Τον καιρό που άρχισα να μελετώ την Αγία Γραφή, παρουσιάστηκε η ευκαιρία να εργαστώ ως γραμματέας σε μια εκκλησία.
Περνούσαν από τα χέρια μου όλα τα χρήματα που έπαιρνε η εκκλησία.
Αλλά τότε, δεν έβλεπα τίποτα το κακό σε αυτό που έκανα.
Μελέτησα τη Γραφή και έμαθα ότι οι γιορτές στις οποίες συμμετείχα δυσαρεστούσαν τον Ιεχωβά.
Αλλά δεν το χωρούσε το μυαλό μου ότι θα ήμουν ο μόνος που δεν θα συμμετείχε σε αυτές τις γιορτές.
Αυτές ήταν ευκαιρίες για να μαζευτεί όλη η οικογένεια μαζί, και να περάσει και καλά. Ένα βράδυ στη συνάθροιση, που μιλούσα με έναν πρεσβύτερο, μου είπε ότι δεν θα μπορούσα ούτε καν να κάνω μέρη σπουδαστή, επειδή ακόμα δούλευα ως γραμματέας σε εκείνη την εκκλησία. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ επειδή κατάλαβα ότι μόνο έπαιρνα από τον Ιεχωβά.
Έπαιρνα την καθοδηγία του, μάθαινα τις αλήθειες του, αλλά εγώ δεν του έδινα τίποτα παρά τα όσα έκανε εκείνος για εμένα.
Παραδέχομαι όμως, ότι δεν ήμουν 100% σίγουρη για το τι να κάνω. Ο άντρας μου είχε κάνει εγχείρηση στη μέση του και δεν μπορούσε να δουλεύει εκείνο το διάστημα. Η κόρη μας ήταν μικρή τότε, και έτσι σκεφτόμουν: “Τι πρέπει να κάνω; Προς το παρόν, από αυτή τη δουλειά ζούμε”. Προσευχόμουν συνέχεια στον Ιεχωβά για αυτό το θέμα.
Σκεφτόμουν πώς ένιωθε ο Ιεχωβά.
Δεν ήθελα να κάνω τίποτα που θα τον πλήγωνε.
Όταν σταμάτησα να συμμετέχω στις γιορτές, η οικογένειά μου σταμάτησε να μου μιλάει.
Την περίοδο των γιορτών, σκεφτόμουν ότι οι δικοί μου ήταν όλοι μαζί και εγώ ήμουν μόνος μου.
Κάποιες φορές, με έπιαναν τα κλάματα.
Στοχαζόμουν την υπόσχεση του Θεού στον Ψαλμό 27:10. Ο Ιεχωβά με διαβεβαίωνε ότι, αν οι γονείς μου με εγκατέλειπαν, εκείνος θα με δεχόταν ως παιδί του.
Αυτό με βοήθησε να μείνω σταθερός.
Προσπαθούσα να παρακολουθώ τις συναθροίσεις, αλλά να βγαίνω και στο έργο.
Όλες αυτές οι δραστηριότητες με έκαναν να νιώθω την εκκλησία οικογένειά μου και ότι ο Ιεχωβά είναι ο Πατέρας όλων μας.
Αλλά ποτέ δεν ξέχασα τους γονείς μου.
Προσπαθούσα λοιπόν να τους βοηθάω με όποιον τρόπο μπορούσα.
Πήρα άδεια 3, 4 μέρες για να πάω να τους βοηθήσω να μαζέψουν το ρύζι.
Η αδελφή που μου έκανε μελέτη με βοήθησε πάρα πολύ. Όπως ο Ιεχωβά δεν μας πιέζει, έτσι και εκείνη δεν με πίεσε καθόλου.
Καθώς μου έλεγε εμπειρίες και μου έδειχνε από τη Γραφή τι πραγματικά θέλει ο Ιεχωβά, κατάλαβα ότι έπρεπε να πάρω μια απόφαση.
Καθώς η μελέτη μου προχωρούσε, κατάλαβα ότι τελικά τον αγαπάω τον Ιεχωβά και θέλω να τον κάνω χαρούμενο.
Ένιωθα ότι η συνείδησή μου ενώπιον του Ιεχωβά δεν ήταν καθαρή.
Έπρεπε λοιπόν να πάρω ξεκάθαρα το μέρος του.
Και αυτό ακριβώς έκανα.
Δύο εβδομάδες μετά, βρήκα δουλειά.
Και μάλιστα κοντά στο σπίτι μου.
Είχα πια καθαρή συνείδηση ενώπιον του Ιεχωβά. Μπορώ να πω με σιγουριά το εξής:
Όποιος εμπιστεύεται στον Ιεχωβά δεν μένει αβοήθητος. Όταν είπα στους γονείς μου ότι, αν και είχα αλλάξει θρησκεία, εγώ ακόμα τους αγαπούσα, μαλάκωσαν και άρχισαν να μου μιλάνε σιγά σιγά.
Τους κάλεσα λοιπόν στη συνάθροιση. Όταν ο πατέρας μου ήρθε στη συνάθροιση, είπε: «Τελικά γιε μου, έκανες καλή επιλογή».
Μόλις το άκουσα χάρηκα πάρα πολύ.
Δεν έχω πάψει να ελπίζω ότι μια μέρα η οικογένειά μου θα μελετήσει τη Γραφή και θα αρχίσει να λατρεύει τον Ιεχωβά μαζί μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου