Εγώ έπεσα πρώτη φορά θύμα εκφοβισμού στο μάθημα της γυμναστικής.
Ένα παιδί που το ντουλάπι του στα αποδυτήρια ήταν λίγο πιο πέρα από το δικό μου άρχισε να μου επιτίθεται φραστικά.
Εγώ άρχισα να δέχομαι εκφοβισμό στο δημοτικό, αλλά ήταν μικροπράγματα, δεν ήταν κάτι σοβαρό.
Αλλά όταν πήγα στο γυμνάσιο τα πράγματα έγιναν πολύ άσχημα.
Με στενοχωρούσε πολύ που μου έκαναν bullying.
Ένιωθα λες και έφταιγα εγώ για αυτό που συνέβαινε.
Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί με είχαν βάλει στόχο.
Μου έλεγε άσχημα πράγματα για να με μειώσει.
Μου έλεγε για παράδειγμα ότι δεν είμαι καλός σε τίποτα, ότι κανείς δεν νοιάζεται για μένα, ότι είμαι χαζός, αδύναμος.
Και, όταν έμαθε ότι είμαι Μάρτυρας, άρχισε να μου στέλνει ακόμη πιο άσχημα μηνύματα.
Θυμάμαι μια μέρα που μου έκαναν πολύ άσχημο bullying.
Ήμασταν στην τάξη, και ένα κορίτσι άρχισε να μιλάει για μένα σε ένα άλλο κορίτσι μπροστά μου και έλεγε ψέματα για μένα.
Πήγαμε στην τραπεζαρία για φαγητό και μου έκαναν πάλι bullying.
Σκέφτηκα: “Έτσι θα πάει όλο το γυμνάσιο;
Δεν έχω κανέναν να κάνω παρέα στο σχολείο, γιατί δεν με συμπαθεί κανένας”.
Έτσι ένιωθα, ότι δεν με συμπαθούσε κανένας.
Ήταν η χειρότερη μέρα.
Εκείνον τον καιρό άρχισα να νιώθω ότι δεν έχω καμιά αξία.
Άρχισα να νιώθω ότι ήμουν αδύναμος, ότι ήμουν ανυπεράσπιστος, ότι κανείς δεν νοιάζεται για μένα, ότι όλοι με θεωρούσαν άχρηστο.
Και επειδή το άκουγα όλη την ώρα αυτό επηρεάστηκε η ψυχική και η συναισθηματική μου υγεία.
Μετά από τόσες επιθέσεις, τόση κακία, έπεσα πάρα πολύ.
Άρχισα να κάνω πολύ μαύρες σκέψεις.
Και κατάλαβα ότι έπρεπε να βάλω ένα στοπ, να μη χειροτερέψουν τα πράγματα.
Κατάλαβα ότι έπρεπε να ζητήσω βοήθεια.
Μίλησα φυσικά με τους γονείς μου για αυτό.
Και, ειδικά εκείνη την πολύ άσχημη μέρα, τους τα είπα όλα.
Οι γονείς μου μού έλεγαν πάντοτε εδάφια—Παροιμίες 27:12.
Κάθε φορά που έβλεπα τα παιδιά που με εκφόβιζαν έπρεπε να τα αποφεύγω όσο γινόταν.
Ένα άλλο πράγμα που έκανα ήταν να προσεύχομαι συνέχεια —προσευχόμουν συνεχώς— πριν το σχολείο, την ώρα του σχολείου, μετά το σχολείο.
Κάποιες φορές, πήγαινα στη βιβλιοθήκη και διάβαζα βιβλία, απλώς για να είμαι μόνη μου.
Και εκείνες τις φορές επίσης προσευχόμουν στον Ιεχωβά.
Τον θεωρούσα Φίλο μου.
Ήταν κάποιος στον οποίο μπορούσα να μιλήσω για αυτό το θέμα.
Τελικά, μίλησα στους γονείς μου για αυτό.
Με άφησαν να τους πω όλα όσα ένιωθα.
Με άκουσαν προσεκτικά και ήθελαν να με βοηθήσουν.
Και με έκαναν να νιώσω ότι με αγαπάει κάποιος.
Συζήτησα επίσης το θέμα και με τους πρεσβυτέρους.
Και εκείνοι με ενθάρρυναν πολύ.
Με διαβεβαίωσαν ότι δεν ήμουν απλώς χρήσιμος στην εκκλησία, αλλά ότι με αγαπούσαν πολύ. Έκανα επίσης κάποια πρακτικά βήματα: άλλαξα ντουλάπι και πήρα απόφαση να μην ανταποδίδω.
Το να σηκωθείς να φύγεις δείχνει δύναμη.
Το να ανταποδώσεις δείχνει αδυναμία, γιατί ενδίδεις στα συναισθήματά σου και ξεσπάς στον άλλον.
Τελικά, το παιδί που με εκφόβιζε πήρε αποβολή και ηρέμησα για λίγο.
Μετά από μια εβδομάδα επέστρεψε στο σχολείο και άρχισε πάλι να μου κάνει τα ίδια.
Κατάλαβα ότι δεν είχε αλλάξει καθόλου, αλλά εγώ είχα αλλάξει.
Είχα πιο πολλή αυτοπεποίθηση και ως αποτέλεσμα δεν τον φοβόμουν τόσο πολύ, δεν τον έτρεμα.
Άρχισα να τον βλέπω σαν κάποιον που ήθελε την προσοχή μου.
Όλες οι αρχές που υπάρχουν στα «Νεαροί Ρωτούν» ή τα εδάφια που μπορεί να βρεις μπορούν να σε βοηθήσουν πάρα πάρα πολύ.
Και θα δεις ότι το πρόβλημα είτε θα μειώνεται σιγά σιγά είτε θα μπορείς να το χειρίζεσαι ή μπορεί και να σταματήσει εντελώς.
Προσωπικά με ενθάρρυνε πολύ και ενίσχυσε την πίστη μου που έβλεπα ότι ο Ιεχωβά ήταν δίπλα μου για να με βοηθήσει.
Μην το κρύβετε. Μην το κρατάτε μέσα σας, γιατί τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα.
Δεν είναι ένα πρόβλημα που μπορεί να φύγει αν το αγνοείς.
Μιλήστε σε κάποιον.
Μιλήστε στους γονείς σας, σε έναν φίλο σας, μιλήστε στον Ιεχωβά, σε κάποιον στην εκκλησία.
Γιατί, αν δεν ξέρετε τι να κάνετε, εκείνοι θα σας βοηθήσουν και θα σας δώσουν κατεύθυνση.
Και δεν θα πιστεύετε πόσο πολύ νοιάζεται ο Ιεχωβά για εσάς και πόσο πολύ σας αγαπάει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου