Μ. Στίβεν Λετ: Γιατί Πολεμούσε ο Ισραήλ, Αλλά Δεν Πολεμούν οι Χριστιανοί Σήμερα; (1 Ιωάν. 3:10-12)

 

 

https://www.jw.org/finder?locale=el&lank=pub-jwbvod24_47_VIDEO&docid=1011214&applanguage=G

Ένα γνωμικό λέει ότι  ο πόλεμος δεν μπορεί να σκοτώσει την αγάπη,  αλλά η αγάπη μπορεί να σκοτώσει τον πόλεμο.

Και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αποδεικνύουν ότι αυτό ισχύει.

Όλοι οι φρικτοί πόλεμοι των ανθρώπων  δεν έχουν εξαλείψει την αγάπη του λαού του Ιεχωβά  —μάλιστα την έχουν κάνει πιο έντονη.

Αντίθετα, η αγάπη τους έχει εξαλείψει τον πόλεμο  από ανάμεσά τους,  ακόμα και μέσα από την καρδιά τους.  Τα εδάφια 1 Ιωάννη 3:10-12 στην ουσία λένε:

“Τα παιδιά του Θεού και τα παιδιά του Διαβόλου  φαίνονται από το εξής:

Τα παιδιά του Θεού αγαπούν τους αδελφούς τους.

Τα παιδιά του Διαβόλου σφάζουν τους αδελφούς τους  όπως ο Κάιν έσφαξε τον αδελφό του”.

Μερικές φορές, όμως, όταν είμαστε στο έργο,  αλλά και σε άλλες περιπτώσεις,  και προσπαθούμε να εξηγήσουμε  γιατί δεν παίρνουμε μέρος σε πολέμους  —ότι είμαστε ουδέτεροι ως Χριστιανοί—  οι άνθρωποι διαφωνούν και αναφέρουν τους Ισραηλίτες.

Λένε: «Αφού αυτοί ήταν ο λαός του Θεού  και έκαναν πολέμους,  γιατί να μην πολεμούν και οι Χριστιανοί;»

Πώς απαντάτε σε αυτό το επιχείρημα;

Για να το ανατρέψετε, σαφώςπρέπει να τους δείξετε ότι υπάρχει  τεράστια διαφορά  ανάμεσα στους Ισραηλίτες του παρελθόντος  και στους αληθινούς Χριστιανούς σήμερα.

Ας εξετάσουμε εν συντομία πέντε διαφορές.

Πρώτον, στις ημέρες των Ισραηλιτών,  ο λαός του Θεού ήταν οργανωμένος ως ένα έθνος.

Όταν, λοιπόν, πήγαιναν στη μάχηενάντια σε ειδωλολατρικά έθνη,  δεν σκότωναν ομοπίστους τους.

Δεν σκότωναν τους αδελφούς τους.

Αλλά σήμερα το Αποκάλυψη 7:9  λέει ότι το “μεγάλο πλήθος των αληθινών Χριστιανών  είναι διασκορπισμένο σε όλα τα έθνη,  τις φυλές, τους λαούς και τις γλώσσες”.

Αν οι Χριστιανοί πήγαιναν στον πόλεμο σήμερα,  τι θα γινόταν;

Τελικά, θα σκοτώναμε ομοπίστους μας—αδελφούς μας.

Βέβαια, ξέρουμε ότι αυτό συμβαίνει  μεταξύ εκείνων που, ενώ λένε ότι είναι λαός του Θεού,  «παίρνουν σπαθί».

Βλέπουμε Καθολικούς να σκοτώνουν άλλους Καθολικούς.

Βλέπουμε το ίδιο ανάμεσα σε Μεθοδιστές,

Βαπτιστές, Μουσουλμάνους  —σφάζουν μέλη της δικής τους θρησκείας.

Μου έρχεται στο μυαλό μια συζήτηση  που είχα πριν από χρόνια  με έναν υψηλόβαθμο Μορμόνο πρεσβύτερο.  Και του έκανα την ερώτηση:  «Ποια είναι η θέση σας για τον πόλεμο;»

Είπε: «Δεν μας αρέσει ο πόλεμος».

Και του είπα: «Τι θα κάνετε, όμως,  αν στη χώρα που ζείτε γίνει επιστράτευση  και σας καλέσουν να παρουσιαστείτε;»

Απάντησε: «Αν μας υποχρεώσει η κυβέρνηση,  η ευθύνη είναι δική της.

Αναγκαστικά, θα πάμε να πολεμήσουμε».

Είπα: «Δηλαδή θα σκοτώσετε ένανάλλον Μορμόνο στο πεδίο της μάχης;

Γιατί ξέρω ότι υπάρχουν Μορμόνοι σε πολλές χώρες».

Και είπε: «Αν ήξερα ότι είναι Μορμόνος,  θα τον άφηνα να ζήσει».

Και λέω: «Συνήθως, όμως, δεν υπάρχει περιθώριο  για τέτοιες ερωτήσεις πριν πυροβολήσεις κάποιον».

Βέβαια, δεν το παραδέχτηκε, αλλά  προφανώς κατάλαβε τι ήθελα να του πω.

Πάμε, τώρα, στη δεύτερη διαφορά.

Ο Ιεχωβά Θεός, που διαβάζει τις καρδιές,  έκρινε ο ίδιος ότι ήταν άξιοι εκτέλεσης  εκείνοι με τους οποίους πολεμούσαν οι Ισραηλίτες.

Τους είπε ευθέως να εκτελέσουν την κρίση του  ενάντια σε αυτούς τους δαιμονολάτρες,  που η θρησκεία τους περιλάμβανε χονδροειδή σεξουαλική ανηθικότητα  —ακόμα και θυσίες παιδιών.

Ανοίξτε, παρακαλώ, στο Λευιτικό κεφάλαιο 18  και δείτε μια περίπτωση στην οποία ο Ιεχωβά  το λέει αυτό στους Ισραηλίτες για τους Χαναναίους.  Στο Λευιτικό 18:24, ο Ιεχωβά λέει:  «Μην κάνετε τον εαυτό σας ακάθαρτομε κανένα από αυτά τα πράγματα,  διότι με όλα αυτά τα πράγματα  έχουν κάνει τον εαυτό τους ακάθαρτο  τα έθνη τα οποία διώχνω από μπροστά σας.

Γι’ αυτό είναι ακάθαρτος αυτός ο τόπος,  και θα τον τιμωρήσω για το σφάλμα του,  και ο τόπος θα εξεμέσει τους κατοίκους του».

Ο Ιεχωβά, λοιπόν,  τους είπε να εκτελέσουντη δική του κρίση εναντίον τους.  Η τρίτη διαφορά:

Όταν πολεμούσαν οι Ισραηλίτες,  δεν σκότωναν αδιακρίτως τον καθέναν.

Ας δούμε δύο παραδείγματα.

Στον Ιησού του Ναυή κεφάλαιο 6,  διαβάζουμε ότι η Ραάβ και ολόκληρο το σπιτικό της  διασώθηκαν θαυματουργικά. Γιατί;

Επειδή η Ραάβ άσκησε πίστη στον Ιεχωβά.

Και τι διαβάζουμε πιο κάτω, στα κεφάλαια 9 και 10;

Το πώς ο Ιεχωβά διαφύλαξε τη ζωή των Γαβαωνιτών,  οι οποίοι προορίζονταν για καταστροφή,  επειδή άσκησαν πίστη σε Εκείνον.

Αυτά είναι μόνο δύο παραδείγματα.

Αλλά στους σημερινούς πολέμους,  μήπως σώζονται κάποιοι λόγω της υπακοής και της πίστης τους;

Όχι.

Πολλές φορές σκοτώνονταιπερισσότεροι άμαχοι παρά στρατιώτες.

Σε έναν βομβαρδισμό,  χάνονται πολλοί αθώοι άνθρωποι  —πρόκειται για τις παράπλευρες απώλειες  όπως συνηθίζουν να τις αποκαλούν.

Ας δούμε τώρα την τέταρτη διαφορά.

Οι Ισραηλίτες στρατιώτες  απαιτούνταν να διεξάγουν τους πολέμους τους  ακολουθώντας τις οδηγίες του Ιεχωβά.

Ας αναφέρουμε ενδεικτικά  κάποιες από τις οδηγίες που έδωσε ο Ιεχωβά.

Ανοίξτε, παρακαλώ, στο Δευτερονόμιο κεφάλαιο 23,  Δευτερονόμιο 23,  και προσέξτε τι είπε ο Ιεχωβά στους Ισραηλίτες στρατιώτες.  Δευτερονόμιο 23, από το εδάφιο 9:  «Όταν στρατοπεδεύεις εναντίον των εχθρών σου,  πρέπει να αποφεύγεις καθετί κακό».  Εδάφιο 12:  «Έξω από το στρατόπεδο πρέπεινα προσδιοριστεί ένα ιδιαίτερο μέρος».

Θα πήγαιναν εκεί για τη φυσική τους ανάγκη.  Γιατί όμως; Εδάφιο 14:  «Διότι ο Ιεχωβά ο Θεός σου  περπατάει μέσα στο στρατόπεδό σου  για να σε απελευθερώσει  και να σου παραδώσει τους εχθρούς σου·  και το στρατόπεδό σου πρέπει να είναι άγιο,  ώστε εκείνος να μη δει τίποτα το απρεπές σε εσένα  και πάψει να σε συνοδεύει».

Ναι, ο Ιεχωβά απαιτούσε να είναι καθαροί  οι άντρες του στρατού του Ισραήλ  επειδή στην ουσία αγιάζονταν για τον πόλεμο.

Συμβαίνει το ίδιο με τους στρατιώτες σήμερα;

Σε καμία περίπτωση!

Το <i>Ενόραση</i> αναφέρει ότι σαφώς δεν επιτρεπόταν  να βιάσουν τις γυναίκες των κατακτημένων πόλεων.

Δεν μπορούσαν ούτε να τις παντρευτούνπριν περάσει ένας μήνας.  Στο λήμμα «Στρατός» του <i>Ενόραση,</i>  μπορείτε να βρείτε πολλές οδηγίες  που έδωσε ο Ιεχωβά στους Ισραηλίτες στρατιώτες.  Ακόμη μια διαφορά:

Ο Ιεχωβά πολεμούσε υπέρ των Ισραηλιτών,  χαρίζοντάς τους θαυματουργικές νίκες.

Και πάλι, θα δούμε ενδεικτικά δύο παραδείγματα.

Πώς κέρδισαν τη μάχη στην Ιεριχώ;

Οι ιερείς σάλπισαν με τα κέρατα,  ο στρατός βάδισε, έβγαλε μια κραυγή  και τα τείχη κατέρρευσαν.

Ο Ιεχωβά τούς χάρισε τη νίκη.

Ή τι θα πούμε για τη νίκη  στην περίπτωση των Γαβαωνιτών  ενάντια στους βασιλιάδες που τους επιτέθηκαν;  Ιησούς του Ναυή 10:11:  «Ο Ιεχωβά έριχνε πάνω τους από τον ουρανό  μεγάλους χαλαζόλιθους ...  [ώστε] περισσότεροι πέθαναν από το χαλάζι  παρά από το σπαθί των Ισραηλιτών».  Ανόμοια με σήμερα,  ο Ιεχωβά πολεμούσε υπέρ των Ισραηλιτών.

Έχουμε, λοιπόν, πέντε διαφορές.

Πρώτον, την εποχή του Ισραήλ  —ανόμοια με σήμερα—  ο λαός του Θεού ήταν οργανωμένος ως ένα έθνος.

Άρα, δεν στρέφονταν εναντίοντων αδελφών τους όταν πολεμούσαν.

Δεύτερον, ο ίδιος ο Ιεχωβά έκρινεποιοι ήταν άξιοι εκτέλεσης.

Τρίτον, όταν πολεμούσαν οι Ισραηλίτες,  δεν σκότωναν αδιακρίτως τον καθέναν.

Τέταρτον, οι Ισραηλίτες στρατιώτεςαπαιτούνταν να διεξάγουν  τους πολέμους τους ακολουθώνταςτις αυστηρές οδηγίες του Ιεχωβά.

Και πέμπτον, ο Ιεχωβά πολεμούσε υπέρ των Ισραηλιτών  χαρίζοντάς τους θαυματουργικές νίκες.

Άρα, όντως οι πόλεμοι των Ισραηλιτών  είχαν την επιδοκιμασία του Θεού.

Αλλά για τους πολέμους του σημερινού πονηρού κόσμου,  αυτό δεν ισχύει ούτε κατά διάνοια.

Εύλογα ο Ιησούς είπε ότι ο θεοκρατικός πόλεμος  δεν θα γινόταν πια  με τη χρήση κατά γράμμα όπλων!

Θυμάστε τι είπε στο Ματθαίος 26:52;

Είπε: «Όσοι παίρνουν σπαθί  [θα πεθάνουν] θα αφανιστούν από σπαθί».

Και δίδαξε τους ακολούθους του  να μην κάνουν κακό στους εχθρούς τους,  αλλά ακόμη και να προσεύχονται για αυτούς.

Φυσικά, η άποψή του εναρμονίζεται  με την προφητεία του Ιεχωβά στον Ησαΐα 2:2-4  ότι «στο τελικό διάστημα των ημερών»,  ο λαός του Θεού “θα σφυρηλατούσε τα σπαθιά του σε υνιά”  και “ούτε καν θα μάθαιναν πια τον πόλεμο”  —πόσο μάλλον δεν θα συμμετείχαν σε αυτόν.