Σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα, μια μέρα που θα θυμάστε για πολύ καιρό.
Σήμερα ήρθατε σε αυτή την αίθουσα ως σπουδαστές και θα φύγετε ως απόφοιτοι με έναν συναρπαστικό διορισμό. Είναι λογικό αν στιγμές σαν και αυτές αναρωτιέστε:
“Θα είμαι χαρούμενος;
Θα τα καταφέρω;”
Είναι φυσιολογικό.
Αλλά η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την ισορροπία.
Είναι δύσκολο να εξηγήσεις τι ακριβώς σημαίνει ισορροπία, αλλά ευτυχώς υπάρχει ένα ωραίο εδάφιο που μας βοηθάει.
Γαλάτες 6:2. Ο απόστολος Παύλος αναφέρει: «Να βαστάζετε ο ένας τα βάρη του άλλου, και με αυτόν τον τρόπο θα εκπληρώσετε τον νόμο του Χριστού».
Φοβερό αυτό που λέει εδώ.
“Θα εκπληρώσουμε τον νόμο του Χριστού”!
Πώς;
“Βαστάζοντας τα βάρη” των άλλων.
Πώς θα το κάνετε αυτό στον διορισμό σας;
Θα χρειαστεί να μιμηθείτε το παράδειγμα ανθρώπων όπως ήταν ο απόστολος Παύλος.
Για παράδειγμα, ο Παύλος βοήθησε άτομα που είχαν εμπλακεί σε αδικοπραγία.
Ως πρεσβύτεροι, μπορεί να κάνετε και εσείς το ίδιο.
Ο Παύλος συμμετείχε στην παροχή βοήθειας όταν ο λαός του Θεού αντιμετώπιζε προβλήματα, όπως η πείνα. Πάνω από όλα, ο Παύλος ήθελε να αφαιρέσει το βάρος της άγνοιας από τους ανθρώπους που είχαν τυφλωθεί από τον “θεό αυτού του συστήματος πραγμάτων”.
Και εσείς θα έχετε αυτό το προνόμιο.
Τώρα τι λέτε;
Θα μπορούσε κάποιος να το παρακάνει και να χάσει την ισορροπία;
Ο Παύλος υπονοεί ότι μπορεί να συμβεί αυτό. Προσέξτε ότι στο εδάφιο 5 λέει κάτι αντίθετο: «Διότι ο καθένας θα βαστάξει το δικό του φορτίο».
Είναι πράγματι αντιφατικό αυτό που είπε ο Παύλος;
Όχι βέβαια, είναι θεόπνευστος και χρησιμοποίησε δύο διαφορετικές λέξεις.
Στο εδάφιο 2, η λέξη «βάρη» αναφέρεται σε κάτι δυσβάσταχτο, βασανιστικό, κάτι που είναι πολύ δύσκολο να το αντιμετωπίσουμε χωρίς βοήθεια.
Το εδάφιο 5 όμως λέει «φορτίο».
Αυτή η λέξη που χρησιμοποιεί εδώ ο Παύλος αναφέρεται στο προσωπικό φορτίο ευθύνης ενώπιον του Θεού που αναμένεται να βαστάζει κάθε Χριστιανός.
Στους Βιβλικούς χρόνους αναφερόταν μερικές φορές στον σάκο που είχε ο στρατιώτης στην πλάτη.
Οι Ρωμαίοι στρατιώτες έπρεπε να κουβαλούν έναν σάκο που ζύγιζε πολλά κιλά, ο οποίος είχε βαρύ εξοπλισμό που τους ήταν απαραίτητος για να τα βγάλουν πέρα στη διάρκεια του πολέμου.
Τώρα φανταστείτε έναν στρατιώτη που από καλοσύνη θέλει να κουβαλήσει, όχι μόνο τον δικό του σάκο, αλλά και του στρατιώτη δεξιά και του στρατιώτη αριστερά.
Πόσον καιρό λέτε να αντέξει;
Και βοηθάει πράγματι τους συμπολεμιστές του;
Όχι, τους στερεί την εκγύμναση που χρειάζονται για να είναι ασφαλείς στη μάχη.
Κάποιες φορές διδάσκουμε στα παιδιά κάτι παρόμοιο για την ισορροπία και πώς να μην το παρακάνουν όταν θέλουν να βοηθήσουν κάποιον.
Σε μερικά σχολεία ο δάσκαλος έχει μια γυάλα με φυτά, και από ένα κλαδί κρέμεται μια μικρή χρυσαλλίδα.
Όλα τα παιδιά ανυπομονούν να δουν την πεταλούδα να βγαίνει από το κουκούλι, αλλά όταν έρχεται αυτή η μέρα, τα παιδιά αναστατώνονται λίγο, επειδή παίρνει πολλή ώρα και η πεταλούδα φαίνεται να παλεύει ώρες ολόκληρες για να βγει.
Τώρα, αν ένα παιδάκι θελήσει να βάλει το χέρι μέσα στη γυάλα για να βοηθήσει την πεταλούδα να βγει από το κουκούλι, τι λέει ο δάσκαλος; «Μη!
Μην το κάνεις, ξέρω ότι θες να βοηθήσεις, αλλά μπορεί να τη σκοτώσεις».
Και μετά εξηγεί ότι η πεταλούδα, προσπαθώντας να βγει από το κουκούλι, δυναμώνει τα φτερά της.
Αν δεν το κάνει αυτό, ίσως δεν καταφέρει να πετάξει και έτσι μπορεί να πεθάνει.
Είναι πιθανό και εμείς μερικές φορές να θέλουμε να κάνουμε περισσότερα από όσα θα έπρεπε και να φτάνουμε στο σημείο, αντί να βαστάζουμε τα «βάρη» των άλλων, να βαστάζουμε το «φορτίο» που θα έπρεπε να βαστάζουν εκείνοι.
Η οργάνωση του Ιεχωβά κατανοεί πολύ καλά αυτή την αρχή και την εφαρμόζει σε πολλές περιπτώσεις.
Ένας πρώην ιεραπόστολος στη Δυτική Αφρική είχε εντυπωσιαστεί από το πώς χειριζόταν το γραφείο τμήματος την παροχή βοήθειας εκεί.
Αμέτρητοι πρόσφυγες περνούσαν τα σύνορα λόγω πολέμου, και το γραφείο τμήματος τους έδινε φαγητό, κατάλυμα και ρούχα.
Αλλά αργότερα τους έδωσαν και βασικά προϊόντα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να μαγειρεύουν κάτι και να το πουλάνε σε τοπικές αγορές, και έτσι να μπορέσουν σιγά σιγά να βαστάξουν ξανά το δικό τους φορτίο ευθύνης.
Τώρα, πώς μπορούμε να το εφαρμόσουμε αυτό;
Ας δούμε τρία παραδείγματα για το πώς θα μπορούσαμε να σκεφτόμαστε κάτι όχι κατ’ ανάγκην κακό, αλλά που χτυπάει ένα καμπανάκι, το οποίο μας προειδοποιεί ότι χάνουμε την ισορροπία μας. Πρώτο παράδειγμα:
“Μπορώ να τους αλλάξω”.
Είχατε ποτέ κάποια επανεπίσκεψη ή έναν σπουδαστή που αγαπούσατε και προσπαθήσατε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους να τον κάνετε να αγαπήσει τον Ιεχωβά, αλλά εκείνος δεν ανταποκρινόταν;
Ίσως σας μπήκε η ιδέα ότι πρέπει εσείς να τον κάνετε να αλλάξει.
Θυμηθείτε όμως, όταν ο Ιησούς μίλησε με εκείνον τον νεαρό πλούσιο άρχοντα και του είπε τι έπρεπε να κάνει, εκείνος έφυγε λυπημένος.
Φαντάζεστε τον Ιησού να τρέχει από πίσω του, να τον καλοπιάνει, να δοκιμάζει κάτι άλλο;
Όχι, τον άφησε να φύγει.
Ο Ιησούς καταλάβαινε μια βασική αρχή.
Ο Ιεχωβά είναι αυτός που βοηθάει το άτομο να αλλάξει μέσα του.
Δεν το θεωρούσε αυτό δικό του διορισμό.
Δεν νόμιζε ότι είναι δική του δουλειά να φέρνει ανθρώπους στην αλήθεια.
Θυμάμαι έναν ηλικιωμένο αδελφό που μου έκανε παλιά μελέτη.
Κάθε φορά που άκουγε κάποιον να καυχιέται και να λέει «Έφερα τον τάδε στην αλήθεια», έλεγε ήπια «Σοβαρά; Είχε πάρει ρεπό ο Ιεχωβά;»
Είναι ξεκάθαρο τι εννοούσε.
Να μια αρχή για να είμαστε ισορροπημένοι.
Όταν σκεφτόμαστε “μπορώ να αλλάξω τον άλλον”, ας θυμόμαστε τα θεόπνευστα λόγια του Παύλου.
«Εγώ φύτεψα, ο Απολλώς πότισε, αλλά ο Θεός το έκανε να αυξάνει». Δεύτερο παράδειγμα: “Εγώ φταίω για τα λάθη τους”.
Προσπάθησε ποτέ κανείς να σας κάνει να νιώσετε άσχημα για μια δική του αμαρτία;
Μερικές φορές είναι στη φύση μας να ρίχνουμε το φταίξιμο σε άλλους.
Πρώτος ο Αδάμ το έκανε. Θυμάστε; Είχε το θράσος να πει στον Ιεχωβά:
“Η γυναίκα που μου έδωσες φταίει”.
Ή σκεφτείτε τον βασιλιά Αχαάβ, στο 1 Βασιλέων 18.
Οδήγησε τον λαό σε ειδωλολατρία, και γι’ αυτό ήρθαν τριάμιση χρόνια ξηρασίας, και όταν είδε τον Ηλία τι του λέει;
“Εσύ είσαι, που προκαλείς τόσα προβλήματα στον Ισραήλ;” Μήπως ο Ηλίας του απάντησε:
“Ε, Αχαάβ, έχεις ένα δίκιο, δεν είμαι και ο καλύτερος προφήτης”;
Όχι, είπε: “Δεν έχω προκαλέσει εγώ προβλήματα στον Ισραήλ.
Εσύ ακολούθησες τον Βάαλ”.
Αν κάποιος θέλει να ρίξει σε εσάς το φταίξιμο για την αμαρτία του, μη βαστάξετε αυτό το φορτίο.
Μια αρχή για να το βλέπουμε ισορροπημένα είναι αυτή στο Ιεζεκιήλ 18:20:
“Η πονηρία του πονηρού καταλογίζεται μόνο στον ίδιο”. Το τρίτο παράδειγμα:
“Μπορώ να λύσω τα προβλήματά τους”.
Είναι αλήθεια ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τους άλλους με τα προβλήματά τους.
Μερικές φορές πρόκειται για βάρη που μπορούμε να τους βοηθήσουμε να βαστάξουν.
Ίσως όμως χτυπάει πάλι το καμπανάκι και μας κάνει να σκεφτούμε μερικές ερωτήσεις.
Πρώτον: “Υπάρχει όντως πρόβλημα;”
Σκεφτείτε τη Μαρία, την αδελφή του Λαζάρου.
Έκανε στον Ιησού ένα πανάκριβο δώρο, αυτό το ακριβό αρωματικό λάδι. Και κάποιοι μαθητές, ακόμα και απόστολοι, δυσαρεστήθηκαν.
Ο Ματθαίος λέει ότι οι μαθητές «αγανάκτησαν».
O Μάρκος λέει ότι «εκνευρίστηκαν πολύ».
Ένα λεξικό λέει ότι αυτή η λέξη θα μπορούσε επίσης να αποδοθεί «ξεφυσάω» ή «μουγκρίζω».
Αυτό μου θυμίζει ένα εξαγριωμένο ζώο και όχι έναν στοργικό απόστολο!
Γιατί θύμωσαν; Έκανε η Μαρία κάποια αμαρτία;
Όχι, ο Ιησούς είπε ότι αυτό που έκανε ήταν μια «καλή πράξη».
Ήταν κάτι ωραίο στα μάτια του.
Τι είχε συμβεί λοιπόν;
Οι μαθητές αμφισβήτησαν τα κίνητρά της.
Είχαν τη δικαιοδοσία να το κάνουν αυτό;
Υπήρχε όντως πρόβλημα; Εξήντα χρόνια αργότερα, ο Ιωάννης αποκαλύπτει ποιος τους οδήγησε μάλλον σε αυτό το λάθος.
Αναφέρει ότι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης είναι αυτός που μιλάει, και η Γραφή Μελέτης λέει ότι οι υπόλοιποι μαθητές απλώς συμφώνησαν με εκείνον.
Έπρεπε να θυμούνται όμως την αρχή που είπε ο Ιησούς στο Ματθαίος 7:1, η οποία μας βοηθάει να είμαστε ισορροπημένοι: «Μην κρίνετε». Μια δεύτερη ερώτηση που μπορούμε να σκεφτούμε είναι:
“Έχω τη δικαιοδοσία να ασχοληθώ με αυτό το πρόβλημα και να προσπαθήσω να το λύσω;”
Θυμηθείτε τον άνθρωπο που διέκοψε τον Ιησού όταν εκφωνούσε μια ομιλία και του είπε: «Πες στον αδελφό μου να μοιραστεί την κληρονομιά μαζί μου».
Πώς απάντησε ο Ιησούς; Μήπως είπε:
“Μπράβο, έχεις έρθει στο σωστό μέρος.
Μπροστά σου έχεις τον καλύτερο δικαστή του κόσμου”; Όχι, καταλάβαινε ότι ο διορισμός του είχε όρια που τα είχε θέσει ο πατέρας του και δεν περιλάμβανε να λύνει τέτοια οικογενειακά ζητήματα. Ο Ιησούς απάντησε: «Ποιος με διόρισε κριτή ή μεσολαβητή μεταξύ σας;»
Ο Ιησούς έδειχνε μετριοφροσύνη, κατανοούσε τα όρια που του είχε θέσει ο Ιεχωβά. Άλλη μια ωραία αρχή υπάρχει στο Μιχαίας 6:8: «Να περπατάς με τον Θεό σου με μετριοφροσύνη». Άρα, ολοκληρώνοντας, θα είστε χαρούμενοι;
Θα τα καταφέρετε;
Ναι, χωρίς αμφιβολία!
Σίγουρα χρειάζεται αγώνας για να διατηρείτε την ισορροπία, αλλά θυμάστε;
Ο Ιησούς είπε: «Βάλτε τον ζυγό μου πάνω σας».
Άρα ίσως εννοούσε ότι θα είστε κάτω από τον ζυγό μαζί του.
Σε κάθε περίπτωση, ξέρετε ότι ο Ιησούς θα σας βοηθάει να βαστάζετε το φορτίο σας.
Ξέρετε ότι και ο Ιεχωβά θα σας βοηθάει να βαστάζετε το φορτίο σας.
Και οι δύο θα είναι πάντα εκεί για να σας βοηθούν να βαστάζετε το δικό σας φορτίο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου