“Το καλύτερο που μπορώ να κάνω δεν είναι αρκετό”.
Αλήθεια, το σκέφτεστε ποτέ;
Λόγω της πίεσης που μας ασκεί ο κόσμος γύρω μας αλλά και της δικής μας ατέλειας, πολλοί από εμάς είμαστε υπερβολικά σκληροί με τον εαυτό μας, ίσως μάλιστα απαιτώντας τελειότητα από τον εαυτό μας.
Κάποια αδελφή εξήγησε ακριβώς πώς αισθανόταν.
Είπε: «Όσο και αν αγαπώ τον Ιεχωβά, όσες προσπάθειες και αν κάνω για να τον υπηρετώ, πάντοτε νιώθω ότι αυτό δεν είναι αρκετό».
Ίσως να ταυτιζόμαστε με τα αισθήματά της πού και πού.
Οι παράλογες προσδοκίες μπορούν να μας στερήσουν τη χαρά μας, να την καταπνίξουν, και μερικές φορές και τη χαρά όσων είναι γύρω μας.
Αλλά, δεν χαιρόμαστε που ο Ιεχωβά είναι διαφορετικός;
Αν και είναι τέλειος, δεν είναι τελειομανής.
Είναι ενδιαφέρον.
Ο Ιεχωβά έχει πάρα πολλούς λόγους για να είναι χαρούμενος, και ένας από αυτούς είναι το ότι είναι τόσο λογικός.
Οπότε, το ερώτημα είναι: Πώς το κάνει;
Πώς διατηρεί ο Ιεχωβά την ισορροπία και βρίσκει χαρά στο έργο του, καθώς και στο έργο που κάνουν οι άλλοι;
Για να πάρουμε απαντήσεις, θα επικεντρωθούμε σε ένα από τα πιο όμορφα έργα του Ιεχωβά, τον πλανήτη Γη.
Όταν ο Ιεχωβά δημιούργησε τη γη, ή μάλλον καθώς τη δημιουργούσε, ήταν κάτι τόσο όμορφο και μοναδικό ώστε οι άγγελοι ξέσπασαν σε επευφημίες ενώ διαμορφωνόταν.
Και σε κάποια στιγμή, ο Ιεχωβά είπε τα λόγια που διαβάζουμε στο πρώτο κεφάλαιο της Γένεσης.
Ανοίξτε, παρακαλώ, τη Γραφή σας μαζί μου στη Γένεση, κεφάλαιο 1, και θα διαβάσουμε την πρώτη πρόταση του εδαφίου 31 —Γένεση 1:31. Λέει: «Έπειτα, ο Θεός είδε καθετί που είχε κάνει, και ήταν πολύ καλό».
Η έκφραση «πολύ καλό» είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται στην αφήγηση για τη δημιουργία.
Τι σημαίνει; Το βιβλίο <i>Ενόραση,</i> κάτω από το λήμμα «Τελειότητα», έχει μια πολύ ωραία εξήγηση.
Με λίγα λόγια, αυτή η έκφραση σημαίνει βασικά ότι η γη ήταν τέλεια.
Μήπως αυτό σημαίνει ότι η γη είχε ήδη ολοκληρωθεί;
Όχι.
Ξέρουμε ότι η γη ήταν όμορφη αλλά ήταν ακόμη μια μεγάλη και κυρίως ακαλλιέργητη έρημος.
Ο Ιεχωβά είπε στον Αδάμ και στην Εύα ότι έπρεπε να καθυποτάξουν τη γη ώστε να επεκτείνουν τα όρια του κήπου της Εδέμ σε ολόκληρο τον πλανήτη. Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα:
Πώς μπορούσε να ειπωθεί ότι η γη ήταν τέλεια εφόσον ο σκοπός του Ιεχωβά για τη γη δεν είχε ακόμα ολοκληρωθεί;
Είναι ενδιαφέρον αυτό που αναφέρει στη συνέχεια το ίδιο λήμμα του βιβλίου <i>Ενόραση</i> σχετικά με όλη τη δημιουργία του Ιεχωβά.
Λέει: «Η τελειότητα οποιουδήποτε άλλου προσώπου ή πράγματος [εξαιρουμένου του ίδιου του Ιεχωβά φυσικά] είναι <i>σχετική,</i> όχι απόλυτη».
Επομένως, η γη ήταν τέλεια —με σχετική έννοια.
Ανταποκρινόταν στα τέλεια κριτήρια του Ιεχωβά τη δεδομένη στιγμή, και ας μην είχε ολοκληρωθεί ακόμα.
Να λοιπόν το πρώτο μας μάθημα, αυτό που μαθαίνουμε από τον Ιεχωβά εδώ:
Είναι τόσο λογικός!
Δεν χρειάζεται να περιμένει να τελειώσει την κάθε λεπτομέρεια σε αυτό που κάνει για να μπορέσει να βρει χαρά στο έργο του.
Αντλεί ικανοποίηση από το έργο του ακόμα και όταν αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη.
Τώρα, τι νομίζετε ότι θέλει ο Ιεχωβά για τον καθέναν μας;
Θέλει να απολαμβάνουμε το έργο μας ακριβώς όπως και εκείνος το δικό του. Ίσως όμως πούμε: «Καλά, μόνο που του Ιεχωβά το έργο είναι τέλειο.
Το δικό μου δεν είναι».
Και πάλι όμως, δεν εφαρμόζεται η αρχή;
Σκεφτείτε το.
Ίσως έχουμε κάνει μεγάλη προσπάθεια για να βελτιωθούμε σε κάποια ιδιότητα, όπως στην υπομονή.
Προσπαθήσαμε πολύ και είμαστε διαφορετικοί από αυτό που ήμασταν πριν.
Και τότε, εντελώς ξαφνικά, προκύπτει μια κατάσταση η οποία πραγματικά δοκιμάζει την υπομονή μας.
Και εκεί συνειδητοποιούμε πόση δουλειά χρειαζόμαστε ακόμα.
Ή, ίσως κάθεστε εδώ, όπως κάποιοι από εσάς, ως σπουδαστές της Γαλαάδ, σύντομα απόφοιτοι, επί πέντε μήνες μελετούσατε πολύ και αναρωτιέστε:
“Πώς στο καλό θα καταφέρω να εφαρμόσω ποτέ όλα όσα έμαθα στη Γαλαάδ;
Δεν είμαι αρκετά καλός”.
Μη γίνεστε διώκτες του εαυτού σας εστιάζοντας σε όσα δεν έχουν καν συμβεί.
Στην πραγματικότητα, έχετε κάνει ήδη πάρα πολλά και τα κάνατε επειδή αγαπάτε τον Ιεχωβά.
Εκείνος σας αγαπάει για αυτό, όπως και εμείς.
Ποιο είναι το σημείο; Είναι το εξής:
Να μιμείστε τη λογικότητα του Ιεχωβά, μαθαίνοντας να βρίσκετε χαρά σε όσα έχετε κάνει, να βρίσκετε χαρά ακόμα και σε ένα έργο που είναι σε εξέλιξη.
Επιπλέον, ο Ιεχωβά μπορεί να βρίσκει χαρά στο έργο που κάνουν οι άλλοι.
Και αυτό μπορούμε να το διακρίνουμε στη δημιουργία του πλανήτη Γη.
Θυμόμαστε ότι, στο εδάφιο Γένεση 1:26, ο Ιεχωβά κάνει αναφορά στον Γιο του και Δεξιοτέχνη Εργάτη Ιησού.
Ο Ιησούς λοιπόν ήταν εκεί όταν ο Ιεχωβά είπε «πολύ καλό». Ο Ιεχωβά έλεγε: «Εκτιμώ όλα όσα έχεις κάνει για την κατασκευή της γης, και ας υπάρχουν ακόμα πολλά να γίνουν».
Απίστευτο!
Φαντάζεστε πώς θα ένιωσε ο Ιησούς ακούγοντας τον Ιεχωβά να λέει «πολύ καλό»;
Ας το φανταστούμε διαβάζοντας ένα εδάφιο.
Και θα συνδυάσουμε αυτά τα δύο εδάφια, το Γένεση 1:31 με το Παροιμίες 8:30.
Θυμηθείτε ότι, στις Παροιμίες, το όγδοο κεφάλαιο μιλάει κυρίως για την προανθρώπινη ύπαρξη του Ιησού όταν βοηθούσε τον Ιεχωβά στη δημιουργία.
Φανταστείτε λοιπόν την ημέρα που ο Ιεχωβά λέει «πολύ καλό» στο εδάφιο 30 —Παροιμίες 8:30. Διαβάζουμε: «Τότε [εγώ, ο Ιησούς] ήμουν δίπλα του [στον Ιεχωβά] ως δεξιοτέχνης εργάτης.
Σε εμένα έβρισκε ιδιαίτερη χαρά κάθε ημέρα, και εγώ ευφραινόμουν πάντοτε ενώπιόν του».
Τι λέει λοιπόν ο Ιησούς;
Ένιωθε ότι ο Ιεχωβά τον εκτιμούσε.
Μάλιστα, τον έκανε τόσο χαρούμενο ώστε “ευφραινόταν”.
Αυτή η λέξη στο πρωτότυπο εβραϊκό κείμενο μεταδίδει την ιδέα του γέλιου, της γιορτής, της διασκέδασης. Έτσι λοιπόν, ο Ιησούς απολάμβανε να συνεργάζεται με τον Ιεχωβά επειδή ένιωθε ότι τον εκτιμούσε, τόσο πολύ ώστε συνέχιζε να δίνει στον Ιεχωβά το καλύτερο ακόμα και κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες.
Και πάλι λοιπόν, ποιο μάθημα παίρνουμε από τον Ιεχωβά;
Είναι λογικός σε όσα αναμένει από τους άλλους.
Εκείνος δεν κολλάει σε όλα όσα δεν έχουν γίνει ακόμα.
Εστιάζει πρωτίστως σε ό,τι έχει γίνει καλά και εκφράζει την εκτίμησή του για αυτό.
Έχετε αναθέσει ποτέ έναν διορισμό σε κάποιον, ίσως στο Μπέθελ, και μολονότι έγιναν αρκετά, εκκρεμούν ακόμη πολλά;
Ή, μέσα στην εκκλησία, μπορεί να υπάρχει κάποιος αδελφός ή αδελφή σε μονογονεϊκή οικογένεια που έχει θυσιάσει τα πάντα προσπαθώντας να βοηθήσει το παιδί του να αγαπήσει τον Ιεχωβά.
Και είναι τόσο καλό παράδειγμα, αλλά το παιδί του δεν ανταποκρίνεται, δεν θέλει την αλήθεια.
Να λοιπόν η ευκαιρία μας να μιμηθούμε τον Ιεχωβά, να τους πούμε πόσο καλά τα έχουν πάει, να εστιάσουμε σε αυτό. Ενεργώντας έτσι, τους βοηθάμε να συνεχίσουν να δίνουν στον Ιεχωβά το καλύτερο και τους βοηθάμε ιδιαίτερα να τα βγάλουν πέρα σε στιγμές που νιώθουν ότι δεν έχουν κάνει αρκετά.
Τι μάθαμε λοιπόν;
Μάθαμε ότι η ατέλεια τείνει να μας κάνει τελειομανείς.
Και αυτό είναι απαιτητικό, παράλογο, ψυχρό, ε;
Είναι δύσκολο.
Όλοι έχουμε αυτή την τάση.
Αλλά η αληθινή τελειότητα που πηγάζει από τον Ιεχωβά είναι αλλιώς.
Είναι στοργική, στοχαστική, λογική.
Όταν λοιπόν νιώθετε την πίεση που προέρχεται από παράλογες προσδοκίες, μη λυγίζετε.
Μην υποκύπτετε σε τέτοια αρνητικά αισθήματα.
Πολεμήστε τα εστιάζοντας και πάλι στο τέλειο παράδειγμα του Ιεχωβά που μπορεί να βρίσκει χαρά σε ένα έργο το οποίο είναι ακόμα σε εξέλιξη.
Αν το κάνουμε αυτό, θα αποτελούμε όαση παρηγοριάς, τόσο για εμάς τους ίδιους όσο και για τους γύρω μας.
Και τότε, ο Ιεχωβά θα μας παρατηρεί και θα βλέπει τις προσπάθειες που κάνουμε να τον μιμηθούμε παρ’ όλο που και εμείς οι ίδιοι είμαστε έργα σε εξέλιξη.
Και αυτό θα συγκινεί την καρδιά του. Και με ένα θερμό χαμόγελο επιδοκιμασίας, θα λέει για εμάς: «Πολύ καλό».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου