Στον κόσμο επικρατεί χάος.
Αυτό το σύστημα πραγμάτων είναι υπό διάλυση -η παγκόσμια οικονομία, τα συστήματα υγείας, η ασφάλεια, οι κυβερνήσεις- και ξέρουμε πού θα οδηγήσει όλο αυτό, στη μεγάλη θλίψη. Αναρωτιέστε ποτέ:
“Διαθέτω εγώ την πίστη που χρειάζεται για να αντιμετωπίσω αυτά τα τρομερά γεγονότα με «τη χαρά του Ιεχωβά»”;
Μπορούμε να πάρουμε πολλά διδάγματα από το παράδειγμα του Αββακούμ.
Έζησε σε παρόμοια εποχή με εμάς. Ο Ιεχωβά τον ενέπνευσε να γράψει αυτή την προφητεία περίπου 20 χρόνια πριν από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 607.
Το σημερινό μας εδάφιο φέρνει στην επιφάνεια τρία διδάγματα που παίρνουμε από το βιβλίο του Αββακούμ.
Λέει “να μην πάψουμε να προσευχόμαστε, να ακούμε τι μας λέει ο Ιεχωβά μέσω του Λόγου του και της οργάνωσής του … και να προσμένουμε υπομονετικά τον Ιεχωβά”.
Ας εξετάσουμε εν συντομία ένα ένα αυτά τα τρία σημεία.
Το πρώτο: “Να μην πάψουμε ποτέ να προσευχόμαστε”.
Ο Αββακούμ, στα κεφάλαια 1 και 2, κάνει έναν διάλογο με τον Ιεχωβά Θεό.
Και, αν δείτε εδώ, στο κεφάλαιο 1, στα εδάφια 1-4, ρωτάει τον Ιεχωβά πολύ προβληματισμένος:
“Γιατί επιτρέπεις τη βία, την αδικοπραγία, την καταπίεση, την αδικία;”
Τον απασχολούσε πάρα πολύ αυτό.
Και ο Ιεχωβά απαντάει στον Αββακούμ, στα εδάφια 5-11, και του λέει κάτι πολύ ενδιαφέρον στο εδάφιο 5.
Λέει: «Στις ημέρες σας θα γίνει κάτι το οποίο δεν θα πιστέψετε ακόμη και αν σας το αφηγηθούν.
Εγώ ξεσηκώνω τους Χαλδαίους», τους Βαβυλώνιους. Άρα ο Ιεχωβά θα έφερνε τη Βαβυλώνα για να τιμωρήσει όλους όσους έκαναν το κακό.
Ο Ιεχωβά λοιπόν απάντησε στην προσευχή του.
Και εμείς επηρεαζόμαστε από τις αδικίες, έτσι δεν είναι;
Ένας αδελφός εδώ στο Μπέθελ μού είπε τις προάλλες ότι έβλεπε τις ειδήσεις και ο δημοσιογράφος μιλούσε για όλες τις καταφανείς και τρομερές αδικίες που συμβαίνουν.
Ο αδελφός μού είπε: «Αναστατώθηκα πάρα πολύ.
Αναγκάστηκα να κλείσω την τηλεόραση».
Αλλά μετά μού είπε: «Μίλησα στον Ιεχωβά και τότε ηρέμησα αμέσως.
Ένιωσα και πάλι σιγουριά για το μέλλον».
Άρα η προσευχή είναι πολύ σημαντική.
Μας δίνει τη σωστή οπτική.
Αλλά δεν αρκεί μόνο αυτό.
Πρέπει να κάνουμε και το επόμενο βήμα.
Χρειάζεται να ακούμε αυτά που μας λέει ο Ιεχωβά μέσω του Λόγου του και της οργάνωσής του.
Μπορούμε και σε αυτό να μιμηθούμε τον Αββακούμ.
Στο κεφάλαιο 2, μας βοηθάει να δούμε τη μέθοδο, τη διαδικασία που ακολούθησε εκείνος. Πρώτον, στο Αββακούμ 2:1 λέει: «Στη σκοπιά μου θα στέκομαι, και θα παραμένω πάνω στον προμαχώνα».
Μετά λέει: «Θα παρατηρώ για να δω τι θα πει μέσω εμού και τι θα απαντήσω όταν με ελέγξει».
Βλέπετε τα δύο πράγματα που έκανε;
Πρώτον, θα στεκόταν συνεχώς και, δεύτερον, θα παρατηρούσε συνεχώς.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, “θα στεκόταν”, όπως είπε, «πάνω στον προμαχώνα».
Εκείνη την εποχή, ο προμαχώνας πολλές φορές ήταν ένα ισχυρό οχυρωματικό έργο γύρω από την πόλη.
Άρα, ο Αββακούμ στεκόταν σε ένα ασφαλές μέρος.
Το πρώτο.
Και, κατά δεύτερον, ο Αββακούμ “παρατηρούσε για να δει”.
Άκουγε τι του έλεγε ο Ιεχωβά.
Όπως ξέρετε, η λέξη ακούω έχει δύο έννοιες.
Η πρώτη έννοια είναι αντιλαμβάνομαι κάτι, και η δεύτερη έννοια είναι το εφαρμόζω.
Ο Ιεχωβά λοιπόν μιλούσε στον Αββακούμ. Στο εδάφιο 2, ο Ιεχωβά τού αποκρίθηκε και του είπε: «Κατάγραψε το όραμα και χάραξέ το καθαρά πάνω σε πλάκες, ώστε αυτός που το διαβάζει μεγαλόφωνα να μπορεί να το κάνει αυτό εύκολα».
Είναι ενδιαφέρον που ο Ιεχωβά του δίνει τον διορισμό να το καταγράψει.
Αλλά ο Ιεχωβά αποκαλύπτει επίσης ότι είχε σκοπό να το διαβάσει κάποιος μεγαλόφωνα, να διαδώσει το άγγελμά του σε άλλους.
Ας μιμηθούμε λοιπόν το παράδειγμα του Αββακούμ.
Πρώτα από όλα, ας θέσουμε τον εαυτό μας υπό την προστασία του Ιεχωβά, ας σταθούμε «στον προμαχώνα» υπό το κραταιό χέρι του Θεού.
Μη φεύγετε από την ασφάλειά του.
Και δεύτερον, να ακούμε.
Να ανταποκρινόμαστε πρόθυμα σε ό,τι μας λέει ο Ιεχωβά να κάνουμε.
Πώς παραμένουμε στον ασφαλή τόπο;
Προσηλωνόμαστε στον διορισμό μας.
Έχουμε ένα έργο-να κηρύξουμε και να διδάξουμε, να υποστηρίζουμε τη Χριστιανική εκκλησία.
Και ακούμε δίνοντας μεγάλη προσοχή σε όσα μας λέει η οργάνωση του Θεού, στις κατευθύνσεις που λαβαίνουμε από την οργάνωση του Θεού.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε ακριβώς τι θα γίνει αύριο.
Πάρτε για παράδειγμα την πανδημία.
Ποιος από εμάς την περίμενε;
Αλλά δείτε πόσο ωραία μας καθοδήγησε η οργάνωση του Ιεχωβά μέσα σε αυτή την πολύ δύσκολη περίοδο.
Και αυτό μας φέρνει στο τρίτο σημείο, να προσμένουμε υπομονετικά.
Το γεγονός είναι ότι τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα από ό,τι είναι.
Και δεν πρέπει να ξαφνιαστούμε αν αντιδράσουμε και εμείς όπως ο Αββακούμ όταν άρχισε να καταλαβαίνει τι επρόκειτο να έρθει.
Ας διαβάσουμε το εδάφιο Αββακούμ 3:16.
Ο Αββακούμ λέει: «Άκουσα και ταράχτηκα μέσα μου· στο άκουσμα του ήχου, τα χείλη μου άρχισαν να τρέμουν. … Τα πόδια μου άρχισαν να τρεκλίζουν». Μετά όμως λέει (στο δεύτερο μέρος του εδαφίου 16): «Αλλά περιμένω ήσυχα την ημέρα της στενοχώριας».
Αυτή η αντίδραση δεν ήταν έλλειψη πίστης, αλλά το ότι “περίμενε ήσυχα” ήταν απόδειξη πραγματικής πίστης.
Ο Αββακούμ δεν ήταν αφελής. Έβλεπε τι θα ερχόταν. Το περιγράφει στο εδάφιο 17: «Ακόμη και αν η συκιά δεν ανθίσει και δεν υπάρχει καρπός στα κλήματα, … οι ελιές δεν καρποφορήσουν και τα χωράφια δεν αποδώσουν τροφή».
Μπορεί λοιπόν να μην υπάρχουν τρόφιμα, να χαθούν περιουσίες, να πέσει το βιοτικό επίπεδο.
Το θέμα είναι: Τι θα κάνουμε εμείς;
Πώς θα αντιδράσουμε; Θα προσμένουμε ήσυχα;
Θα δεχτούμε υπομονετικά και ήρεμα ό,τι και αν συμβεί, ακόμη και αν τα γεγονότα δεν εξελιχθούν ακριβώς με τη σειρά που περιμένουμε;
Ποιο είναι λοιπόν το δίδαγμα;
Το δίδαγμα είναι στο εδάφιο Αββακούμ 2:3 -ο Ιεχωβά έχει προσδιορισμένο καιρό.
Λέει: «Το όραμα μένει για τον προσδιορισμένο καιρό του, … συνέχισε να το προσμένεις! … Δεν θα αργήσει!»
Αυτό που έχει λοιπόν σημασία δεν είναι πότε θα έρθει το τέλος ή πώς θα έρθει το τέλος, αλλά να ζούμε μια ζωή πίστης κάνοντας το θέλημα του Ιεχωβά. Τι απαντάμε λοιπόν στο ερώτημα:
“Έχω την πίστη που χρειάζεται για να αντιμετωπίσω τα φοβερά γεγονότα που έρχονται διατηρώντας τη χαρά μου;”
Και βέβαια την έχω! Τελειώνοντας το κεφάλαιο, ο Αββακούμ λέει στο 3:18: «Εγώ … θα αγάλλομαι σε σχέση με τον Ιεχωβά· θα χαίρομαι σε σχέση με τον Θεό της σωτηρίας μου».
Τι μάθαμε λοιπόν;
Να προσευχόμαστε, να ακούμε και να προσμένουμε υπομονετικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου