Ρόμπερτ Λουτσιόνι: «Συνεχίζω να Αγωνίζομαι Προκειμένου να Φτάσω τον Στόχο» (Φιλιπ. 3:14)

Το σημερινό μας εδάφιο είναι το Φιλιππησίους 3:14,και εδώ ο απόστολος Παύλος διαβεβαιώνειτην εκκλησία των Φιλίππωνότι δεν έχει χάσει από τα μάτια του τον στόχο.Παρά το ότι περνάει πολλές στενόχωρες καταστάσεις,κρατάει το μυαλό του στη μεγαλύτερη εικόνα—την προώθηση των καλών νέωνκαι την ελπίδα που έχει για το μέλλον.

Πώς μας βοηθάει εμάς αυτό;

Ας δούμε τρία πράγματα που αντιμετώπιζε ο Παύλοςτην περίοδο που έγραφε την επιστολή τουπρος τους Φιλιππησίουςτα οποία θα μπορούσαν να τον κάνουννα αποπροσανατολιστεί,και ας δούμε τι μαθαίνουμε εμείς.

Θα ασχοληθούμε πρώτα με την αποθάρρυνση.

Γιατί όμως; Ο Παύλος ήτανσε κατ’ οίκον περιορισμό τότε.

Δεν μπορούσε να κάνει όσα ήθελε να κάνει για τον Ιεχωβά.

Όταν ο Παύλος έγραψε στους Φιλιππησίους,ίσως βρισκόταν ήδη σε κατ’ οίκον περιορισμόέναν χρόνο ή και περισσότερο.

Αυτό πρέπει να ήταν πολύ αποθαρρυντικό για εκείνον!

Θυμόμαστε επίσης ότι εκείνη την περίοδοη εκκλησία των Φιλίππωνείχε στείλει στον Παύλο τον Επαφρόδιτογια να του πάει ένα δώρο.Τι συνέβη όμως; Υποτίθεται ότι ο Επαφρόδιτοςθα ενθάρρυνε τον Παύλο,αλλά τελικά αρρώστησε τόσοώστε κόντεψε να πεθάνει και έπαθε κατάθλιψη.

Αντί λοιπόν εκείνος να βοηθήσει τον Παύλο,έπρεπε ο Παύλος να βοηθήσειτον Επαφρόδιτο να σταθεί στα πόδια του,να αντιμετωπίσει την κατάθλιψή του,καθώς και να γυρίσει στο σπίτι του.

Ενώ ταυτόχρονα είχε και ο Παύλος τα δικά του.

Και ποιος ξέρει πόσα σκαμπανεβάσματαείχε η ψυχολογία του Παύλουόσο ήταν φυλακισμένος; Φανταζόμαστενα του λένε πράγματα, όπως:«Νομίζω ότι η υπόθεσή σου θα εξεταστεί σύντομα.Ίσως και να φύγεις σε λίγο».Και μετά: «Αχ, λυπάμαι.Τίποτα δεν έγινε.Θα χρειαστεί να μείνεις κι άλλο εδώ».

Μήπως νιώθετε και εσείς όπως ο Παύλος;

Πολλοί αδελφοί και αδελφές μας νιώθουνσυναισθηματική και σωματική εξάντληση ή κόπωσηεξαιτίας της πανδημίας.

Κάποιοι αισθάνονται σαν να βρίσκονταισε κατ’ οίκον περιορισμό.

Δεν φαίνεται να υπάρχει φως στον ορίζοντα.

Είναι σαν να κάνουμε ένα βήμα μπροστάκαι δύο βήματα πίσω.

Δεν μπορούμε να κάνουμε τα πράγματαπου θέλουμε για τον Ιεχωβά.

Τι μαθαίνουμε από τον Παύλο; Τι έκανε;

Ας δούμε το Φιλιππησίους 1:12.Πού ήταν προσηλωμένος; Φιλιππησίους 1:12:«Θέλω να ξέρετε, αδελφοί,ότι η κατάστασή μου συνέβαλε τελικάστην προώθηση των καλών νέων».

Εστίαζε το βλέμμα του στα καλά νέα—στη μεγαλύτερη εικόνα.

Στο εδάφιο 13, λέει πώς η κατάσταση τουέδινε μαρτυρία στους δεσμοφύλακες,πώς η υπομονή του, εδάφιο 14, ενθάρρυνε την εκκλησία.

Δεν ήταν στην κατάσταση που θα ήθελε να είναι,αλλά εστίαζε στα θετικά.

Πρέπει να κάνουμε και εμείς το ίδιο—να εστιάζουμε στη μεγαλύτερη εικόνα.

Οι αυξήσεις που ακούμε καιοι απίστευτες εμπειρίες που μαθαίνουμεδείχνουν ότι ο λαός του Ιεχωβά συνεχίζεινα προωθεί τα συμφέροντα της Βασιλείαςακόμα και σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Ακούμε τόσο πολλές ενθαρρυντικές εκθέσειςπου μας υπενθυμίζουν ότι ο Ιεχωβά είναιμαζί με τον λαό του και την οργάνωσή τουαυτή την τελευταία περίοδο—μέσα στην πανδημία—και χάρη σε αυτό η οργάνωσή του,όχι μόνο συνέχισε να λειτουργεί, αλλά ακμάζει.

Έχουμε κανέναν λόγο να αμφιβάλλουμεότι ο Ιεχωβά θα συνεχίσεινα μας στηρίζει και στο μέλλον;

Το πρώτο που μαθαίνουμε από τον Παύλο.

Τι άλλο απασχολούσε τον Παύλο;

Το δεύτερο σημείο μας είναι ότι πονούσε η καρδιά τουγια αυτούς που είχαν φύγει από την αλήθεια.

Ας πάμε στο κεφάλαιο 3 και εδάφιο 18—Φιλιππησίους 3:18.

Λέει: «Διότι υπάρχουν πολλοί—τους ανέφερα συχνάαλλά τώρα τους αναφέρω κλαίγοντας—οι οποίοι περπατούν ως εχθροίτου ξύλου βασανισμού του Χριστού».

Κάποιοι που ήταν φίλοι του Παύλουείχαν εγκαταλείψει την αλήθεια.

Αυτό τον τσάκισε. Τον έκανε να κλαίει.

Έχουμε νιώσει ποτέ έτσι;

Μερικοί έχουμε συγγενείς ή φίλους που έφυγαν από την αλήθεια και έχουν αποκοπεί,  και αυτό μας πονάει.

Όταν μπαίνουν τα συναισθήματα στη μέση,  μπορεί να αρχίσουμε να αμφισβητούμε τις αποφάσεις των πρεσβυτέρων ή ίσως  δυσκολευόμαστε να κρατήσουμε σωστή στάση απέναντι στους αποκομμένους.

Αυτό μπορεί να δοκιμάσει την πίστη μας.

Όταν κάποιος αρχίζει να παίρνει τον κακό δρόμο, σαν να λέγαμε,  κάνουμε όλοι μας ό,τι μπορούμε για να τον βοηθήσουμε  —οι φίλοι, η οικογένεια, οι πρεσβύτεροι, όλοι.

Αλλά όταν φτάσει στο σημείο που πρέπει να αποκοπεί,  ο Ιεχωβά βασικά λέει:  «Τώρα αναλαμβάνω εγώ. Αφήστε το σε μένα».

Και τι πρέπει να κάνουμε εμείς;

Πρέπει να κάνουμε πίσω και να εμπιστευτούμε τον Ιεχωβά και την οργάνωσή του.  Ας το πούμε με ένα παράδειγμα: Φανταστείτε ότι τρώτε χαλαρά με την οικογένειά σας.  Αλλά κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά, ο θείος σας πιάνει το στήθος του  και πέφτει κάτω στο έδαφος λιπόθυμος.

Τι γίνεται μετά; Τρέχουμε όλοι να βοηθήσουμε.

Κάποιος αρχίζει να κάνει τεχνητή αναπνοή,  κάποιος καλεί το ασθενοφόρο, οι υπόλοιποι κάνουμε ό,τι μπορούμε.

Αλλά τι συμβαίνει όταν φτάνει το ασθενοφόρο;

Κάνουμε όλοι ένα βήμα πίσω  και αφήνουμε τον άνθρωπό μας στα χέρια των ειδικών στις πρώτες βοήθειες.

Θα υπήρχε ποτέ περίπτωση να τραβήξουμε τους διασώστες από τον θείο μας  και να πούμε, όχι, εμείς θα τον φροντίσουμε μόνοι μας; Και βέβαια όχι.

Αν το κάναμε αυτό, θα μειώναμε δραματικά τις πιθανότητες να επιζήσει.

Άρα, το αφήνουμε στους διασώστες και ελπίζουμε για το καλύτερο.

Μερικές φορές, ο ασθενής συνέρχεται.

Δυστυχώς κάποιες φορές, ο ασθενής δεν συνέρχεται.

Ξέρουμε όμως ότι στα χέρια των ειδικών  έχει πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνει καλά.  Το ίδιο ισχύει και με τους δικούς μας ανθρώπους που εγκαταλείπουν τον Ιεχωβά.  Στην αρχή, προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε αλλά μετά κάνουμε πίσω  και το αφήνουμε στους διασώστες, σαν να λέγαμε  —τους άντρες με τα πνευματικά προσόντα που είναι εκπαιδευμένοι να προσφέρουν πνευματική βοήθεια.

Αυτή είναι η διευθέτηση του Ιεχωβά.

Αλλά δεν σημαίνει ότι είναι κάτι εύκολο.

Μας πληγώνει, μας πονάει.

Είναι σαν να βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας  αυτή η σκηνή με τον θείο μας—μας ταράζει, πονάμε.  Τι κάνουμε για να το αντέξουμε αυτό; Το ίδιο που έκανε και ο Παύλος.

Ας ξαναπάμε λίγο στο κεφάλαιο 3 και εδάφιο 18.

Λέει ότι αυτό τον στενοχωρούσε τόσο πολύ ώστε έκλαιγε.  Αλλά πού ήταν προσηλωμένος; Ας δούμε το εδάφιο 20:  «Αλλά η δική μας υπηκοότητα υπάρχει στους ουρανούς,  και προσμένουμε έναν σωτήρα από εκεί, τον Κύριο Ιησού Χριστό».

Είχε εστιάσει το βλέμμα του στην ελπίδα του για το μέλλον.

Το τρίτο πράγμα που ανησυχούσε τον Παύλο ήταν οι πιθανές διαιρέσεις μέσα στην εκκλησία.  Ας προσέξουμε σας παρακαλώ τι λέει, όπως φαίνεται στο Φιλιππησίους 2:2.  Λέει: «Κάντε πλήρη τη χαρά μου εκδηλώνοντας το ίδιο φρόνημα και έχοντας την ίδια αγάπη,  απολύτως ενωμένοι, έχοντας στον νου την ίδια σκέψη».

Ενότητα. Ο Παύλος ανησυχούσε για τις διαιρέσεις που εμφανίζονταν στις εκκλησίες.

Η ενότητα ήταν το θέμα της επιστολής του προς τους Εφεσίους,  και μίλησε για αυτήν και στην επιστολή προς τους Κολοσσαείς  —επιστολές που έγραψε περίπου την ίδια περίοδο με την επιστολή προς τους Φιλιππησίους.

Γιατί τον απασχολούσε τον Παύλο τόσο πολύ η ενότητα;

Επειδή υπήρχαν ζητήματα στα οποία κάποιοι υποστήριζαν έντονα τη μια θέση ενώ κάποιοι την άλλη.

Ένα τέτοιο ζήτημα ήταν η περιτομή.

Κάποιοι επέμεναν ότι όλοι πρέπει να περιτμηθούν.

Άλλοι έλεγαν: «Όχι, αυτό είναι προσωπική απόφαση».

Οι ψευδοδιδάσκαλοι «πατούσαν» σε αυτό το ζήτημα  για να αμφισβητήσουν την αποστολική ιδιότητα του Παύλου.

Το κυβερνών σώμα είχε πάρει ξεκάθαρη θέση σε αυτό το ζήτημα.

Τι έκανε ο Παύλος;

Εμπιστεύτηκε τον Ιεχωβά  και τους εκπροσώπους του Ιεχωβά, και υποστήριξε την απόφαση.

Βλέπουμε παρόμοιες καταστάσεις σήμερα;

Ναι, υπάρχουν πολλά επίμαχα ζητήματα  για τα οποία κάποιοι έχουν έντονες απόψεις και θα μπορούσαν να προκαλέσουν διαιρέσεις στην εκκλησία.

Δεν πρέπει ποτέ να το αφήσουμε να συμβεί.

Είναι μια δοκιμασία της πίστης μας.

Τι έκανε ο Παύλος;

Δείτε λίγα εδάφια πιο κάτω, στο εδάφιο 5.  Λέει: «Να διατηρείτε αυτή τη διανοητική στάση που είχε και ο Χριστός Ιησούς».

Εστίαζε το βλέμμα του στον Χριστό —στη μεγαλύτερη εικόνα.  Και εμείς το ίδιο χρειάζεται να κάνουμε: Να εστιάζουμε στον Ιησού·  να είμαστε βέβαιοι ότι ο Χριστός οδηγεί αυτή την οργάνωση·  να εμπιστευόμαστε αυτούς που ο Ιεχωβά και ο Ιησούς εμπιστεύονται να ασκούν την ηγεσία·  να εστιάζουμε στον στόχο και στη μεγαλύτερη εικόνα.

Και αν το σκεφτούμε λίγο, δεν εκτιμούμε πάρα πολύ  όλα όσα έχει κάνει για εμάς ο Ιεχωβά και η οργάνωσή του;

Είναι ολοφάνερο ότι η κατεύθυνση που παίρνουμε όλα αυτά τα χρόνια  αποδεικνύει περίτρανα ότι ο Ιεχωβά είναι μαζί με τον λαό του,  με την οργάνωσή του, με το Κυβερνών Σώμα,  με εκείνους που ασκούν την ηγεσία, και ότι ο Χριστός έχει τον απόλυτο έλεγχο.

Γιατί λοιπόν να αμφιβάλλουμε για την κατεύθυνση που παίρνουμε τώρα;

Το σημερινό εδάφιο μας δίνει σημαντικά μαθήματα  που μας βοηθούν να βρίσκουμε τον δρόμο μας σε πιεστικές περιόδους.

Φιλιππησίους 3:14: “Συνεχίζω να αγωνίζομαι προκειμένου να φτάσω το βραβείο”.

Και χρειάζεται να έχουμε την ίδια στάση  είτε το βραβείο μας είναι αιώνια ζωή στον ουρανό είτε εδώ στη γη.

Όπως τότε στους Φιλίππους,  και σήμερα υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να μας αποπροσανατολίσουν.

Και αν εστιάζουμε σε αυτές τις στενόχωρες καταστάσεις,  μπορεί να μας καταβάλει η ανησυχία, η πικρία,  η κατάθλιψη, ο θυμός, ή ίσως χάσουμε τον στόχο μας.  Ας ακολουθούμε λοιπόν το παράδειγμα του Παύλου και ας εστιάζουμε το βλέμμα μας  στη μεγαλύτερη εικόνα —στον στόχο που έχουμε μπροστά μας.  Ας μένουμε προσηλωμένοι στο απίστευτο προνόμιο που έχουμε να μας χρησιμοποιεί ο Ιεχωβά στην οργάνωσή του  και σε όσα κάνει αυτές τις τελευταίες ημέρες,  στις αδιάσειστες αποδείξεις ότι ο Ιεχωβά ευλογεί τον λαό του και όσους ασκούν την ηγεσία,  και ότι ο Χριστός έχει τον απόλυτο έλεγχο.  Μείνετε προσηλωμένοι στη σταδιακή εκπλήρωση των Βιβλικών προφητειών  και στην υπέροχη ελπίδα μας.

Και αν το κάνουμε αυτό, σαν τον Παύλο,  θα έρθει η μέρα που δεν θα χρειάζεται πια “να αγωνιζόμαστε για τον στόχο”  γιατί θα τον έχουμε φτάσει.