«Ελπίζουμε για Αυτό που Δεν Βλέπουμε»
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-dns_2_VIDEO
Θα τα καταφέρει; -Να, κι άλλο.
-Είναι πεφταστέρι.
-Αστέρια είναι αυτά; -Βασικά...
είναι μικροί βράχοι στο διάστημα...
που όταν χτυπούν στην ατμόσφαιρα καίγονται...
και σχηματίζουν αυτή τη γραμμή.
Αν είχαμε τηλεσκόπιο, θα τα βλέπαμε καλύτερα.
Πιθανώς.
-Πιστεύεις ότι μπορούμε να πάρουμε; -Ίσως.
-Το λες αλήθεια; -Ίσως.
-Έλα τώρα, μπαμπά.
-Θα δούμε.
Βλέπετε εκείνον τον αστερισμό; -Ναι.
-Ναι.
Ονομάζεται Λέων.
-Ξέρετε γιατί; -Γιατί; Με λίγη φαντασία, δεν είναι σαν λιοντάρι; -Ναι.
-Πράγματι.
«Λέων» σημαίνει λιοντάρι.
Μπαμπά, πόσα αστέρια υπάρχουν; Πολλά. Μόνο ο Ιεχωβά ξέρει ακριβώς πόσα...
κι η Γραφή λέει ότι έχει δώσει όνομα στο καθένα από αυτά.
Παιδιά, ξέρω ότι δεν σας κάνει καρδιά να μπείτε μέσα...
-...αλλά είναι ώρα να μαζευτείτε.
-Ωχ, μαμά.
-Άντε, ελάτε.
-Καλά.
Εντάξει. Πάμε.
Γεια σου, μωρό μου.
Γεια. Τι; -Τι έχεις στην τσάντα; -Πέρασα από ένα μαγαζί καθώς ερχόμουν.
Μα δεν είχαμε συμφωνήσει να μην κάνουμε άλλα έξοδα; Το ξέρω, αλλά κοίτα τι είναι.
-Θα ξετρελαθούν.
-Ανυπομονώ να τους το δώσω.
-Λέω να πάω τώρα.
-Εντάξει.
Πάω.
Πώς είναι τα αγόρια μου; -Γεια.
-Γεια σου, μπαμπά.
-Τι κάνετε εδώ; -Εγώ ζωγραφίζω.
-Μπορώ να δω; -Ναι, βέβαια.
-Ο Λέων δεν είναι αυτός; -Ναι.
-Τον πέτυχες.
-Ευχαριστώ.
Να σας πω δυο λεπτά; -Ναι, μπαμπά.
-Φυσικά.
Θέλω να σας ευχαριστήσω για την υποστήριξή σας.
Ξέρω ότι ήμασταν στριμωγμένοι με τα λεφτά.
Έπρεπε να μειώσουμε τα έξοδα.
-Καταλαβαίνουμε.
-Δεν πειράζει, μπαμπά.
Δείξατε τόση κατανόηση.
Γι’ αυτό κι εγώ πήγα και σας πήρα κάτι.
-Σοβαρά; -Αλήθεια; Θέλετε να το δείτε; -Ναι!
-Τι; Ναι!
Για να δούμε τι είναι.
Ένα τηλεσκόπιο.
-Πω πω!
-Ουάου!
Τώρα θα βλέπετε πραγματικά τον Λέοντα.
-Τι λέτε; -Τέλειο! Φανταστικό!
Λέω μετά το φαγητό...
-...να το δοκιμάσουμε στην παραλία.
-Εννοείται. Τέλεια ιδέα!
Οπότε όταν μας βλέπουν οι άλλοι...
-Φοβερό, ε; -Ναι.
Καταπληκτικό πρόγραμμα.
Ίθαν, πρέπει να παραδώσουμε αυτό το φορτίο σήμερα.
-Το κανόνισα ήδη.
-Μπράβο σου!
-Τέλεια.
-Ευχαριστώ.
Ήθελα να σας διαβάσω ένα εδάφιο από τον Ψαλμό 37:10, 11.
«Και τη σφεντόνισε... χτύπησε τον Φιλισταίο στο μέτωπό του... και η πέτρα μπήχτηκε στο μέτωπό του... και αυτός έπεσε με το πρόσωπό του στο έδαφος».
-Γεια σου, Ίθαν.
-Γεια σου, Κόνραντ.
Μπορώ να σου πω δυο λεπτά; -Βέβαια.
-Ευχαριστώ.
Τι τρέχει; -Έχεις ακούσει τίποτα για τις περικοπές; -Όχι, δεν έχω ιδέα.
Δυστυχώς, πρέπει να απολυθούν κάποιοι, και...
-...είσαι κι εσύ σ’ αυτούς.
-Γιατί; -Δεν κάνω καλά τη δουλειά μου; -Μια χαρά είναι η δουλειά σου.
Δεν είναι αυτό.
Απλώς θα κρατήσουμε τους παλιούς.
-Κι εσύ δεν είσαι.
-«Τους παλιούς».
-Μα χρειάζομαι τη δουλειά.
-Το ξέρω.
Δεν μπορείς να κάνεις κάτι; Ας βγάζω και λιγότερα.
Ξέρω ότι έχεις ανάγκη, κι έχω κάτι υπόψη...
αρκεί να μη σε πειράζει ν’ αλλάξεις θέση.
-Για πες.
-Στο άλλο μας εργοστάσιο...
χρειάζονται έναν υπεύθυνο συντήρησης.
Όπως καταλαβαίνεις, ο μισθός σου θ’ αυξηθεί.
-Ωραίο ακούγεται.
-Ναι. Έχει και τ’ αρνητικά του.
Είναι λίγο μακριά —μία ώρα και τρία τέταρτα.
Και με τέτοιον μισθό, αναμένουμε να κάνεις αρκετές υπερωρίες.
-Να πιάνουν τόπο και τα λεφτά μας.
-Σωστά.
Αλλά δεν νομίζω ότι θα με βολέψει.
-Μιλάς σοβαρά; -Ναι.
Καταλαβαίνεις για τι ευκαιρία μιλάμε; Ουρά περιμένουν για αυτή τη θέση.
-Εγώ χάρη σού κάνω.
-Το ξέρω.
-Ε, τότε; -Είμαι Μάρτυρας, όπως ξέρεις...
και το έργο μας σημαίνει πολλά για μένα.
Προσπαθώ να το εξισορροπήσω με τη δουλειά και...
Άνθρωπέ μου, θα έχεις χρόνο και για αυτά.
Πότε; Ίθαν, έχεις δύο επιλογές: Ή προαγωγή ή απόλυση.
Δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω. Λυπάμαι.
-Είσαι καλά, μπαμπά; -Ναι, καλά είμαι.
Γιατί ρωτάς; Ούτε που θυμάμαι πότε ήθελες ξανά να βγούμε βόλτα.
Τι σκέφτεσαι; Τον αδελφό σου.
Όχι, όχι, καμία σχέση με τα παλιά.
Μου έστειλε μήνυμα χθες, έψαχνε ένα πιστοποιητικό.
Κι από εκείνη τη στιγμή, δεν λέει να ηρεμήσει το μυαλό μου.
Με βασανίζουν ένα σωρό σκέψεις.
Για ποιο πράγμα; Για εμάς, την οικογένειά μας, όλα αυτά τα διάφορα...
Μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου.
Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι...
κάποιες αποφάσεις που πήρα καθώς μεγαλώνατε.
Ο Μπιλ πήρε τη δική του απόφαση.
Εσύ ήσουν σωστός απέναντί μας.
Μπορεί.
Αλλά κατάλαβέ με, γιε μου.
Είστε κι οι δυο παιδιά μου.
-Γεια σου, παππού.
-Καλώς τα.
Δεν ήξερα ότι θα έρθεις εσύ να μας πάρεις.
Ναι, μπείτε μέσα.
-Ευχαριστούμε που ήρθες.
-Α, τίποτα.
-Ω, ναι.
-Ω.
Πώς είναι τα αγαπημένα μου αγόρια σήμερα; -Καλά.
-Καλά είμαστε.
-Ναι; -Ναι, παππού.
Ακούγεστε κουρασμένοι.
Θα είχατε συναρπαστική μέρα.
-Ναι.
-Πολύ συναρπαστική για αυτόν.
-Πολύ ενδιαφέρον. Τι έγινε; -Είδα τον Ρόουεν να μιλάει μ’ ένα κορίτσι.
-Ρόουεν, για πες καμιά λεπτομέρεια.
-Όχι, απλώς με ρωτούσε κάτι για τα μαθήματα.
Μήπως επειδή σου αρέσει τόσο πολύ το διάβασμα; -Ναι.
-Είσαι σίγουρος; -Καλά.
-Ναι, Κόρι.
Καλά, σταματάμε.
Κάποιος άρχισε να κοκκινίζει.
-Μπιλ.
-Ίθαν.
Λυπάμαι που άργησα.
Έκανα ό,τι μπορούσα...
-...αλλά η πτήση μου ήταν με ανταπόκριση.
-Δεν πειράζει. Φτάνει που ήρθες.
Δεν μπορώ ούτε να φανταστώ αυτό που περνάς...
να χάσεις και τον Κόρι και τον μπαμπά.
Θα πάρεις τουλάχιστον καθόλου άδεια από τη δουλειά να συνέλθεις κάπως; Έγιναν περικοπές στο εργοστάσιο, και απολύθηκα κι εγώ.
Αν μπορώ να κάνω κάτι...
Να σου δώσω λίγα χρήματα μέχρι να βρεθεί μια λύση; Θα τα βολέψουμε.
Έχω κάτι στην άκρη και...
ο Ιεχωβά θα προμηθεύσει.
Πάω να δω τη Σάσα. Εντάξει; -Καλά.
-Τα λέμε αργότερα.
Ναι. Ευχαριστώ και πάλι που ήρθες.
Χάρηκα που σε είδα.
Πώς είσαι; Μου λείπει.
Δεν καταλαβαίνω.
Πώς το επέτρεψε ο Ιεχωβά; Ξέρω ότι είναι δύσκολο να καταλάβεις.
Αλλά μερικές φορές αυτά τα πράγματα απλώς συμβαίνουν.
Ποιον να κατηγορήσουμε; Η μαμά κι εγώ θέλουμε να ξέρεις ότι σ’ αγαπάμε πάρα πολύ.
Ναι, πολύ πολύ.
Θα ξαναδούμε τον Κόρι και τον παππού.
Σ’ το υπόσχομαι.
Έλα ’δώ.
-Ρόουεν!
-Ναι.
Σήκωσε το τηλέφωνο, σε παρακαλώ.
Ναι; Μπαμπά, εσένα θέλουν.
-Εμένα; -Ναι.
Παρακαλώ; Εξέταση αίματος; Εντάξει, στις 9 το πρωί, την Παρασκευή.
Θα είμαι εκεί.
Ευχαριστώ.
-Ποιος ήταν; -Ο γιατρός.
Θέλει να πάω την Παρασκευή.
Κάτι τρέχει με το τσεκάπ που έκανα πριν κανά δυο μήνες.
-Μπιλ. Πώς κι από ’δώ; -Γεια σου, Ίθαν.
Έχω έρθει για κάτι δουλειές.
Κι έλεγα μήπως έχεις λίγο χρόνο να μιλήσουμε.
Φυσικά.
-Αυτά είναι για τη Σάσα.
-Α, θα χαρεί πολύ.
Αλλά είναι στο σούπερ μάρκετ.
-Έλα.
-Ευχαριστώ.
Κατακλυσμός γίνεται έξω.
Ναι, ναι, τώρα ξεκίνησε.
Λοιπόν, πήρες ταξί, νοίκιασες αυτοκίνητο; Νοίκιασα αυτοκίνητο.
Ήταν η πιο εύκολη λύση.
Λοιπόν, τι θες να μου πεις; Κοίτα, σκεφτόμουν καιρό τώρα πώς και πότε να σου μιλήσω.
Όπως ξέρεις, ο μπαμπάς κι εγώ είχαμε τα θέματά μας.
-Μην ξαναρχίζουμε.
-Κάτσε λίγο να σου πω.
Το ’χω ξεπεράσει.
Αλλά ο μπαμπάς ήθελε να είμαι κάποιος άλλος.
Εκείνος ήθελε το καλύτερο για σένα.
Εσύ γύρισες την πλάτη.
Ναι, το παραδέχομαι!
Ήξερα ότι ο μπαμπάς δεν θα άλλαζε...
κι εγώ δεν θα γινόμουν Μάρτυρας.
Έκανα αυτό που ένιωθα ότι ήταν πιο εύκολο για όλους.
-Ποτέ δεν ήταν εύκολο.
-Εσύ το λες αυτό.
Όταν έφυγα, είχες όλη την αγάπη του και την αποδοχή του.
Αχ, πόσο σε καμάρωνε.
Του έδινες αυτό που είχε ανάγκη.
Αλλά τώρα ο μπαμπάς πέθανε...
οπότε δεν υπάρχει λόγος να κάνεις τόσες θυσίες.
Τι είναι αυτά που λες; Ειλικρινά πιστεύεις...
ότι όλο αυτόν τον καιρό...
υπηρετούσα τον Ιεχωβά για χάρη του μπαμπά; Λέω απλώς ότι είδες πώς γίναμε με τον μπαμπά...
και φοβήθηκες μη γίνει το ίδιο και μεταξύ σας.
-Καταλαβαίνω.
-Όχι! Δεν καταλαβαίνεις!
-Η επιλογή ήταν δική μου!
-Εσύ το διάλεξες αυτό; -Εσύ το διάλεξες αυτό; -Ναι.
Ίθαν, δεν έχεις πεντάρα.
Πνίγεσαι στα χρέη.
Ούτε καν δουλειά δεν έχεις.
-Ποιο είναι το μέλλον σας; -Έχουμε μέλλον.
Ποιο; Α ναι...
τον νέο κόσμο, σωστά; Σύνελθε επιτέλους!
Έχεις οικογένεια να φροντίσεις.
-Δεν χρειάζεται να ζεις έτσι.
-Το ξέρω ότι δεν χρειάζεται.
Ό,τι κάνω το κάνω για την πνευματικότητα της οικογένειάς μου!
-Καλά, καλά.
-Πνευματικότητα, Μπιλ!
-Γι’ αυτό εσύ δεν...
-Εντάξει!
Δεν ήρθα να τσακωθούμε.
-Ήρθα να βοηθήσω.
-Δεν έχω ανάγκη τα λεφτά σου.
Ναι, βέβαια. Το βλέπω.
Δεν μπορείς να ζεις με προσευχές και ψευδαισθήσεις.
Ευτυχώς, εντοπίσαμε τον όγκο σχετικά νωρίς.
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι υπάρχουν αρκετές πιθανότητες να το ξεπεράσεις.
Οπότε, ποιο είναι το επόμενο βήμα; Υπάρχουν κάμποσες επιλογές.
Θεωρώ καλύτερη μια όσο το δυνατόν πιο επιθετική θεραπεία.
Προτείνω εγχείριση.
Να αφαιρέσουμε τον όγκο.
Και κατόπιν συζητάμε για τις μετεγχειρητικές θεραπείες.
Εντάξει; -Ίθαν; -Ναι.
Έχεις πολλά να σκεφτείς. Καταλαβαίνω.
Λοιπόν, ας κλείσουμε ένα ραντεβού για την άλλη εβδομάδα.
-Ευχαριστούμε.
-Εντάξει.
Όλα θα πάνε καλά.
Θα περιμένω έξω.
«Πολλές είναι οι συμφορές του δικαίου».
-Γεια σας, παιδιά.
-Γεια σου, Σάσα.
-Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω.
-Κι εγώ χαίρομαι.
Μα τι κάνατε βρε παιδιά; Κάποιες φορές, πολλοί αδελφοί νιώθουν αποθαρρυμένοι...
-Μωρό μου.
-Ναι.
Έχεις επισκέπτες.
-Γεια σου, Ίθαν.
-Τζέικομπ.
Είπαμε να περάσουμε να δούμε πώς είσαι.
Έφερα και παρέα.
Σου θυμίζει κάποιον; -Ίθαν, χαίρομαι που σε βλέπω.
-Βίκτορ.
-Με θυμήθηκες.
-Όταν φύγατε, ήσουν γύρω στα 12 με 13.
-Πάνω κάτω.
-Δυσκολεύτηκα να σε θυμηθώ...
-...χωρίς το ροζ ποδήλατό σου.
-Ωχ.
Το μόνο που προλάβαινες να δεις ήταν το πίσω μέρος του, ε; -Νομίζεις!
-Πώς κι απ’ τα μέρη μας; Ήρθα για τους γονείς μου.
Ο πατέρας μου έπεσε και χτύπησε...
οπότε θα μείνω λίγο μαζί τους μέχρι να νιώσουν κάπως καλύτερα.
Εσύ πώς είσαι, Ίθαν; -Νιώθω αρκετά εξασθενημένος.
-Ο Τζέικομπ μου είπε τι περνάτε.
Λυπάμαι.
Με τη στέγη τι έγινε; Η στέγη...
πρέπει να έχουν φύγει κανά δυο σανίδια.
-Αλλά δεν μπόρεσα να φωνάξω κάποιον.
-Τι συνέβη; Μια καταιγίδα έριξε πάνω της ένα δέντρο και...
Ξέρεις, αυτή είναι η δουλειά μου.
Η εταιρία μου ασχολείται με στέγες.
Λέω να ρίξω μια ματιά.
-Δεν θέλω να γίνω βάρος.
-Σιγά το πράγμα.
Θα είναι ευκαιρία και να τα πούμε έπειτα από τόσον καιρό.
-Εντάξει, τότε. Σ’ ευχαριστώ.
-Παρακαλώ.
-Μεγάλη ζημιά; -Μπα, όχι.
-Φτιάχνεται εύκολα.
-Πάλι καλά.
Δεν έχω τώρα εργαλεία μαζί μου, οπότε θα ξανάρθω.
Αλλά η δουλειά θα τελειώσει στο πι και φι.
Ζήτημα να πάρει κανά δυο ώρες.
-Τέλεια. Σ’ ευχαριστώ.
-Τίποτα.
Για πες μου, εσύ πώς τα πας; Άρχισα κάποιες νέες θεραπείες, και δεν νιώθω τόσο καλά.
Λυπάμαι, φίλε.
-Κι από δουλειά; Τι κάνεις; -Εργάτης σε εργοστάσιο είμαι.
Δεν είναι συναρπαστικό σαν τις στέγες, αλλά για τους λογαριασμούς καλό είναι.
Το θέμα είναι ότι απολύθηκα.
Και τώρα ψάχνω για δουλειά.
Λοιπόν, άκου. Ίσως μπορώ να βοηθήσω κάπως.
Μου περίσσεψαν μερικά σανίδια από μια δουλειά...
κι είναι ό,τι πρέπει για τη στέγη σου.
Οπότε θα σου χρεώσω μόνο τα εργατικά.
-Ουάου.
-Νομίζω ότι αυτό το ποσό αρκεί.
Δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό.
Λυπάμαι, Ίθαν, δεν το διαπραγματεύομαι.
-Ναι, αλλά εγώ νιώθω άσχημα.
-Να μη νιώθεις άσχημα.
Κοίτα, κάλεσέ με για φαγητό και πατσίσαμε.
-Σύμφωνοι.
-Έγινε.
Σ’ ευχαριστώ, φίλε.
Που λες, μιλούσαμε με τον Τζέικομπ...
και μου έλεγε πόσο τους λείπεις στο πρεσβυτέριο.
Ναι. Ε, δεν γινόταν αλλιώς.
Δεν μπορούσα.
Μου είπε ότι είναι πρόθυμοι να ελαφρύνουν το φορτίο σου...
ώστε να σου είναι πιο εύκολο να παραμείνεις.
Ξέρεις, δεν είναι μόνο οι ευθύνες.
Είναι μπερδεμένο.
Πάντως, όποτε νιώσεις την ανάγκη να μιλήσεις...
σε κάποιον για οτιδήποτε, πάρε με τηλέφωνο.
Είμαι πάντα διαθέσιμος.
Είναι κάτι που δεν θα μπορούσες να καταλάβεις.
Σ’ ευχαριστώ όμως.
-Είσαι καλά; -Ναι.
-Σάσα.
-Έι, γεια.
-Πώς είσαι; -Καλά.
-Χαίρομαι που σε βλέπω.
-Κι εγώ.
-Πώς πάει; Όλα καλά; -Όλα καλά.
Όλα καλά.
Χαίρομαι που σε βλέπω.
Ήθελα να περάσω να σας πω...
πόσο λυπάμαι για αυτό που συνέβη.
Πώς πάει το κουράγιο; Θυμάμαι όταν πέθανε η μαμά μου.
Ήταν το χειρότερο πράγμα που έπρεπε να αντέξω.
Κάτι που με βοήθησε πραγματικά...
ήταν όταν συνειδητοποίησα πως...
το καθετί συμβαίνει για κάποιον λόγο.
-Αχ, κοριτσάκι μου, συγνώμη.
-Δεν πειράζει, εντάξει.
Αλλά ξέρεις κάτι; Ο Θεός χρησιμοποιεί τέτοιες στιγμές...
για να μας διαμορφώσει και να μας κάνει πιο δυνατούς.
Ξέρω ότι αυτό θα κάνει και με σένα.
Νομίζω πως έρχονται τα παιδιά, αλλά αν χρειαστείς οτιδήποτε...
-Εντάξει.
-...μη διστάσεις.
Χάρηκα που σε είδα.
Το καθετί συμβαίνει για κάποιον λόγο.
Πώς ήταν η μέρα σου; Ήμουν και καλύτερα.
Θες να μου μιλήσεις; Απλώς μου είπαν κάτι που μ’ έβαλε σε σκέψεις.
Ό,τι κι αν σε απασχολεί, μπορούμε να μιλήσουμε, έτσι; -Να μιλήσουμε.
-Φυσικά.
Όπως μου μιλάς εσύ; Τι σημαίνει αυτό; Πότε σκόπευες να μου πεις ότι ίσως υπάρχει κι άλλος όγκος; Πήρε τηλέφωνο ο γιατρός.
Εκείνος μου μίλησε, όχι ο άντρας μου.
Έχεις δίκιο, ναι...
Θα στο ’λεγα.
Απλώς σου έχουν πέσει και σένα μαζεμένα.
-Κι εγώ προσπαθώ ακόμα να το χωνέψω.
-Είμαστε ομάδα εμείς; Είμαστε «μια σάρκα»; Σάσα.
-Γεια σου, Κόνραντ.
-Ίθαν, τι κάνεις εσύ εδώ; -Σ’ έψαχνα. Έχεις δυο λεπτά; -Φυσικά. Πώς με βρήκες; Είδα το αμάξι.
-Έλα, κάθισε.
-Ευχαριστώ.
Λοιπόν, τι τρέχει, Ίθαν; Ήθελα να σε ρωτήσω αν υπάρχει καμιά δουλειά για μένα στο εργοστάσιο.
Είμαι απελπισμένος.
Ξέχνα το εργοστάσιο.
Έκλεισε.
Εδώ και δυο βδομάδες, ψάχνω κι εγώ για δουλειά.
Αλλά εσύ δεν έλεγες ότι δεν σε βολεύει το ωράριο; Ναι. Τόσον καιρό προσεύχομαι και ψάχνω για δουλειά...
που να ταιριάζει με το πρόγραμμά μου αλλά τίποτα.
Θα σου πω εγώ γιατί δεν γίνεται τίποτα.
Ίθαν, όταν ήμουν παιδί...
ο μπαμπάς μου πήγε στον Πόλεμο του Κόλπου.
Κάθε βράδυ ικέτευα τον Θεό να τον φέρει πίσω.
Ξέρεις τι έγινε; Δύο μέρες, δύο μέρες πριν την επιστροφή του...
πάτησε νάρκη.
Αυτό ήταν. Πάει.
Προσευχή—κανείς δεν ακούει.
Κι αν υπάρχει Θεός...
δεν του περισσεύει χρόνος για μας.
Ε, πρέπει να φύγω, Ίθαν.
Λυπάμαι που δεν μπόρεσα να σε βοηθήσω.
Δες το έτσι: Αυτό δεν είναι το χειρότερο που θα επιτρέψει ο Θεός να σου συμβεί.
Τα λέμε, Ίθαν.
Απλώς περάσαμε να δούμε τι κάνετε.
Μας λείπετε από τη συνάθροιση.
Ευχαριστούμε. Η αλήθεια είναι ότι είμαστε εξουθενωμένοι.
Ίθαν, πώς πάνε οι θεραπείες; -Τα ίδια.
-Μάλιστα.
Παρεμπιπτόντως, οι αδελφοί ήθελαν να βοηθήσουν λίγο με τα έξοδα...
-...και σας στέλνουν αυτό το δώρο.
-Πολύ ευγενικό.
-Ευχαριστούμε.
-Ευχαριστούμε.
Έχετε περάσει πολλά, κι η εκκλησία...
-...όλοι θέλουμε να βοηθήσουμε.
-Ευχαριστούμε.
Οι αδελφοί μάς έχουν φερθεί υπέροχα.
Μερικές φορές νιώθω ότι δεν το αξίζω.
Τι θέλεις να πεις, Σάσα; Με βασανίζουν αρνητικά αισθήματα.
Δηλαδή; Εγώ ζήτησα από τον μπαμπά να πάει να πάρει τα παιδιά.
Κι όλο σκέφτομαι ότι, αν δεν το είχα κάνει...
τώρα θα είχα τον γιο μου και τον πεθερό μου.
Σάσα, δεν φταις εσύ.
Εγώ φταίω.
Δική μου ευθύνη ήταν να πάρω τα παιδιά μου.
Όχι, μην κατηγορείς τον εαυτό σου.
Βλέπω ότι έχεις τη Γραφή σου.
Έλα να δούμε ένα εδάφιο, το Εκκλησιαστής 9:11.
Μπορείς να διαβάσεις το δεύτερο μέρος; «Επειδή καιρός και απρόβλεπτη περίσταση τους βρίσκουν όλους».
Γιατί ίσως φρόντισε ο Ιεχωβά να γραφτεί αυτό; Ξέρει ότι, όταν χάνουμε κάποιον...
θέλουμε να ρίξουμε το φταίξιμο κάπου, ακόμα και στον εαυτό μας...
αλλά δεν φταίμε εμείς.
Κάποια πράγματα απλώς συμβαίνουν.
Ίθαν, εσύ τι λες; Ξέρω ότι κανείς δεν το προκάλεσε, αλλά και κανείς δεν το σταμάτησε.
Μπορεί να φαίνεται έτσι, Ίθαν...
αλλά ο Ιεχωβά είναι πνευματικό καταφύγιο.
Να θυμάσαι, ο Κόρι και ο Ναθάνιελ είναι ασφαλείς.
Είναι ασφαλείς στη μνήμη του Ιεχωβά.
Ξέρω ότι είναι δύσκολο.
-Ο Ιεχωβά...
-Τι εννοείς “ξέρεις ότι είναι δύσκολο”; Βλέπω τι αγώνα κάνετε.
Μπορείς να καταλάβεις πραγματικά τι περνάω; Πραγματικά; Δεν μπορώ να ζήσω την οικογένειά μου...
καθόλου.
Ξυπνάω άρρωστος κάθε πρωί...
άχρηστος στο πάτωμα του μπάνιου...
θέλοντας να πεθάνω.
Και ξέρεις εσύ...
πώς είναι να θάβεις τον πατέρα σου και το παιδί σου την ίδια μέρα; Πες μου τι ξέρεις εσύ απ’ αυτά!
Έχεις δίκιο, Ίθαν, δεν ξέρω.
Συγνώμη.
Αρκετά.
Σάσα, θέλω να ζητήσω συγνώμη.
Εε, έπρεπε να σκεφτώ καλύτερα προτού μιλήσω.
Δεν πειράζει, Λουκ.
Δεν είχα ιδέα ότι ένιωθε έτσι.
-Αλλά σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.
-Θα ξαναπεράσουμε.
Και να θυμάσαι, ο Ίθαν έχει δίκιο.
Εμείς δεν έχουμε ζήσει αυτά που περνάτε εσείς.
Αλλά ο Ιώβ τα πέρασε, κι ο Ιεχωβά δεν τον εγκατέλειψε.
Όπως δεν θα εγκαταλείψει κι εσάς.
-Σε παρακαλώ να το θυμάσαι αυτό.
-Εντάξει.
-Ευχαριστώ και πάλι.
-Καληνύχτα.
-Καληνύχτα.
-Καλό βράδυ.
-Καλώς τον μάστορα.
-Καλημέρα.
-Έφερα καφέ. Με ή χωρίς γάλα; -Χωρίς.
-Ορίστε.
-Ευχαριστώ.
-Πόσον καιρό κάνεις αυτή τη δουλειά; -Όχι πολύ.
Πρόσφατα ξεκίνησα την επιχείρηση.
Και πριν τι έκανες; Πριν ήμουν στο Περού.
-Στο Περού; Τι λες τώρα; -Ναι.
Είχα πάει για έργο εκεί όπου η ανάγκη ήταν μεγαλύτερη.
Αλλά τα πράγματα άλλαξαν και γύρισα πίσω.
Μετά πήγα για λίγο να βοηθήσω στο Νέο Μεξικό...
σε μια μικρή εκκλησία που είχε ανάγκη.
-Πολυάσχολος.
-Ναι, ναι. Προσπαθώ να είμαι.
Σκεφτόμουν τις προάλλες εκείνη την καλύβα στο δάσος.
-Α, ναι.
-Την έχουν ακόμα οι γονείς σου; -Πρέπει να ’ρθεις καμιά μέρα.
-Λες; Φυσικά.
Θα σου μαγειρέψω κιόλας.
-Περουβιανό; -Είναι η μακαρονάδα και τα λουκάνικα περουβιανό; -Όχι.
-Όχι; Καλά.
Για να είμαι ειλικρινής, μαγειρεύω απαίσια.
Αλλά «η αγάπη καλύπτει πλήθος αμαρτιών».
-Σωστά; -Εντάξει, κάτι θα βρούμε να φάμε.
Σ’ αφήνω τώρα να δουλέψεις.
Ευχαριστώ και πάλι.
-Δεν κάνει τίποτα.
-Τα λέμε, φίλε.
-Ευχαριστώ και πάλι για το γεύμα.
-Παρακαλώ.
Όταν είσαι παιδί, δεν θυμάσαι κάποια πράγματα διαφορετικά; -Ναι.
-Και μετά μεγαλώνεις...
και ξανάρχεσαι στην καλύβα κάποιου...
Εννοείς ότι είναι χειρότερη απ’ ό,τι τη θυμάσαι; Όχι, όχι.
Είναι απλώς διαφορετική.
-Πάντα έτσι χάλια ήταν.
-Καλά.
Τι ωραία που νιώθεις εδώ!
Μ’ αρέσει αυτό το μέρος.
-Ήθελα να σ’ ευχαριστήσω.
-Γιατί; Όλο αυτό το διάστημα προσπαθείς να με ενθαρρύνεις...
και δεν ήμουν κι ο πιο εύκολος άνθρωπος.
-Ε, υπερβάλλεις.
-Αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι...
χρειάζομαι βοήθεια.
Στη διάθεσή σου.
Υπάρχει ακόμα το σχοινί πάνω απ’ το ποτάμι; -Ναι. Πάμε να το δούμε; -Θυμάμαι που προσπαθούσες να κάνεις...
κατάδυση με ανάποδο άλμα.
Αφού οι καταδύσεις ήταν το όνειρό μου!
Ναι, μόνο που γίνονται έτσι.
Εσύ έπεφτες με την κοιλιά.
Μα έτσι γίνονται οι καταδύσεις.
Εσύ πώς τις κάνεις; Εσύ πώς τις κάνεις; -Η κοπέλα σου; -Όχι.
-Η Κάρι είναι.
-Ποια είναι η Κάρι; -Ήταν η γυναίκα μου.
-Η γυναίκα σου; Ναι. Θυμάσαι που σου είπα ότι ζούσα στο Περού; -Ναι.
-Είχαμε πάει...
γιατί υπήρχε μεγάλη ανάγκη.
Κάναμε σκαπανικό, ήταν φανταστικά.
Οι πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μας.
Και μετά, σε μια στιγμή, όλα άλλαξαν.
Δεν άντεχα να μείνω άλλο.
Έπρεπε να φύγω.
Όλα μου τη θύμιζαν.
Αλλά δες πώς είσαι τώρα.
Πώς τα κατάφερες; Ακόμα υπάρχουν μέρες που δεν είμαι καλά.
Αλλά όταν έχασα την Κάρι...
κατάλαβα ότι η μόνη ελπίδα που έχω είναι αυτή που δίνει ο Ιεχωβά.
Μερικές φορές αυτό δεν φτάνει.
Κι εγώ νιώθω έτσι κάποιες φορές.
Και τότε βρίσκω ένα όμορφο, ήσυχο μέρος...
και προσεύχομαι.
Σε βοηθάει; Η προσευχή πάντα βοηθάει.
Κοίτα γύρω μας, Ίθαν.
Όλα έγιναν με τη δύναμη του Ιεχωβά.
Τι δεν μπορεί να κάνει; Να σου βρει δουλειά; Να σε στηρίξει στην αρρώστια σου; Να φέρει πίσω τον πατέρα σου...
το αγοράκι σου; Όλα μπορεί να τα κάνει.
Προσεύχομαι, Βίκτορ.
Αλλά νιώθω ότι, αν μαλακώσει ο πόνος, θα τους ξεχάσω.
Δεν θέλω να τους ξεχάσω.
Δεν πρόκειται να τους ξεχάσεις.
Ο πόνος μαλακώνει...
όχι επειδή ξεχνάμε το παρελθόν μας...
αλλά επειδή θυμόμαστε το μέλλον μας.
Σ’ ευχαριστώ.
Πάμε.
Ήσασταν μαζί αρκετή ώρα, ε; Ναι. Όντως.
Και τι λέγατε οι δυο σας; -Για την ελπίδα.
-Την ελπίδα; Κάτσε δυο λεπτά.
Θέλω να σου μιλήσω.
Θέλω να σ’ ευχαριστήσω.
-Για ποιο πράγμα; -Για πολλά...
αλλά κυρίως για την υποστήριξή σου.
Που δεν τα παράτησες, αν κι εγώ σχεδόν το έκανα.
Λυπάμαι που απομονώθηκα...
και στηρίχτηκα στον εαυτό μου...
αποτυγχάνοντας οικτρά.
Τώρα βλέπω ότι θα τα καταφέρουμε μόνο...
αν είμαστε κοντά στον Ιεχωβά...
και κοντά ο ένας στον άλλον...
ως οικογένεια.
-Σ’ αγαπώ.
-Κι εγώ σ’ αγαπώ.
Ο Λέων, που προσδιορίστηκε πρώτη φορά από τους αρχαίους Έλληνες...
είναι από τους πιο γνωστούς αστερισμούς στον νυχτερινό ουρανό.
Τα όριά του δημιουργούν το σχήμα του μυθικού...
Και μένα μου λείπει.
Δεν είναι μόνο ο Κόρι.
Μου λείπει αυτό που ζούσαμε, μπαμπά.
Όλα έχουν αλλάξει.
Πολύ σκληρό.
Λυπάμαι πολύ που εδώ και καιρό δεν ήμουν αυτό που χρειαζόσουν.
-Δεν πειράζει, μπαμπά.
-Πειράζει.
Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι...
η οικογένειά μας θα πέρναγε κάτι τέτοιο.
Δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω.
Πάει μόνο μπροστά.
Θα σου διαβάσω κάτι...
που έχεις διαβάσει εκατοντάδες φορές.
Αλλά τώρα είναι διαφορετικό επειδή μας αγγίζει.
«“Και θα εξαλείψει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους... και ο θάνατος δεν θα υπάρχει πια... ούτε πένθος ούτε κραυγή... ούτε πόνος δεν θα υπάρχουν πια. Τα παλιά έχουν παρέλθει”».
Είναι υπόσχεση του Ιεχωβά, Ρόουεν.
Είναι αληθινή...
είναι στο χέρι μας να την κρατήσουμε ζωντανή.
-Μην το ξεχάσεις αυτό, εντάξει; -Εντάξει.
Η δική μου πρέπει να ’ναι.
-Υπάρχει μια άλλη μάζα εκεί που ήταν ο όγκος.
-Τι εννοείς; Πώς...
-Μα δεν μπορείς να καταλάβεις τι δείχνει.
-Να δεις που δεν είναι καλό.
Ίθαν, Σάσα.
Χαίρομαι που σας βλέπω και τους δύο.
-Πώς πάμε; -Εσείς θα μας πείτε.
Ναι, θα σας πω.
Βγήκαν τα αποτελέσματα και υπάρχει κάποια αλλαγή.
-Το ’ξερα.
-Ποιο; Τα κοίταξα. Είδα τη μάζα.
Ναι, ε; Έχουμε ειδικούς για να τα κοιτάζουν αυτά.
Η μάζα που είδες...
δεν είναι όγκος—είναι ουλώδης ιστός.
Ίθαν, όπως φαίνεται ο καρκίνος...
έχει υποχωρήσει.
Συγνώμη, απλώς έχω πολύ καιρό ν’ ακούσω καλά νέα.
Καταλαβαίνω. Πέρασες πολλά.
Α, και μη διανοηθείς να κρυφοκοιτάξεις ξανά τα χαρτιά μου.
-Εντάξει; -Εντάξει.
Για να δούμε όμως κάποια άλλα χαρτιά.
Αν μένουμε πάντα προσηλωμένοι σε...
-Θα ’θελες να ξαναδείς τη μαμά σου; -Φυσικά.
-Έτσι δεν είναι; -Εννοείται.
-Τίποτα δεν συγκρίνεται μ’ αυτό.
-Και βέβαια όχι.
Αλλά μερικές φορές εδάφια σαν κι αυτό...
Γεια σας, παιδιά.
Χαίρομαι που σας βλέπω.
Εξαιρετικά τα σχόλιά σας.
Τα απόλαυσα.
«Αν ο ακμαίος άνθρωπος πεθάνει, μπορεί να ξαναζήσει; Όλες τις ημέρες της υποχρεωτικής μου εργασίας θα περιμένω... μέχρι να έρθει η ανακούφισή μου... «Διότι σωθήκαμε με αυτή την ελπίδα... αλλά ελπίδα που βλέπεται δεν είναι ελπίδα... γιατί όταν κάποιος βλέπει ένα πράγμα... μήπως ελπίζει για αυτό; Αλλά αν ελπίζουμε για αυτό που δεν βλέπουμε... εξακολουθούμε να το περιμένουμε με υπομονή».
dns-2.v Ελληνική
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου