Όπως μας έδειξαν οι σχολιαστές, σήμερα θα μιλήσουμε για ένα θέμα πολύ προσωπικό και ίσως πολύ ευαίσθητο, και αυτό είναι τα κίνητρά μας.
Τα κίνητρα βρίσκονται βαθιά μέσα στη συμβολική μας καρδιά.
Εύστοχα περιγράφονται ως«η ωθούσα δύναμη για τη διαγωγή μας» και για τη λήψη αποφάσεων.
Σήμερα, το εδάφιο μας αφυπνίζει σχετικά με τα κίνητρα και μας δείχνει ότι πρέπει να τα βλέπουμεόπως τα βλέπει ο Ιεχωβά.
Ας δούμε όμως όλο το εδάφιο.
Ανοίξτε παρακαλώ τις Γραφές σας στο Παροιμίες 16:2.
Μας δίνεται αυτή η προειδοποίηση επειδή, όπως είπαμε ήδη, τα κίνητρα είναι η δύναμη που μας ωθεί να κάνουμε κάτι.
Μπορούν να μας βοηθήσουν να κάνουμε το σωστό στα μάτια του Θεού, αλλά μπορούν και να μας εξαπατήσουν ώστε να κάνουμε κάτι λάθος.
Προσέξτε τι λέει η Γραφή σχετικά με αυτό. Το Παροιμίες 16:2 λέει: «Όλες οι οδοί του ανθρώπου φαίνονται σωστές στον ίδιο, αλλά ο Ιεχωβά εξετάζει τα κίνητρα».
Ενδιαφέρον.
Μπορεί να βάζουμε πολύ σωστούς στόχους στη ζωή μας —να ασχολούμαστε δηλαδή με πράγματα που φαίνονται καλά.
Οι οδοί και οι σκέψεις μας μπορεί να φαίνονται σωστές, αλλά όπως λέει η Αγία Γραφή, ο Ιεχωβά τις εξετάζει, και αν δει ότι τα κίνητρα που έχουμε μέσα μας δεν είναι αγνά ή ότι δεν βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με το θέλημά του, τότε ίσως πάψει να μας επιδοκιμάζει ή ίσως και να εξοργιστεί μαζί μας.
Πώς θα βεβαιωνόμαστε λοιπόν ότι τα κίνητρά μας είναι αγνά και ότι κάνουν τον Ιεχωβά Θεό να χαίρεται;
Για να το καταλάβουμε αυτό, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε την καρδιά μας, επειδή εκεί βρίσκονται τα κίνητρα
Κάτι σημαντικό σχετικά με την καρδιά μας φαίνεται στο Ιερεμίας 17:9. «Η καρδιά είναι πιο δόλια από οτιδήποτε άλλο, και μέσα στην απελπισία της είναι ικανή για όλα. Ποιος μπορεί να τη γνωρίσει;»
Βλέπετε, η ατελής συμβολική μας καρδιά είναι από τη φύση της ιδιοτελής.
Το μόνο που σκέφτεται είναι ο εαυτός της.
Και η καρδιά μας μπορεί να μας εξαπατήσει ώστε να δικαιολογούμε τα λάθη μας ή ακόμα και να δικαιολογούμε τις εγωιστικές μας πράξεις, να χρησιμοποιούμε μέχρι και την υπηρεσία του Ιεχωβά για προσωπικό μας όφελος.
Αυτό είναι κάτι πολύ επικίνδυνο.
Μια τέτοια περίπτωση υπάρχει στην Αγία Γραφή.
Αν δούμε την παραπομπή στο Παροιμίες, το 1 Σαμουήλ 15:13, 14 —βασικά ας ανοίξουμε τις Γραφές μαςγια να τα διαβάσουμε αυτά τα εδάφια.
Είναι η αφήγηση για τον βασιλιά Σαούλ.
Ο Ιεχωβά Θεός τού έδωσε πολύ ξεκάθαρη κατεύθυνση για το τι ήθελε να κάνει.
Οι οδηγίες που του έδωσε έλεγαννα αφανίσει όλους τους Αμαληκίτες, από τον μεγαλύτερο ως τον μικρότερο.
Να τους θανατώσει όλους.
Τώρα, αν κοιτάξουμε τα εδάφια 5 έως 7, βλέπουμε ότι ο Σαούλ αποδέχτηκε αυτόν τον διορισμό και τα πήγε πολύ καλά.
Έκανε αυτό που του είπε ο Ιεχωβά.
Ο Ιεχωβά τού είχε πει να αφανίσει τους Αμαληκίτες.
Αλλά στο εδάφιο 9, βλέπουμε ότι κάτι πήγε στραβά —κάτι άλλαξε. Το εδάφιο 9 λέει: «Ο Σαούλ όμως και ο λαός άφησανζωντανό τον Αγάγ [τον βασιλιά] και τα καλύτερα ζώα από τα γιδοπρόβατα,τα βόδια, τα καλοθρεμμένα ζώα, τα κριάρια και οτιδήποτε ήταν καλό.
Δεν ήθελαν να τα αφιερώσουν στην καταστροφή.
Ό,τι όμως ήταν άχρηστο και δεν το ήθελε κανείς, αυτό το αφιέρωσαν στην καταστροφή».
Βλέπουμε ότι κάτι δεν πήγε καλά εδώ.
Ο Σαούλ άρχισε να αναπτύσσει, ή είχε ήδη, κίνητρα που ήταν στραμμένα προς μία μόνο κατεύθυνση:
Χρησιμοποίησε δηλαδή την υπηρεσία του Ιεχωβά για τη δική του δόξα, για να ωφελείται ο ίδιος.
Μάλιστα στο εδάφιο 12 φαίνεται ότι πηγαίνει στην Κάρμηλο και στήνει ένα μνημείο για τον εαυτό του —εκθειάζοντας αυτή τη μεγάλη νίκη που είχε καταφέρει εναντίον των Αμαληκιτών.
Επίσης, έφερε μαζί του τον βασιλιά Αγάγ πιθανότατα ως τρόπαιο για να δείξει σε όλους ότι είχε κυριεύσει αυτό το έθνος, ότι τους είχε αφανίσει.
Πήρε μαζί του και τα όμορφα ζώα για να μεγαλώσει τα κοπάδια που ήδη είχε.
Μήπως ξεγελάστηκε από όλο αυτό ο Ιεχωβά;
Προφανώς και όχι.
Ο Ιεχωβά είδε πέρα από τα φαινόμενα, ότι τα κίνητρα του Σαούλ δεν ήταν αγνά.
Και όταν έστειλε τον Σαμουήλ στο στρατόπεδο του ζήτησε να πει στον Σαούλ ότι ουσιαστικά τον είχε καταδικάσει και ότι θα του αφαιρούσε τη βασιλεία.
Δεν ευαρεστούσε πλέον τον Ιεχωβά Θεό.
Ο Σαούλ, όμως, προτού ακούσειαυτή την κατάκριση από τον Ιεχωβά νόμιζε ότι είχε καλή υπόσταση ενώπιόν του έπαιζε θέατρο ότι ήταν υπηρέτης του Θεού, για να δουν όλοι ότι ήταν πιστός. Στο εδάφιο 13, όταν βλέπει τον Σαμουήλ λέει: «Ο Ιεχωβά να σε ευλογεί.
Εκτέλεσα τον λόγο του Ιεχωβά». Και ο Σαμουήλ τον διόρθωσε:
“Όχι, δεν το έκανες.
Λες ψέματα.
Το μόνο που σε νοιάζει είναι η δική σου δόξα, όχι του Ιεχωβά”.
Οπότε τι μαθαίνουμε εμείς;
Είναι πολύ καλό να έχουμε αυτή την αφήγηση στο μυαλό μας, επειδή παρουσιάζει μια έντονη αντίθεση, ένα τρανταχτό παράδειγμα για αυτό που συζητάμε σήμερα σχετικά με τα κίνητρα.
Σε αντίθεση με αυτό που φαινόταν,τα κίνητρα του Σαούλ δεν ήταν αγνά, δεν έβαζε τον Ιεχωβά πρώτο στη ζωή του, και μάλιστα τα εσφαλμένα κίνητρά του τον οδήγησαν σε μια πορεία ανυπακοής προς τον Θεό, με αποτέλεσμα τελικά ο Θεός να τον καταδικάσει.
Πώς θα αποφύγουμε λοιπόν ένα τέτοιο τρομερό λάθος, δηλαδή να ενδώσουμε σε λογίκευσηκαι κίνητρα που δεν είναι αγνά;
Και “πώς μπορούμε να γνωρίσουμε την καρδιά μας” —όπως λέει η Γραφή— και να δούμε τι υπάρχει εκεί μέσα;
Ο Ιεχωβά μάς βοηθάει να διακρίνουμε τα κίνητρά μας και να δούμε τι έχουμε μέσα μας.
Στο εδάφιο Εβραίους 4:12 βλέπουμε ότι ο Ιεχωβά μάς έχει δώσει ένα θαυμάσιο εργαλείο για να το κάνουμε αυτό. Εκεί λέει: «Διότι ο λόγος του Θεού είναι ζωντανός και ασκεί δύναμη και είναι κοφτερότερος από κάθε δίκοπο σπαθί και διεισδύει μέχρι διαχωρισμού της ψυχής από το πνεύμα και των αρθρώσεων από τον μυελό, και μπορεί να διακρίνει σκέψεις και προθέσεις της καρδιάς».
Δεν απορούμε λοιπόν που μας δίνεταιη ισχυρή προτροπή από τον πιστό δούλο να διαβάζουμε τον Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή, κάθε μέρα.
Αυτό λοιπόν εδώ το θαυμάσιο εργαλείο, μπορεί να διεισδύσει στο σκληρό κέλυφος της συμβολικής, ατελούς μας καρδιάς και να την ανοίξει στα δύο για να αποκαλύψει τι έχει πραγματικά μέσα της έτσι ώστε μετά να κάνουμε κάτι για αυτό.
Θυμάστε το άρθρο που εξετάσαμε στη <i>Σκοπιά</i>την προηγούμενη εβδομάδα;
Τι υπέροχο άρθρο που ήταν!
Και τι ωραία καθοδηγία μάς έδωσε για το πώς να παίρνουμε δύναμη από τον Λόγο του Θεού και για το πώς να επιτελούμεαυτόν τον πολύ δύσκολο διορισμό, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, δηλαδή να γνωρίζουμε τι υπάρχει στην καρδιά μας!
Αυτό το άρθρο μάς έλεγε ότι,προτού διαβάσουμε τον Λόγο του Θεού, χρειάζεται να προσευχηθούμε στον Ιεχωβά, να ζητήσουμε να μας κατευθύνει το πνεύμα του και μετά, αφού διαβάσουμε, να φανταστούμε ότι είμαστε και εμείς εκεί στη θέση των ατόμων για τα οποία διαβάσαμε.
Να στοχάζεστε όσα διαβάζετε.
Προσπαθήστε να δείτε τι υπάρχει πραγματικά στην καρδιά σας.
Πώς εφαρμόζεται αυτό σε εμένα προσωπικά;
Και μετά εφαρμόστε αυτό που μάθατε.
Και βλέπετε κάνοντάς τα όλα αυτά, όχι μόνο ανακαλύπτουμε τι υπάρχει στην καρδιά μας, αλλά μπορούμε να κάνουμε και βήματα για να διορθώσουμε τα κίνητρά μας αν χρειάζεται.
Συνήθως, οι νεαροί αδελφοί θέλουν να υπηρετήσουν με κάποιο προνόμιο μέσα στην εκκλησία.
Και αυτό είναι υπέροχο, να επιδιώκουμε να γίνουμε διακονικοί υπηρέτες ή πρεσβύτεροι.
Αλλά ποια είναι τα πραγματικά κίνητρά μας;
Γιατί θέλουμε αυτόν τον διορισμό;
Εδώ είναι που μπορούν να μας βοηθήσουν αυτά τα τέσσερα βήματα που μάθαμε.
Διαβάστε τα προσόντα που χρειάζεται να έχει ένας διακονικός υπηρέτης ή ένας πρεσβύτερος.
Στοχαστείτε τα. Εφαρμόστε τα στη ζωή σας και αναρωτηθείτε:
“Ποιος είναι ο πραγματικός λόγοςπου θέλω να υπηρετήσω στην εκκλησία;
Μήπως επειδή θέλω να ξεχωρίσω, να φανώ;
Ή επειδή όντως θέλω να βοηθήσω;”
Φανταστείτε ότι είστε ο Τιμόθεος ή ο Παύλος ή κάποιος άλλος από τους πιστούς άντρεςπου αναφέρονται στη Γραφή, οι οποίοι δαπανήθηκαν, έγιναν θυσία για χάρη του λαού του Θεού, για να κάνουν το θέλημα του Ιεχωβά, αντιμετωπίζοντας την καταφρόνηση κάποιωνκαι στην εκκλησία και εκτός.
Είμαστε διατεθειμένοι να το κάνουμε αυτό;
Στην πραγματικότητα, εμείςπου επιθυμούμε θεοκρατικούς διορισμούς πρέπει να κάνουμε αυτά τα βήματα και να βεβαιωθούμε ότι η καρδιά μας—τα κίνητρά μας— βρίσκονται σε αρμονία με αυτό που θέλει ο Ιεχωβά για τον συγκεκριμένο διορισμό καθώς και από εμάς.
Με αυτόν τον τρόπο, ίσως διαπιστώσουμε ότι μέσα μας κρύβονται κίνητρα σαν του Σαούλ και ότι ίσως θέλουμε να χρησιμοποιήσουμετην υπηρεσία του Ιεχωβά για προσωπικό μας όφελος, για να φανούμε.
Θυμάστε πριν από μερικά χρόνια, το 2016, στη συνέλευση «Παραμείνετε Όσιοι στον Ιεχωβά» —αυτό το συμπόσιο με θέμα «Να Αποφεύγετε Ό,τι Διαβρώνει την Οσιότητα»— υπήρχε η εμπειρία ενός πρεσβυτέρου ο οποίος κατάλαβε ποια ήταν πραγματικά τα κίνητρά του.
Ήρθαν στην επιφάνεια όταν έλαβε μια συμβουλή από έναν άλλον πρεσβύτερο και κατάλαβε ότι η αντίδρασή του δεν ήταν σωστή.
Τι έκανε λοιπόν;
Προσευχήθηκε στον Ιεχωβά και μετά ανέλαβε διορισμούς στην εκκλησίαπου δεν έβλεπε κανείς, μετά τις ώρες των συναθροίσεων, ίσως τότε που δεν ήταν κάποιος στην Αίθουσα Βασιλείας.
Έκανε πράγματα που δεν έστρεφαν τον προβολέα πάνω του.
Πράγματα όμως που ήταν απαραίτητα —που χρειάζονταν για να συνεχίσει να γίνεταιτο θέλημα του Θεού.
Αυτό τελικά άλλαξε την καρδιά του.
Από αυτό το βίντεο λοιπόν με τον αδελφό που βρίσκονταν στο υπόγειοκαι ασκούσε την ηγεσία καταλαβαίνουμε ότι αυτές οι αλλαγές έσωσαν τη ζωή του και τον βοήθησαν.
Και ο Ιεχωβά τον χρησιμοποίησε για να ποιμαίνει κατάλληλα το ποίμνιο στη διάρκεια της μεγάλης θλίψης.
Όντως ωραίο παράδειγμα και για εμάς. Θέλουμε να το μιμηθούμε και μπορούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου