το είναι στον διορισμό του.
Και κάποια στιγμή, λόγω απροσεξίας, λόγω έλλειψης καλής κρίσης ή επειδή ενέδωσε σε κάποια σαρκική επιθυμία, λαβαίνει συμβουλή, ή και διαπαιδαγώγηση, και μάλιστα χάνει και ένα προνόμιο υπηρεσίας.
Πώς μπορεί να αισθάνεται τώρα αυτό το άτομο;
Σε αυτή την περίπτωση, ας υποθέσουμε ότι αυτό το άτομο, ο συνεργάτης μας, είναι ταπεινός.
Ήταν ειλικρινής.
Παραδέχτηκε το λάθος του.
Ζήτησε βοήθεια.
Δέχτηκε τη συμβουλή.
Αλλά τώρα πρέπει “να βάλει το χέρι του στο αλέτρι”, να προχωρήσει μπροστά. Δεν θέλει να σταματήσει.
Έχει υπέροχη στάση.
Τώρα, για ποιο πράγμα θα μπορούσαμε να τον επαινέσουμε;
Σίγουρα, δεν θέλουμε να τον επαινέσουμε για την απροσεξία του, για την έλλειψη καλής κρίσης ή που δεν κατάφερε να δείξει εγκράτεια.
Πώς βλέπει όμως ο Ιεχωβά αυτό το άτομο που έχει αυτή την ωραία στάση που αναφέραμε —έδειξε ειλικρίνεια, ταπεινοφροσύνη, εγκαρτέρηση, αποφασιστικότητα να πάει μπροστά;
Ο Ιεχωβά αγαπάει αυτό το άτομο.
Αγαπούσε αυτό το άτομο για να το διαπαιδαγωγήσει.
Και στα εδάφια Εβραίους 12:12, 13, ο Ιεχωβά λέει σε όσους έχουν περάσει μια τέτοια δύσκολη κατάσταση «ενισχύστε τα χέρια που κρέμονται και τα αδύναμα γόνατα, και να κάνετε ευθείς δρόμους για τα πόδια σας, ώστε ... να [γιατρευτείτε]».
Άρα, ο Ιεχωβά αγαπάει ακόμα αυτό το άτομο.
Αυτό μας θυμίζει επίσης τον βασιλιά Δαβίδ αφότου αμάρτησε.
Στον Ψαλμό 40:12, προσέξτε πώς ένιωθε.
Είπε: «Με κατακλύζουν τόσα σφάλματά μου ώστε δεν βλέπω πού πηγαίνω· είναι περισσότερα από τις τρίχες του κεφαλιού μου, και έχω αποκαρδιωθεί». Αλλά στον επόμενο ψαλμό, στον Ψαλμό 41, συνεχίζει λέγοντας: «Εμένα όμως [εσύ, Ιεχωβά] με στηρίζεις [με στηρίζεις] λόγω της ακεραιότητάς μου· θα με κρατάς στην παρουσία σου για πάντα». Τι χρειάζονται λοιπόν οι αδελφοί μας σε μια τέτοια κατάσταση όταν έχουν καλή στάση;
Να τους υπενθυμίζουμε ότι τους αγαπάμε όπως τους αγαπάει ο Ιεχωβά. να τους επαινούμε για την ειλικρίνεια, την ταπεινοφροσύνη τους, την αποφασιστικότητά τους, που δεν τα παρατάνε.
Και ξέρουμε ότι ο Ιεχωβά τούς θεωρεί πολύτιμους, ειδικά λόγω της καλής τους στάσης.
Και όλους αυτούς τους θησαυρούς που είχαν συσσωρεύσει στον ουρανό πριν από αυτή τη δυσκολία, μήπως ο Ιεχωβά τούς έχει πετάξει;
Όχι, τους έχει κρατήσει.
Και ανυπομονεί να συσσωρεύσουν και άλλους θησαυρούς στον ουρανό, επειδή εκτιμάει πάρα πολύ αυτούς τους αδελφούς.
Ισχύει αυτό που είπε ο Παύλος στην εκκλησία της Κορίνθου, στη 2 Κορινθίους 2:6-8, όταν ο άντρας που είχε αμαρτήσει σοβαρά μετανόησε.
Τι τους είπε ο Παύλος; «Η επίπληξη που δόθηκε από την πλειονότητα είναι αρκετή για έναν τέτοιον άνθρωπο». Και στη συνέχεια, τους λέει: «Γι’ αυτό, σας προτρέπω να τονδιαβεβαιώσετε για την αγάπη σας».
Ένας τρόπος για να το κάνουμε αυτό είναι να τον επαινούμε στον κατάλληλο βαθμό και την κατάλληλη στιγμή για την εξαιρετική του στάση και την προθυμία του να μην τα παρατήσει.
Άρα, αυτό είναι κάτι ακόμη που δείχνει ότι ο Ιεχωβά δεν ξεχνάει τα έργα των υπηρετών του, και το ίδιο πρέπει να κάνουμε και εμείς.
Μιμούμενοι λοιπόν τον Ιεχωβά, ας αγωνιζόμαστε πάντοτε για να κάνουμε αυτό που είναι δίκαιο, σωστό.
Ας συνεχίσουμε να δείχνουμε κατανόηση για τους άλλους, συμπόνια, αγάπη ο ένας στον άλλον.
Και τότε αυτομάτως οι άλλοι θα νιώθουν ότι τους χρειαζόμαστε και ότι τους εκτιμούμε.
Και θα το κάνουμε ακόμα καλύτερο αν τους λέμε ευθέως, με εκφράσεις από την καρδιά μας, πόσο πολύ τους εκτιμούμε. Ενεργώντας έτσι, μιμούμαστε τον Θεό μας που ξέρει να εκτιμάει και που πάντα κάνει αυτό που είναι δίκαιο σε όσους τον υπηρετούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου