Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Πέμπτη 21 Απριλίου

 

Πέμπτη 21 Απριλίου

[Αν] κάποιος από εσάς υστερεί σε σοφία, ας ζητάει από τον Θεό, γιατί αυτός δίνει σε όλους γενναιόδωρα και χωρίς να περιφρονεί κανέναν, και θα του δοθεί.​—Ιακ. 1:5.

https://drive.google.com/file/d/13wIl50FrGxZ04UctP4VaihHh9cEb4qMt/view?usp=sharing

*** lvs κεφ. 17 σ. 229-231 Παραμείνετε στην Αγάπη του Θεού ***

«ΑΣ ΟΔΕΥΟΥΜΕ ΕΝΤΑΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ»

9, 10. Τι σημαίνει να είναι κάποιος ώριμος;

9 Καθώς ενισχύετε τη σχέση σας με τον Ιεχωβά, θα “οδεύετε εντατικά προς την ωριμότητα”. (Εβραίους 6:1) Τι σημαίνει να είναι κάποιος ώριμος;

10 Δεν γινόμαστε αυτόματα ώριμοι Χριστιανοί καθώς μεγαλώνουμε. Για να γίνουμε ώριμοι, πρέπει να κάνουμε τον Ιεχωβά τον καλύτερό μας Φίλο και να προσπαθούμε να βλέπουμε τα ζητήματα όπως αυτός. (Ιωάννης 4:23) Ο Παύλος έγραψε: «Εκείνοι που ζουν σύμφωνα με τη σάρκα προσηλώνουν τον νου τους στα πράγματα της σάρκας, αλλά εκείνοι που ζουν σύμφωνα με το πνεύμα στα πράγματα του πνεύματος». (Ρωμαίους 8:5) Το ώριμο άτομο δεν επικεντρώνει τη ζωή του στις απολαύσεις ή στα υλικά πράγματα. Αντίθετα, επικεντρώνεται στην υπηρεσία του Ιεχωβά και κάνει σοφές επιλογές στη ζωή του. (Παροιμίες 27:11· διαβάστε Ιακώβου 1:2, 3) Δεν επηρεάζεται για να κάνει κάτι εσφαλμένο. Το ώριμο άτομο ξέρει τι είναι ορθό και είναι αποφασισμένο να το κάνει.

11, 12. (α) Τι είπε ο Παύλος για «τις δυνάμεις διάκρισης» του Χριστιανού; (β) Πώς μοιάζει η πορεία ενός Χριστιανού προς την ωριμότητα με την προσπάθεια κάποιου για να γίνει αθλητής;

 11 Χρειάζεται προσπάθεια για να γίνουμε ώριμοι. Ο απόστολος Παύλος έγραψε: «Η στερεή τροφή είναι για ώριμους ανθρώπους, για εκείνους που μέσω χρήσης έχουν τις δυνάμεις διάκρισης γυμνασμένες για να ξεχωρίζουν το ορθό από το εσφαλμένο». (Εβραίους 5:14) Η λέξη «γυμνασμένες» ίσως μας φέρνει στον νου την εκγύμναση ενός αθλητή.

12 Όταν βλέπουμε έναν πολύ καλό αθλητή σε αγώνα, καταλαβαίνουμε ότι έχει χρειαστεί χρόνος και εκγύμναση για να αποκτήσει τέτοιες ικανότητες. Δεν γεννήθηκε αθλητής. Όταν γεννιέται ένα μωρό, δεν ξέρει πώς ακριβώς να χρησιμοποιεί τα χέρια και τα πόδια του. Με τον καιρό όμως, μαθαίνει να κρατάει αντικείμενα και να περπατάει. Με την ανάλογη εκγύμναση, μπορεί να γίνει αθλητής. Παρόμοια, χρειάζεται χρόνος και εκγύμναση για να γίνουμε ώριμοι Χριστιανοί.

13. Τι θα μας βοηθήσει να μάθουμε να σκεφτόμαστε όπως ο Ιεχωβά;

13 Σε αυτό το βιβλίο, εξετάσαμε πώς μπορούμε να σκεφτόμαστε όπως ο Ιεχωβά και να βλέπουμε τα ζητήματα όπως αυτός. Μάθαμε να εκτιμάμε και να αγαπάμε τους κανόνες του Ιεχωβά. Όταν παίρνουμε αποφάσεις, ρωτάμε τον εαυτό μας: “Ποιοι νόμοι ή αρχές της Γραφής εφαρμόζονται σε αυτή την κατάσταση; Πώς θα τους εφαρμόσω; Τι θα ήθελε ο Ιεχωβά να κάνω;”​—Διαβάστε Παροιμίες 3:5, 6· Ιακώβου 1:5.

14. Τι χρειάζεται να κάνουμε για να οικοδομούμε την πίστη μας;

14 Δεν σταματάμε ποτέ να οικοδομούμε την πίστη μας στον Ιεχωβά. Όπως χρειάζεται να τρώμε θρεπτική τροφή για να χτίσουμε έναν δυνατό οργανισμό, έτσι χρειάζεται και να μαθαίνουμε για τον Ιεχωβά για να οικοδομούμε δυνατή  πίστη. Όταν αρχίσαμε να μελετάμε τη Γραφή, μάθαμε βασικές αλήθειες για τον Ιεχωβά και τις οδούς του. Αλλά καθώς περνάει ο καιρός, χρειάζεται να κατανοούμε βαθύτερα πράγματα. Αυτό εννοούσε ο Παύλος όταν είπε: «Η στερεή τροφή είναι για ώριμους ανθρώπους». Εφαρμόζοντας όσα μαθαίνουμε, αποκτούμε σοφία. Η Γραφή μάς λέει: «Η σοφία είναι το σπουδαιότερο πράγμα».​—Παροιμίες 4:5-7· 1 Πέτρου 2:2.

15. Πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε αληθινά τον Ιεχωβά και τους αδελφούς μας;

15 Ένα άτομο μπορεί να είναι δυνατό και υγιές, αλλά ξέρει ότι για να μείνει έτσι πρέπει να συνεχίσει να φροντίζει καλά τον εαυτό του. Παρόμοια, ένα ώριμο άτομο ξέρει ότι χρειάζεται να προσπαθεί σκληρά για να διατηρεί τη σχέση του με τον Ιεχωβά δυνατή. Ο Παύλος μάς υπενθυμίζει: «Να εξετάζετε τον εαυτό σας σχετικά με το αν είστε στην πίστη· να αποδεικνύετε τι είστε». (2 Κορινθίους 13:5) Ωστόσο, δεν αρκεί απλώς να έχουμε δυνατή πίστη. Πρέπει να συνεχίζει να μεγαλώνει και η αγάπη μας για τον Ιεχωβά και τους αδελφούς μας. Ο Παύλος είπε: «Αν έχω . . . γνώση, και αν έχω όλη την πίστη ώστε να κινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτα».​—1 Κορινθίους 13:1-3.

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Τετάρτη 20 Απριλίου

 

Τετάρτη 20 Απριλίου

[Ο Χριστός] με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό του για εμένα.​—Γαλ. 2:20.

https://drive.google.com/file/d/17rjsMsjlqjrz-QbwlpJwCZlik1L4xiyT/view?usp=sharing

*** w21 Απρίλιος σ. 21-24 Ο Ιεχωβά σάς Θεωρεί Πολύτιμο! ***

ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

7. Ποια προβλήματα αντιμετώπιζε ο Παύλος;

7 Μήπως κάποιες φορές νιώθετε ότι σας καταβαρύνουν οι πολλές ευθύνες, ότι αδυνατείτε να τις διαχειριστείτε όλες; Αν ναι, μπορείτε να καταλάβετε τον Παύλο. Εκείνος ένιωθε ανησυχία, όχι μόνο για μία εκκλησία, αλλά «για όλες τις εκκλησίες». (2 Κορ. 11:23-28) Μήπως τα χρόνια προβλήματα υγείας σάς στερούν συχνά τη χαρά; Ο Παύλος ταλαιπωρούνταν από ένα επίμονο «αγκάθι στη σάρκα», το οποίο ίσως ήταν κάποια σωματική πάθηση, και ήθελε απεγνωσμένα να απαλλαχτεί από αυτό. (2 Κορ. 12:7-10) Μήπως σας αποθαρρύνουν οι ατέλειές σας; Το ίδιο συνέβαινε και στον Παύλο μερικές φορές. Αποκάλεσε τον εαυτό του “ταλαίπωρο άνθρωπο” εξαιτίας της ανελέητης μάχης του με τις ατέλειές του.​—Ρωμ. 7:21-24.

8. Τι βοηθούσε τον Παύλο να αντιμετωπίζει τα προβλήματά του;

8 Παρότι αντιμετώπιζε διάφορες δοκιμασίες και αποθαρρυντικές καταστάσεις, ο Παύλος εξακολουθούσε να υπηρετεί τον Ιεχωβά. Τι του έδινε τη δύναμη να το κάνει αυτό; Αν και συναισθανόταν έντονα τις ατέλειές του, είχε ακλόνητη πίστη στο λύτρο. Γνώριζε καλά την υπόσχεση του Ιησού ότι «όποιος εκδηλώνει πίστη σε αυτόν . . . [θα] έχει αιώνια ζωή». (Ιωάν. 3:16· Ρωμ. 6:23) Ασφαλώς ο Παύλος ήταν μεταξύ όσων εκδήλωναν πίστη στο λύτρο. Ήταν πεπεισμένος ότι ο Ιεχωβά είναι πρόθυμος να συγχωρήσει ακόμα και εκείνους που έχουν διαπράξει σοβαρές αμαρτίες αν μετανοήσουν.​—Ψαλμ. 86:5.

9. Τι μαθαίνουμε από τα λόγια του Παύλου στο εδάφιο Γαλάτες 2:20;

9 Επίσης, ο Παύλος είχε πίστη στη δύναμη της αγάπης του Θεού όπως αυτή εκδηλώθηκε μέσω του Χριστού. (Διαβάστε Γαλάτες 2:20) Προσέξτε τη βεβαιότητα που εξέφρασε ο Παύλος στο τέλος εκείνου του εδαφίου: “Ο Γιος του Θεού . . . με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό του για εμένα”. Ο Παύλος δεν έβαλε όριο στην αγάπη του Θεού, σαν να έλεγε: “Καταλαβαίνω γιατί ο Ιεχωβά αγαπάει τους αδελφούς μου, αλλά δεν υπάρχει πιθανότητα να αγαπάει εμένα”. Ο Παύλος υπενθύμισε στους Ρωμαίους: «Ενώ ήμασταν ακόμη αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε για εμάς». (Ρωμ. 5:8) Η αγάπη του Θεού δεν έχει όρια!

10. Τι μαθαίνουμε από τα εδάφια Ρωμαίους 8:38, 39;

10 Διαβάστε Ρωμαίους 8:38, 39. Ο Παύλος ήταν απόλυτα πεπεισμένος για τη δύναμη της αγάπης του Θεού. Έγραψε ότι τίποτα δεν «θα μπορέσει να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού». Ήξερε ότι ο Ιεχωβά είχε συμπεριφερθεί με μακροθυμία στο έθνος του Ισραήλ. Επίσης, ήξερε ότι ο Ιεχωβά είχε δείξει έλεος σε αυτόν. Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε τον συλλογισμό του Παύλου ως εξής: “Εφόσον ο Ιεχωβά έστειλε τον Γιο του να πεθάνει για εμένα, έχω κανέναν λόγο να αμφιβάλλω για την αγάπη του;”​—Ρωμ. 8:32.

Αυτό που μετράει για τον Θεό είναι τι κάνουμε τώρα και τι θα κάνουμε στο μέλλον, όχι τα λάθη που κάναμε στο παρελθόν (Βλέπε παράγραφο 11)*

11. Αν και ο Παύλος είχε διαπράξει αμαρτίες όπως αυτές που αναφέρονται στα εδάφια 1 Τιμόθεο 1:12-15, γιατί ήταν βέβαιος ότι ο Θεός τον αγαπούσε;

11 Διαβάστε 1 Τιμόθεο 1:12-15. Πρέπει να υπήρχαν στιγμές που ο Παύλος βασανιζόταν από το παρελθόν του. Δεν προκαλεί έκπληξη που αποκάλεσε τον εαυτό του τον “κυριότερο” αμαρτωλό! Προτού γνωρίσει την αλήθεια, ο Παύλος δίωκε ανελέητα τους Χριστιανούς στη μια πόλη μετά την άλλη, ρίχνοντας κάποιους στη φυλακή και ψηφίζοντας υπέρ της εκτέλεσης άλλων. (Πράξ. 26:10, 11) Μπορείτε να φανταστείτε πώς θα ένιωθε ο Παύλος αν συναντούσε έναν νεαρό Χριστιανό του οποίου οι γονείς είχαν εκτελεστεί με δική του έγκριση; Ο Παύλος μετάνιωνε για τα λάθη που είχε κάνει, αλλά ήξερε ότι δεν μπορούσε να αλλάξει το παρελθόν. Αποδεχόταν ότι ο Χριστός είχε πεθάνει για αυτόν και έγραψε με πεποίθηση: «Με την παρ’ αξίαν καλοσύνη του Θεού είμαι αυτό που είμαι». (1 Κορ. 15:3, 10) Ποιο είναι το δίδαγμα για εμάς; Να αποδέχεστε ότι ο Χριστός πέθανε για εσάς και άνοιξε τον δρόμο για να αποκτήσετε μια θερμή, προσωπική σχέση με τον Ιεχωβά. (Πράξ. 3:19) Αυτό που μετράει για τον Θεό είναι τι κάνουμε τώρα και τι θα κάνουμε στο μέλλον, όχι τα λάθη που κάναμε στο παρελθόν, είτε ήμασταν Μάρτυρες του Ιεχωβά τότε είτε όχι.​—Ησ. 1:18.

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Τρίτη 19 Απριλίου

 

Τρίτη 19 Απριλίου

Έχω ελπίδα . . . ότι θα γίνει ανάσταση δικαίων και αδίκων.​—Πράξ. 24:15.

https://drive.google.com/file/d/1J4I5gghT76dGEFYV02z9-obSIwS00E58/view?usp=sharing

*** w15 1/11 σ. 16 Απαντήσεις σε Βιβλικές Ερωτήσεις ***

Θα ξαναζήσουν οι νεκροί;

Αναμφίβολα ο Δημιουργός της ζωής μπορεί να αποκαταστήσει τη ζωή

Ο Ιεχωβά Θεός είναι η Πηγή της ζωής. (Ψαλμός 36:9) Δεν φαίνεται λογικό λοιπόν ότι ο ίδιος Θεός θα μπορούσε να ξαναδώσει ζωή σε όσους έχουν πεθάνει; Η Αγία Γραφή μάς διαβεβαιώνει ότι αυτό ακριβώς θα κάνει στο μέλλον. (Διαβάστε Πράξεις 24:15) Αλλά γιατί θα κάνει κάτι τέτοιο;

Ο αρχικός σκοπός του Δημιουργού μας ήταν να ζουν οι άνθρωποι για πάντα στη γη. (Γένεση 1:31· 2:15-17) Η επιθυμία του για την ανθρωπότητα παραμένει η ίδια. Του είναι οδυνηρό να βλέπει όσα αντιμετωπίζουμε τώρα​—μια ζωή όλο προβλήματα που τελειώνει πολύ γρήγορα.​—Διαβάστε Ιώβ 14:1, 14, 15.

Πού θα ζήσουν οι αναστημένοι;

Δημιούργησε ο Θεός τους ανθρώπους για να ζουν στον ουρανό; Όχι. Ο Θεός δημιούργησε τους αγγέλους για να ζουν στον ουρανό. Τους ανθρώπους τους έπλασε για να ζουν στη γη. (Γένεση 1:28· Ιώβ 38:4, 7) Με αυτό υπόψη, σκεφτείτε τις αναστάσεις τις οποίες έκανε ο Ιησούς. Επανέφερε ανθρώπους στη ζωή εδώ στη γη. Παρόμοια, οι περισσότεροι από όσους θα αναστηθούν στο μέλλον πρόκειται να επανέλθουν σε ζωή στη γη.​—Διαβάστε Ιωάννης 5:28, 29· 11:44.

Ωστόσο, ο Θεός έχει επιλέξει λίγους ανθρώπους για να αναστηθούν σε ζωή στον ουρανό, όπου θα έχουν πνευματικά σώματα. (Λουκάς 12:32· 1 Κορινθίους 15:49, 50) Εκείνοι που θα αναστηθούν στον ουρανό θα κυβερνήσουν τη γη ως βασιλιάδες με τον Χριστό.​—Διαβάστε Αποκάλυψη 5:9, 10.

Χερμάνους φαν Σελμ_ Η Καρδιά μας και ο Τρόπος Σκέψης του Ιεχωβά (Ψαλμ. 119_97)

 

 

Στα σημερινά σχόλια από τη <i>Σκοπιά</i>  υπάρχουν δύο φράσεις,  “η καρδιά μας”  και “ο τρόπος σκέψης του Ιεχωβά”.  Με βάση αυτές τις σημαντικές φράσεις,  ας εξετάσουμε τα εξής ερωτήματα:

Τι είναι η καρδιά μας;

Πόσο βαθιά πρέπει να μπαίνουν  οι σκέψεις του Ιεχωβά σε αυτήν;

Και τι πρέπει να κάνουμε  για να απορροφούμε τον τρόπο σκέψης του Θεού;

Αρχικά, τι είναι η καρδιά μας;

Στην Αγία Γραφή,  η λέξη «καρδιά» αναφέρεται περίπου 1.000 φορές.

Από όλες αυτές τις φορές,  λίγα είναι τα εδάφια  που αναφέρονται στην κατά γράμμα καρδιά.

Όλα τα άλλα εδάφια αναφέρονται στη συμβολική καρδιά.

Και τι είναι η συμβολική μας καρδιά;

Ο εσωτερικός μας άνθρωπος.

Περιλαμβάνει τα συναισθήματά μας;

Ναι, τα συναισθήματά μας είναι μέρος της καρδιάς μας.

Περιλαμβάνει τις ικανότητες σκέψης μας, τη διάνοιά μας;

Ναι, η διάνοια είναι μέρος της.

Περιλαμβάνει τα κίνητρά μας;

Ναι, τα κίνητρά μας είναι μέρος της.

Πώς σχετίζονται λοιπόν όλα αυτά τα διαφορετικά μέρη μεταξύ τους;

Για να απαντήσουμε σε αυτό,  ας παρομοιάσουμε την καρδιά μας με ένα βιβλίο.

Ένα βιβλίο αποτελείται από πολλά κεφάλαια.

Παρόμοια,  η καρδιά μας αποτελείται από πολλές ιδιότητες  και ικανότητες.

Όπως όλα τα κεφάλαια μαζί  συνθέτουν ένα βιβλίο,  έτσι και όλες οι ιδιότητες του εσωτερικού μας ανθρώπου μαζί  συνθέτουν την καρδιά μας.

Τι λέτε, πόσα κεφάλαια, μεταφορικά μιλώντας,  υπάρχουν στην καρδιά μας;

Πάρα πολλά.

Δεν είναι μόνο τα συναισθήματά μας,  τα κίνητρά μας  και οι σκέψεις μας,  αλλά και η νοοτροπία μας, οι επιθυμίες μας,  η διάθεσή μας, οι στόχοι μας και άλλα πράγματα.

Αφού λοιπόν σε ένα βιβλίο  χρειάζονται όλα τα κεφάλαια μαζί,  πόσα κεφάλαια, μεταφορικά μιλώντας,  απαρτίζουν την καρδιά μας;

Η καρδιά μας περιλαμβάνει  όλες τις ιδιότητες του εσωτερικού ανθρώπου  οι οποίες καθιστούν τον καθέναν από εμάς μοναδικό.

Τώρα, πόσο βαθιά πρέπει να μπαίνουν  οι σκέψεις του Ιεχωβά στην καρδιά μας;

Η Αγία Γραφή απαντάει σε αυτό το ερώτημα  χρησιμοποιώντας ένα σχήμα λόγου,  το οποίο διαβάζουμε στις Παροιμίες 7:1-3.

Αν θέλετε, ανοίξτε τη Γραφή σας—Παροιμίες 7:1-3.  Θα ξεκινήσουμε με το εδάφιο 1:  «Γιε μου, να τηρείς τα λόγια μου  και να αποταμιεύεις τις εντολές μου».  Και μετά στο τέλος του εδαφίου 3 λέει:  «Γράψε τες στην πλάκα της καρδιάς σου».

Άρα, το σχήμα λόγου είναι η φράση  «γράψε τες στην πλάκα της καρδιάς σου».

Γιατί χρησιμοποίησε ο Σολομών  τη λέξη «πλάκα» μιλώντας για την καρδιά;

Τι εικόνα ήθελε να μεταδώσει;  Όταν οι Ισραηλίτες άκουσαν τη φράση  “γράψε τις εντολές μου στην πλάκα της καρδιάς σου”,  ο νους τους πρέπει να πήγε στις δύο πέτρινες πλάκες  πάνω στις οποίες ο Ιεχωβά έγραψε τις Δέκα Εντολές.

Επομένως,  η εικόνα που ήθελε να μεταδώσει ο Σολομών  ήταν ότι έπρεπε να τις γράψουν σε ένα υλικό όπως η πέτρα.

Η πρώτη φορά που αναφέρεται η λέξη «πλάκες» στη Γραφή  είναι στο κεφάλαιο 24 της Εξόδου.

Εκεί, ο Ιεχωβά είπε στον Μωυσή  ότι θα έγραφε τις εντολές του σε πέτρινες πλάκες.

Και μετά, στο εδάφιο Έξοδος 32:16,  η Γραφή περιγράφει τη μέθοδο που χρησιμοποίησε ο Ιεχωβά  για να τις γράψει:  «Οι πλάκες ήταν έργο του Θεού  και η γραφή ήταν χαραγμένη πάνω σε αυτές από τον Θεό».

Άρα τι ήξεραν οι Ισραηλίτες  για τη μέθοδο γραφής που χρησιμοποίησε ο Ιεχωβά;

Ήξεραν ότι  οι νόμοι του Θεού  δεν ήταν γραμμένοι στην επιφάνεια της πλάκας με κιμωλία.

Όχι. Αν ήταν έτσι, οι νόμοι θα μπορούσαν να σβηστούν εύκολα.

Ήξεραν ότι οι εντολές του Θεού  ήταν χαραγμένες σε πέτρινες πλάκες.

Εφόσον οι νόμοι του Θεού  είχαν χαραχτεί στις πλάκες,  είχαν γίνει ένα με την πέτρα,  δεν μπορούσαν ούτε να ξεθωριάσουν  ούτε να σβηστούν.

Ήταν μόνιμα γραμμένοι.

Έτσι λοιπόν,  γιατί παρομοίασε ο Σολομών την καρδιά με πλάκα;

Για να διδάξει μια σημαντική αλήθεια  για τη σχέση που πρέπει να υπάρχει  ανάμεσα στις σκέψεις του Ιεχωβά  και στην καρδιά μας.

Όπως οι νόμοι του Θεού ήταν χαραγμένοι στις πλάκες,  έτσι και οι εντολές του Θεού  πρέπει να είναι χαραγμένες στην καρδιά μας,  στον εσωτερικό μας άνθρωπο.

Πρέπει να γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας.

Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν  για να διασφαλίζουμε ότι η καρδιά μας  απορροφά τον τρόπο σκέψης του Θεού;

Ο ψαλμωδός Δαβίδ μάς βοηθάει  να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα  στο εδάφιο Ψαλμός 19:14.

Ας το διαβάσουμε μαζί  και ας δούμε με ποια δραστηριότητα  συνδέει ο Δαβίδ την καρδιά  —Ψαλμός 19:14:  «Τα λόγια του στόματός μου  και ο στοχασμός της καρδιάς μου  ας είναι ευάρεστα σε εσένα, Ιεχωβά,

Βράχε μου και Λυτρωτή μου».

Άρα, αυτός ο ψαλμός  συνδέει την καρδιά με τον στοχασμό.

Και όντως,  όταν κάνουμε στοχασμούς γύρω από τον Λόγο του Θεού,  αφήνουμε την καρδιά μας  να απορροφήσει τον τρόπο σκέψης του Θεού.

Αλλά χρειάζεται να στοχαζόμαστε με τον σωστό τρόπο.

Και ποιος είναι αυτός;

Σκεφτείτε το εξής παράδειγμα.

Η μελέτη του Λόγου του Θεού  και ο χρόνος που αφιερώνουμε για να στοχαστούμε  μοιάζει λίγο με το πώς φτιάχνουμε ένα φλιτζάνι τσάι.

Ένα φλιτζάνι τσάι;

Τι σχέση έχει αυτό;

Για να φτιάξουμε ένα φλιτζάνι τσάι,  χρειαζόμαστε ένα φλιτζάνι,  νερό  και ένα φακελάκι τσάι.

Ας πούμε ότι το φλιτζάνι είναι ο εξωτερικός μας άνθρωπος  και το νερό στο φλιτζάνι ο εσωτερικός μας άνθρωπος,  η καρδιά μας.

Και τέλος, έχουμε το φακελάκι με το τσάι.

Αυτό το φακελάκι δεν έχει μέσα ένα κοινό, συνηθισμένο τσάι,  αλλά το καλύτερο τσάι που υπάρχει.

Το περιεχόμενό του δεν είναι μόνο γευστικό,  αλλά και θρεπτικό.

Μάλιστα κάνει καλό και στην υγεία μας.

Ας πούμε λοιπόν ότι αυτό το πολύτιμο φακελάκι  είναι μια Βιβλική περικοπή.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε  προτού βάλουμε το φακελάκι στο νερό;

Πρώτα, χρειάζεται να ετοιμάσουμε το νερό  ώστε να είναι στη σωστή θερμοκρασία,  ή κατάσταση,  για να βάλουμε μέσα το φακελάκι.

Παρόμοια, προτού διαβάσουμε τη Γραφή,  πρέπει πρώτα να ετοιμάσουμε τον εσωτερικό μας άνθρωπο,  ώστε να είναι στη σωστή κατάσταση  για να δεχτεί τα λόγια και τις σκέψεις του Θεού.

Ετοιμάζουμε την καρδιά μας  —ζεσταίνουμε το νερό σαν να λέγαμε—  κάνοντας προσευχή στον Ιεχωβά  και ζητώντας του να ανοίξει την καρδιά μας  για να δεχτεί τα λόγια του.

Αφού ζεστάνουμε το νερό,  είμαστε έτοιμοι για το επόμενο βήμα:  να βάλουμε το φακελάκι στο νερό.

Παρόμοια, μετά την προσευχή,  είμαστε έτοιμοι για το επόμενο βήμα:  να αρχίσουμε να διαβάζουμε τη Γραφή.

Τι θα κάνουμε μετά με το φακελάκι;  Και εδώ είναι το σημαντικό ερώτημα:

Πόσο θα αφήσουμε το φακελάκι  βυθισμένο μέσα στο νερό;  Αν βιαζόμαστε,  μπορεί να αφήσουμε το φακελάκι λίγαδευτερόλεπτα μέσα στο νερό,  να το κουνήσουμε κανά δυο φορές πάνω κάτω  και μετά να το βγάλουμε.  Το αποτέλεσμα θα είναι  να φτιάξουμε ένα πολύ ελαφρύ τσάι.

Αντίστοιχα, αν διαβάζουμε τη Γραφή βιαστικά  και σκεφτόμαστε για λίγα μόνοδευτερόλεπτα αυτά που διαβάσαμε  και μετά τρέχουμε να πάμε στις δουλειές μας,  ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;

Δεν δίνουμε στην καρδιά μας τον απαραίτητο χρόνο  για να απορροφήσει τις σκέψεις του Θεού.  Αλλά,  αν αφήσουμε το φακελάκι περισσότερη ώρα μέσα στο νερό,  επιτρέπουμε στο νερό να απορροφήσει το τσάι.

Το τσάι γίνεται ένα με το νερό,  και έτσι θα έχουμε ένα δυνατό τσάι.  Παρόμοια,  αφού διαβάσουμε προσεκτικά μια περικοπή της Γραφής,  σταματάμε  και αφιερώνουμε χρόνο για να στοχαστούμε αυτά που διαβάσαμε.

Με αυτόν τον τρόπο, δίνουμε στην καρδιά μας την ευκαιρία  να απορροφήσει την πολύτιμη αλήθεια του Λόγου του Θεού.

Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;

Οι σκέψεις του Ιεχωβά  θα γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι της καρδιάς μας.  Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν,  ποια τρία σημεία εξετάσαμε;  Πρώτον,  η καρδιά μας περιλαμβάνει  όλες τις ιδιότητες του εσωτερικού ανθρώπου,  οι οποίες καθιστούν  τον καθέναν από εμάς μοναδικό.  Δεύτερον,  οι σκέψεις του Ιεχωβά πρέπει να μπαίνουν  τόσο βαθιά στην καρδιά μας  ώστε να γίνονται αναπόσπαστο μέρος της.  Και τρίτον,  για να απορροφά η καρδιά μας τις σκέψεις του Ιεχωβά  πρέπει να στοχαζόμαστε με την ησυχία μας  αυτά που διαβάσαμε στον Λόγο του Θεού.

Ποιος πρέπει να είναι λοιπόν ο στόχος μας  όταν στοχαζόμαστε;  Θέλουμε να γινόμαστε δυνατό τσάι.
 

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Δευτέρα 18 Απριλίου

 

Δευτέρα 18 Απριλίου

Θάνατε, πού είναι η νίκη σου; Θάνατε, πού είναι το κεντρί σου;​—1 Κορ. 15:55.

https://drive.google.com/file/d/1BUyH-0OXM81Z_VO0jGnUzFXYafZzzzvA/view?usp=sharing

*** w12 15/9 σ. 11-12 Ειρήνη για Χίλια Χρόνια—Και για Πάντα! ***

Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ «ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ»

16. (α) Γιατί πρέπει να μιλάμε με ενθουσιασμό για τις ευλογίες που δεν βλέπονται ακόμη; (β) Τι είπε ο Παύλος για να ενθαρρύνει τους Κορίνθιους Χριστιανούς;

16 Πράγματι, ένα ένδοξο μέλλον επιφυλάσσεται για εκείνους που αποδεικνύονται πιστοί στον Ιεχωβά σε αυτούς τους κρίσιμους καιρούς! Το να κρατάμε  αυτές τις μεγαλειώδεις ευλογίες ξεκάθαρα στη διάνοιά μας, έστω και αν δεν βλέπονται ακόμη, θα μας βοηθήσει να εστιάζουμε την προσοχή μας σε ό,τι έχει πραγματική σημασία και να μην παρασυρόμαστε από τα εφήμερα θέλγητρα του παρόντος συστήματος πραγμάτων. (Λουκ. 21:34· 1 Τιμ. 6:17‐19) Στην οικογενειακή μας μελέτη και λατρεία, στις παρέες μας με τους ομοπίστους μας, καθώς και στις συζητήσεις μας με σπουδαστές της Γραφής και ενδιαφερόμενα άτομα, ας μιλάμε με ενθουσιασμό για την υπέροχη ελπίδα και τις προοπτικές μας. Με αυτόν τον τρόπο, θα παραμένουν ζωντανές στη διάνοια και στην καρδιά μας. Αυτό ακριβώς έκανε ο απόστολος Παύλος για να ενθαρρύνει τους συγχριστιανούς του. Τους ταξίδεψε, σαν να λέγαμε, στο τέλος της Χιλιετούς Βασιλείας του Χριστού. Προσπαθήστε να οραματιστείτε την πλήρη σημασία αυτών που είπε ο Παύλος στα εδάφια 1 Κορινθίους 15:24, 25, 28.​—Διαβάστε.

17, 18. (α) Με ποιον τρόπο ήταν ο Ιεχωβά «τα πάντα για όλους» στο ξεκίνημα της ανθρώπινης ιστορίας; (β) Τι θα κάνει ο Ιησούς για να αποκαταστήσει την ενότητα και την αρμονία;

17 Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περιγραφή για αυτό το μεγαλειώδες αποκορύφωμα από τη φράση: «Ώστε να είναι ο Θεός τα πάντα για όλους». Τι σημαίνουν αυτά τα λόγια; Σκεφτείτε τον καιρό που οι τέλειοι άνθρωποι, ο Αδάμ και η Εύα, ζούσαν στην Εδέμ και αποτελούσαν μέρος της ειρηνικής και αρμονικής παγκόσμιας οικογένειας του Ιεχωβά. Ο Παγκόσμιος Κυρίαρχος, ο Ιεχωβά, κυβερνούσε απευθείας όλη τη δημιουργία του, αγγελική και ανθρώπινη. Τα πλάσματά του μπορούσαν να επικοινωνούν προσωπικά μαζί του, να τον λατρεύουν και να λαβαίνουν την ευλογία του. Ο Θεός ήταν «τα πάντα για όλους».

Μόλις ολοκληρώσει το έργο του ως Βασιλιάς, ο Ιησούς θα παραδώσει ταπεινά τη Βασιλεία στον Πατέρα του

18 Εκείνη η αρμονική σχέση διακόπηκε όταν οι άνθρωποι, υπό την επιρροή του Σατανά, στασίασαν εναντίον της κυριαρχίας του Ιεχωβά. Ωστόσο, από το 1914, η Μεσσιανική Βασιλεία κάνει ενέργειες για να αποκαταστήσει σταδιακά εκείνη την ενότητα και την αρμονία. (Εφεσ. 1:9, 10) Στη διάρκεια της Χιλιετούς Βασιλείας, υπέροχα πράγματα που προς το παρόν «δεν βλέπονται» θα γίνουν πραγματικότητα. Έπειτα θα έρθει «το τέλος», δηλαδή το τέλος της Χιλιετούς Βασιλείας του Χριστού. Τι θα συμβεί τότε; Αν και ο Ιησούς έχει λάβει “όλη την εξουσία στον ουρανό και στη γη”, δεν φιλοδοξεί να σφετεριστεί τη θέση του Ιεχωβά. Με ταπεινοφροσύνη, θα «παραδώσει τη βασιλεία στον Θεό και Πατέρα του». Θα χρησιμοποιήσει τη μοναδική θέση και εξουσία του «για τη δόξα του Θεού».​—Ματθ. 28:18· Φιλιπ. 2:9‐11.

19, 20. (α) Πώς θα αποδείξουν όλοι οι υπήκοοι της Βασιλείας αν δέχονται την κυριαρχία του Ιεχωβά; (β) Ποια μεγαλειώδης προοπτική βρίσκεται μπροστά μας;

19 Τότε, οι επίγειοι υπήκοοι της Βασιλείας θα έχουν φερθεί σε τελειότητα. Θα ακολουθούν το παράδειγμα του Ιησού και θα αναγνωρίζουν την κυριαρχία του Ιεχωβά πρόθυμα και ταπεινά. Θα έχουν την ευκαιρία να αποδείξουν ότι αυτή είναι η επιθυμία τους περνώντας με επιτυχία την τελική δοκιμή. (Αποκ. 20:7‐10) Στη συνέχεια, όλοι οι στασιαστές​—άνθρωποι και πνευματικά όντα—​θα εκλείψουν για πάντα. Τι χαρά και αγαλλίαση θα επικρατεί τότε! Ολόκληρη η παγκόσμια οικογένεια θα αινεί ευτυχισμένα τον Ιεχωβά, ο οποίος θα είναι «τα πάντα για όλους».​—Διαβάστε Ψαλμός 99:1‐3.

20 Θα σας υποκινήσουν αυτές οι ένδοξες πραγματικότητες της Βασιλείας που βρίσκονται τόσο κοντά να επικεντρώσετε την προσοχή και τις προσπάθειές σας στην επιτέλεση του θελήματος του Θεού; Θα καταφέρετε να μην παρασυρθείτε από την κίβδηλη ελπίδα και παρηγοριά που προσφέρει ο κόσμος του Σατανά; Θα είστε πιο αποφασισμένοι να υποστηρίζετε και να υπερασπίζεστε την κυριαρχία του Ιεχωβά; Είθε να αποδεικνύουν οι πράξεις σας ότι επιθυμία σας είναι να το κάνετε αυτό παντοτινά. Τότε, θα έχετε το προνόμιο να απολαμβάνετε ειρήνη και ευημερία για χίλια χρόνια​—και για πάντα!

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Κυριακή, 17 Απριλίου

 

Κυριακή 17 Απριλίου

Σπέρνεται κάτι φθαρτό· ανασταίνεται κάτι άφθαρτο.​—1 Κορ. 15:42.

https://drive.google.com/file/d/14i7QWrjZ9hCp8ewLTfd3Q132BNpJl2Ay/view?usp=sharing

Ένας Ενωμένος Λαός σε Έναν Διαιρεμένο Κόσμο

 

ΠΩΣ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΩΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

Όλες οι Δοκιμασίες Έχουν Ημερομηνία Λήξης

Οι δοκιμασίες μπορούν εύκολα να μας αποθαρρύνουν, ειδικά όταν συνεχίζονται για πολύ καιρό. Ο Δαβίδ ήξερε ότι η δοκιμασία που αντιμετώπιζε με τον βασιλιά Σαούλ τελικά θα τελείωνε και ότι θα γινόταν βασιλιάς όπως είχε υποσχεθεί ο Ιεχωβά. (1Σα 16:13) Η πίστη του Δαβίδ τον βοήθησε να είναι υπομονετικός και να περιμένει τον Ιεχωβά.

Όταν περνάμε κάποια δοκιμασία, ίσως μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε οξυδέρκεια, γνώση ή ικανότητα σκέψης για να αλλάξουμε την κατάστασή μας. (1Σα 21:12-14· Παρ 1:4) Ωστόσο, κάποιες δυσκολίες θα επιμένουν ακόμα και αφού εμείς έχουμε κάνει όλα όσα μπορούμε σε αρμονία με τις Βιβλικές αρχές. Σε τέτοιες περιπτώσεις, πρέπει να εκδηλώνουμε υπομονή και να περιμένουμε τον Ιεχωβά. Εκείνος σύντομα θα βάλει ένα τέλος σε όλα μας τα βάσανα και «θα εξαλείψει κάθε δάκρυ» από τα μάτια μας. (Απ 21:4) Είτε η διέξοδος έρθει χάρη στην παρέμβαση του Ιεχωβά είτε εξαιτίας κάποιου άλλου λόγου, ένα πράγμα είναι βέβαιο: Όλες οι δοκιμασίες έχουν ημερομηνία λήξης. Αυτό μπορεί να μας παρηγορεί σε κάποιον βαθμό.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΝΑΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΔΙΑΙΡΕΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:

• Ποιες δοκιμασίες αντιμετώπισαν κάποιοι Χριστιανοί στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες;

• Πώς εκδήλωσαν υπομονή και αγάπη;

• Πώς συνέχισαν να επικεντρώνονται στα «πιο σπουδαία πράγματα»;​—Φλπ 1:10

Η μητέρα μου πάντα έλεγε: «Ο Ιεχωβά δεν μας έφτιαξε όλους πανομοιότυπους».

Εκείνα τα χρόνια, κηρύτταμε σε όλα τα σπίτια της κομητείας   σε μαύρους, σε λευκούς, σε όλους.

Στα σχολεία, πίεζαν τα παιδιά να συμμετέχουν σε αντιρατσιστική δράση.

Ακούγαμε για τα προβλήματα και όλα τα θέματα που υπήρχαν.  Τα έλεγαν στις ειδήσεις, και ξέραμε τι συνέβαινε στον Νότο.

Κάποιοι μπορεί να σκέφτονται   “Πώς γίνεται ο λαός μας, δηλαδή οι Μάρτυρες του Ιεχωβά   μαύροι και λευκοί, να διατηρούσαν τέτοια ενότητα   ενώ ο κόσμος γύρω τους κατέρρεε;”  Μεγάλωσα στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, στην πόλη Γιούτικα.

Και θυμάμαι ότι στη <i>Διακονία της Βασιλείας</i> το 1956   υπήρχαν άρθρα για την υπηρεσία εκεί όπου η ανάγκη ήταν μεγαλύτερη.

Χρειάζονταν μαύροι αδελφοί για να υπηρετήσουν στον Νότο.  Παντρεύτηκα τον σύζυγό μου, τον Ερλ Μακ Γκι, στις 2 Ιουνίου 1956.  Αφού παντρευτήκαμε, ο αδελφός Σάλιβαν έκανε μια ομιλία στη συνέλευση στο Χάλαντεϊλ   σχετικά με την υπηρεσία εκεί όπου η ανάγκη ήταν μεγαλύτερη.

Παρότρυνε να το σκεφτούν, όχι μόνο οι οικογένειες, αλλά και τα νιόπαντρα ζευγάρια.  Κάναμε λοιπόν τα σχέδιά μας, και έγραψε στο γραφείο.

Διοριστήκαμε στη Φλόριντα και στη συνέχεια   το 1962, αρχίσαμε το έργο περιοχής.

Η πρώτη μας περιοχή ήταν στην Αλαμπάμα   όπου ίσχυε ακόμη ο διαχωρισμός.

Κάναμε σκαπανικό με την Έντνα όπου μας διόριζαν.

Ο τελευταίος μας διορισμός από την Εταιρία   ήταν στη Βόρεια Καρολίνα και από εκεί μας έστειλαν στο έργο περιοχής.

Μετά την πρώτη μας περιοχή   που ήταν στη Βόρεια και στη Νότια Καρολίνα και στην Τζόρτζια, μας κάλεσαν στη Γαλαάδ.

Παντρεύτηκα στις 23 Απριλίου 1949.

Είμαι στην ολοχρόνια υπηρεσία 70 χρόνια μαζί με τη σύζυγό μου.

Είχα διοριστεί στη 18η Περιοχή στην Αλαμπάμα.  Η πρώτη περιοχή στην οποία διοριστήκαμε ήταν στον Μισισιπή.  Είχε τη φήμη ότι ήταν η χειρότερη πολιτεία όσον αφορά τις φυλετικές διακρίσεις.

Αφού είχαμε πάει εκεί   τρεις αγωνιστές για τα ατομικά δικαιώματα δολοφονήθηκαν στη Φιλαδέλφεια του Μισισιπή.

Αυτή ήταν η περιοχή μας.

Τέτοιες καταστάσεις είχαμε να αντιμετωπίσουμε.

Είχαμε πολλά να κάνουμε στη διακονία μας   οπότε δεν μας απασχολούσε ιδιαίτερα.  Οι μαύροι κήρυτταν στους μαύρους, οι λευκοί στους λευκούς.

Απλώς υπακούαμε στον τοπικό νόμο για τον φυλετικό διαχωρισμό.

Υπήρχαν πολλά κινήματα και οι άνθρωποι ήταν πολύ επιθετικοί.

Όταν είχε πορεία ή επεισόδια εκεί όπου υπηρετούσαμε στην Αλαμπάμα   δεν πηγαίναμε για έργο δρόμου στο κέντρο Σάββατο απόγευμα.

Αν γινόταν κάποια διαδήλωση ή συνέβαινε κάτι, κάναμε έργο στη γειτονιά.

Τότε πολλοί γίνονταν «Επιβάτες για την Ελευθερία», όπως αποκαλούνταν   και έμπαιναν σε λεωφορεία που πήγαιναν στον Νότο.

Άλλοι έρχονταν για να εγγράψουν ψηφοφόρους.

Μάλιστα, ιδρύθηκαν στον Μισισιπή μερικές οργανώσεις για τα ατομικά δικαιώματα   και είχαν όλο και πιο μεγάλη υποστήριξη.  Πίστευαν λοιπόν ότι, επειδή κάναμε δραστήρια το έργο από πόρτα σε πόρτα   θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε στο κήρυγμά μας   και ζητήματα ατομικών δικαιωμάτων.

Ένας από τους συμμαθητές μας στην 27η τάξη   ήταν μαύρος και είχαμε δεθεί πολύ μαζί του στη σχολή.

Μετά τη Γαλαάδ, καθώς πηγαίναμε στους διορισμούς μας   σταματήσαμε σε μια συνέλευση στην Αλαμπάμα.

Στη συνέλευση, έπρεπε να κάθονται αλλού οι λευκοί και αλλού οι μαύροι.  Και ήταν πολύ δύσκολο, ήταν οδυνηρό για εμάς   να μην μπορούμε να είμαστε μαζί με τον αγαπητό μας φίλο.

Κάποια φορά, μας κάλεσαν σε μια τηλεοπτική εκπομπή.

Πήγαμε με τον επίσκοπο περιοχής   και εκεί ήταν επίσης ένας Καθολικός ιερέας και ένας Επισκοπελιανός διάκονος.

Ο διάκονος, που ήταν αρκετά νέος   ρώτησε τι κάναμε για να υποστηρίξουμε τις πορείες.

Του είπα λοιπόν ότι δεν κάναμε τίποτα για τις πορείες.

Και εκεί φάνηκε η διαφορά μας.

Εγώ είμαι μαύρος, εκείνος λευκός.  Εφόσον εκείνοι δεν διέκοπταν τις πορείες τους για να μας βοηθήσουν   στο κήρυγμα των καλών νέων της Βασιλείας   ούτε εμείς θα διακόπταμε το κήρυγμα των καλών νέων της Βασιλείας   για να υποστηρίξουμε τις πορείες.

Οι αδελφοί ενδιαφέρονταν πάντοτε ο ένας για τον άλλον.

Αν υπήρχε μια εκκλησία μαύρων και μια λευκών   νοιαζόμασταν και αγαπούσαμε και τις δυο το ίδιο.

Ο νόμος δεν επέτρεπε κοινές συγκεντρώσεις   οπότε δεν μπορούσαμε να συναθροιζόμαστε μαζί.

Αλλά μπορούσαμε να μιλάμε μεταξύ μας και να επισκεπτόμαστε ο ένας τον άλλον.

Πιστεύω ότι εκείνη την περίοδο υπήρχε μεγάλη αλληλοβοήθεια   και από τους λευκούς και από τους μαύρους αδελφούς.

Αν, για παράδειγμα, ήταν δύσκολο να πάρουμε κάποιον χώρο   οι λευκοί αδελφοί που γνώριζαν κάποια άτομα το κανόνιζαν.

Βασικά, συνεργαζόμασταν.

Οι εκκλησίες άρχισαν να γίνονται μεικτές   όταν ψηφίστηκαν κάποιοι νόμοι για τα ατομικά δικαιώματα.

Είχαμε μια μεγάλη συνάντηση με όλους τους πρεσβυτέρους   όπου χωρίσαμε τους τομείς των εκκλησιών και κάναμε ό,τι άλλο χρειαζόταν   για να γίνουν μεικτές οι εκκλησίες.  Μερικοί αδελφοί αισθάνονταν, και ίσως δικαιολογημένα εκείνον τον καιρό   ότι θα είχαμε περιστατικά βίας αν ενωνόμασταν.

Πρέπει να έγιναν κάποιες ζημιές σε Αίθουσες Βασιλείας και παρόμοια πράγματα.

Βλέπαμε όμως ότι γίνονταν και άλλα μέρη μεικτά   σχολεία, πανεπιστήμια, κολέγια.  Ήταν ξεκάθαρο ότι, αν εκείνοι μπορούσαν να το κάνουν, πόσο μάλλον εμείς.

Η διαδικασία της ένωσης ήταν επιτυχής   επειδή ήταν υπό την κατεύθυνση του Ιεχωβά.

Μαύροι και λευκοί, είχαμε κάτι κοινό   αγαπούσαμε τον Ιεχωβά.

Ο Ιεχωβά το έκανε εφικτό να ενωθούμε, όχι εμείς.

Και από τότε είμαστε ενωμένοι.

Όλοι έβλεπαν ότι ήμασταν ενωμένοι.  Ένας αδελφός κήρυττε από πόρτα σε πόρτα σε λευκούς και μαύρους   και βγήκε μια λευκή κυρία στην πόρτα   και του είπε πως χαιρόταν που έβλεπε ότι είχαμε πλέον ενωθεί.

Το περίμενε πολύ καιρό.  Έχουμε δημιουργήσει με τη βοήθεια του Ιεχωβά μέσω του αγίου του πνεύματος   μια παγκόσμια αδελφότητα.

Έχουμε βέβαια τις ατέλειές μας   αλλά είμαστε αδελφότητα και κάτι το αξιοθαύμαστο.

Οι αδελφοί άρχισαν να νιώθουν αυτό που ξέραμε ότι ισχύει   είμαστε όλοι μία οργάνωση.

Άρχισαν να το νιώθουν αυτό, να το ζουν.

Αγαπούσαμε τον Ιεχωβά και αγαπούσαμε τους αδελφούς μας.

Τι άλλο χρειαζόταν;

Ήταν δυνατόν να μην έχουμε ενότητα   από τη στιγμή που μας είχε συγκεντρώσει ο Ιεχωβά;

Ο Σατανάς είναι ο κύριος υπαίτιος της διαίρεσης των ανθρώπων.

Ο Ιησούς πέθανε για όλη την ανθρωπότητα.  Εξαιρείται κανείς; Όχι.