Το Κυβερνών Σώμα Προφυλάσσει την Ενότητα—Μέρος 1
https://www.jw.org/finder?wtlocale=G&docid=1112024330&srcid=share
Το Κυβερνών Σώμα ανέκαθεν ένιωθε έντονα την ευθύνη να ανταποκρίνεται στην εντολή του Ιησού: «Βόσκε τα αρνιά μου ... Ποίμαινε τα προβατάκια μου».
Με τη σημερινή τεχνολογία νιώθουμε το Κυβερνών Σώμα οικογένειά μας.
Αλλά είχε παλιότερα η παγκόσμια αδελφότητα τόσο μεγάλο δέσιμο με το Κυβερνών Σώμα; Πάμε πίσω στον Ιανουάριο του 1945.
Οι αδελφοί Νορ και Φρανς ξεκίνησαν μια περιοδεία στη Λατινική Αμερική που ολοκληρώθηκε με συνελεύσεις στη Βόρεια Αμερική.
Κράτησε τέσσερις μήνες.
Σκοπός ήταν να επισκεφτούν τα γραφεία τμήματος, να οργανώσουν καινούρια γραφεία τμήματος και να προωθήσουν το έργο κηρύγματος της Βασιλείας.
Οι υπηρεσιακές περιοδείες συνήθως περιλάμβαναν την επίβλεψη της λειτουργίας του Μπέθελ, ομιλίες σε συνελεύσεις, αφιέρωση νέων εγκαταστάσεων, επισκέψεις για ένα βράδυ σε απομακρυσμένους ιεραποστολικούς οίκους και συναθροίσεις με τοπική εκκλησία.
Και όλα αυτά τα στρίμωχναν μέσα σε λίγες μέρες.
Έδιναν οδηγίες για τη διακονία αγρού, για τις συναθροίσεις, και ενημέρωναν τους αδελφούς για το τι γίνεται στον παγκόσμιο αγρό.
Και μετά αφιέρωναν χρόνο για να βγουν μαζί τους στο έργο.
Σε μια τέτοια επίσκεψη, έκαναν μια στάση στη Γουατεμάλα, όπου επισκέφτηκαν μια πολύ μικρή εκκλησία μόλις 8 ατόμων.
Αγαπούσαν πάρα πολύ το έργο.
Μπορώ να πω εκ πείρας ότι ο αδελφός Νορ είχε τους ιεραποστόλους στην καρδιά του.
Όταν έστειλε τους πρώτους στη Λατινική Αμερική, ήθελε πολύ να δει πώς τα πάνε.
Γι’ αυτό, τους επισκέφτηκε.
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο για να επισκεφτεί όσο το δυνατόν περισσότερους ιεραποστολικούς οίκους.
Συναντιόταν προσωπικά με τον κάθε ιεραπόστολο για να δει τι δυσκολίες είχε, για να κάνει διευθετήσεις για καλύτερα καταλύματα αν χρειαζόταν, να αξιολογήσει τις προοπτικές για αύξηση, να ιδρύσει νέα γραφεία τμήματος ή να διευθετήσει την αγορά καινούριων εγκαταστάσεων.
Ο αδελφός Νορ αγαπούσε πολύ την αδελφότητα, ειδικά τους ιεραποστόλους και τους Μπεθελίτες, και εκμεταλλευόταν κάθε 15λεπτη ή 20λεπτη στάση σε σταθμό τρένου ή αεροδρόμιο για να τους ενθαρρύνει ή για να τους βοηθήσει να προωθήσουν το έργο κηρύγματος.
Ο αδελφός Νορ ανησυχούσε πάρα πολύ για το πώς ήταν οι αδελφοί στις χώρες που πλήγηκαν από τον πόλεμο στην Ευρώπη.
Ο αδελφός Νορ και ο αδελφός Χένσελ ταξίδεψαν στη Βρετανία, στη Γαλλία, στην Ελβετία, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και στη Σκανδιναβία τον Νοέμβριο του ’45.
Είχαν περάσει λίγοι μόνο μήνες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και οι σιδηροδρομικές γραμμές, οι γέφυρες ήταν κατεστραμμένες.
Οπότε οι μετακινήσεις από πόλη σε πόλη δεν ήταν εύκολες.
Δεν ήταν ταξίδι αναψυχής, ήταν δύσκολο πράγμα.
Αλλά αυτοί οι αδελφοί το έκαναν επειδή αγαπούσαν τους αδελφούς και ήθελαν να βοηθήσουν και να ενθαρρύνουν τους αδελφούς σε εκείνες τις χώρες.
Αφού επισκέφτηκαν τους αδελφούς στην τσακισμένη από τον πόλεμο Ευρώπη, ο αδελφός Νορ και ο αδελφός Χένσελ ξεκίνησαν μια πολύ δύσκολη και μεγάλη περιοδεία 76.000 χιλιομέτρων.
Επισκέφτηκαν χώρες όπου υπήρχαν λίγοι ή και καθόλου Μάρτυρες.
Αν δεν υπήρχε γραφείο τμήματος στις χώρες που επισκέπτονταν, συναντιούνταν με τις τοπικές εκκλησίες σε σπίτια, παρακολουθούσαν τις συναθροίσεις τους και πήγαιναν μαζί με τους ντόπιους αδελφούς σε σπίτια ενδιαφερομένων για μια μικρή συνάθροιση.
Πολλές φορές νοίκιαζαν χώρους για δημόσιες συναθροίσεις.
Οι αδελφοί Νορ και Χένσελ διαφήμιζαν στους δρόμους την ομιλία που θα γινόταν το βράδυ.
Μάλιστα ο αδελφός Νορ πήγαινε και σε πορείες με ποδήλατα για να διαφημίσει τις ομιλίες του.
Και αυτές οι συναθροίσεις προσέλκυαν εκατοντάδες ενδιαφερομένους, παρότι σε μια πόλη οι αδελφοί είχαν λάβει ένα απειλητικό σημείωμα.
Βέβαια, τα πράγματα δεν πήγαιναν πάντα όπως τα σχεδίαζαν.
Μια φορά που οι αδελφοί Νορ και Χένσελ έκαναν μια υπηρεσιακή περιοδεία σε χώρες της Αφρικής ήταν να πάνε στη Νιγηρία για ομιλίες σε δύο συνελεύσεις.
Στη μία από τις δύο έπρεπε να ταξιδέψουν οδικώς 640 χιλιόμετρα.
Ξεκίνησαν λοιπόν στις 3.30 το πρωί.
Στη διαδρομή όμως το αυτοκίνητο παρουσίασε προβλήματα.
Ταλαιπωρήθηκαν πολύ και έχασαν 18 ώρες.
Κατάλαβαν ότι δεν θα κατάφερναν να πάνε στη συνέλευση.
Γι’ αυτό, αποφάσισαν να γυρίσουν στο γραφείο τμήματος στο Λάγος.
Αλλά στην επιστροφή έκαναν 24 ώρες μέσα από ζούγκλες, ενώ το αυτοκίνητο έβγαλε και άλλα προβλήματα.
Επέστρεψαν στο γραφείο τμήματος, ξεκουράστηκαν για πολύ λίγο και ξεκίνησαν αμέσως για το επόμενο γραφείο τμήματος.
Ο αδελφός Νορ αγαπούσε τους αδελφούς και απολάμβανε τη συντροφιά τους.
Θυμάμαι πολύ καλά ότι μετά την τελική ομιλία έβγαλε το μαντήλι του και το κουνούσε στους αδελφούς, και εμείς στο ακροατήριο βγάλαμε τα μαντήλια μας και τα κουνούσαμε και εμείς πολλή ώρα.
Και όχι μόνο αυτό.
Μαζί με τον αδελφό Χένσελ πήγαν στον σιδηροδρομικό σταθμό για να αποχαιρετήσουν τους αδελφούς που θα έφευγαν με ειδικά τρένα.
Τους φώναζαν: <i>«</i><i>Άουφ Φίντερζεν! Γκούτε Ράιζε!»</i> Και το έκαναν αυτό μέχρι τις 10:30 το βράδυ.
Δεν σκέφτονταν την άνεσή τους, αλλά σκέφτονταν τους αδελφούς τους.
Το 1952 ζητήσαμε από τις αρχές να κάνουμε μια μεγάλη ειδική συνέλευση στην Αθήνα, αλλά δεν μας το επέτρεψαν επειδή παρενέβη ο κλήρος.
Επειδή όμως ο αδελφός Νορ δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία να ενθαρρύνει τους αδελφούς στην Ελλάδα, άλλαξε το πλάνο.
Αυτός και ο αδελφός Χένσελ θα πήγαιναν με ταξί σε σπίτια ντόπιων αδελφών για να κάνουν μια ομιλία για περίπου 20 λεπτά.
Πήγαιναν από το ένα σπίτι στο άλλο, παρ’ όλο που κινδύνευαν να τους συλλάβουν επειδή έκαναν συναθροίσεις.
Κατάφεραν να συναντήσουν 905 Έλληνες αδελφούς.
Περιγράφοντας εκείνη τη μέρα, ο αδελφός Νορ έγραψε: «Ήταν μια από τις πιο ευλογημένες εμπειρίες της ζωής μας».
Ο αδελφός Φρανς πήγε στην Ισπανία πολλές φορές.
Αλλά τη δεκαετία του ’50 το έργο μας ήταν υπό απαγόρευση.
Ήθελε να ενθαρρύνει τους τοπικούς αδελφούς, αλλά τον ενδιέφερε ιδιαίτερα η ασφάλειά τους.
Κάποτε ο αδελφός Φρανς και ο οδηγός του αποφάσισαν να παρκάρουν κοντά στο σπίτι του αδελφού που θα τους φιλοξενούσε, του αδελφού Γκαρσία, που ήταν μηχανικός.
Είχαν ανοίξει λοιπόν το καπό του αυτοκινήτου και ρώτησαν έναν γείτονα: «Υπάρχει κάποιος μηχανικός εδώ κοντά;» Φυσικά, τους έστειλαν στον αδελφό Γκαρσία.
Ο αδελφός Γκαρσία είδε το αυτοκίνητο και είπε: «Πρέπει να το φέρετε στο συνεργείο μου».
Και αυτή ήταν η αφορμή να συναντηθεί ο αδελφός Φρανς με τοπικούς αδελφούς.
Μετά, επειδή θα πήγαιναν με τα πόδια στη συνάθροιση, ο αδελφός Φρανς φόρεσε έναν μπερέ και μια προβιά που φορούσαν συνήθως οι άνθρωποι στην περιοχή για να μην ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους αδελφούς.
Εκείνοι οι αδελφοί ήταν πολύ στοργικοί και θαρραλέοι.
Προσπαθούσαν σκληρά να βοηθούν τους αδελφούς σε χώρες υπό απαγόρευση να διατηρούν τον ζήλο τους, διακινδυνεύοντας ακόμη και την ασφάλειά τους.
Μάλιστα, μια φορά τον αδελφό Φρανς τον συνέλαβαν σε μια συνάθροιση στη Βαρκελώνη.
Το πρόγραμμα που είχαν σε τέτοιες περιοδείες πρέπει να ήταν εξαντλητικό.
Κάποιες φορές, αν ταξίδευαν σε μια χώρα που ήταν υπό απαγόρευση, επισκέπτονταν τις αρχές για να ζητήσουν να νομιμοποιηθεί το έργο μας.
Ο αδελφός Νορ επισκεπτόταν όλα τα γραφεία τμήματος για να ενθαρρύνει τους αδελφούς και να μιλήσει με τους ιεραποστόλους.
Αλλά τη δεκαετία του ’50, που υπήρχε μεγάλη αύξηση, δεν μπορούσε πια να τα κάνει όλα μόνος του.
Γι’ αυτό, αποφάσισε να εκπαιδεύσει μερικούς από εμάς τους αδελφούς για να τον βοηθάμε σε αυτό το έργο, ώστε να γίνεται σωστά η ποίμανση και να υπάρχει ενότητα στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσαν τα γραφεία τμήματος.
Στην υπηρεσιακή περιοδεία στην Αφρική το 1963, ο αδελφός Χένσελ παρακολούθησε τη συνέλευση στην Γκμπάρνγκα της Λιβερίας.
Ξαφνικά, μπήκαν μέσα στρατιώτες και συνέλαβαν τον αδελφό Χένσελ και άλλους.
Τον κακομεταχειρίστηκαν, τον χτύπησαν με τον υποκόπανο του τουφεκιού τόσο πολύ που νόμιζε ότι θα πεθάνει.
Αλλά έμεινε εκεί για να ενθαρρύνει και να βοηθήσει τους αδελφούς να μείνουν πιστοί και να μη συμβιβαστούν.
Όταν τον άφησαν ελεύθερο, αντί να γυρίσει πίσω, ολοκλήρωσε τον διορισμό του και επισκέφτηκε και τα υπόλοιπα γραφεία τμήματος και, όταν επέστρεψε, ποτέ δεν παρέστησε τον ήρωα.
Για αυτόν ήταν απλώς το τίμημα που πλήρωσε στην υπηρεσία του Κυρίου.
Οι εκπρόσωποι από τα κεντρικά γραφεία ήθελαν πάντα το καλύτερο για τους επισκέπτες αδελφούς στις διεθνείς συνελεύσεις.
Οι αδελφοί Νορ και Χένσελ πήγαιναν αυτοπροσώπως για να δουν τους χώρους και να κάνουν τα συμβόλαια.
Πιο πρόσφατα, ο αδελφός Τζάρας επισκεπτόταν ο ίδιος τα ξενοδοχεία για να διασφαλίσει ότι τα δωμάτια ήταν αρκετά άνετα και καθαρά.
Μάλιστα δοκίμαζε και τα κρεβάτια.
Ο αδελφός Νορ γνώριζε καλά την κατάσταση που αντιμετώπιζαν οι αδελφοί στη Σοβιετική Ένωση.
Έγραψε πολλές επιστολές για να προτρέψει τους αδελφούς να είναι ενωμένοι και να ακολουθούν την κατεύθυνση της οργάνωσης.
Μια από αυτές τις επιστολές έπεσε στα χέρια της Κα-Γκε-Μπε, και αυτοί την παραποίησαν.
Όταν το έμαθε ο αδελφός Νορ, είπε στους αδελφούς να προσέξουν το πνεύμα της επιστολής, επειδή από το πνεύμα της επιστολής θα καταλάβαιναν αμέσως αν ήταν από την οργάνωση ή αν ήταν πλαστή.
Και αυτό επειδή το πνεύμα της οργάνωσης είναι να ενώνει τους αδελφούς, όχι να τους διαιρεί.
Εκτός από όλα αυτά που έκαναν για το έργο διεθνώς, παράλληλα κατηύθυναν το έργο και την επέκταση στα παγκόσμια κεντρικά γραφεία, χειρίζονταν νομικά ζητήματα, οργάνωναν συνελεύσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και έκαναν ομιλίες σε αυτές, έκαναν ομιλίες στη Σχολή Γαλαάδ και στις αποφοιτήσεις, στις ετήσιες συνελεύσεις, και ταυτόχρονα είχαν να φροντίσουν τη δική τους πνευματικότητα και των συζύγων τους, αν ήταν παντρεμένοι.
Τις επόμενες δεκαετίες θα υπήρχε μεγαλύτερη αύξηση, αλλά και μεγαλύτερες προκλήσεις.
1112024330-G
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου