Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου

 

Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου

Ο Ιεχωβά Θεός έπλασε τον άνθρωπο από χώμα της γης και φύσηξε στα ρουθούνια του την πνοή της ζωής.​—Γέν. 2:7.

https://drive.google.com/file/d/1d9lp-qvw_Ff7pp1f1wHxCN7YDO2Gsvkh/view?usp=sharing

*** w11 1/7 σ. 6 Γιατί Φαίνεται να Μην Έχει Νόημα η Ζωή; ***

Πρέπει να Εγκαταλείψουμε τη Γη για να Ζήσουμε μια Ζωή με Νόημα;

  Επί αιώνες, άτομα που δεν γνωρίζουν το σκοπό του Θεού για τη γη διδάσκουν ότι, προκειμένου να έχει η ύπαρξή μας πραγματικό νόημα, πρέπει να εγκαταλείψουμε τη γη.

  Μερικοί έλεγαν ότι οι ψυχές «απολάμβαναν κάποιο ανώτερο επίπεδο ύπαρξης προτού εισέλθουν σε ανθρώπινα σώματα». (Νέο Λεξικό Θεολογίας [New Dictionary of Theology]) Άλλοι ισχυρίζονταν ότι η ψυχή βρισκόταν «φυλακισμένη μέσα στο σώμα ως τιμωρία για τις αμαρτίες που διέπραξε στην ουράνια κατάστασή της».—Εγκυκλοπαίδεια Βιβλικής, Θεολογικής και Εκκλησιαστικής Φιλολογίας (Cyclopedia of Biblical, Theological, and Ecclesiastical Literature).

  Φιλόσοφοι όπως ο Σωκράτης και ο Πλάτων δίδασκαν το εξής: Μόνο όταν η ψυχή ξεφύγει από τους περιορισμούς του υλικού ανθρώπινου σώματος είναι «απαλλαγμένη από περιπλανήσεις, παραλογισμούς, φόβους, άγριους έρωτες και τα άλλα ανθρώπινα κακά και . . . περνάει τον υπόλοιπο χρόνο πράγματι μαζί με τους θεούς».—Πλάτωνος Διάλογοι–Φαίδων, 81, a.

  “Η φιλοσοφική αντίληψη περί αθανασίας είχε τόση δύναμη και άσκησε τέτοια επίδραση επί του Χριστιανισμού, ώστε και σήμερα . . . θεωρείται . . . χριστιανική διδασκαλία, ενώ κατ’ ουσίαν είναι αρχαία ελληνική φιλοσοφική αντίληψη”.—Βιβλική Θεολογία και Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, υπό Ι. Καραβιδόπουλου.

Αντιπαραβάλετε αυτές τις απόψεις με τρεις θεμελιώδεις αλήθειες της Γραφής:

  1. Ο σκοπός του Θεού για τη γη είναι να αποτελεί μόνιμη κατοικία του ανθρώπου και όχι προσωρινό τόπο δοκιμής, προκειμένου να βλέπει ποιοι αξίζει να ζήσουν μαζί του στον ουρανό. Αν ο Αδάμ και η Εύα είχαν υπακούσει στους νόμους του Θεού, θα ζούσαν ακόμη εδώ, σε μια παραδεισένια γη.—Γένεση 1:27, 28· Ψαλμός 115:16.

  2. Ενώ οι περισσότερες θρησκείες διδάσκουν ότι ο άνθρωπος έχει ψυχή—μια άυλη οντότητα που κατοικεί μέσα του—η Γραφή διδάσκει κάτι απλούστερο. Ο άνθρωπος είναι «ζωντανή ψυχή» πλασμένη «από χώμα της γης». (Γένεση 2:7) Η Γραφή δεν λέει πουθενά ότι αυτή η ψυχή είναι αθάνατη. Αναφέρει ότι η ψυχή μπορεί να θανατωθεί ή να καταστραφεί, παύοντας εντελώς να υπάρχει. (Ψαλμός 146:4· Εκκλησιαστής 9:5, 10· Ιεζεκιήλ 18:4, 20) Η πρώτη ψυχή, ο Αδάμ, οπωσδήποτε πέθανε και επέστρεψε στο χώμα από το οποίο είχε δημιουργηθεί. Επέστρεψε στην ανυπαρξία.—Γένεση 2:17· 3:19.

  3. Οποιεσδήποτε μελλοντικές προοπτικές του ανθρώπου για ζωή δεν βασίζονται στην υποτιθέμενη αθάνατη ψυχή του, η οποία αποδημεί σε κάποιο πνευματικό βασίλειο, αλλά στην υπόσχεση του Θεού για ανάσταση νεκρών σε μια παραδεισένια γη.—Δανιήλ 12:13· Ιωάννης 11:24-26· Πράξεις 24:15.