Τι είναι πιο σημαντικό;
Το να τελειώσουμε έναν διορισμό ή ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να τον επιτελέσουμε;
Το σημερινό μας εδάφιο μιλάει για την ημέρα της εξιλέωσης, θέλοντας να δείξει ότι ο τρόπος με τον οποίο έζησε ο Ιησούς ήταν ουσιαστικά πολύ πιο σημαντικός από τη θυσία του αυτή καθαυτή.
Γιατί το λέμε αυτό;
Επειδή ο τρόπος με τον οποίο έζησε ο Ιησούς —το πώς επιτέλεσε τη διακονία του— αποτέλεσε απάντηση στην πρόκληση του Σατανά.
Και ο Ιησούς απέδειξε ότι το να κάνουμε τα πράγματα με τον τρόπο του Ιεχωβά είναι ο σωστός τρόπος ζωής.
Συνεπώς, με τη ζωή του ο Ιησούς υποστήριξε την κυριαρχία του Ιεχωβά και αυτό έκανε τη θυσία του αποδεκτή στον Ιεχωβά.
Ποιοι είναι λοιπόν μερικοί τρόποι με τους οποίους ο Ιησούς υποστήριξε, δικαίωσε, την κυριαρχία του Ιεχωβά;
Και πώς μπορούμε εμείς να μιμούμαστε τον Ιησού στους διορισμούς μας;
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλούς τρόπους σήμερα, αλλά θα ασχοληθούμε μόνο με τρεις.
Ένας τρόπος είναι ότι δεν ενεργούσε ποτέ από μόνος του, αλλά έκανε αυτό που ήθελε ο Ιεχωβά. Όπως ξέρουμε, ο Ιησούς μπορούσε να ηρεμεί θύελλες, να γιατρεύει ανθρώπους, να τρέφει πλήθη. Ο Ιησούς λοιπόν, θα μπορούσε να πει:
“Ναι, θα κηρύττω, αλλά θα αφιερώσω και όλες μου τις δυνάμεις για να βοηθάω τους ανθρώπους —να οργανώσω ανθρωπιστική βοήθεια, να θεραπεύω άρρωστους, να βοηθάω τους φτωχούς”.
Ή, όταν οι άνθρωποι ήθελαν να κάνουν τον Ιησού βασιλιά, εκείνος θα μπορούσε να σκεφτεί:
“Ναι, θα τους αφήσω να με κάνουν βασιλιά και στη συνέχεια μπορώ να λύσω κάποια από τα καθημερινά τους προβλήματα”.
Επίσης, ο Ιησούς αγαπούσε τα παιδιά, και στους ανθρώπους άρεσε το πώς δίδασκε ο Ιησούς.
Άρα ο Ιησούς θα μπορούσε να σκεφτεί: “Ναι, θα κηρύττω, αλλά θα αφιερώσω και όλες μου τις δυνάμεις για να φτιάξω σχολεία ώστε να διδάσκω τα μικρά παιδιά για τον Ιεχωβά”.
Ο Ιησούς θα μπορούσε να τα είχε κάνει όλα αυτά.
Τι έκανε όμως;
Ας ανοίξουμε στον Λουκά 4:43 και προσέξτε τι απάντησε στα πλήθη όταν του είπαν να μείνει μαζί τους για να τους βοηθήσει. Λουκάς 4:43: «Αυτός όμως τους είπε:
“Πρέπει να διακηρύξω τα καλά νέατης Βασιλείας του Θεού και σε άλλες πόλεις, επειδή για αυτό στάλθηκα”».
O Ιησούς δεν ξέχασε ποτέ γιατί είχε έρθει στη γη, ποιος ήταν ο διορισμός του.
Έμεινε προσηλωμένος και αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις σε αυτό που ήθελε ο Ιεχωβά να γίνει.
Πώς μπορούμε να μιμούμαστε εμείςτον Ιησού στους διορισμούς μας;
Όπως γνωρίζουμε, υπάρχουν πολλά πράγματα με τα οποία μπορούμε να ασχοληθούμε ως οργάνωση (καλά πράγματα) —να επεκτείνουμε την ανθρωπιστική μας βοήθεια, να βοηθάμε τους φτωχούς, να διδάσκουμε, να φτιάχνουμε σχολεία για να εκπαιδεύουμε άλλους και πολλές άλλες πρωτοβουλίες.
Και σίγουρα δεν είναι κακό να προτείνουμε μια καινούρια ιδέα ή να πούμε κάτι που σκεφτήκαμε στον υπεύθυνό μας.
Αλλά τι κάνουμε όταν πια παρθεί μια απόφαση;
Ακολουθούμε την κατεύθυνση, δινόμαστε ολόψυχα σε αυτό που μας λέει ο υπεύθυνός μας να κάνουμε.
Υποτασσόμαστε σε αυτό που ο Ιεχωβά θέλει η οργάνωσή του να κάνει, και στο πώς θέλει ο Ιεχωβά να γίνει.
Το θέμα δεν είναι τι νομίζουμε εμείς ότι πρέπει να κάνει η οργάνωση.
Το θέμα είναι τι θέλει ο Ιεχωβά να γίνει.
Ας δούμε ένα ακόμη παράδειγμα.
Ο Ιησούς υποστήριζε τις οργανωτικές διευθετήσεις που ο Ιεχωβά είχε θεσπίσει ή που είχε επιτρέψει να υπάρχουν.
Σίγουρα, ο Ιησούς έβλεπε την υποκρισία, τη διαφθορά, τις ανεπάρκειες των ιουδαϊκών διευθετήσεωνπου ήταν σε ισχύ εκείνη την εποχή.
Άλλες διευθετήσεις, αν και δεν ήταν κακές, είχαν εξυπηρετήσει τον σκοπό τους ή ήταν απλώς προσωρινές—σε λίγο θα καταργούνταν.
Τι θα έκανε ο Ιησούς;
Θυμάστε την αφήγηση που υπάρχει στο Ματθαίος 8:4, όπου γιάτρεψε έναν άντρα με λέπρα;
Τι του είπε ο Ιησούς να κάνει;
Του είπε: «Πήγαινε να σε εξετάσει ο ιερέας».
Ο Ιησούς ήξερε ότι ο άντρας είχε καθαριστεί, αλλά του είπε να ακολουθήσει τη διευθέτηση.
Στο εδάφιο Γαλάτες 4:4 λέει ότι ο Ιησούς «ήταν κάτω από νόμο».
Ξέρουμε ότι τηρούσε το Σάββατο.
Γνωρίζουμε ότι ο Ιεχωβά είχε θεσπίσει το Σάββατο ως προσωρινή διευθέτηση για να διδάξει τους ανθρώπους να αφιερώνουν χρόνο για να στοχάζονται πνευματικά πράγματα.
Ο Ιησούς κατανοούσε την αρχή πίσω από τον νόμο του Σαββάτου.
Στοχαζόταν πνευματικά πράγματα κάθε μέρα και ήξερε ότι σε λίγο το Σάββατο θα καταργούνταν.
Και όμως, σεβόταν αυτή τη διευθέτηση και την τηρούσε.
Είναι ενδιαφέρον ότι για τους Φαρισαίους ο Ιησούς είπε στο Ματθαίος 23:3: «Όλα όσα σας λένε ... να τα κάνετε και να τα τηρείτε».
Έλεγε στους ανθρώπους να ακούν τους Φαρισαίους, αν και δεν έκαναν το σωστό.
Γιατί;
Επειδή αυτή ήταν η διευθέτηση.
Ο Ιησούς υποστήριζε τις διευθετήσειςπου ο Ιεχωβά είχε θεσπίσει ή που δεν θεωρούσε ακόμη κατάλληλο να αλλάξουν.
Πώς μπορούμε να μιμηθούμε τον Ιησού στους διορισμούς μας;
Ακόμη και μέσα στην οργάνωση, μπορεί να δούμε κάποια τμήματα, κάποιες διαδικασίες που προσωπικά μπορεί να θεωρούμε ότι δεν είναι αποτελεσματικές, ότι είναι περίπλοκες ή απαρχαιωμένες.
Ο Ιεχωβά προφανώς έχει επιτρέψεινα υπάρχουν αυτές οι διευθετήσεις ή δεν έχει θεωρήσει ακόμη κατάλληλο να αλλάξουν.
Όταν λοιπόν υποστηρίζουμε αυτές τις διευθετήσεις και δεν προσπαθούμε να τις παρακάμψουμε, υποστηρίζουμε το δικαίωμα του Ιεχωβάνα ασκεί την εξουσία όπως εκείνος θέλει.
Ας δούμε ένα ακόμη παράδειγμα, το τρίτο.
O Ιησούς αντιλαμβανόταν ότι η εξουσία του είχε όρια.
Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου, στο κεφάλαιο 11, στο εδάφιο 27, ο Ιησούς είπε: «Όλα έχουν παραδοθεί σε εμένα από τον Πατέρα μου». «Όλα» —και όμως ο Ιησούς αντιλαμβανόταν ότι η εξουσία του είχε όρια.
Θυμάστε την αφήγηση στο δωδέκατο κεφάλαιο του Λουκά, όπου κάποιος από το πλήθος είπε στον Ιησού: «Δάσκαλε, πες στον αδελφό μουνα μοιραστεί την κληρονομιά [του] μαζί μου».
Τι έκανε ο Ιησούς;
Μήπως είπε: “Έλα να το κουβεντιάσουμε”;
Όχι.
Του είπε: «Άνθρωπε, ποιος με διόρισε κριτήή μεσολαβητή μεταξύ σας;»
“Καλά, δεν είπες ότι έχεις όλη την εξουσία;”
Ή, όταν ήρθε μια Φοίνισσα στον Ιησού και του ζήτησε να θεραπεύσει την κόρη της, τι της απάντησε ο Ιησούς;
Της είπε: «Εγώ στάλθηκα μόνο στα χαμέναπρόβατα του οίκου του Ισραήλ».
Παρότι τελικά τη βοήθησε, από τα λόγια του καταλαβαίνουμε πως αναγνώριζε ότι η εξουσία του είχε όρια.
Προσέξτε κάτι που είναι καταγραμμένοστον Ιωάννη, κεφάλαιο 5, εδάφιο 19.
Ιωάννης 5:19. «Ο Ιησούς λοιπόν αποκρίθηκε και τους είπε: “Αληθινά, αληθινά σας λέω:
Ο Γιος δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα από μόνος του, αλλά μόνο ό,τι βλέπει να κάνει ο Πατέρας.
Διότι όποια πράγματα κάνει Εκείνος, αυτά κάνει με όμοιο τρόπο και ο Γιος”». «Ο Γιος δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα», παρότι έχει όλη την εξουσία.
Πώς μπορούμε να μιμηθούμε τον Ιησού στους διορισμούς μας;
Αυτό που έχω δει είναι ότι το Κυβερνών Σώμα θέτει ένα υπέροχο παράδειγμα ως προς αυτό.
Κατά καιρούς, μπορεί να τηλεφωνήσει στο τμήμα μας ένα μέλος του Κυβερνώντος Σώματος και ίσως έχει παρατηρήσει κάτι σε σχέση με κάποια από τις εγκαταστάσεις μας ή έχει κάποια εισήγηση ή τον απασχολεί κάτι. Και κάθε φορά στο τέλος ο αδελφός λέει: «Να θυμάσαι ότι αυτό είναι απλώς η προσωπική μου άποψη.
Μην το θεωρήσεις οδηγία, σε παρακαλώ.
Τα μέλη της Επιτροπής Εκδόσεων μπορεί να βλέπουν διαφορετικά το ζήτημα».
Δεν είναι υπέροχο αυτό;
Ακόμη και τα μέλη του Κυβερνώντος Σώματος αντιλαμβάνονται ότι η εξουσία τους έχει όρια.
Τι θαυμάσιο παράδειγμα θέτουν για εμάς!
Όπως ξέρουμε, στον κόσμο όσο περισσότερες ευθύνες έχει κάποιος, τόσο μεγαλύτερη εξουσία έχει.
Αλλά στην οργάνωση του Ιεχωβά ισχύει ακριβώς το αντίθετο, έτσι δεν είναι;
Όσο περισσότερες ευθύνες έχουμε, τόσο περισσότερες δικλείδες ασφαλείας υπάρχουν ώστε να μην ξεπερνάμε τα όρια της εξουσίας μας.
Θεωρώ ότι αυτή είναι μια υπέροχη διευθέτηση που έχει θεσπίσει ο Ιεχωβά και διασφαλίζει ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ανεβεί πιο ψηλά και να πάρει τον έλεγχο του επίγειου τμήματοςτης οργάνωσης του Ιεχωβά.
Δεν γίνεται αυτό.
Είναι ξεκάθαρο ότι ο Ιεχωβά ασκεί την ηγεσία μέσω του Γιου του, του Ιησού.
Και όταν εμείς αναγνωρίζουμε τη θέση μας σε αυτή τη διευθέτηση, υποστηρίζουμε την εξουσία του Ιεχωβά και το δικαίωμά του να κυβερνάει όπως θέλει εκείνος.
Αντιπαραβάλλετέ το όλο αυτό με τον Σατανά που προάγει την ανεξαρτησία, το να κάνει ο καθένας το δικό του.
Προωθεί τον ανταγωνισμό σε όλα τα επίπεδα στον κόσμο και δεν αντιλαμβάνεται καθόλου τα όρια της εξουσίας του.
Πόσο σημαντικό λοιπόν είναι αυτό που τονίζει το εδάφιο Λουκάς 9:23. Ας διαβάσουμε μαζί αυτό το εδάφιο —Λουκάς 9:23: «Κατόπιν άρχισε να λέει σε όλους:
“Αν κάποιος θέλει να έρθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώνει το ξύλο του βασανισμού του κάθε ημέρα και ας με ακολουθεί συνεχώς”».
Όταν επιλέξαμε να ακολουθήσουμε τον Ιησού, είπαμε: «Θα βάλουμε τα δικά μας θέλω σε δεύτερη μοίρα και θα υποταχθούμε στο θέλημα του Ιεχωβά». Ανακεφαλαιώνοντας, το παράδειγμα του Ιησού μας δείχνει ότι είναι σημαντικό όχι μόνο να τελειώσουμε έναν διορισμό, αλλά και το τι κάνουμε για να επιτελέσουμε αυτόν τον διορισμό. Το ερώτημα λοιπόν σήμερα είναι:
Δείχνει ξεκάθαρα ο τρόπος με τον οποίοεπιτελώ τους διορισμούς μου ότι υποστηρίζω την κυριαρχία του Ιεχωβά;
Καθώς συλλογιζόμαστε τον θάνατο του Ιησού και το λύτρο, ας προσπαθούμε να μιμούμαστε το παράδειγμά του με τους τρεις τρόπους που είδαμε σήμερα.
Ας είμαστε αποφασισμένοι να μιμούμαστε τον Ιησού (1) με το να κάνουμε τα πράγματαπου θέλει ο Ιεχωβά να γίνουν, (2) με το να υποστηρίζουμε τις διευθετήσειςπου έχει θεσπίσει εκείνος και (3) με το να αντιλαμβανόμαστε τα όρια της εξουσίας μας.
Και έτσι θα δείχνουμε και εμείς πως πιστεύουμε ότι το να κάνουμε τα πράγματα με τον τρόπο του Ιεχωβά είναι ο σωστός τρόπος ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου