Σε όλη την ιστορία, οι άνθρωποι αγωνίζονται συνεχώς για την ελευθερία.
Έχουν δώσει αγώνες για ελευθερία θρησκείας, την ελευθερία του λόγου, την ελευθερία του τύπου και την απελευθέρωση από τα δεσμά και τη δουλεία.
Η άποψή μας για την ελευθερία διαμορφώνεται από το περιβάλλον μας, από τις προσωπικές μας περιστάσεις, ακόμη και από την ηλικία μας. Όταν ήμουν μικρός, θυμάμαι που όλα τα αγόρια της γειτονιάς μαζευόμασταν την τελευταία ημέρα των καλοκαιρινών διακοπών για να παίξουμε έναν αγώνα μπέιζμπολ την «τελευταία ημέρα της ελευθερίας μας», όπως τη λέγαμε, γιατί την επόμενη μέρα άρχιζε το σχολείο.
Αλλά το ζήτημα της ελευθερίας δεν είναι παιχνίδι.
Το πώς βλέπουμε την ελευθερία είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.
Ανεξάρτητα από τα αισθήματα ή τις ανάγκες μας στο ζήτημα της ελευθερίας, πρέπει να αναγνωρίσουμε μια θεμελιώδη αλήθεια. Ουσιαστικά, υπάρχουν μόνο δύο είδη ελευθερίας: η αληθινή ελευθερία που δίνει ο Ιεχωβά και η ψεύτικη ελευθερία που προσφέρει ο Σατανάς και ο κόσμος του.
Κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλέξει ένα από αυτά τα δύο είδη ελευθερίας.
Ας εξετάσουμε τι περιλαμβάνει η κάθε ελευθερία και πώς επηρεάζει η επιλογή μας την προοπτική μας για αιώνια ζωή.
Ανοίξτε, παρακαλώ, στον Ματθαίο, κεφάλαιο 7.
Θα διαβάσουμε τα εδάφια 13 και 14.
Εδώ είναι μια παραβολή που ανέφερε ο Ιησούς στην Επί του Όρους Ομιλία του, και σε αυτή την παραβολή μιλάει για δύο πύλες και για δύο δρόμους.
Και αυτά σχετίζονται με τις δύο ελευθερίες που θα αναλύσουμε σήμερα. Τα εδάφια Ματθαίος 7:13, 14 λένε: «Μπείτε από τη στενή πύλη, επειδή πλατιά είναι η πύλη και ευρύχωρη η οδός που οδηγεί στην καταστροφή, και πολλοί μπαίνουν από αυτήν.
Αντίθετα, στενή είναι η πύλη και στενόχωρη η οδός που οδηγεί στη ζωή, και λίγοι την ανακαλύπτουν».
Εκ πρώτης όψεως, αυτός ο ευρύχωρος δρόμος ίσως φαίνεται πως οδηγεί στην αληθινή ελευθερία.
Γιατί; Γιατί είναι εύκολος.
Οι ταξιδιώτες σε αυτόν τον δρόμο μπορούν να πάνε όπου θέλουν, να σκέφτονται όπως θέλουν και να ζουν όπως θέλουν.
Δεν υπάρχουν περιορισμοί —κανένας κανόνας, καμία δέσμευση.
Δεν προξενεί έκπληξη ότι ένας ορισμός της λέξης ελευθερία είναι «η ικανότητα ή η δυνατότητα να ενεργεί κάποιος χωρίς περιορισμούς και δεσμεύσεις».
Αυτή είναι όμως η ελευθερία που προσφέρει ο Σατανάς και ο κόσμος του.
Αλλά είναι πραγματική ελευθερία;
Ανοίξτε, παρακαλώ, στους Εφεσίους, κεφάλαιο 2, και θα διαβάσουμε τα εδάφια 2 και 3.
Εδώ περιγράφεται η κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι άνθρωποι που επιλέγουν να μπουν από την πλατιά πύλη και να περπατήσουν στον ευρύχωρο δρόμο. Τα εδάφια Εφεσίους 2:2, 3 τους περιγράφουν ως εξής: «Στις οποίες περπατήσατε κάποτε σύμφωνα με το σύστημα πραγμάτων αυτού του κόσμου, σύμφωνα με τον άρχοντα της εξουσίας του αέρα, του πνεύματος που τώρα επενεργείστους γιους της ανυπακοής.
Ναι, μεταξύ αυτών όλοι εμείς συμπεριφερθήκαμε κάποτε σε αρμονία με τις επιθυμίες της σάρκας μας, κάνοντας το θέλημα της σάρκας και των σκέψεών μας, και ήμασταν από τη φύση μας παιδιά οργής όπως και οι υπόλοιποι».
Προσέξατε; Αυτοί που περπατούν σε αυτόν τον δρόμο δεν είναι ελεύθεροι.
Έχουν έναν άρχοντα, τον άρχοντα της εξουσίας του αέρα, τον Σατανά τον Διάβολο.
Έχουν επίσης έναν κύριο, κάνουν το θέλημα της σάρκας. Είναι δούλοι της σάρκας και των επιθυμιών της.
Ανοίξτε, παρακαλώ, στη 2 Πέτρου, στο κεφάλαιο 2, για να διαβάσουμε το εδάφιο 19.
Αυτά τα λόγια επιβεβαιώνουν ότι η ελευθερία που υπόσχεται ο Σατανάς είναι ψεύτικη ελευθερία, που οδηγεί στη δουλεία. Στη 2 Πέτρου 2:19 λέει: «Ενώ τους υπόσχονται ελευθερία, οι ίδιοι είναι δούλοι της διαφθοράς· διότι αν κάποιος νικιέται από κάποιον άλλον, είναι δούλος του».
Ο δρόμος του Σατανά δεν είναι ο δρόμος της πραγματικής ελευθερίας.
Επίσης, δεν έχει δωρεάν διέλευση.
Θα λέγαμε ότι πληρώνεις διόδια, το τίμημα αυτού του δρόμου είναι πολύ ακριβό.
Το τίμημα αυτού του ευρύχωρου δρόμου όπου όλα επιτρέπονται είναι σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες, διαλυμένα σπιτικά, σώματα και διάνοιες που έχουν καταστραφεί από τα ναρκωτικά και την κατάχρηση αλκοόλ, καθώς και βιαιοπραγίες.
Είναι πράγματι πολύ ακριβά τα διόδια για έναν δρόμο που είναι αδιέξοδος και οδηγεί στην καταστροφή.
Τι θα πούμε όμως για τον άλλον δρόμο για τον οποίο μίλησε ο Ιησούς;
Είπε ότι η πύλη είναι στενή και η οδός στενόχωρη.
Γιατί επιλέγουν τόσο λίγοι άνθρωποι αυτόν τον δρόμο;
Κυρίως επειδή πολύ λίγοι άνθρωποι σήμερα θέλουν να καθοδηγούν τη ζωή τους οι νόμοι και οι αρχές του Θεού.
Ναι, αυτός ο δρόμος έχει όρια.
Αλλά αυτά τα όρια βοηθούνόσους βρίσκονται σε αυτόν τον δρόμο να αποφεύγουν την αδικοπραγία, να καταπολεμούν εσφαλμένες επιθυμίες, να αντιστέκονται στην πίεση των συνομηλίκων και να μη φοβούνται όσους τους κοροϊδεύουν επειδή βρίσκονται σε αυτόν τον δρόμο.
Στον ευρύχωρο δρόμο, επίκεντρο είναι το εγώ —φιληδονία, αυταρέσκεια, προσωπική ολοκλήρωση και ιδιοτέλεια.
Αντίθετα, στον στενό δρόμο απαιτείται εγκράτεια, αυταπάρνηση, σκληρή εργασία και σεβασμός για την εξουσία.
Αλλά αυτός είναι ο δρόμος προς την πραγματική ελευθερία.
Η αλήθεια είναι ότι μερικά εδάφια που μιλούν για την ελευθερία την οποία δίνει ο Ιεχωβά μπορεί να μας μπερδεύουν κάπως.
Για παράδειγμα, ας ανοίξουμε στην 1 Πέτρου 2:16.
Και καθώς το διαβάζουμε, προσέξτε δύο εκφράσεις που ίσως φαίνονται αντιφατικές. Πρώτη Πέτρου 2:16: «Να ζείτε ως ελεύθεροι και να χρησιμοποιείτε την ελευθερία σας, όχι ως κάλυψη για να κάνετε το κακό, αλλά ως δούλοι του Θεού».
Πολύ ενδιαφέρον!
Μπορούμε να είμαστε ταυτόχρονα και ελεύθεροι και δούλοι.
Τους περισσότερους ανθρώπους τους απωθεί η ιδέα να είναι υποδουλωμένοι σε κάποιον ή σε κάτι.
Ωστόσο, παλιά υπήρχαν και πλεονεκτήματα στο να είναι κάποιος δούλος.
Ας εξετάσουμε ένα παράδειγμα.
Στον αρχαίο Ισραήλ, κάποιος που είχε πολλά χρέη μπορούσε να πουλήσει τον εαυτό του ως δούλο για να ξεπληρώσει το χρέος του.
Αλλά δεν θα παρέμενε για πάντα δούλος.
Θα απελευθερωνόταν έπειτα από εφτά χρόνια ή στο Ιωβηλαίο έτος, ό,τι ερχόταν πρώτα.
Όσο υπηρετούσε ως δούλος, έπρεπε να του φέρονται σαν να είναι μισθωτός.
Δεν έπρεπε να τον κακομεταχειρίζονται. Και όταν απελευθερωνόταν, ο κύριός του τού εδινε ένα δώρο για να μπορέσει να σταθεί και πάλι στα πόδια του.
Αυτό ήταν διευθέτηση του Ιεχωβά, οπότε μας δίνει μια ιδέα του τι σημαίνει να είναι κάποιος δούλος του Ιεχωβά.
Ο Ισραηλίτης δούλος μπορεί να ένιωθε τέτοια ασφάλεια ώστε μπορούσε να επιλέξει να παραμείνειμε τον κύριό του για όλη του τη ζωή.
Αυτή η διευθέτηση περιγράφεται στα εδάφια Έξοδος 21:5, 6, τα οποία λένε: «Αλλά αν ο δούλος επιμένει και λέει:
“Αγαπώ τον κύριό μου, τη σύζυγό μου και τους γιους μου· δεν θέλω να απελευθερωθώ”, ο κύριός του θα τον φέρει μπροστά στον αληθινό Θεό.
Έπειτα θα τον στήσει στην πόρτα ή στον παραστάτη και θα του τρυπήσει το αφτί με σουβλί, και αυτός θα είναι δούλος του για όλη του τη ζωή».
Εμείς είμαστε σαν αυτόν τον δούλο.
Η αγάπη μας για τον Ιεχωβά και εκτίμησή μας για την αληθινή ελευθερία που μας δίνει είναι τόσο ισχυρές ώστε του δίνουμε όλη μας τη ζωή.
Εμείς δείχνουμε ότι είμαστε δούλοι του Ιεχωβά, όχι τρυπώντας το αφτί μας, αλλά με την αφιέρωση και το βάφτισμα.
Στο ζήτημα της ελευθερίας, όλοι πρέπει να κάνουμε επιλογή.
Θα μπούμε στον φαρδύ δρόμο της ψεύτικης ελευθερίας του Σατανά και του κόσμου του;
Θυμηθείτε, αυτός ο δρόμος οδηγεί στον θάνατο.
Ή θα μπούμε στον στενό δρόμοτης πραγματικής ελευθερίας;
Αυτός ο δρόμος οριοθετείται από τους δίκαιους κανόνες του Θεού, και αυτός ο δρόμος οδηγεί στην αιώνια ζωή.
Ήδη έχουμε απελευθερωθεί από τον φόβο για το μέλλον και για τον θάνατο.
Έχουμε απελευθερωθεί από τους πόνους που προξενεί ένας τρόπος ζωής μακριά από τους κανόνες του Θεού.
Η ελευθερία που προσφέρει ο Ιεχωβά θα δώσει τελικά στην ανθρώπινη οικογένεια όλες τις θεμελειώδεις ελευθερίες που λαχταρούν οι ειλικρινείς άνθρωποι σήμερα— απελευθέρωση από τον φόβο, από το έγκλημα, από την πείνα, από τη φτώχεια, από τη μόλυνση, από τις ασθένειες και από τον πόλεμο.
Ευχόμαστε να συνεχίσουμε να περπατάμε στον δρόμο της πραγματικής ελευθερίας και να βοηθήσουμε και άλλους να βρουν την πραγματική ελευθερία
που μόνο ο Ιεχωβά μπορεί να δώσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου