«Το Φως των Δικαίων Είναι Ολόλαμπρο»
(8 λεπτά) Συζήτηση.
Ο Λόγος του Θεού περιέχει ασύγκριτη σοφία και γνώση. Όταν βασιζόμαστε σε αυτόν για καθοδηγία, έχουμε αληθινή επιτυχία και ευτυχία, πράγματα που ο κόσμος δεν μπορεί να προσφέρει με τίποτα.
Βάλτε να παίξει το ΒΙΝΤΕΟ Ο Κόσμος Δεν Μπορεί να σου Δώσει Κάτι που Δεν Έχει. Μετά ρωτήστε:
Πώς δείχνει η εμπειρία της αδελφής Γκεϊνάνσινα πόσο ανώτερο είναι «το φως των δικαίων» σε σύγκριση με «το λυχνάρι των πονηρών»;—Παρ 13:9
Μη χάνετε ποτέ τον χρόνο σας ονειροπολώντας για όσα προσφέρει αυτός ο κόσμος ή μετανιώνοντας για τις επιλογές που έχετε κάνει ώστε να υπηρετείτε τον Ιεχωβά. (1Ιω 2:15-17) Αντίθετα, να σκέφτεστε “την υπερέχουσα αξία της γνώσης” που έχετε αποκτήσει.—Φλπ 3:8.
Ζούσα στον βορρά με τον θαυμάσιο νυχτερινό, έναστρο ουρανό και τα υπέροχα έλατα.
Ένιωθα πως αυτό ήταν το ωραιότερο μέρος στον κόσμο.
Η μαμά μου πάντοτε έστρεφε την προσοχή μου στην ομορφιά της δημιουργίας.
Και πάντα μου έλεγε: «Κόρη μου είναι πολύ σημαντικό να ζήσεις σωστά τη ζωή σου».
Τα ερωτήματα που τριγύριζαν στο μυαλό μου ήταν “Άραγε γιατί να ζούμε; Γιατί να υπάρχουν τόσα βάσανα, αδικία και πόνος;”
Στα 18 μου, άρχισα να μαθαίνω ένα είδος καράτε που λέγεται Κιοκουσίνκαϊ.
Φανταστείτε πολλά άτομα ντυμένα με στολές να στέκονται ατρόμητα και άφοβα σε σειρές και να εξασκούνται για να βελτιώσουν τις γροθιές και τις επιδόσεις τους.
Σκέφτηκα: “Αυτό είναι! Αυτό ακριβώς έψαχνα!”
Έβαλα στόχο να πάρω μέρος στο επόμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα να κερδίσω ένα μετάλλιο και το όνομά μου να μείνει στην ιστορία ώστε να με θυμούνται οι μελλοντικές γενιές.
Ανάμεσα σε εκείνους τους αθλητές άκουγα πολλά ωραία λόγια και αποφθέγματα αλλά δεν ήταν όλα τόσο αγνά όσο νόμιζα. Θυμάμαι μια φορά είχα καθίσει κάπου και ένιωθα ένα αίσθημα κενού που δεν έλεγε να φύγει.
Και τότε, για πρώτη φορά στη ζωή μου μίλησα στον Θεό. Προσευχήθηκα λέγοντας: «Δεν σε καταλαβαίνω.
Γιατί ενώ υπάρχει τόση ομορφιά στον κόσμο να υπάρχουν και τόσα βάσανα;
Αυτό θέλεις στ’ αλήθεια για εμάς —να ζούμε έτσι;»
Πρέπει να προσευχόμουν γύρω στις τέσσερις ώρες.
Πιστεύω ότι το ισχυρότερο αίσθημα κενού και μοναξιάς είναι αυτό που νιώθει το δημιούργημα χωρίς τον Δημιουργό του. Και εγώ τότε ένιωθα πολλή μοναξιά.
Λίγο αργότερα άκουσα ένα χτύπημα στην πόρτα.
Ήταν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Άρχισα να μελετώ τη Γραφή.
Ήταν υπέροχα!
Κάποια φορά, η αδελφή που μελετούσε μαζί μου με κοίταξε και, παρατηρώντας όλες τις μελανιές πάνω μου και τους μώλωπες στις κλειδώσεις μου αναστέναξε βαθιά και κούνησε το κεφάλι της.
Τη ρώτησα: «Όλα καλά;»
Εκείνη είπε: «Ξέρεις κάτι; Πονάω πολύ».
Και εγώ είπα: «Γιατί πονάς;»
Μου λέει: «Βλέπω τα χέρια σου τους αγκώνες σου, τα χτυπημένα σου πόδια.
Δεν πονάς;»
Εγώ είπα: «Ναι, πονάω».
Και εκείνη είπε: «Πονάω που σε βλέπω να πονάς». Τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο Ιεχωβά είναι ο αληθινός Θεός και ότι αυτή ήταν πραγματικά η αλήθεια.
Ήταν δύσκολο. Η πίεση από συγγενείς και φίλους ήταν πολύ μεγάλη.
Αλλά αυτό που δυσκολεύτηκα περισσότερο να νικήσω ήταν η προσκόλλησή μου στο καράτε.
Έμενε μόλις ένας χρόνος για το παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Είχα προετοιμαστεί για αυτό.
Είχα δουλέψει πέντε χρόνια για να πετύχω αυτόν τον στόχο.
Η δόξα φαίνεται πολύ γλυκιά όταν είσαι ο νικητής όταν οι αντίπαλοί σου σωριάζονται στο έδαφος.
Πήρα λοιπόν το αεροπλάνο και πήγα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Όταν προκρίθηκα στους τέσσερις πρώτους και έπρεπε να αγωνιστώ για την τρίτη θέση ήθελα να ζητήσω από τον προπονητή μου να αποσυρθώ. Γιατί; Επειδή δεν ένιωθα πια κανένα μέλος του σώματός μου είχα χτυπήσει παντού.
Αλλά αυτός είπε «Ξέρεις ότι σε αγαπάμε πάρα πολύ. Δως τα όλα!»
Εκείνη τη στιγμή, έκανα τη σύγκριση είδα τη διαφορά ανάμεσα στην αγάπη του κόσμου και στην αγάπη μέσα στην οργάνωση του Ιεχωβά.
Ήταν σαν να μου έλεγε ο κόσμος: «Σε αγαπάμε.
Άντε τώρα να πεθάνεις!»
Αλλά η αγάπη μέσα στην οργάνωση έλεγε «Πονάω που σε βλέπω να πονάς».
Συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος δεν μπορεί να σου δώσει κάτι που δεν έχει δεν ξέρει πώς να αγαπάει.
Παρ’ όλα αυτά, πήρα μέρος στον αγώνα και κέρδισα το χάλκινο μετάλλιο.
Και ενώ στεκόμουν στο βάθρο κατάλαβα ότι η δόξα που λαβαίνεις από ανθρώπους που δεν σε αγαπούν δεν έχει καμία αξία.
Όποιος βάζει στόχο στη ζωή του την ατομική του δόξα θα νιώθει πάντα απογοητευμένος και κενός.
Πήρα λοιπόν τη σταθερή απόφαση να απαγκιστρωθώ από το καράτε.
Άρχισα να κηρύττω και βαφτίστηκα το 2005 στην καλοκαιρινή συνέλευση στο Κουργκάν.
Αργότερα, ξεκίνησα το τακτικό σκαπανικό.
Έμαθα την ταταρική γλώσσα για να υπηρετήσω σε αυτόν τον τομέα.
Τώρα, όταν κοιτάζω τον έναστρο ουρανό τα βράδια δεν νιώθω απελπισία αλλά απέραντη χαρά επειδή γνωρίζω από ποιον προέρχονται όλα αυτά από τον στοργικό μας Δημιουργό, τον Ιεχωβά Θεό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου