Τρίτη 26 Μαρτίου
Η αγάπη την οποία έχει ο Χριστός μάς καθιστά υπόχρεους . . . ώστε εκείνοι που ζουν να μη ζουν πια για τον εαυτό τους.—2 Κορ. 5:14, 15.
Όταν χάνουμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, μας λείπει αφάνταστα! Αρχικά, νιώθουμε μόνο πόνο, ιδίως αν υπέφερε προτού πεθάνει. Με τον καιρό όμως, αρχίζουμε ως έναν βαθμό να νιώθουμε και χαρά όταν σκεφτόμαστε κάτι που μας δίδαξε ή κάτι που έκανε ή είπε για να μας ενθαρρύνει ή για να μας κάνει να χαμογελάσουμε. Παρόμοια, θλιβόμαστε όταν διαβάζουμε για τα όσα υπέφερε ο Ιησούς και για τον θάνατό του. Την περίοδο της Ανάμνησης, αφιερώνουμε ειδικά χρόνο για να συλλογιστούμε τη σημασία της λυτρωτικής του θυσίας. (1 Κορ. 11:24, 25) Ωστόσο, βρίσκουμε μεγάλη χαρά όταν συλλογιζόμαστε όλα όσα είπε και έκανε ο Ιησούς όταν βρισκόταν στη γη. Επίσης, ενθαρρυνόμαστε όταν σκεφτόμαστε τα όσα κάνει τώρα και τα όσα θα κάνει για εμάς στο μέλλον. w23.01 σ. 26 ¶1, 2
https://drive.google.com/file/d/1c58AvEY1lYvnym3CnZNWD0hv1vXoMxpE/view?usp=sharing
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου