https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb-095_12_VIDEO
Σκέφτηκα να εξετάσουμε για λίγα λεπτά σήμερα δύο εδάφια που τονίζουν πόσο σημαντικό είναι να είμαστε
ελεήμονες και που τονίζουν επίσης τις
ευλογίες που προκύπτουν όταν είμαστε
ελεήμονες.
Το πρώτο εδάφιο είναι το Ματθαίος 5:7.
Ανοίξτε αν θέλετε τις Γραφές σας,
Ματθαίος 5:7.
Και εδώ στους μακαρισμούς με τους οποίους αρχίζει η Επί του Όρους
Ομιλία, ο Ιησούς είπε: «Ευτυχισμένοι είναι οι ελεήμονες, [γιατί;] επειδή αυτοί θα ελεηθούν».
Πώς όμως “ελεούνται οι ελεήμονες”;
Μπορούμε να βρούμε ένα τρανταχτό παράδειγμα στις Πράξεις, στο κεφάλαιο 9, όπου αναφέρεται μια μαθήτρια του πρώτου αιώνα που ονομαζόταν Ταβιθά, ή αλλιώς Δορκάς.
Ζούσε στην πόλη της Ιόππης.
Για ποιο πράγμα ήταν γνωστή η Ταβιθά;
Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε ότι ήταν ένα άτομο που «έκανε πολλά καλά έργα και δώρα ελέους».
Πώς όμως έκανε «δώρα ελέους» η Ταβιθά;
Ήταν μοδίστρα και
χρησιμοποιούσε τις δεξιότητές της για να
καλύψει μια ανάγκη.
Έφτιαχνε ρούχα για άπορες χήρες, και εκείνες εκτιμούσαν πάρα πολύ τα δώρα
ελέους που έκανε.
Όταν λοιπόν η Ταβιθά αρρώστησε και πέθανε, οι χήρες ένιωσαν βαθιά θλίψη.
Όταν οι μαθητές στην Ιόππη έμαθαν ότι ο απόστολος Πέτρος ήταν στη Λύδδα, μόλις 18 χιλιόμετρα μακριά, έστειλαν και του ζήτησαν να έρθει στην Ιόππη το συντομότερο δυνατόν.
Ο Πέτρος δέχτηκε να πάει.
Και τι βρήκε στην Ιόππη όταν έφτασε εκεί;
Χήρες που θρηνούσαν και του μιλούσαν με θερμά λόγια για τα δώρα
ελέους που τους είχε κάνει η Ταβιθά.
Ο Πέτρος συγκινήθηκε τόσο πολύ που, με τη βοήθεια του αγίου πνεύματος του
Ιεχωβά, έκανε κάτι που σύμφωνα με το
Βιβλικό υπόμνημα δεν είχε ξανακάνει
κάποιος απόστολος μέχρι εκείνη τη στιγμή —ανέστησε έναν άνθρωπο από τους νεκρούς.
Ανέστησε την Ταβιθά, και αυτό ήταν μια τρομερή πράξη ελέους προς
εκείνη.
Ποιο είναι το σημείο;
Η Ταβιθά έκανε δώρα ελέους και αυτό οδήγησε στο να γίνει μια πράξη ελέους
για χάρη της. «Ευτυχισμένοι είναι οι
ελεήμονες, επειδή αυτοί θα ελεηθούν».
Η Ταβιθά έκανε ό, τι μπορούσε.
Χρησιμοποιούσε τις δεξιότητές της για να καλύπτει μια
ανάγκη.
Στα μάτια των άλλων, ένα δώρο ελέους μπορεί να φαίνεται είτε μεγάλο
είτε μικρό.
Αν όμως υποκινείται από αγάπη και καλύπτει μια πραγματική ανάγκη, εκτιμάται πολύ.
Και, το σημαντικότερο είναι ότι το προσέχει ο Ιεχωβά, ακριβώς όπως πρόσεξε τα δώρα ελέους της
Ταβιθά.
Το δεύτερο εδάφιο που θα δούμε είναι στην επιστολή του Ιακώβου, κεφάλαιο 2.
Ανοίξτε παρακαλώ στο
δεύτερο κεφάλαιο της επιστολής του Ιακώβου και θα διαβάσουμε το εδάφιο 13: «Διότι αυτός που δεν δείχνει έλεος θα κριθεί χωρίς έλεος.
Το έλεος θριαμβεύει επί της κρίσης».
Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα δήλωση.
Με ποια έννοια θριαμβεύει το έλεος επί της κρίσης;
Στη Γραφή, ο Ιεχωβά λέει ξεκάθαρα ότι «ο καθένας μας θα δώσει λογαριασμό για τον εαυτό του στον
Θεό».
Και όταν έρθει εκείνη η ώρα και ο Ιεχωβά κρίνει τον καθέναν μας ως άτομο, θα λάβει υπόψη του τις πράξεις ελέους που έχουμε κάνει για άλλους.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι μπορούμε να εξαγοράσουμε την εύνοια του
Ιεχωβά.
Το σημείο είναι ότι ο Ιεχωβά βλέπει τις καλές πράξεις που υποκινούνται από μια καρδιά γεμάτη
συμπόνια και τις λαβαίνει υπόψη του.
Εδώ, ο Ιάκωβος δείχνει την άλλη όψη του νομίσματος. «Αυτός που δεν δείχνει έλεος θα κριθεί χωρίς έλεος».
Ένας βασικός τρόπος με τον οποίο εκδηλώνουμε έλεος είναι με το να συγχωρούμε ανεπιφύλακτα όσους αμαρτάνουν εναντίον μας.
Είναι αυτό όμως πάντα εύκολο;
Όχι, ειδικά αν μας έχουν πληγώσει ή αν μας έχουν βλάψει.
Μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να πάρουμε την απόφαση να συγχωρήσουμε σε αυτή
την περίπτωση.
Αλλά πόσο σημαντικό είναι να εκδηλώσουμε αυτό το είδος ελέους;
Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα τη βρούμε σε μια
παραβολή την οποία είπε ο Ιησούς και βρίσκεται στον Ματθαίο, στο κεφάλαιο 18.
Εκεί ο Ιησούς μιλάει για έναν δούλο ο οποίος χρωστούσε στον κύριό του πάνω από 60 εκατομμύρια δηνάρια.
Ήταν ένα τεράστιο χρέος.
Ακόμη και αν ο δούλος ζούσε χίλιες ζωές, δεν θα μπορούσε να το ξεπληρώσει.
Ο κύριος πρόσταξε να πουληθεί ο δούλος, η οικογένειά του και όλα όσα είχε.
Ο δούλος ικέτευσε για έλεος.
Τότε ο κύριος ένιωσε ευσπλαχνία και διέγραψε ολόκληρο το χρέος του. Τι υπέροχο δώρο, ή πράξη ελέους!
Αλλά τι συνέβη στη συνέχεια;
Εκείνος ο δούλος έφυγε και πήγε να βρει ένα σύνδουλό του που του χρωστούσε 100 δηνάρια —ένα πολύ μικρό ποσό σε σχέση με αυτό που του
είχε χαριστεί.
Αλλά ο σύνδουλός του δεν μπορούσε να ξεπληρώσει το χρέος,
και ο δούλος που του είχε δειχτεί έλεος έβαλε να τον ρίξουν στη φυλακή.
Τι αδικία! Και,
όταν ο κύριος το έμαθε, εξοργίστηκε και τον ρώτησε: «Δεν έπρεπε και εσύ να δείξεις έλεος στον
σύνδουλό σου όπως σου έδειξα εγώ;»
Τι μαθαίνουμε από αυτή την παραβολή; Ο Ιησούς είπε: «Με τον ίδιο τρόπο θα σας φερθεί και ο
ουράνιος Πατέρας μου αν δεν συγχωρείτε ο
καθένας τον αδελφό του από καρδιάς».
Το ζήτημα της συγχώρησης λοιπόν είναι πολύ σημαντικό.
Λένε ότι η συγχώρηση είναι σαν τα χρήματα.
Μπορεί κάποιος να τη δώσει ανεπιφύλακτα και με ελεήμονα τρόπο σε άλλους ή μπορεί να την κρατήσει με τσιγκουνιά για τον
εαυτό του.
Δεν μας παίρνει να είμαστε τσιγκούνηδες με τη συγχώρηση.
Αντίθετα, είναι καλύτερο να γευόμαστε τη χαρά που
προκύπτει όταν δίνουμε συγχωρώντας και
διαγράφοντας το χρέος.
Σκεφτείτε την εμπειρία ενός Χριστιανού πρεσβυτέρου που ονομάζεται Μιγκέλ. Ο εγγονός του Μιγκέλ δολοφονήθηκε.
Ο δολοφόνος συνελήφθη, δικάστηκε και φυλακίστηκε.
Αργότερα ζητήθηκε από τον Μιγκέλ να κηρύξει στη φυλακή.
Μπορείτε να φανταστείτε σε ποια φυλακή;
Καλά καταλάβατε.
Του είπαν να πάει στην ίδια φυλακή όπου βρισκόταν ο δολοφόνος του εγγονού του.
Στην αρχή, ο Μιγκέλ ήταν διστακτικός.
Δεν ήξερε αν έπρεπε να πάει.
Aλλά τελικά αποφάσισε να δεχτεί και να πάει.
Και, φυσικά, ενώ κήρυττε στη φυλακή, συνάντησε τον άνθρωπο που είχε δολοφονήσει τον
εγγονό του.
Πώς θα χειριζόταν ο Μιγκέλ αυτή την κατάσταση;
Εκδηλώνοντας πραότητα και θέλοντας να προάγει την ειρήνη,
προσκάλεσε τον άντρα να συμμετάσχει στη
Γραφική μελέτη.
Προς έκπληξη του Μιγκέλ, εκείνος δέχτηκε να συμμετάσχει.
Και μετά τη μελέτη, ομολόγησε στον Μιγκέλ κάτι που δεν είχε παραδεχτεί ποτέ κατά τη διάρκεια
της δίκης του.
Ομολόγησε ότι όντως σκότωσε τον εγγονό του Μιγκέλ.
Και κατόπιν του ζήτησε να τον συγχωρήσει.
Τι θα έκανε ο Μιγκέλ;
Τελικά, ξεκίνησε μελέτη με αυτόν τον άντρα, και εκείνος προόδευσε και έφτασε στο βάφτισμα και τώρα είναι αδελφός μας.
Τι υπέροχο δώρο ελέους και συγχώρησης και ένα πολύ ωραίο παράδειγμα για όλους μας!
Τι μάθαμε λοιπόν σήμερα;
Αν είμαστε ελεήμονες, θα είμαστε ευτυχισμένοι επειδή θα ελεηθούμε, και «το έλεος θριαμβεύει επί της κρίσης».
Αν τα έχουμε όλα αυτά υπόψη, τότε θα κάνουμε με χαρά αυτό που είπε ο
Ιησούς: «Πήγαινε και [ενέργησε με έλεος]
και εσύ».
