Σεθ Χάιατ: Ο Ιεχωβά Φροντίζει για το Ποίμνιό Του (Ιεζ. 34:11)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod26_28_VIDEO
Πώς θα νιώθατε αν ο Ιεχωβά σάς εμπιστευόταν κάτι πολύ πολύτιμο και σας ζητούσε να του το φροντίζετε; Αυτό θα ήταν ένα καταπληκτικό προνόμιο, έτσι δεν είναι; Αλλά, ε, παράλληλα με το ότι αναγνωρίζουμε πως αυτό είναι προνόμιο, σκεφτόμαστε και την ευθύνη που το συνοδεύει.
Ακριβώς αυτό νιώθουν οι πρεσβύτεροι και οι επίσκοποι ως οι πνευματικοί ποιμένες.
Ο Ιεχωβά μάς έχει εμπιστευτεί τη φροντίδα του ποιμνίου του.
Αυτή είναι η οικογένεια των λάτρεών του, όλων όσων τον αγαπούν εδώ στη γη.
Γι’ αυτό τα λόγια του σημερινού εδαφίου ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τους πρεσβυτέρους και τους επισκόπους.
Ο Ιεχωβά λέει: «Θα ψάξω ο ίδιος για τα πρόβατά μου και θα τα φροντίσω».
Επομένως, είναι φανερό ότι ο Ιεχωβά δεν αποφεύγει την ευθύνη του.
Αλλά τι τον έκανε να πει: “Εγώ ο ίδιος θα το κάνω”; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα βρίσκεται στο δεύτερο εδάφιο του κεφαλαίου 34 του Ιεζεκιήλ.
Σας παρακαλώ να ανοίξουμε εκεί και να διαβάσουμε μαζί το δεύτερο μέρος του εδαφίου 2, και προσέξτε τι λέει ο Ιεχωβά: «Αλίμονο στους ποιμένες του Ισραήλ».
Ποιοι είναι όμως οι ποιμένες του Ισραήλ; Στις ημέρες του Ιεζεκιήλ, αυτοί ήταν οι άντρες στους οποίους είχε ανατεθεί η ευθύνη να φροντίζουν το ποίμνιο του Ιεχωβά, τα πρόβατά του.
Και εδώ ο Ιεχωβά λέει σε εκείνους τους άντρες: “Αλίμονο σε εσάς”.
Γιατί; Προσέξτε τι λέει το εδάφιο 4: «Δεν ενισχύσατε τα αδύναμα ούτε γιατρέψατε τα άρρωστα ούτε επιδέσατε τα τραυματισμένα ούτε φέρατε πίσω τα ξεστρατισμένα ούτε αναζητήσατε τα χαμένα· αντιθέτως, τα εξουσιάζατε με σκληρό και τυραννικό τρόπο».
Ασφαλώς, αυτά τα λόγια δεν θα ήθελε να τα ακούσει κανένας πνευματικός ποιμένας.
Κάποια στιγμή, αυτοί οι άντρες ξέχασαν ότι ήταν ποιμένες του ποιμνίου του Ιεχωβά, όχι του δικού τους ποιμνίου.
Πριν από χρόνια, μια αδελφή της οποίας ο πατέρας εκτρέφει πρόβατα μου είπε κάτι πολύ ενδιαφέρον.
Είπε: «Τα πρόβατα έχουν θέμα».
Τι εννοούσε με αυτό; Τα οικόσιτα πρόβατα είναι ανυπεράσπιστα και εξαρτώνται πλήρως από τον βοσκό για να τα φροντίζει.
Τα πρόβατα χρειάζονται συνέχεια τροφή.
Γνωρίζουν τη φωνή του ποιμένα τους, αλλά δεν ακούν πάντοτε.
Αποσπώνται εύκολα, απομακρύνονται, παγιδεύονται, χάνονται και χρειάζονται βοήθεια.
Εξαρτώνται από τον ποιμένα.
Φυσικά, αν ένας ποιμένας μεταχειριζόταν σκληρά ένα κυριολεκτικό ποίμνιο, αυτό θα ήταν καταστροφικό, έτσι δεν είναι; Από πολλές απόψεις, ο λαός του Ιεχωβά είναι σαν τα πρόβατα.
Χρειάζεται φροντίδα.
Ο Ιεχωβά ενδιαφέρεται για την ευημερία του λαού του και έχει εμπιστευτεί σε ανθρώπινους υποποιμένες, πνευματικούς ποιμένες, τη φροντίδα ενός ποιμνίου για το οποίο έχει πληρώσει ακριβό τίμημα.
Και είναι σημαντικό, καθώς φροντίζουμε το ποίμνιο, να αντανακλούμε τη στοργική φροντίδα και το ενδιαφέρον του Ιεχωβά.
Πόσο σημαντικό είναι; Προσέξτε τι λέει ο Ιεχωβά στους ποιμένες των ημερών του Ιεζεκιήλ, όπως γραμμένο στο εδάφιο 10.
Στο δεύτερο μέρος του εδαφίου, ο Ιεχωβά λέει: «Εγώ είμαι εναντίον των ποιμένων και θα τους ζητήσω λογαριασμό για τα πρόβατά μου».
Επομένως, ο Ιεχωβά προσέχει τον τρόπο με τον οποίο ποιμαίνουμε το ποίμνιο.
Εσείς, νεαροί άντρες, αδελφοί, διακονικοί υπηρέτες που επιδιώκετε περισσότερες ευθύνες, είναι σημαντικό να καταλάβετε το νόημα από όσα λέει εδώ ο Ιεχωβά.
Ο Ιεχωβά είναι ο υπέρτατος ποιμένας.
Τι μπορούμε να μάθουμε από το παράδειγμά του που θα μας βοηθήσει να φροντίζουμε αποτελεσματικά το ποίμνιο που μας είναι εμπιστευμένο; Ας δούμε τρία σημεία.
Πρώτα από όλα, ο Ιεχωβά είναι προσιτός, δηλαδή είναι εύκολο να του μιλήσει κάποιος και να συνεργαστεί μαζί του.
Στο Πράξεις 17:27, ο απόστολος Παύλος λέει ότι ο Ιεχωβά «δεν είναι μακριά από τον καθέναν μας».
Αυτή είναι μια όμορφη έκφραση.
Ο Ιεχωβά δεν είναι απόμακρος, ψυχρός ή αποστασιοποιημένος.
Δεν θέλει να κρατάει τα πρόβατά του μακριά.
Αντίθετα, μας προσκαλεί να αναπτύξουμε στενή σχέση μαζί του.
Ενδιαφέρεται για όσα σας συμβαίνουν και θέλει να πετύχετε.
Είναι σημαντικό οι πνευματικοί ποιμένες να αντανακλούν την ίδια άποψη για τα πρόβατα.
Το 1985, εργαζόμουν περιστασιακά στο Μπρούκλιν.
Ήταν μια φανταστική εμπειρία, και έμαθα πολλά.
Αλλά ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα που έμαθα ήταν από μια ανακοίνωση σε έναν πίνακα ανακοινώσεων στο κτίριο όπου εργαζόμουν.
Η ανακοίνωση απευθυνόταν σε επισκόπους, πιθανότατα σε πρεσβυτέρους του Μπέθελ εκείνη την εποχή.
Το βασικό μήνυμα ήταν: “Αν ένας αδελφός σας πλησιάσει και χρειάζεται να μιλήσει, αφιερώστε του χρόνο. Αφιερώστε χρόνο για να μιλήσετε”.
Με άλλα λόγια, οι επίσκοποι, οι πρεσβύτεροι είναι πάντοτε ποιμένες.
Αυτή η ανακοίνωση πραγματικά με εντυπωσίασε.
Τότε ήμουν περίπου έναν χρόνο πρεσβύτερος.
Και αυτή η σκέψη με επηρέασε, με έκανε να γίνω καλύτερος πρεσβύτερος και ποιμένας.
Έχουμε εξαιρετικά παραδείγματα στο Μπέθελ και στις εκκλησίες μας από ποιμένες που εκδηλώνουν αυτή την ιδιότητα και είναι προσιτοί.
Όλοι θέλουμε να αντανακλούμε αυτή την ιδιότητα πάντοτε.
Ένα δεύτερο μάθημα που παίρνουμε από τον Υπέρτατο Ποιμένα είναι ότι ο Ιεχωβά ακούει.
Είναι καλός ακροατής.
Στον Ψαλμό 65:2, αποκαλείται “Εκείνος που ακούει προσευχή”.
Ο Ιεχωβά μάς προσκαλεί να επικοινωνούμε μαζί του, και είναι θαυμάσιο να σκεφτόμαστε ότι μπορούμε να τον πλησιάζουμε και να του μιλάμε για οτιδήποτε μας απασχολεί.
Μερικές φορές μπορεί να μιλήσουμε ακόμα και «αχαλίνωτα», όχι από ασέβεια, αλλά επειδή είμαστε αναστατωμένοι ή και θυμωμένοι.
Ωστόσο, μπορούμε να του εκφράζουμε με ειλικρίνεια τα αισθήματά μας.
Επίσης, μπορούμε να του μιλάμε ειλικρινά για τις αμαρτίες μας και να είμαστε σίγουροι ότι θα μας συγχωρήσει.
Και ως επίσκοποι, ενθαρρύνουμε την καλή επικοινωνία με όλους όσους συνεργαζόμαστε ακούγοντάς τους προσεκτικά; Νιώθουν άνετα να μας πλησιάσουν και να μας μιλήσουν για κάποιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν, ίσως στην προσωπική τους ζωή, στην εκκλησία τους ή στον διορισμό εργασίας τους; Έρχονται άραγε ποτέ σε εμάς για να αποκαλύψουν κάποιο λάθος που έχουν κάνει; Αν είμαστε καλοί ακροατές, ενθαρρύνουμε αυτού του είδους την επικοινωνία.
Το τρίτο μάθημα είναι ότι ο Ιεχωβά είναι συμπονετικός.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι βλέπει τα παθήματα των άλλων και κάνει πρακτικά βήματα για να τους βοηθήσει.
Μπορούμε και εμείς να κάνουμε το ίδιο.
Χρειάζεται όμως να γνωρίζουμε το ποίμνιο, να αφιερώνουμε χρόνο για να γνωρίζουμε το κάθε πρόβατο, τις περιστάσεις και τις δυσκολίες του.
Τότε θα μπορούμε να δείχνουμε τη συμπόνια που δείχνει και ο Ιεχωβά.
Στο 2 Χρονικών 36:15, λέει ότι ”ο Ιεχωβά νιώθει συμπόνια για τον λαό του”.
Είθε να δείχνουμε και εμείς την ίδια συμπόνια στον τρόπο με τον οποίο φερόμαστε στο ποίμνιο.
Πριν από 30 χρόνια, <i>Η Σκοπιά</i> έκανε μια ενδιαφέρουσα δήλωση.
Εξηγούσε ότι οι πρεσβύτεροι δεν είναι πλήρους απασχόλησης δικαστές, είναι πλήρους απασχόλησης ποιμένες.
Και έλεγε: «Η πρωταρχική τους ευθύνη είναι να φυλάνε τα πρόβατα και να τα περιφρουρούν, να τα διατηρούν <i>μέσα</i> στο ποίμνιο».
Αυτή είναι μια επίκαιρη υπενθύμιση.
Είθε όλοι όσοι έχουμε το προνόμιο να υπηρετούμε ως πρεσβύτεροι, επίσκοποι και ποιμένες να το θυμόμαστε αυτό και να μιμούμαστε τον Υπέρτατο Ποιμένα.
Να είμαστε προσιτοί, καλοί ακροατές και συμπονετικοί.
Αν το κάνουμε αυτό, θα έχουμε σίγουρα την επιδοκιμασία του Ιεχωβά, που είναι ο Υπέρτατος Ποιμένας και ο Επίσκοπος των ψυχών μας.
jwbvod26-G
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου