Τζέφρι Γουίντερ: Να Μιμείστε τη Μακροθυμία του Θεού (Εκκλ. 3:7)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod26_6_VIDEO
Το σημερινό μας εδάφιο μας προτρέπει να εκδηλώνουμε μακροθυμία.
Αλλά όπως είπε ο αδελφός Πένια, αν και θέλουμε να δείχνουμε μακροθυμία, δεν είναι πάντα εύκολο.
Μάλιστα, μια συγγραφέας έδωσε την εξής συμβουλή: «Να διδάσκεις, να μιλάς και να ηγείσαι με τη μεγαλοψυχία και τη μακροθυμία που χρειαζόσουν χθες».
Άρα συχνά μετανιώνουμε που δεν δείξαμε περισσότερη μακροθυμία.
Ο Ιεχωβά είναι το μεγαλύτερο παράδειγμα μακροθυμίας.
Στη συνέχεια λοιπόν θα δούμε τι μπορούμε να μάθουμε από τον Ιεχωβά για τη μακροθυμία και πώς μπορούμε να κρίνουμε πότε να δείξουμε μακροθυμία και πότε να αναλάβουμε δράση.
Προσέξτε τι λέει το Ενόραση για τη μακροθυμία του Ιεχωβά Θεού: «Ο Θεός είναι μακρόθυμος μόνο όσο η μακροθυμία του είναι σε αρμονία με την κρίση, τη δικαιοσύνη και τη σοφία. Το γεγονός ότι εκδηλώνεται μακροθυμία όταν υπάρχει μια κακή ή προκλητική κατάσταση, δείχνει ότι σκοπός της είναι να δώσει την ευκαιρία στους εμπλεκόμενους να αλλάξουν, να γίνουν ευθείς. Όταν τα πράγματα φτάνουν σε σημείο όπου φαίνεται ότι δεν υπάρχει ελπίδα για τέτοια αλλαγή, η συνέχιση της μακροθυμίας θα σήμαινε παραβίαση της δικαιοσύνης και της κρίσης. Τότε ο Θεός ενεργεί με σοφία για να εξαλείψει την κακή κατάσταση. Η υπομονή του τερματίζεται».
Τι μας διδάσκει λοιπόν το παράδειγμα του Ιεχωβά; Ο Ιεχωβά εκδηλώνει μακροθυμία όσο υπάρχει λόγος για αυτό.
Αλλά όταν αυτό δεν έχει πλέον νόημα, τότε οι άλλες του ιδιότητες απαιτούν δράση.
Ο Ιησούς Χριστός, που αντανακλούσε τέλεια την προσωπικότητα του Πατέρα του, το έδειξε αυτό θαυμάσια.
Κάποιες φορές ήταν μακρόθυμος, ενώ άλλες φορές αναλάμβανε δράση.
Ας δούμε ένα παράδειγμα.
Ας ανοίξουμε τη Γραφή μας στο βιβλίο του Λουκά, στο κεφάλαιο 22.
Λουκάς 22 εδάφιο 24.
Εκεί λέει: «Έγινε δε μεταξύ τους και έντονη λογομαχία για το ποιος από αυτούς θεωρούνταν ο μεγαλύτερος».
Αυτό είχε συμβεί επανειλημμένα με τους αποστόλους στη διάρκεια της επίγειας διακονίας του Ιησού.
Και να τώρα, προς το τέλος της διακονίας του, εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα.
Πώς θα το χειριζόταν ο Ιησούς; Ήταν καιρός για δράση; Μήπως θα έδιωχνε και τους δώδεκα αποστόλους για να βρει άλλους και να φτιάξει καινούρια ομάδα; Όχι βέβαια!
Δεν επρόκειτο για βαρύ σφάλμα, σοβαρή παραβίαση της δικαιοσύνης του Ιεχωβά, ώστε να πρέπει ο Ιησούς να δράσει.
Ήταν καιρός για μακροθυμία.
Ήταν ατελείς άνθρωποι, γι’ αυτό συνέχισε να τους εκπαιδεύει.
Και άξιζε τον κόπο, επειδή μετά τον θάνατο και την ανάστασή του, οι απόστολοι δεν λογομάχησαν ποτέ ξανά γι’ αυτό.
Άρα η μακροθυμία του Ιησού είχε καλό αποτέλεσμα.
Όπως λέει το Ενόραση, “έγιναν ευθείς”.
Αλλά είναι ενδιαφέρον ότι την ίδια περίοδο προέκυψε μια διαφορετική κατάσταση, την οποία ο Ιησούς χειρίστηκε διαφορετικά.
Ας πάμε στον Λουκά, στο 19 κεφάλαιο και ας δούμε τα εδάφια 45, 46.
«Κατόπιν μπήκε στον ναό και άρχισε να διώχνει εκείνους που πουλούσαν, λέγοντάς τους: “Είναι γραμμένο: Ο οίκος μου θα είναι οίκος προσευχής, αλλά εσείς τον έχετε κάνει σπηλιά ληστών”».
Αυτή τη φορά ο Ιησούς ενήργησε με ζήλο, με θάρρος.
Τι άλλαξε; Τώρα θα ήταν ανάρμοστο να δείξει μακροθυμία, επειδή αυτό που έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι ήταν σοβαρή παραβίαση της δικαιοσύνης.
Ο ναός αντιπροσώπευε την παρουσία του παντοδύναμου Θεού, του Ιεχωβά.
Ήταν οίκος προσευχής.
Άρα οι πράξεις εκείνων των ανθρώπων βεβήλωναν το άγιο όνομα του Ιεχωβά Θεού, κάνοντας τον οίκο Του χώρο για συναλλαγές, και μάλιστα ανέντιμες.
Έτσι ο Ιησούς ήξερε ότι ήταν καιρός να δράσει.
Άρα ο Ιεχωβά και ο Ιησούς θέτουν το τέλειο παράδειγμα.
Μακροθυμία όσο είναι δυνατόν, αλλά δράση όταν είναι απαραίτητο.
Αλλά πώς θα ξέρουμε εσείς κι εγώ πότε είναι καιρός για μακροθυμία και πότε είναι καιρός για δράση; Μια Βιβλική αρχή στο Εκκλησιαστής 3:7 λέει ότι υπάρχει «καιρός να σωπαίνει [κανείς] και καιρός να μιλάει».
Πώς θα αποφασίζουμε κάθε φορά; Βέβαια, κάθε κατάσταση είναι μοναδική.
Αλλά και πάλι μας βοηθάει το παράδειγμα του Ιεχωβά.
Σε κάθε περίπτωση λοιπόν μπορούμε να αναρωτηθούμε: “Θα ωφελήσει η μακροθυμία; Θα βοηθήσει το άτομο να βελτιωθεί; Θα έχει καλό αποτέλεσμα; Ή μήπως χρειάζεται δράση για να έχουμε καλά αποτελέσματα; Ή μήπως εμπλέκονται και άλλες θεϊκές ιδιότητες, όπως η δικαιοσύνη και η κρίση, οι οποίες απαιτούν δράση;” Στις περισσότερες περιπτώσεις δείχνουμε μακροθυμία στους αδελφούς και στις αδελφές μας.
Γιατί; Επειδή είμαστε ατελείς.
Κάθε μέρα σφάλλουμε με λόγια, με πράξεις, στις επαφές μας με τους αδελφούς και τις αδελφές.
Γι’ αυτό, ο καθένας μας προσπαθεί κάθε μέρα να εφαρμόζει το Κολοσσαείς 3:13: «Να ανέχεστε ο ένας τον άλλον».
Γι’ αυτό, στον γάμο μας, με τους συγκατοίκους μας, με τους συνεργάτες μας, με τους φίλους μας, με τους συμπρεσβυτέρους μας, δεν κάνουμε ζήτημα για το παραμικρό λαθάκι, για κάθε άστοχη κουβέντα που μπορεί να μας πουν.
Συνήθως δείχνουμε μακροθυμία, επειδή ξέρουμε ότι οι αδελφοί μας αγαπούν τον Ιεχωβά και κάνουν ό,τι μπορούν για να βελτιώνονται.
Έτσι, τους δείχνουμε μακροθυμία και ελπίζουμε να είναι και εκείνοι μακρόθυμοι μαζί μας.
Αλλά κάποιες φορές προκύπτουν άλλες καταστάσεις στις οποίες είναι πιο κατάλληλο να μιλήσουμε ή να δράσουμε.
Συνήθως, πρόκειται για καταστάσεις πιο σοβαρής φύσης.
Τότε ίσως η δικαιοσύνη και η κρίση απαιτούν δράση.
Για παράδειγμα, αν αντιληφθούμε ότι ένας συγχριστιανός μας έχει εμπλακεί σε σοβαρή αδικοπραγία, την οποία χρειάζεται να χειριστούν οι πρεσβύτεροι, αυτός δεν είναι καιρός για μακροθυμία.
Είναι καιρός για δράση.
Πηγαίνουμε λοιπόν στο άτομο και το προτρέπουμε να πάει στους αδελφούς για να βοηθηθεί.
Αν δεν το κάνει αυτό σε λογικό χρονικό διάστημα, τότε πηγαίνουμε εμείς στους αδελφούς για να διασφαλίσουμε ότι θα γίνει ο αναγκαίος χειρισμός.
Μπορεί λοιπόν να προκύψουν πολλές καταστάσεις στη ζωή όπου χρειάζεται να αποφασίσουμε αν θα δείξουμε μακροθυμία ή θα δράσουμε.
Αλλά ας εξετάσουμε έναν τομέα όπου μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτές τις αρχές.
Συγκεκριμένα, όταν πρέπει να συνεργαστούμε με αδελφούς και αδελφές μας σε μια ομάδα.
Ίσως πρόκειται για την ομάδα μας στην οικοδόμηση, σε ένα τμήμα του Μπέθελ, ένα πρεσβυτέριο ή μια επιτροπή τμήματος.
Κάθε φορά που ατελείς άνθρωποι διορίζονται να εργαστούν μαζί, μπορεί να προκύψουν δυσκολίες επειδή όλοι έχουμε τις ατέλειές μας, τις παραξενιές μας, την προσωπικότητά μας, τον τρόπο που μιλάμε, τον τρόπο που εξηγούμε διάφορα πράγματα, τον τρόπο που χειριζόμαστε καταστάσεις.
Πολλές φορές, όλα αυτά το κάνουν δύσκολο να συνεργαζόμαστε με ειρήνη και ενότητα και χαρά και επιτυχία.
Συχνά, σε αυτές τις καταστάσεις χρειάζεται να αποφασίσουμε αν θα δείξουμε μακροθυμία στον αδελφό μας ή θα δράσουμε για να βοηθήσουμε την κατάσταση.
Όπως είπαμε, συνήθως δείχνουμε μακροθυμία στους αδελφούς μας.
Αν προσπαθούμε να διορθώσουμε και το παραμικρό πράγμα που μας ενοχλεί, ασφαλώς δεν θα συμβάλουμε στην ειρήνη, ίσα ίσα θα τη διαταράξουμε.
Συχνά είναι καλύτερο να δείχνουμε μακροθυμία και να εφαρμόζουμε το 1 Πέτρου 4:8.
Θυμόμαστε αυτό το εδάφιο, 1 Πέτρου 4:8.
Εκεί λέει: «Πάνω από όλα, να έχετε έντονη αγάπη ο ένας για τον άλλον, επειδή η αγάπη καλύπτει πλήθος αμαρτιών».
Από την άλλη πλευρά, αν δεν μιλάμε όταν η κατάσταση το απαιτεί, αν έχουμε την τάση να παραβλέπουμε τα πάντα, τότε αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερα προβλήματα.
Και πάλι το κριτήριο είναι η σοβαρότητα της κατάστασης.
Για παράδειγμα, αν κάποιος στο τμήμα μας ή στο πρεσβυτέριο ενεργεί ανεξάρτητα ή δεν ακολουθεί τις οδηγίες, συμπεριφέρεται στους άλλους με σκληρότητα, μιλάει επικριτικά για τους αδελφούς.
Αυτά δεν είναι απλώς ατέλειες.
Σωστά; Είναι πράγματα πιο σοβαρής φύσης που μπορεί να κάνουν ζημιά αν αφεθούν ανεξέλεγκτα, αν δεν αντιμετωπιστούν.
Έτσι λοιπόν, με θάρρος, διακριτικότητα και αγάπη, στο κατάλληλο μέρος και την κατάλληλη στιγμή, διά της θεοκρατικής οδού, αναλαμβάνουμε δράση.
Με αυτό τον τρόπο, δεν αφήνουμε μια κακή κατάσταση να συνεχίζεται περισσότερο από όσο πρέπει, εις βάρος των άλλων.
Πραγματικά, η μακροθυμία είναι μια όμορφη, θεϊκή ιδιότητα και θέλουμε να είμαστε όσο πιο μακρόθυμοι μπορούμε, βέβαιοι ότι οι αδελφοί μας αγαπούν τον Ιεχωβά και κάνουν ό,τι μπορούν για να βελτιώνονται.
Παράλληλα όμως, δεν θέλουμε ποτέ να είμαστε μακρόθυμοι όταν είναι καιρός για δράση.
Τότε ίσως χάσουμε την ευκαιρία να βοηθήσουμε άλλους και να κάνουμε το σωστό.
Ο Ιεχωβά και ο Γιος του θέτουν το τέλειο παράδειγμα, δείχνοντας μακροθυμία όσο είναι δυνατόν, αλλά και αναλαμβάνοντας δράση όταν απαιτείται.
Καθώς μιμούμαστε το παράδειγμά τους, θα αυξάνουμε τη μακροθυμία μας, θα έχουμε το θάρρος να αναλαμβάνουμε δράση και θα μπορούμε να αποφασίζουμε ποια πορεία να ακολουθήσουμε σε κάθε κατάσταση.
jwbvod26-6.v Greek
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου