Στις 6 Μαΐου, πριν από λίγους μήνες, η οικογένεια Μπέθελ είχε τη χαρά να γνωρίσει εσάς, την 156η τάξη της Γαλαάδ.
Και συγκινηθήκαμε ακούγοντας όλους εσάς να εκφράζεστε με γνήσια ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που σας δόθηκε να έρθετε στη Γαλαάδ.
Είναι πάντα ωραίο να ακούμε κάποιον να λέει ευχαριστώ.
Η Γραφή όμως μιλάει ξεκάθαρα για αρκετούς που εκδήλωσαν κατάφωρα πνεύμα αγνωμοσύνης.
Βέβαια, ο κυριότερος ήταν ο πρώτιστος Αντίδικος του Ιεχωβά. <i>Η Σκοπιά,</i> στο τεύχος 15 Οκτωβρίου 2005, λέει: «Αντί να είναι ευγνώμων, [ο Σατανάς] “φούσκωσε από υπερηφάνεια” και άρχισε να περιφρονεί τον τρόπο διακυβέρνησης του Θεού».
Το ίδιο έκαναν και οι πρώτοι μας γονείς, ο Αδάμ και η Εύα. Ανάλογα, <i>Η Σκοπιά</i>, στο τεύχος 15 Νοεμβρίου 2000, ανέφερε:
“Τα περισσότερα άτομα αρνούνται κατηγορηματικά να υπηρετήσουν τον Θεό.
Έχουν πνεύμα αγνωμοσύνης. ...
Ο Σατανάς δελέασε τον Αδάμ και την Εύα κάνοντάς τους να αναπτύξουν έναν τέτοιον τρόπο σκέψης”.
Γιατί πήραν τέτοιες αποφάσεις εκείνα τα τέλεια πλάσματα;
Απέτυχαν να καλλιεργήσουν καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη.
Η Γραφή μάς παροτρύνει να το κάνουμε αυτό. Πρώτη Θεσσαλονικείς 5:18: «Να κάνετε ευχαριστήριες προσευχές για το καθετί.
Αυτό είναι το θέλημα του Θεού για εσάς». Κολοσσαείς 3:15: «Να δείχνετε ευγνωμοσύνη». Ψαλμός 92:1: «Είναι καλό να αποδίδουμε ευχαριστίες στον Ιεχωβά».
Η καλλιέργεια αναφέρεται στην προετοιμασία του εδάφους πριν από το φύτεμα και στη φροντίδα της επακόλουθης σοδειάς.
Είναι ενδιαφέρον ότι στο έθνος του Ισραήλ ειπώθηκε να αφήνουν τα χωράφια τους χέρσα, ακαλλιέργητα, κάθε εφτά χρόνια ώστε να μπορεί το έδαφος να ανανεώνεται, να ανακτά τη ζωτικότητά του.
Αλλά το έδαφος της καρδιάς μας είναι εντελώς διαφορετικό.
Είναι πάντα γόνιμο.
Πάντα αναπτύσσεται κάτι εκεί.
Δεν πρέπει ποτέ να μένει χέρσο.
Αν επαναπαυτούμε και αφήσουμε την ευγνωμοσύνη μας να μαραζώσει, τι θα αναπτυχθεί στο αφρόντιστο έδαφος της καρδιάς μας;
Ζιζάνια ιδιοτελούς αγνωμοσύνης.
Αυτό συνέβη στον Ισραήλ ως έθνος, παρά την προειδοποίηση που τους έδωσε ο Μωυσής. Στο Δευτερονόμιο, κεφάλαια 6 και 8, ο Μωυσής είπε: «Όταν ο Ιεχωβά ο Θεός σου σε φέρει στη γη που ορκίστηκε στους προπάτορές σου ...», «αφού φας και χορτάσεις ... και έχεις αφθονία από το καθετί», «πρόσεξε να μην ξεχάσεις τον Ιεχωβά [τον Θεό σου]».
Ο Ιεχωβά ήξερε ότι είχαν την τάση, την προδιάθεση, να θεωρούν δεδομένα και να ξεχνούν όσα είχε κάνει για εκείνους, παρότι προσπαθούσε να τους τα υπενθυμίζει. Δυστυχώς, όπως λέει ο Ψαλμός 106:13, 21: «Γρήγορα ξέχασαν τα όσα έκανε». «Ξέχασαν τον Θεό, τον Σωτήρα τους».
Βέβαια, είναι εύκολο να τους επικρίνουμε εμείς εκ των υστέρων, λέγοντας: «Μα πόσο αχάριστοι ήταν!»
Αλλά η αλήθεια είναι ότι και εμείς έχουμε την ίδια τάση μερικές φορές —να ξεχνάμε τα όσα έχει κάνει ο Ιεχωβά για εμάς, να τα θεωρούμε δεδομένα.
Βλέπουμε λοιπόν ότι υπάρχει αυτή η στενή σχέση, η αλληλεπίδραση, ανάμεσα στην ευγνωμοσύνη και στη μνήμη.
Καλλιεργούμε καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη όταν θυμόμαστε, αναλογιζόμαστε, ανακαλούμε στη μνήμη και αναφέρουμε με εκτίμηση όσα έκανε ο Ιεχωβά για εμάς.
Σε αυτά περιλαμβάνονται όσα έχει κάνει για εμάς ως λαό συλλογικά.
Αλλά η ευγνωμοσύνη σας είναι κάτι πολύ προσωπικό ανάμεσα σε εσάς και στον Πατέρα σας.
Τι έχει κάνει ο Ιεχωβά για εσάς;
Ο ψαλμωδός γνώριζε ότι χρειάζεται να καλλιεργούμε τέτοιου είδους ευγνωμοσύνη.
Δείτε, παρακαλώ, στον Ψαλμό 143:5. Ο ψαλμωδός λέει: «Θυμάμαι τις παλιές ημέρες· στοχάζομαι όλες τις ενέργειές σου· συλλογίζομαι πρόθυμα το έργο των χεριών σου».
Θα μιμηθούμε το παράδειγμά του αναλογιζόμενοι τακτικά τους πολλούς λόγους που έχουμε για να είμαστε ευγνώμονες —μπορούμε ακόμα και να τους γράψουμε σε μια λίστα.
Δεν πρόκειται για κάτι ανούσιο και απλοϊκό.
Καθώς γράφουμε όλο και περισσότερα στη λίστα μας, τι θα συμβεί;
Φυτεύεται ένας σπόρος, ριζώνει η εκτίμηση και ανθίζει η ευγνωμοσύνη.
Φέτος, στις 25 Ιουνίου, η αγαπητή μας αδελφή Γιούλια Γκλόμπα καταδικάστηκε από ένα ρωσικό δικαστήριο και της επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης με αναστολή. Η ίδια γράφει:
“Κάθε βράδυ φτιάχνω μια λίστα με τις ευλογίες που έχω απολαύσει εκείνη την ημέρα.
Μετά διαθέτω χρόνο για να ευχαριστήσω τον Ιεχωβά για τις εκδηλώσεις της αγάπης του”.
Στο κάτω κάτω, γιατί έχουμε λίστες;
Για να μην ξεχάσουμε κάτι.
Φτιάχνουμε πολλών ειδών λίστες—με καλεσμένους, με υποχρεώσεις, με εκκρεμότητες, με ψώνια.
Ακόμα και με πράγματα που θα θέλαμε να κάνουμε κάποια στιγμή.
Πώς αποφασίζουμε τι θα βάλουμε στη λίστα;
Καθόμαστε και σκεφτόμαστε τι μας λείπει.
Ή πάμε κατευθείαν και κοιτάζουμε στο ψυγείο, στα ντουλάπια της κουζίνας, κάνουμε έναν έλεγχο στην Αίθουσα Βασιλείας.
Τα ψώνια δεν γίνονται από μόνα τους.
Οι επισκευές στην Αίθουσα δεν τελειώνουν από μόνες τους.
Ούτε και η καρδιά μας γεμίζει ευγνωμοσύνη από μόνη της.
Πρέπει να ψάξουμε στο ντουλάπι των εμπειριών μας.
Και τι θα βρούμε εκεί;
Κατ’ αρχάς, πολλά προφανή πράγματα.
Είμαστε ευγνώμονες για τη ζωή. Για το ότι έχουμε ένα μέτρο υγείας και για το ότι ελκυστήκαμε στην οργάνωση του Ιεχωβά.
Είμαστε ευγνώμονες που έχουμε το πιστό Κυβερνών Σώμα, πλούσια πνευματική τροφή, ελπίδα για το μέλλον, δικά μας τραγούδια.
Η λίστα όσο πάει και μεγαλώνει.
Και όσο περισσότερο σκεφτόμαστε για ποιους λόγους νιώθουμε ευγνώμονες, και άλλα λιγότερο προφανή πράγματα προστίθενται στη λίστα μας.
Λόγου χάρη, είμαστε ευγνώμονες για τους νόμους του Θεού;
Ξέρετε, στα παιδιά αρέσουν πολύ τα τρενάκια του λούνα παρκ και, αντί να κρατούν σφιχτά την μπάρα, συχνά σηκώνουν τα χέρια ψηλά στον αέρα για να γίνει πιο συναρπαστική η εμπειρία.
Γιατί νιώθουν τόση σιγουριά;
Επειδή τους κρατάει σταθερά στο κάθισμα ένας αξιόπιστος μηχανισμός, ένα σύστημα πρόσδεσης.
Θα συμφωνείτε ότι η ζωή μας σε αυτό το σύστημα είναι σαν τρενάκι του λούνα παρκ με πολλές αναπάντεχες, απροσδόκητες και δυσάρεστες αλλαγές και ανατροπές.
Όμως, επειδή μας κρατούν σταθερούς οι αξιόπιστοι κανόνες και οι οδηγίες του Λόγου του Θεού, μπορούμε στην ουσία να απολαύσουμε τη διαδρομή.
Νιώθουμε σιγουριά πως, ό,τι και αν συμβεί, ο Ιεχωβά θα μας βοηθήσει να το ξεπεράσουμε.
Ναι, είμαστε ευγνώμονες για τους νόμους του Θεού.
Και τι θα πούμε για τη συμβουλή, τη διόρθωση ή και τη διαπαιδαγώγηση;
Είμαστε ευγνώμονες για αυτά;
Βέβαια, το Εβραίους 12:11 λέει ότι «καμιά διαπαιδαγώγηση δεν φαίνεται προς το παρόν να φέρνει χαρά, αλλά πόνο». Θυμηθείτε, όμως, τι λέει το Ψαλμός 141:5: «Αν με χτυπήσει ο δίκαιος, αυτό θα είναι πράξη όσιας αγάπης· αν με ελέγξει, αυτό θα είναι σαν λάδι πάνω στο κεφάλι μου [αναζωογονητικό, θεραπευτικό], που το κεφάλι μου δεν θα αρνηθεί ποτέ». Όταν ήμουν έφηβος, απέκτησα την κακή συνήθεια να χρησιμοποιώ περίπλοκες λέξεις όταν έδινα απαντήσεις στη Μελέτη <i>Σκοπιάς.</i> Έκανα επίδειξη, ώσπου ο μεγάλος μου αδελφός με σκούντησε ελαφρά και, χωρίς λέξη, μου έδειξε στη Γραφή του το 1 Κορινθίους 14:9. Ίσως θυμάστε τι λέει εκεί: «Αν δεν προφέρετε ευκολονόητα λόγια ..., πώς θα καταλάβει κανείς τι λέτε; ...
Θα μιλάτε στον αέρα».
Δεν έχω πρόβλημα να σας πω ότι αυτή η Γραφική συμβουλή έτσουξε λίγο.
Και όπως συμβαίνει συχνά, τα έβαλα με αυτόν που την έδωσε. Θυμάμαι ότι σκέφτηκα:
“Δεν είσαι και ο μπαμπάς.
Ο αδελφός μου είσαι”.
Και να που 50 χρόνια μετά, θυμάμαι τη συμβουλή και προσπαθώ ακόμα να την εφαρμόζω.
Είναι δώρο —η συμβουλή, η διόρθωση ή και η διαπαιδαγώγηση— που δεχόμαστε πρόθυμα, αποτελούν εύστοχη καθοδηγία.
Καθώς αναλογιζόμαστε τους αμέτρητους λόγους για τους οποίους είμαστε ευγνώμονες, λέμε και εμείς ό,τι είπε ο ψαλμωδός στον Ψαλμό 116:12: «Τι θα ανταποδώσω στον Ιεχωβά για όλο το καλό που μου έχει κάνει;»
Φυσικά, ο πρώτιστος λόγος, το κίνητρο, για να καλλιεργούμε καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη είναι το να μιμούμαστε τον Πατέρα μας.
Ο Ιεχωβά έχει τέτοια καρδιά.
Πώς το ξέρουμε;
Θυμηθείτε ότι η ευγνωμοσύνη συνδέεται με τη μνήμη.
Και το Εβραίους 6:10 μάς διαβεβαιώνει ότι ο Ιεχωβά “δεν είναι άδικος ώστε να ξεχάσει το έργο μας και την αγάπη που δείξαμε για το όνομά του”. Ο Ιεχωβά, λοιπόν, είναι ευγνώμων για το δικό σας σκληρό έργο.
Είναι ευγνώμων που ήρθατε στη Γαλαάδ.
Είναι βέβαιο ότι, λόγω της ευγνωμοσύνης του, θα σας ανταμείψει με τρόπους που δεν μπορείτε καν να φανταστείτε.
Στο Δευτερονόμιο 28:2 υποσχέθηκε στους πιστούς Ισραηλίτες: «Όλες αυτές οι ευλογίες θα έρθουν πάνω σου και θα σε καταφθάσουν, επειδή ακούς τη φωνή του Ιεχωβά του Θεού σου».
Έχει πολύ ενδιαφέρον η λέξη του πρωτότυπου κειμένου που εδώ αποδίδεται «καταφθάνω». Σημαίνει «προφταίνω κάποιον, τον φτάνω, ενόσω κινούμαι προς την ίδια κατεύθυνση».
Άρα, σκεφτείτε τι μας λέει ο Ιεχωβά.
Ακόμα και αν ένα άτομο για κάποιον ανεξήγητο λόγο ήθελε να αποφύγει την ευλογία του Ιεχωβά, να τρέξει γρηγορότερα από αυτήν, δεν θα τα κατάφερνε.
Η ευλογία του Ιεχωβά πάντα θα τον κατέφθανε.
Να είστε σίγουροι λοιπόν ότι, όσο εσείς κινείστε προς την ίδια κατεύθυνση με τον Ιεχωβά, όσο τον πλησιάζετε, εκείνος με τη σειρά του θα πλησιάζει εσάς.
Θα σας ευλογεί πλούσια.
Ο λόγος; Επειδή καλλιεργείτε καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου