Μπορούμε να Χαιρόμαστε Παρά τη Στενοχώρια, την Πείνα και τη Γύμνια

 

 

https://www.jw.org/finder?locale=el&lank=pub-mwbv_202505_1_VIDEO&docid=1011214&applanguage=G

Από την αρχή του γάμου μας  θέλαμε πολύ να κάνουμε παιδιά.

Όταν λοιπόν μάθαμε ότι είμαι έγκυος,  πετούσαμε από τη χαρά μας.

Όταν η Μπέκι μού είπε ότι ήταν έγκυος  ήταν σαν να άναψε ένα φως στην καρδιά μου.

Αμέσως ένιωσα σαν πατέρας.

Κατευθείαν αρχίζεις να κάνεις σχέδια.

Πλημμυρίσαμε από αγάπη για το μωρό μας.

Μια μέρα, η Μπέκι δεν ένιωθε πολύ καλά  και μια φίλη μάς συμβούλεψε να πάμε στον γιατρό.

Πήγαμε λοιπόν, και της έκαναν υπερηχογράφημα.

Ο γιατρός είπε ότι η καρδιά δεν ακουγόταν πια.

Ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή,  δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Ξαφνικά  όλες εκείνες οι ελπίδες,  τα όνειρα, οι ετοιμασίες που κάνεις  χάνονται.

Ο χώρος που έκανες στην καρδιά σου για αυτό το παιδί  είναι τώρα μια τεράστια τρύπα που χάσκει  και δεν έχεις με τι να την κλείσεις.

Νιώθεις ένα απέραντο κενό.

Δεν ξέραμε τι να κάνουμε.

Αλλά εκείνο το βράδυ είχαμε συνάθροιση  και θέλαμε να πάμε.

Νιώθαμε ότι  το άγιο πνεύμα του Ιεχωβά ήταν εκεί  και θέλαμε να είμαστε εκεί  επειδή ξέραμε πως δεν θα το ξεπερνούσαμε με τη δική μας δύναμη.

Χρειαζόμασταν τον Ιεχωβά.

Όταν μαθεύτηκε ότι χάσαμε το μωρό  πάρα πολλά άτομα  μου είπαν τις δικές τους εμπειρίες  και έτσι νιώσαμε ότι δεν ήμασταν μόνοι.

Ο Ιεχωβά μάς έχει δώσει  και κάποιους υπέροχους φίλους  φίλους πιστότερους από αδέλφια...  που πάντοτε ξέρουν πότε έχουμε δύσκολη μέρα.

Αυτοί προσεύχονταν μαζί μας,  πήγαιναν βόλτες μαζί μας,  μας άκουγαν.

Ξέρω ότι όλα αυτά είναι εκφράσεις της αγάπης του Ιεχωβά.

Ακόμα παλεύουμε να ξαναβρούμε τη χαρά μας.

Στην προσωπική μου μελέτη  βρήκα ένα εδάφιο στον Ψαλμό 139  που με βοήθησε πολύ.

Λέει ότι δεν υπάρχει μέρος στο...  οποίο να μην μπορεί να μας βρει ο Ιεχωβά.

Κανένα σκοτάδι  δεν είναι πολύ σκοτεινό για τον Ιεχωβά.

Και νιώθαμε πως ήμασταν στο σκοτάδι.

Οι σκέψεις γύρω από αυτό το εδάφιο  με βοήθησαν πολύ.

Σταδιακά, λίγο λίγο  ο Ιεχωβά με βοήθησε να δω και πάλι την όμορφη πλευρά της ζωής.

Εδώ στη Βενεζουέλα,  πριν από την κρίση  δεν είχαμε τόσα οικονομικά προβλήματα όπως σήμερα.

Πηγαίναμε στα μαγαζιά,  ψωνίζαμε όσα τρόφιμα θέλαμε  και η ζωή κυλούσε ήρεμα.

Για εμάς,  η κατάσταση άρχισε να δυσκολεύει πριν από πέντε χρόνια.

Δεν μπορούσαμε να βρούμε τρόφιμα,  ούτε καν βασικά είδη.

Όταν πηγαίναμε να αγοράσουμε κάτι,  είχαν εξαντληθεί τα πάντα.

Δύο πρεσβύτεροι με επισκέπτονταν σχεδόν καθημερινά  και πάντα με ρωτούσαν τι χρειαζόμουν από τρόφιμα.

Όταν μαγείρευα και σέρβιρα  η πρώτη έγνοια μου ήταν να χορτάσουν τα παιδιά μου.

Πάντα τους έβαζα περισσότερο φαγητό.  Ο μικρότερος γιος μου ρωτούσε:  «Μαμά, εσύ μόνο αυτό θα φας;»  και του έλεγα:  «Ναι, αγάπη μου, μου φτάνει».  Εκείνος απαντούσε:  «Δεν σε πιστεύω».

Σκεφτόμουν: “Θα αντέξω”  αλλά δεν έτρωγα όσο χρειαζόταν ο οργανισμός μου.

Μια Κυριακή πρωί στη συνάθροιση  δεν ένιωθα καλά  αλλά ευχαριστώ τον Ιεχωβά που ήταν δίπλα η κόρη μου.  Όταν συνήλθα, μου είπε:  «Μαμά, λιποθύμησες τρεις φορές!»

Είπα: «Δεν είναι δυνατόν!»

Οι αδελφοί με πήγαν αμέσως στον γιατρό  ο οποίος διέγνωσε σοβαρό υποσιτισμό.

Οι αδελφοί κατέστρωσαν σχέδιο δράσης.

Έφερναν μαγειρεμένο φαγητό  και μάλιστα κάθονταν δίπλα μου  ώσπου να αδειάσω το πιάτο μου.

Δεν έχω ξαναπάρει ακόμα όλα τα κιλά που έχασα,  γιατί ήμουν λίγο πιο γεμάτη.

Αλλά από άποψη υγείας, νιώθω πολύ καλά.

Οι πρεσβύτεροι πάντα με φρόντιζαν,  και αυτό μου έδινε δύναμη.

Και ασφαλώς δεν έχασα ποτέ τη χαρά μου.

Όλα αυτά χάρη στον Ιεχωβά!

Τον ευχαριστώ επειδή Εκείνος με συντηρεί.

Με ντύνει, με τρέφει  και μου δίνει εξαιρετικούς φίλους.

Όλα αυτά μου τα δίνει ο Ιεχωβά.

Ένα χαρακτηριστικό της ζωής στη Νέα Υόρκη  είναι οι ξέφρενοι ρυθμοί της.

Κι αναγκάζεσαι να συμβαδίζεις κι εσύ.

Τα βγάζαμε πέρα  και ήμασταν χαρούμενοι κάνοντας σκαπανικό και δουλεύοντας  —ίσα ίσα για να επιβιώνουμε στη Νέα Υόρκη.

Ένα πράγμα που πρέπει να σε απασχολεί εδώ  είναι η ασφάλειά σου  —προσέχεις τι γίνεται γύρω σου.

Αλλά τους τυφώνες δεν τους είχαμε σκεφτεί ποτέ.

Είναι κάτι που δεν μας είχε απασχολήσει.

Τη μέρα που ακούσαμε την προειδοποίηση,  έβρεχε και είχε σηκωθεί αέρας.

Είδαμε το νερό να μπαίνει στο πάρκινγκ του κτιρίου μας,  και τότε κατάλαβα ότι κάτι κακό θα γινόταν.

Φύγαμε μόνο με τα ρούχα που φορούσαμε.

Απόλυτη καταστροφή.

Χάνεις τα πάντα  —μέσα σε μια νύχτα.

Ποτέ δεν μου είχε περάσει από το μυαλό  ότι θα έμπαινε το νερό στο σπίτι μας  και θα κατέστρεφε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε,  μέχρι και τα ρούχα μας.

Ένιωσα τι θα πει να μην έχεις τίποτα.

Η καρδιά μου είχε γίνει κομμάτια.

Αναρωτιόμουν: “Τι κάνουμε τώρα;”

Εκείνο το σαββατοκύριακο είχαμε συνέλευση.

Δεν είχα ούτε καν σακάκι ή γραβάτα.

Μάλλον θεωρούσα δεδομένα τα απλά πράγματα όπως τα ρούχα.

Δεν μου είχαν λείψει ποτέ.

Αλλά οι αδελφοί και οι αδελφές  μας βοήθησαν με πάρα πολλούς τρόπους.

Εκείνη την Παρασκευή άκουσα ένα χτύπημα στην πόρτα  —τρία κοστούμια  και παπούτσια!

Μας αγόρασαν ρούχα.

Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας.

Οι αδελφοί μάς αγκάλιαζαν και μας έδιναν φακέλους.

Είμαστε απολύτως πεπεισμένοι  ότι μας έντυσε η αγάπη του Ιεχωβά.

Μπορέσαμε να πάμε στη συνέλευση  και να απολαύσουμε την πνευματική τροφή,  παρότι ήμασταν σε αυτή την κατάσταση.

Αν και χάσαμε τα πάντα,  καταφέραμε να συνεχίσουμε το σκαπανικό,  κάτι που κάνουμε μέχρι σήμερα.

Ο Ιεχωβά μάς έχει δώσει μια υπόσχεση.

Αν επιζητούμε πρώτα τη Βασιλεία του,  όλα τα άλλα θα τα φροντίσει εκείνος.

Από εκεί πηγάζει η χαρά μου.

Ό,τι δοκιμασία και αν αντιμετωπίσουμε στη ζωή,  ακόμα και ως το σημείο της γύμνιας,  ποτέ δεν θα στερηθούμε τη σχέση που έχουμε με τον Θεό μας,  τον Ιεχωβά.