Γκέιτζ Φλιγκλ: “Η Κραυγή του Ασήμαντου" (Παρ. 21:13)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod26_5_VIDEO
«Όποιος κλείνει το αφτί του στην κραυγή του ασήμαντου θα φωνάξει και αυτός αλλά δεν θα του απαντήσει κανείς».
Ας αναλύσουμε αυτό το εδάφιο και ας δούμε μερικά διδάγματα που μπορούμε να πάρουμε για τη ζωή μας.
Αρχικά, ποιος είναι “ο ασήμαντος”; Η πρωτότυπη εβραϊκή λέξη θα μπορούσε να αναφέρεται σε κάποιον που είναι φτωχός, αλλά στο Αναλυτικό Ταμείο του Στρονγκ φαίνεται ότι μπορεί να σημαίνει «αδύναμος ή σε ανάγκη».
Άρα, “ο ασήμαντος” είναι ένα άτομο το οποίο κατά κάποιον τρόπο μειονεκτεί.
Μπορεί να είναι κάποιος αποθαρρυμένος, άρρωστος ή που πενθεί, κάποιος που περνάει μια δοκιμασία ή που υποφέρει συναισθηματικά.
Ακόμα και στο Μπέθελ υπάρχουν ασήμαντοι.
Άρα, το Παροιμίες 21:13 μας αφορά όλους.
Τώρα, ας σκεφτούμε: Τι είναι “η κραυγή του ασήμαντου”; Είναι όταν κάποιος ζητάει βοήθεια είτε με λόγια είτε κάποιες φορές χωρίς λόγια.
Γιατί μπορεί να είναι δύσκολο να καταλάβουμε πότε κάποιος ζητάει βοήθεια; Τον Απρίλιο του 2020, ένα άρθρο των New York Times είχε θέμα «Κλαίνε τα Μωρά σε Διαφορετικές Γλώσσες;» Ερευνητές στη Γερμανία βρήκαν ότι τα μωρά κλαίνε με τον τονισμό της μητρικής τους γλώσσας.
Ανέλυσαν την προσωδία, δηλαδή τον τόνο και τον ρυθμό του κλάματος των μωρών.
Όταν κλαίνε τα μωρά στη Γερμανία, ξεκινάνε από υψηλότερο τόνο και καταλήγουν σε χαμηλότερο.
Μιμούνται δηλαδή τον τονισμό της γερμανικής γλώσσας.
Αντίθετα, τα μωρά στη Γαλλία ανεβάζουν τον τόνο σύμφωνα με τον τονισμό της γαλλικής.
Τι θέλουμε να πούμε; Τι μαθαίνουμε από αυτό; Δεν συγκρίνουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας με μωρά.
Αλλά στο Μπέθελ και στις εκκλησίες μας ίσως βρούμε αδελφούς που κλαίνε, δηλαδή ζητούν βοήθεια, σε διαφορετική γλώσσα από εμάς.
Τι σημαίνει αυτό; Οι αδελφοί μας προέρχονται από κάθε λογής υπόβαθρο.
Μερικοί μιλάνε με ευκολία για όσα αντιμετωπίζουν.
Άλλοι όμως χρειάζονται λίγο σπρώξιμο, λίγη βοήθεια για να εκφράσουν όσα νιώθουν.
Το Παροιμίες 20:5 λέει: «Οι σκέψεις της καρδιάς του ανθρώπου είναι σαν βαθιά νερά, αλλά ο άνθρωπος που έχει διάκριση τις ανασύρει».
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε καλά τους αδελφούς μας.
Έτσι θα μας είναι πιο εύκολο να ξέρουμε τι σκέφτονται αλλά και τι αισθάνονται, ακόμα και αν δεν μας το λένε.
Ίσως απλώς χρειάζονται κάποιον να τους ακούσει χωρίς να τους κρίνει.
Ή ίσως χρειάζονται βοήθεια με κάποιο πρόβλημά τους.
Πώς μπορεί όμως κάποιος να κλείσει το αφτί του «στην κραυγή του ασήμαντου»; Ίσως σκεφτήκατε και εσείς αυτά εδώ όταν διαβάσατε αυτό το εδάφιο, τις ωτοασπίδες.
Φανταστείτε για λίγο ότι έχετε μια σοβαρή συζήτηση με κάποιον που σας ανοίγει την καρδιά του (ίσως είναι ο σύντροφός σας) και τότε, στη μέση της συζήτησης, βγάζετε τις ωτοασπίδες και κλείνετε τα αφτιά σας.
Σίγουρα δεν θα ήταν ένας ευτυχισμένος γάμος, αλλά επιπλέον θα πρόσβαλλε τον Ιεχωβά, τον Πατέρα μας.
Αν θέλουμε την ευλογία του Ιεχωβά, είναι σημαντικό να δείχνουμε κατανόηση και έλεος στον γάμο μας, στο Μπέθελ και στους αδελφούς στην εκκλησία.
Σκεφτείτε κάτι που μπορεί να μας βοηθήσει.
Ποιος έγραψε το Παροιμίες 21:13; Ο Σολομών έγραψε αυτά τα λόγια με θεϊκή έμπνευση, αλλά τα εφάρμοσε ο ίδιος; Το έκανε τα πρώτα χρόνια της 40χρονης βασιλείας του.
Ας δούμε ένα παράδειγμα στο 1 Βασιλέων κεφάλαιο 3.
1 Βασιλέων κεφάλαιο 3, και δείτε μαζί μου το εδάφιο16: «Εκείνον τον καιρό, δύο πόρνες πήγαν στον βασιλιά και στάθηκαν μπροστά του».
Ο Σολομών λοιπόν, που ενεργούσε ως κριτής, ήταν πρόθυμος να ακούσει την κραυγή των ασήμαντων.
Η πρώτη γυναίκα παρουσίασε την υπόθεση στα εδάφια 17 έως 21.
Αλλά μήπως ο Σολομών έβγαλε απόφαση έχοντας ακούσει τη μία πλευρά; Όχι.
Με σοφία άκουσε και τη δεύτερη γυναίκα.
Αφού άκουσε και τις δύο πλευρές, η υπόθεση δεν είχε ξεκαθαρίσει ακόμα.
Τι θα έκανε ο Σολομών σε αυτή την περίπτωση; Τι απόφαση θα έπαιρνε; Ποια έλεγε την αλήθεια; Ποια ήταν η πραγματική μητέρα που κραύγαζε για βοήθεια; Στο εδάφιο 25, ο Σολομών είπε: «Κόψτε το ζωντανό παιδί στα δύο».
Τι έγινε τότε; Η πραγματική μητέρα αντέδρασε αμέσως από αγάπη για τον γιο της.
Στο εδάφιο 26 λέει: «Σε παρακαλώ, κύριέ μου! Δώσε σε αυτήν το ζωντανό παιδί! Μην το σκοτώσεις!» Ο Σολομών αναγνώρισε αμέσως την κραυγή της πραγματικής μητέρας, τα αισθήματα πίσω από τις λέξεις, και ανακοίνωσε την απόφασή του στο εδάφιο 27: «Δώστε το ζωντανό παιδί στην πρώτη γυναίκα! Μην το σκοτώσετε, γιατί αυτή είναι η μητέρα του».
Πόση σοφία και κατανόηση είχε!
Ο Σολομών δεν έκλεισε το αφτί του στην κραυγή του ασήμαντου.
Έδειξε συμπόνια και έλεος στη γυναίκα.
Αλλά τι θα πούμε για το τέλος της βασιλείας του; Αν δεν έχετε κλείσει τη Γραφή σας, βρίσκουμε ένα στοιχείο στο 1 Βασιλέων κεφάλαιο 12.
Εδώ, βασιλιάς είναι πια ο γιος του Σολομώντα, ο Ροβοάμ.
Ας διαβάσουμε το εδάφιο 3.
1 Βασιλέων 12:3: «Κατόπιν ο Ιεροβοάμ και όλη η εκκλησία του Ισραήλ πήγαν στον Ροβοάμ και είπαν: “Ο πατέρας σου έκανε σκληρό τον ζυγό μας. Αλλά αν εσύ κάνεις τη σκληρή υπηρεσία του πατέρα σου ευκολότερη και ελαφρύνεις τον βαρύ ζυγό τον οποίο έβαλε πάνω μας, εμείς θα σε υπηρετούμε”».
Ο Ιεροβοάμ και όλος ο Ισραήλ, οι ασήμαντοι, κραύγασαν στον Ροβοάμ.
Ο Σολομών, ο πατέρας του, είχε κάνει τον ζυγό τους σκληρό.
Εκείνη την περίοδο της ζωής του, οι ξένες γυναίκες του τον είχαν κάνει να απομακρυνθεί από τον Ιεχωβά.
Μάλιστα, προσπάθησε να σκοτώσει τον Ιεροβοάμ, ο οποίος κατέφυγε στην Αίγυπτο.
Η Σκοπιά Οκτώβριος του 2021 έλεγε: «Το σκληρό, επικριτικό πνεύμα δεν είναι ένδειξη καλής πνευματικής υγείας».
«Το σκληρό, επικριτικό πνεύμα δεν είναι ένδειξη καλής πνευματικής υγείας».
Τι είχε μάθει ο Ροβοάμ από τον πατέρα του, τον Σολομώντα; Η αφήγηση δείχνει ότι ο Ροβοάμ απάντησε στον λαό σκληρά αφού σκέφτηκε το ζήτημα για τρεις μέρες.
Τι μαθαίνουμε εμείς; Αν έχουμε την καλή συνήθεια να ακούμε προσεκτικά και να δείχνουμε στοχαστικό ενδιαφέρον στους ασήμαντους, ας μη σταματήσουμε, όπως έκανε ο Σολομών.
Μπορούμε επίσης να αναρωτηθούμε: “Τι διδάσκω τους μελλοντικούς επισκόπους με το παράδειγμά μου; Τους διδάσκω να είναι καλοί ακροατές; Τους διδάσκω να είναι λογικοί, υπομονετικοί, συμπονετικοί;” Και μια τελευταία ερώτηση για το εδάφιο της ημέρας: Γιατί είναι τόσο σημαντικό να ακούμε προσεκτικά τον ασήμαντο, να δείχνουμε συμπόνια και έλεος; Όπως δείχνει το εδάφιο, αν δεν το κάνουμε αυτό, θα φωνάξουμε αλλά δεν θα μας απαντήσει κανείς.
Και εμείς θέλουμε να μας ακούει ο Πατέρας όταν ζητάμε βοήθεια.
Αυτός είναι ένας λόγος, αλλά αυτό δεν πρέπει να είναι το μόνο μας κίνητρο.
Θέλουμε να μιμούμαστε το στοργικό παράδειγμα του Ιεχωβά.
Αν και δεν μπορούμε να το κάνουμε τέλεια, προσπαθούμε.
Και τι κάνει ο Ιεχωβά; Η Γραφή μάς λέει ότι μας ακούει προσεκτικά όταν προσευχόμαστε, ακόμα και όταν “στενάζουμε” χωρίς λόγια.
Ο Ιεχωβά αναγνωρίζει τα αισθήματα που μας κάνουν να κραυγάζουμε για βοήθεια.
Τι στοργικός Πατέρας!
Τι μάθαμε λοιπόν; Ασήμαντος είναι όποιος μειονεκτεί ή χρειάζεται βοήθεια.
Προσπαθούμε να καταλάβουμε την κραυγή του ασήμαντου, ακόμη και αν αυτός εκφράζεται διαφορετικά από εμάς.
Και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μιμούμαστε την προσωπικότητα του Ιεχωβά και να δείχνουμε συμπόνια και έλεος.
Και, όταν ακούμε προσεκτικά τους ασήμαντους, ποιο όφελος προκύπτει; Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η απάντηση που βρίσκουμε στον Ψαλμό 41:1.
Εκεί διαβάζουμε τα εξής: «Ευτυχισμένος είναι όποιος δείχνει στοχαστικό ενδιαφέρον στον ασήμαντο· ο Ιεχωβά θα τον σώσει την ημέρα της συμφοράς».
Ας συνεχίσουμε να αντλούμε χαρά, βοηθώντας ο ένας τον άλλον.
jwbvod26-5.v Greek
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου