Γκάιους Γκλόκεντιν: Γιατί να Λέμε «Συγνώμη»; (Λουκ. 15:18)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod26_31_VIDEO
Στην παραβολή για τον άσωτο γιο, διαβάζουμε ότι ο γιος είπε στον πατέρα του: «Αμάρτησα εναντίον του ουρανού και εναντίον σου».
Οπότε, εκδήλωσε ειλικρινή μετάνοια και ζητούσε συγχώρηση.
Σήμερα, λοιπόν, θα μιλήσουμε για τη μετάνοια.
Το θέμα μας είναι: «Γιατί να Λέμε “Συγνώμη”;» Θα απαντήσουμε στις εξής τρεις ερωτήσεις: Τι είναι μετάνοια; Γιατί λέμε ότι αμαρτάνουμε «εναντίον του ουρανού» όταν αμαρτάνουμε εναντίον άλλων; Και η τρίτη: Τι μαθαίνουμε αντιπαραβάλλοντας το παράδειγμα του Ιούδα του Ισκαριώτη με του αποστόλου Πέτρου; Τι είναι μετάνοια λοιπόν; Ας αναλύσουμε τι έκανε ο γιος στην παραβολή του Ιησού.
Ας ανοίξουμε στον Λουκά, κεφάλαιο 15.
Σύμφωνα με όσα διαβάζουμε στο εδάφιο Λουκάς 15:17, ο γιος «συνήλθε».
Με άλλα λόγια, άρχισε να αντιλαμβάνεται την πλήρη έκταση της αδικοπραγίας του.
Κατάλαβε πόσο είχε ξεπέσει.
Ένιωσε μεταμέλεια.
Ας διαβάσουμε τώρα το εδάφιο 18.
Εδώ βλέπουμε ότι περιλαμβανόταν η διάνοια και η καρδιά του.
Τι είπε μονολογώντας; «Αμάρτησα εναντίον του ουρανού».
Οπότε, αναγνώρισε ότι οι κανόνες του Θεού είναι δίκαιοι και ήθελε να αποκτήσει ξανά την εύνοια του Θεού.
Τι είναι μετάνοια λοιπόν; Είναι η αλλαγή στον τρόπο σκέψης και στη στάση μας.
Περιλαμβάνει το να νιώθουμε άσχημα και βαθιά λυπημένοι για όσα έχουμε κάνει ή για όσα δεν έχουμε κάνει ενώ θα έπρεπε.
Μεταμελούμαστε για τα λάθη και τις αμαρτίες μας.
Το ότι ο γιος είχε μετανοήσει ειλικρινά έγινε φανερό από τις ενέργειες που έκανε στη συνέχεια.
Ας δούμε το εδάφιο 20.
Εκεί λέει ότι «σηκώθηκε λοιπόν [ο γιος] και πήγε στον πατέρα του».
Άρα, η μετάνοια τον έκανε να αλλάξει πορεία.
Ήταν πρόθυμος να δεχτεί τις συνέπειες.
Ζήτησε συγχώρηση.
Δεν άρχισε τις δικαιολογίες για όσα έκανε.
Και τώρα η δεύτερη ερώτηση: Γιατί αμαρτάνουμε «εναντίον του ουρανού» όταν αμαρτάνουμε εναντίον άλλων; Στην παραβολή του Ιησού, ο γιος “αμάρτησε εναντίον του ουρανού” επειδή ζούσε με τρόπο που παραβίαζε τους ηθικούς κανόνες και τους νόμους του Ιεχωβά.
Επίσης, πλήγωσε τον πατέρα του με όσα έκανε.
Γιατί λέμε ότι αυτό ήταν “αμαρτία εναντίον του ουρανού”; Ο γιος σπατάλησε μια περιουσία, στενοχώρησε τον πατέρα του γιατί δεν είχαν πια επικοινωνία και έβλαψε επίσης το καλό όνομα της οικογένειας.
Με όλα αυτά, ο γιος δεν πλήγωσε απλώς τα αισθήματα του πατέρα του, αλλά παραβίασε και τους νόμους του Ιεχωβά.
Για παράδειγμα, η πέμπτη από τις Δέκα Εντολές απαιτούσε να “τιμούν τα παιδιά τον πατέρα τους και τη μητέρα τους”.
Ναι, τα λάθη που κάνουμε στις σχέσεις μας με τους άλλους επηρεάζουν τη σχέση μας με τον Ιεχωβά.
Και ο Ιησούς το είπε αυτό ξεκάθαρα.
Ανοίξτε, παρακαλώ, στον Ματθαίο, κεφάλαιο 6.
Εδώ, στα εδάφια 14 και 15, ο Ιησούς το διευκρίνισε λέγοντας: «Διότι αν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, ο ουράνιος Πατέρας σας θα συγχωρήσει και εσάς· ενώ αν δεν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα δικά σας παραπτώματα».
Άρα, υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στο τι κάνουμε εμείς και στο πώς νιώθει ο Ιεχωβά για αυτό.
Με τα λάθη που κάνουμε στις σχέσεις μας με τους άλλους, πληγώνουμε τα αισθήματα του Ιεχωβά, του φερόμαστε χωρίς σεβασμό.
Όποτε δεν φερόμαστε καλά στους άλλους, αμαρτάνουμε «εναντίον του ουρανού».
Αλλά μετανοούμε.
Μετανοούμε για τα καθημερινά μας λάθη και μετανοούμε για τις σοβαρές αμαρτίες μας «εναντίον του ουρανού».
Ζητάμε από τον Ιεχωβά να μας συγχωρήσει.
Λέμε «συγνώμη» επειδή αστοχήσαμε σε κάτι που ίσως θεωρούμε προσωπικό ζήτημα ή σε κάτι που αφορά εμάς και κάποιον άλλον.
Άρα, γιατί η αμαρτία εναντίον άλλων είναι αμαρτία «εναντίον του ουρανού»; Επειδή η ατέλεια και η αμαρτία που εκδηλώνονται στις σχέσεις μας με τους άλλους επηρεάζουν τη φιλία μας με τον Ιεχωβά.
Και φτάνουμε στην τρίτη ερώτηση: Τι μαθαίνουμε αντιπαραβάλλοντας το παράδειγμα του Ιούδα του Ισκαριώτη με του αποστόλου Πέτρου; Είπαμε ότι η μετάνοια αρχίζει με αλλαγή στον τρόπο σκέψης ή στη στάση μας.
Και δεν ισχύει ότι συνήθως καταλαβαίνουμε αμέσως ότι κάναμε κάτι λάθος και νιώθουμε απαίσια για αυτό; Τι έκανε ο Ιούδας ο Ισκαριώτης αφού πρόδωσε τον Ιησού; Ας το θυμηθούμε διαβάζοντας την αφήγηση στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου, κεφάλαιο 27, εδάφια 3 και 4.
Ματθαίος 27:3, 4: «Τότε ο Ιούδας ο προδότης του, βλέποντας ότι ο Ιησούς είχε καταδικαστεί, ένιωσε τύψεις και επέστρεψε τα 30 ασημένια νομίσματα στους πρωθιερείς και στους πρεσβυτέρους, λέγοντας: “Αμάρτησα που πρόδωσα αθώο αίμα”.
Εκείνοι είπαν: “Τι μας νοιάζει εμάς; Δική σου υπόθεση είναι!”» Άρα, ένιωσε άσχημα ο Ιούδας για αυτό που έκανε; Ναι.
Αλλά αντί να ζητήσει από τον Θεό να τον συγχωρήσει λέγοντας «συγνώμη» στον Ιεχωβά, ομολόγησε την αδικοπραγία του στους πρωθιερείς και στους πρεσβυτέρους.
Ένιωσε τύψεις επειδή ήταν απελπισμένος.
Τίποτα δεν δείχνει ότι οι τύψεις του ήταν έκφραση αληθινής μετάνοιας.
Αντίθετα, τι έγινε όταν ο Πέτρος απέτυχε οικτρά αρνούμενος τον Ιησού; Σύμφωνα με το εδάφιο Λουκάς 22:62, «βγήκε έξω και έκλαψε πικρά».
Φαίνονται, λοιπόν, παρόμοιες οι αντιδράσεις; Ναι.
Ωστόσο, σήμερα ξέρουμε ότι ο Πέτρος πρέπει να τα έβαλε με τον εαυτό του.
Αμέσως συνήλθε, και πρέπει να ζήτησε πολλές φορές συγχώρηση.
Δεν βυθίστηκε στην απελπισία, αλλά πήγε και ξαναβρήκε τους άλλους δέκα αποστόλους.
Όλοι πρέπει να ένιωθαν απαίσια για αυτό που είχαν κάνει (για την άσχημη συμπεριφορά τους) αλλά, ως ομάδα, πρέπει να παρηγόρησαν ο ένας τον άλλον.
Τι άλλο βοήθησε τον Πέτρο να μην τα παρατήσει; Ο Πέτρος σίγουρα ενθαρρύνθηκε όταν είδε τον αναστημένο Ιησού.
Δεν ξέρουμε λεπτομέρειες από αυτή τη συγκινητική συνάντηση, αλλά ο Πέτρος μάλλον θα είπε: “Λυπάμαι πάρα πολύ, Ιησού. Απέτυχα τελείως. Συγχώρησέ με”.
Και τι νομίζετε ότι απάντησε ο Ιησούς; Πώς αντέδρασε; Αποκλείεται να του είπε ο Ιησούς κάτι τέτοιο: “Μα τι δειλός που είσαι! Δεν σου είχα πει ότι θα με απαρνηθείς; Τώρα έρχεσαι και μου λες «συγνώμη»; Αποκλείεται!
Ο Ιησούς συγχώρησε τον φίλο του τον Πέτρο.
Και τον συγχώρησε αν και το κακό είχε γίνει πια.
Άρα, τι μαθαίνουμε αντιπαραβάλλοντας το παράδειγμα του Ιούδα του Ισκαριώτη με του αποστόλου Πέτρου; Ότι η μετάνοια γίνεται φανερή, όχι μόνο με τις τύψεις, αλλά και με τις ανάλογες ενέργειες.
Και έτσι γυρίζουμε στο θέμα μας: «Γιατί να Λέμε “Συγνώμη”;» Το παράδειγμα του άσωτου γιου μάς θυμίζει πως, όταν μετανοούμε, πρέπει να λέμε «συγνώμη».
Μετανοούμε για τα πολλά λάθη μας στις σχέσεις μας με τους άλλους.
Λέμε «συγνώμη» σε όποιον πληγώσαμε και λέμε «συγνώμη» στον Ιεχωβά, εφόσον αυτά τα λάθη επηρεάζουν τη φιλία μας με Εκείνον.
Όσο και αν πασχίζουμε να μην κάνουμε λάθη, είναι πολύ πιθανό ότι και σήμερα θα έχουμε πολλές ευκαιρίες να πούμε: «Συγνώμη».
Η «συγνώμη» συμβάλλει στο να υπάρχει ειρήνη και ενότητα σε αυτή τη θαυμάσια οικογένεια Μπέθελ και στις εκκλησίες μας.
jwbvod26-G
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου