Το σημερινό μας εδάφιο, 1 Θεσσαλονικείς 2:7, είναι από μια πολύ θερμή, παρηγορητική και ενθαρρυντική επιστολή -την 1 Θεσσαλονικείς.
Ο τόνος και το γενικό θέμα της φανερώνουν ότι ο Παύλος αγαπούσε πολύ τους αδελφούς στη Θεσσαλονίκη. Ήταν εκεί όταν ιδρύθηκε η εκκλησία και είδε τον διωγμό που υπέμειναν από τους Ιουδαίους όταν προσπαθούσαν να μπουν στην αλήθεια, και ήξερε ότι ο διωγμός συνεχιζόταν ακόμη.
Ανησυχούσε για αυτούς και ήθελε να πάει να τους δει από κοντά. Δείτε τι λέει στο εδάφιο 1 Θεσσαλονικείς 2:17: «Όταν σας αποχωριστήκαμε, αδελφοί, για λίγο μόνο (σωματικά, όχι στην καρδιά μας), καταβάλαμε κάθε προσπάθεια να σας δούμε προσωπικά επειδή το θέλαμε πολύ».
Ανησυχούσε για αυτούς.
Ήθελε πολύ να μάθει αν είναι καλά.
Δεν είναι όμως πολύ ωραία αυτή η φράση του Παύλου, ότι αν και δεν μπορούσε να είναι εκεί «σωματικά», η “καρδιά του” ήταν μαζί τους;
Το νιώθουμε και εμείς αυτό σήμερα, που δεν μπορούμε να είμαστε κοντά στην οικογένειά μας, στην εκκλησία μας και στους στενούς μας φίλους.
Δεν είμαστε μαζί τους «σωματικά», αλλά “η καρδιά μας” είναι μαζί τους.
Αφού δεν μπορούσε να πάει ο ίδιος εκεί, έστειλε τον Τιμόθεο.
Και όταν ο Τιμόθεος επέστρεψε, έφερε πολύ καλά νέα για τους αδελφούς και τις αδελφές.
Γι’ αυτό και ο Παύλος τους έγραψε αυτή τη θεόπνευστη επιστολή.
Η 1 Θεσσαλονικείς είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα καλογραμμένης και ενθαρρυντικής επιστολής.
Αν ψάχνετε ιδέες για το πώς να γράψετε μια ενθαρρυντική επιστολή, η 1 Θεσσαλονικείς είναιένα πολύ καλό πρότυπο για μελέτη.
Είναι εγκάρδια επιστολή γεμάτη ουσία.
Αν διαβάσετε ή ακούσετε ολόκληρη την επιστολή (θα σας πάρει μόνο 15 λεπτά), θα νιώσετε σαν να είναι ζωντανός ο Παύλος σήμερα και να γράφει αυτή την επιστολή σε εσάς και στην εκκλησία σας.
Είναι τόσο θερμή και ενθαρρυντική που θα θέλετε να την ακούτε ξανά και ξανά.
Και επίσης αγγίζει τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε πολλοί από εμάς σήμερα.
Ας δούμε μερικά εδάφια από την 1 Θεσσαλονικείς που θα μας βοηθήσουν να υπομείνουμετις τωρινές μας δοκιμασίες. Και θα ασχοληθούμε με τέσσερα βασικά σημεία: τον έπαινο, τη γλυκύτητα, τη φιλία και την παρηγοριά.
Ας μιλήσουμε αρχικά για τον έπαινο.
Ας ανοίξουμε τη Γραφή μας στην 1 Θεσσαλονικείς -όλα τα εδάφια που θα δούμε είναι από την 1 Θεσσαλονικείς- κεφάλαιο 1, εδάφιο 3: «Γιατί θυμόμαστε διαρκώς το πιστό σας έργο, τον γεμάτο αγάπη κόπο σας και την υπομονή που δείχνετε λόγω της ελπίδας σας στον Κύριό μας Ιησού Χριστό ενώπιον του Θεού και Πατέρα μας».
Ναι, να αναζητάτε ευκαιρίες για να επαινείτε τους άλλους και να είστε όσο πιο συγκεκριμένοι γίνεται.
Μια αδελφή έστειλε πρόσφατα ένα μήνυμα σε μια άλλη αδελφή για να την ευχαριστήσει για κάτι που είχε κάνει εκείνη και ο άντρας της για αυτούς πριν από δέκα και πλέον χρόνια.
Εσείς πώς νιώθετε όταν σας στέλνουν μια όμορφη κάρτα ή ένα ωραίο μήνυμα ή ένα email για να σας επαινέσουν για κάτι που κάνατε ή να σας θυμίσουν κάτι που κάνατε για κάποιον;
Νιώθετε ενθαρρυμένοι, ενισχυμένοι, ευτυχισμένοι.
Ο έπαινος μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι οι άλλοι βλέπουν τα καλά πράγματα που κάνουμε και τα εκτιμούν.
Ο απόστολος Παύλος περιέγραψε πώς αντέδρασε ο ίδιος όταν άκουσε τα ευχάριστα νέα που του έφερε ο Τιμόθεος. Στο κεφάλαιο 3, εδάφιο 8, είπε: «Νιώθουμε αναζωογονημένοι».
Δεν είναι ωραία αυτή η περιγραφή;
Και εμείς, όταν μας επαινούν ή όταν ακούμε καλά νέα, νιώθουμε αναζωογονημένοι.
Τώρα, μετά τον έπαινο, ας δούμε λίγο το σημερινό μας εδάφιο, στο κεφάλαιο 2, εδάφιο 7.
Εδώ λέει: «Απεναντίας, σας φερθήκαμε με γλυκύτητα, όπως όταν φροντίζει τρυφερά τα παιδιά της η μητέρα που θηλάζει».
Γλυκύτητα λοιπόν.
Αν κοπείτε στο χέρι σας και κάποιος θέλει να έρθει να σας βοηθήσει, πώς θα θέλατε να περιποιηθεί το τραύμα σας;
Με γλυκό τρόπο, απαλά.
Πολλοί άνθρωποι σήμερα είναι πολύ πληγωμένοι συναισθηματικά, και χρειάζεται να τους φροντίζουμε με γλυκό τρόπο.
Στις συζητήσεις μας, στα μηνύματα που στέλνουμε, στα email, στις επιστολές, είμαστε γλυκείς;
Με το άγχος και τις πιέσεις της ζωής σε αυτό το παλιό σύστημα, μπορεί εύκολα να γίνουμε απότομοι ή κοφτοί στις επαφές μας με τους άλλους.
Όταν πάμε να στείλουμε ένα email, καθόμαστε να το ξαναδιαβάσουμε μια φορά προτού πατήσουμε Αποστολή;
Ή αν πάρουμε ένα email που είναι πολύ αυστηρό ή κάπως αιχμηρό, απαντάμε με γλυκύτητα, αναγνωρίζοντας ότι και οι άλλοι νιώθουν πιεσμένοι;
Αφιερώνουμε χρόνο για να εκφράσουμε τα τρυφερά μας αισθήματα και το ενδιαφέρον μας;
Για παράδειγμα, μπορεί να στείλουμε μια κάρτα ή ένα μήνυμα με εδάφια από τη Γραφή, και αυτό είναι πολύ ωραίο.
Αλλά μια αδελφή είπε ότι το εκτιμάει περισσότερο όταν αυτοί που της στέλνουν μια κάρτα γράφουν ποια φράση από το εδάφιο τους αρέσει ιδιαίτερα και εξηγούν γιατί θεωρούν σημαντικήαυτή τη φράση που της έγραψαν.
Μετά τη γλυκύτητα, ο Παύλος μιλάει για τη φιλία. Ας δούμε στο κεφάλαιο 2 το εδάφιο 8: «Νιώθοντας λοιπόν τρυφερή στοργή για εσάς, ήμασταν αποφασισμένοι να σας προσφέρουμε, όχι μόνο τα καλά νέα του Θεού, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό, επειδή σας αγαπήσαμε πολύ».
Η φράση “σας προσφέραμε τον ίδιο μας τον εαυτό” είναι πολύ δυνατή.
Ο Παύλος δεν ήταν απλώς αυτός που τους έκανε μελέτη, ήταν στενός τους φίλος.
Όλοι χρειαζόμαστε στενούς φίλους -ειδικά στις μέρες μας- κάποιον να μπορούμε να μιλήσουμε, να του εκφράσουμε τα συναισθήματά μας και να είμαστε σίγουροι ότι θα μας ακούσει και θα σεβαστεί και αυτά που του λέμε και την εμπιστοσύνη μας.
Ο Παύλος αγαπούσε πολύ τους αδελφούς στη Θεσσαλονίκη.
Δεν τους έβλεπε απλώς σαν υποχρεώσεις σε μια λίστα που έπρεπε να τακτοποιήσει.
Δεν σκεφτόταν: “Εγώ τη Γραφή πρέπει να τους διδάξω”, και μετά τους ξεχνούσε.
Η σχέση που είχαν ήταν πιο βαθιά.
Και εμείς μπορεί να συνεργαζόμαστε με κάποιους, να είμαστε στην ίδια εκκλησία, να τρώμε μαζί, αλλά αυτό δεν μας κάνει αυτομάτως και φίλους.
Η γνωστή φράση “για να έχεις φίλους πρέπει πρώτα εσύ να είσαι φίλος” δείχνει ότι η φιλία χρειάζεται πολύ προσπάθεια και κόπο από μέρους μας.
Είμαστε πραγματικοί φίλοι για τους άλλους;
Παίρνουμε την πρωτοβουλία να κάνουμε στενούς φίλους;
Όπως λέει ο Παύλος, αυτό περιλαμβάνει “να προσφέρουμε τον ίδιο μας τον εαυτό”.
Και μετά τη φιλία, ο Παύλος μιλάει για την παρηγοριά. Ας δούμε στο κεφάλαιο 2 το εδάφιο 11: «Γνωρίζετε καλά ότι σας προτρέπαμε, σας παρηγορούσαμε και συμβουλεύαμε τον καθέναν σας, όπως ένας πατέρας τα παιδιά του». Προηγουμένως, ο απόστολος Παύλος είχε χρησιμοποιήσει το παράδειγμα της μητέρας για τη γλυκύτητα.
Τώρα χρησιμοποιεί το παράδειγμα του πατέρα για την παρηγοριά.
Καταλαβαίνουμε ότι ο Παύλος ένιωθε οικογένειά του τους αδελφούς εκεί στην εκκλησία της Θεσσαλονίκης.
Στη ζωή μπορεί να συμβούν πολύ θλιβερά και τραγικά πράγματα.
Και ο καλός πατέρας ξέρει πώς να παρηγορήσει και να καθησυχάσει τα παιδιά του όταν συμβαίνουν άσχημα πράγματα.
Ο Παύλος ήξερε ότι οι αδελφοί στη Θεσσαλονίκη περνούσαν μια πολύ δύσκολη φάση.
Πολλοί θρηνούσαν επειδή είχαν χάσει φίλους ή συγγενείς τους.
Προσέξτε τον πολύ παρηγορητικό συλλογισμό του στο κεφάλαιο 5, από το οποίο θα διαβάσουμε ένα εδάφιο μόνο για την ελπίδα της ανάστασης. Δείτε το εδάφιο 10: «Αυτός πέθανε για εμάς ώστε, είτε είμαστε ξύπνιοι είτε κοιμόμαστε, να ζήσουμε μαζί του».
Δεν είναι πολύ παρηγορητική αυτή η σκέψη;
Ο θάνατος δεν καταστρέφει τη σχέση ενός ανθρώπου με τον Ιεχωβά.
Είτε είμαστε ζωντανοί είτε νεκροί, ο Ιεχωβά μάς αγαπάει όλους.
Ανακεφαλαιώνοντας, η θεόπνευστη συμβουλή του Παύλου στη θερμή και στοργική επιστολή του προς τους φίλους του στη Θεσσαλονίκη μάς υποκινεί όλους μας να δίνουμε έπαινο, να φερόμαστε με γλυκύτητα, να είμαστε πραγματικοί φίλοι και να παρηγορούμε ο ένας τον άλλον.
Και καθώς προχωράμε όλο και βαθύτερα σε αυτό το παλιό σύστημα, βλέπουμε να επικρατεί χάος, όπως το χάος που επικρατεί σε ένα πλοίο όταν οι επιβάτες αντιλαμβάνονται ότι βυθίζεται.
Εμείς όμως είμαστε μέσα στις σωσίβιες λέμβους και είμαστε μαζί.
Προσπαθούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον να αντέξει όλη αυτή την κατάσταση μέχρι να διασωθούμε.
Καθησυχάζουμε, παρηγορούμε και βοηθάμε ο ένας τον άλλον, και περιμένουμε να διασωθούμε.
Σε όλους εσάς λοιπόν, μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτό που λέει το εδάφιο 5:11: «Γι’ αυτό, να ενθαρρύνετε ο ένας τον άλλον και να εποικοδομείτε ο ένας τον άλλον, όπως και κάνετε».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου