Πνευματικά Πετράδια Κριτές 8,9

 Πνευματικά Πετράδια Κριτές 8,9

https://drive.google.com/file/d/1A56nkUZsQZ2_VEsXnFy_ej_JDqkQBWI2/view?usp=sharing

*** it-1 σ. 33-34 Αβιμέλεχ ***

Γιος του Κριτή Γεδεών τον οποίο γέννησε η παλλακίδα του στη Συχέμ. Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Αβιμέλεχ με αλαζονική θρασύτητα επιδίωξε να γίνει βασιλιάς. Ενεργώντας πανούργα, απευθύνθηκε στους κτηματίες της Συχέμ εκμεταλλευόμενος την επιρροή που ασκούσε η οικογένεια της μητέρας του. Όταν εξασφάλισε την οικονομική υποστήριξή τους, μίσθωσε μερικούς κακοποιούς, πήγε στο σπίτι του πατέρα του στην Οφρά και έσφαξε τους ετεροθαλείς αδελφούς του πάνω σε μία πέτρα. Από τους 70 ετεροθαλείς αδελφούς του, μόνο ο νεότερος, ο Ιωθάμ, γλίτωσε τη σφαγή.

Ο Αβιμέλεχ ανακηρύχτηκε τότε βασιλιάς, αλλά ο Ιεχωβά επέτρεψε να αναπτυχθεί κακό πνεύμα ανάμεσα στους Συχεμίτες και στον καινούριο τους «βασιλιά», ώστε να εκτελέσει εκδίκηση για την ενοχή αίματος όλων όσων συνδέονταν με τη συνωμοσία. Οργανώθηκε, λοιπόν, μια εξέγερση υπό τον Γαάλ. Ο Αβιμέλεχ την εξουδετέρωσε γρήγορα, κατέλαβε και κατέστρεψε την πόλη της Συχέμ, και την έσπειρε με αλάτι. Κατόπιν επιτέθηκε στο θολωτό θάλαμο του οίκου, δηλαδή του αγιαστηρίου, του Ελ-βερίθ και του έβαλε φωτιά, με αποτέλεσμα να καούν περίπου χίλιοι από τους πρώην συνεργάτες του, τους κτηματίες του πύργου της Συχέμ οι οποίοι είχαν καταφύγει εκεί. Αμέσως μετά την επιτυχία του αυτή, ο Αβιμέλεχ επιτέθηκε στη Θεβές προς το Β, αλλά εκεί κάποια γυναίκα που βρισκόταν στον πύργο της πόλης έριξε μια μυλόπετρα στο κεφάλι του. Η τριετής «βασιλεία» του Αβιμέλεχ τερματίστηκε όταν ο οπλοφόρος του, συμμορφούμενος με την τελευταία επιθυμία του, τον διαπέρασε με το σπαθί, για να μην πουν ότι τον σκότωσε γυναίκα.—Κρ 8:30, 31· 9:1-57· 2Σα 11:21.

*** w85 1/12 σ. 17-18 παρ. 10 Διδάσκετε με Επιδεξιότητα και Ζήλο ***

Και οι θαυμάσιες εξεικονίσεις, περιλαμβανομένων και αυτών που βρίσκονται στις Γραφές, μπορούν να αυξήσουν την ικανότητα σας σαν δασκάλου. Για παράδειγμα, ας εξετάσουμε τα εδάφια Κριταί 9:8-15. Ο γιος του Γεδεών Ιωθάμ είπε ότι κάποτε τα δέντρα πήγαν να χρίσουν βασιλιά γι’ αυτά. Ενώ η ελιά, η συκιά και η άμπελος αρνήθηκαν μια θέση κυριαρχίας, η ευτελής βατομουριά πρόθυμα τη δέχθηκε. Τα πολύτιμα φυτά αντιπροσώπευαν άξιους ανθρώπους που δεν επιζητούσαν να βασιλέψουν πάνω στους όμοιους τους Ισραηλίτες. Ωστόσο, η βατομουριά, που χρησιμεύει μόνο σαν καύσιμη ύλη, εξεικόνιζε τη βασιλεία του αλαζόνα, φονικού Αβιμέλεχ, που ήθελε να κατεξουσιάζει τους άλλους αλλά είχε κακό τέλος σε εκπλήρωση της προφητείας του Ιωθάμ. (Κριταί 9:50-57) Αυτή η εξεικόνιση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να τονίσει πόσο χρειάζεται να κάνουμε αυτό που είναι ορθό και να είμαστε ταπεινοί, όχι αλαζόνες.—Ψαλμός 18:26, 27· 1 Πέτρου 5:5.