https://www.jw.org/el/βιβλιοθήκη/βίντεο/#el/mediaitems/VODPgmEvtMorningWorship/pub-jwb-099_11_VIDEO
Σήμερα, θα μιλήσουμε για τη διευθέτηση της αποκοπής. Αρχικά, θα ήταν καλό να διαβάσουμε τη Βιβλική βάση για την αποκοπή.
Βρίσκεται στην 1 Κορινθίους, κεφάλαιο 5, και αν θέλετε ανοίξτε τη Γραφή σας εκεί.
Θα ξεκινήσουμε διαβάζοντας το εδάφιο 9 στην 1 Κορινθίους, κεφάλαιο 5. Εδώ ο απόστολος Παύλος υπό θεϊκή έμπνευση λέει: «Στην επιστολή μου σας έγραψα να πάψετε να συναναστρέφεστε σεξουαλικά ανήθικους ανθρώπους.
Δεν εννοούσα να μην έχετε καμιά συναναστροφή με τους σεξουαλικά ανήθικους ανθρώπους αυτού του κόσμου ή τους άπληστους ή τους άρπαγες ή τους ειδωλολάτρες.
Αλλιώς, θα έπρεπε να βγείτε από τον κόσμο».
Οι Χριστιανοί δεν αποφεύγουν όσους δεν είναι Μάρτυρες.
Έχουμε φυσιολογικές επαφές με τους γείτονές μας, τους συνεργάτες μας, τους συμμαθητές μας και άλλους, και μάλιστα τους δίνουμε μαρτυρία.
Ακόμη και αν κάποιοι από αυτούς ζουν ανήθικη ζωή, δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε τελείως.
Αλλά τα πράγματα είναι διαφορετικά αν ένας αδελφός ζει έτσι. Το εδάφιο 11 λέει: «Τώρα όμως σας γράφω να πάψετε να συναναστρέφεστε οποιονδήποτε αποκαλείται αδελφός ο οποίος είναι σεξουαλικά ανήθικος ή άπληστος ή ειδωλολάτρης ή υβριστής ή μέθυσος ή άρπαγας, μάλιστα ούτε καν να τρώτε με τέτοιον άνθρωπο». Και στο τέλος του εδαφίου 13, προσθέτει: «Να απομακρύνετε τον πονηρό άνθρωπο από ανάμεσά σας».
Προσέξτε ότι αυτή η θεόπνευστη οδηγία είναι διατυπωμένη ως εντολή, όχι ως προτροπή.
Αυτό το ζήτημα παρουσιάστηκε εύστοχα στη <i>Σκοπιά</i> 15 Απριλίου 2015, στο άρθρο με τίτλο «Γιατί είναι η Αποκοπή Στοργική Προμήθεια». Εκεί λέει: «Αν και ο Ιεχωβά δεν απαιτεί από εμάς τελειότητα, έχει θέσει έναν κανόνα αγιότητας και αναμένει από τους υπηρέτες του να συμμορφώνονται με αυτόν.
Για παράδειγμα, απαιτεί να αποφεύγουμε σοβαρές αμαρτίες όπως η σεξουαλική ανηθικότητα, η ειδωλολατρία, η κλοπή, η αρπαγή, ο φόνος και η άσκηση πνευματισμού.
Δεν συμφωνείτε ότι οι καθαροί κανόνες του Ιεχωβά είναι λογικοί και αποσκοπούν στην προστασία μας;
Σε ποιον δεν αρέσει να ζει ανάμεσα σε ειρηνικούς, αξιοπρεπείς ανθρώπους τους οποίους μπορεί να εμπιστευτεί;
Ανάμεσα στους πνευματικούς αδελφούς και αδελφές μας απολαμβάνουμε ένα τέτοιο περιβάλλον, χάρη στην υπόσχεση που δίνουμε στον Θεό, όταν αφιερωνόμαστε σε αυτόν, να ζούμε σε αρμονία με τις κατευθύνσεις οι οποίες υπάρχουν στον Λόγο του».
Αλλά τι γίνεται αν ένας βαφτισμένος Χριστιανός διαπράξει μια σοβαρή αμαρτία;
Αποκόπτει η εκκλησία άτομα επειδή διαπράττουν σεξουαλική ανηθικότητα, ειδωλολατρία, κλοπή, αρπαγή, φόνο, πνευματισμό ή κάτι άλλο;
Το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό.
Το ίδιο άρθρο της <i>Σκοπιάς</i> εξηγεί ότι πρέπει να συνυπάρχουν δύο παράγοντες για να φτάσει στην αποκοπή ένας Μάρτυρας του Ιεχωβά: «Πρώτον, ένας βαφτισμένος Μάρτυρας διαπράττει σοβαρή αμαρτία.
Δεύτερον, δεν μετανοεί για την αμαρτία του».
Έτσι λοιπόν, κάποιος αποκόπτεται μόνο όταν είναι αμετανόητος για τις αμαρτίες που έχει διαπράξει, και δεν μπορεί να επανενταχθεί στην εκκλησία αν οι πρεσβύτεροι δεν είναι σίγουροι ότι έχει μετανοήσει γνήσια.
Βέβαια, είναι ιδιαίτερα δύσκολο για όλους μας όταν αυτός που αποκόπτεται είναι ένας αγαπημένος μας φίλος ή συγγενής.
Θα είμαστε υποτακτικοί και θα δεχτούμε την κρίση των πρεσβυτέρων που χειρίζονται το ζήτημα;
Θα πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι εκείνοι είναι σε θέση να είναι πιο αντικειμενικοί από ό,τι εμείς.
Οι πρεσβύτεροι προσεύχονται έντονα για αυτές τις αποφάσεις γιατί ξέρουν ότι «θα δώσουν λογαριασμό» στον Θεό.
Γι’ αυτό και κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να συνεφέρουν αυτόν που έσφαλε.
Αλλά αν δεν τα καταφέρουν, έχουν την υποχρέωση να προστατέψουν την εκκλησία και να τη διατηρήσουν ηθικά καθαρή.
Ωστόσο, εξηγούν ξεκάθαρα τα απαραίτητα βήματα για επανένταξη και ίσως κατά καιρούς επισκέπτονται το αποκομμένο άτομο για να του υπενθυμίσουν πώς να επιστρέψει στον Ιεχωβά.
Αν δεχόμαστε και υποστηρίζουμε την κρίση των πρεσβυτέρων, στην πραγματικότητα βοηθάμε τον παραβάτη να ωφεληθεί από τη διαπαιδαγώγηση και να νιώσει ότι προέρχεται από τον Ιεχωβά.
Και είναι πολύ σημαντικό να το αντιληφθεί αυτό.
Πάμε στην προς Εβραίους, κεφάλαιο 12.
Εβραίους 12, και θα αρχίσουμε από το εδάφιο 5. Εδώ λέει: «Και έχετε ξεχάσει εντελώς την προτροπή που απευθύνεται σε εσάς ως γιους:
“Γιε μου, μην υποτιμάς τη διαπαιδαγώγηση του Ιεχωβά ούτε να παραιτείσαι όταν σε διορθώνει εκείνος· επειδή αυτούς που αγαπάει ο Ιεχωβά τούς διαπαιδαγωγεί, μάλιστα μαστιγώνει όποιον δέχεται ως γιο”». Και μετά στο εδάφιο 11: «Είναι αλήθεια ότι καμιά διαπαιδαγώγηση δεν φαίνεται προς το παρόν να φέρνει χαρά, αλλά πόνο· ύστερα όμως αποφέρει τον ειρηνικό καρπό της δικαιοσύνης σε εκείνους που έχουν γυμναστεί από αυτήν».
Έτσι λοιπόν, οι αποκομμένοι που έχουν γυμναστεί από τη διαπαιδαγώγηση έχουν βοηθηθεί να αποκατασταθούν πνευματικά.
Άρα, ποιο είναι το καλύτερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε για όσους είναι αποκομμένοι; Το έχουμε ήδη διαβάσει στην 1 Κορινθίους 5:11:
“Πάψτε να τους συναναστρέφεστε, ούτε καν να τρώτε μαζί τους.”
Και μιλώντας και πάλι για έναν αποκομμένο, ο απόστολος Ιωάννης έγραψε στη 2 Ιωάννη 10: «Να μην τον δέχεστε στο σπίτι σας ούτε να τον χαιρετάτε».
Δοκιμάζεται η οσιότητά μας, όχι στο αποκομμένο άτομο, αλλά στον Θεό, ο οποίος παρατηρεί για να δει αν θα εφαρμόσουμε την εντολή του και δεν θα έχουμε επαφή με όσους είναι αποκομμένοι.
Μερικοί στον λαό του Ιεχωβά ίσως σκέφτονται ότι αυτό είναι ακραίο και ότι αν κρατάνε επαφές με τον αποκομμένο φίλο ή συγγενή τους δείχνουν καλοσύνη.
Αλλά αυτό είναι εντελώς λάθος.
Γιατί μπορεί αυτό να κάνει τους ίδιους να νιώθουν καλά, αλλά είναι ό,τι χειρότερο για το αποκομμένο άτομο —του κάνουν κακό. Και ο Ιησούς το τόνισε αυτό στο εδάφιο Ματθαίος 11:19: «Η σοφία αποδεικνύεται δίκαιη από τα αποτελέσματα της».
Μπορούμε να αναφέρουμε πολλά θαυμάσια παραδείγματα που δείχνουν το καλό που προκύπτει όταν μια οικογένεια σταθερά και όσια υποστηρίζει την εντολή του Ιεχωβά να μη συναναστρεφόμαστε με αποκομμένα άτομα.
Ένας πατέρας είπε πως, όταν ο γιος του άρχισε να συμπεριφέρεται με απαράδεκτο τρόπο, ο τρόπος ζωής του είχε υψώσει ένα τείχος ανάμεσά τους.
Προσέξατε;
Ο πατέρας αναγνώρισε ότι ο γιος του είχε υψώσει το τείχος, όχι ο Ιεχωβά.
Ύστερα από δέκα περίπου χρόνια, ο νεαρός καθάρισε τη ζωή του, επέστρεψε στην εκκλησία, και παραδέχτηκε: «Η αποκοπή με έφερε αντιμέτωπο με τις συνέπειες του τρόπου ζωής μου.
Χρειαζόμουν αυτή τη διαπαιδαγώγηση». Ο πατέρας του πρόσθεσε: «Η αποκοπή είναι μια διευθέτηση που έχουμε ανάγκη, που μας βοηθάει να ζούμε σε αρμονία με τους κανόνες του Ιεχωβά.
Μακροπρόθεσμα, παρά τον πόνο, φέρνει καλά αποτελέσματα.
Αν ήμουν ανεκτικός με την κακή διαγωγή του γιου μου, δεν θα είχε επανέλθει ποτέ». Σε μια άλλη περίπτωση, μια αδελφή παραδέχτηκε:
“Το ότι κόψαμε κάθε συναναστροφή με την αποκομμένη αδελφή μου έθεσε σε δοκιμασία την οσιότητά μας στη διευθέτηση του Θεού.
Μας έδωσε την ευκαιρία να δείξουμε ότι πιστεύουμε αληθινά πως ο δρόμος του Ιεχωβά είναι ο καλύτερος”. Και αργότερα όταν η αδελφή της επανεντάχθηκε, είπε: «Αν είχατε πάρει στα ελαφρά την αποκοπή, είναι σίγουρο ότι δεν θα είχα κάνει βήματα για επανένταξη τόσο σύντομα.
Το ότι ήμουν τελείως ξεκομμένη από αγαπημένα μου πρόσωπα και από τη στενή επαφή με την εκκλησία μού προξένησε μια ισχυρή επιθυμία για μετάνοια.
Συνειδητοποίησα πόσο εσφαλμένη ήταν η πορεία που είχα πάρει και πόσο σοβαρό ήταν το ότι έστρεψα τα νώτα μου στον Ιεχωβά».
Πρέπει να σκεφτόμαστε αυτά τα σχόλια αν μπαίνουμε ποτέ σε πειρασμό να παραβιάσουμε την εντολή του Θεού να μην συναναστρεφόμαστε με αποκομμένους φίλους ή συγγενείς. Το άρθρο, το οποίο ανέφερα πριν, λέει επίσης: «Τα αποκομμένα άτομα που δεν είναι πια μέλη της ... εκκλησίας ... μπορεί τελικά να συνειδητοποιήσουν τι έχουν χάσει.
Οι πικροί καρποί της αμαρτωλής πορείας τους, σε συνδυασμό με τις όμορφες αναμνήσεις από τον καιρό που απολάμβαναν καλή σχέση με τον Ιεχωβά και τον λαό του, ίσως τους κάνουν να συνέλθουν».
Ο Ιεχωβά ήξερε τι έκανε όταν ενέπνευσε τους χρισμένους αποστόλους να γράψουν αυτά που έγραψαν όσον αφορά το να μην έχουμε καμία επαφή με τους αποκομμένους παραβάτες. Ας το πιστεύουμε πάντοτε αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου